Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Το 41ο βιβλίο μου. Έζησα να το δω. Εκφράζω την πλέρια ευγνωμοσύνη μου στην αρίστη επιμελήτρια ΣΤΕΥΗ Γ. ΤΣΟΥΤΣΗ και στον καλαίσθητο, γενναιόδωρο, μαχητικό και πρωτοπόρο εκδότη μου ΚΥΡΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΝΙΚΑ

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 16:58 in Λογοτεχνία | 0 comments

Το 41ο βιβλίο μου. Έζησα να το δω. Εκφράζω την πλέρια ευγνωμοσύνη μου στην αρίστη επιμελήτρια ΣΤΕΥΗ Γ. ΤΣΟΥΤΣΗ και στον καλαίσθητο, γενναιόδωρο, μαχητικό και πρωτοπόρο εκδότη μου ΚΥΡΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΝΙΚΑ

Κωνσταντίνος Μπούρας / Konstantinos Bouras

137 Φάος. ΛΕΞΙΚΑΝΘΑΡΟΣ ΑΦΘΟΝΙΑ ΦΩΤΟΣ.

 

Το ημερολόγιο τής μοναχικής πολυκοσμίας:

 

Τα ποιήματα μιάς ά-Φθονης λιτότητας

 

(1111 – χίλιες εκατόν έντεκα μέρες φωτεινές και μαύρες – συμπυκνωμένες ενίοτε – οι νύχτες είναι μυστικές και δεν χωράνε σε σελίδες, τυπωμένες ή χειρόγραφες)

 

 

Αθήνα 2021

Εκδόσεις ΝΙΚΑΣ

Μη φοβείσθε το Σκότος.

Αδέλφι είναι τού Φωτός

Και μάνα του ακριβή,

Λεβεντογεννήτρα.

 

Σε αυτόν τον ευσύνοπτο τόμο ο Κωνσταντίνος Μπούρας καταθέτει ακόμα ένα ποιητικό μυθιστόρημα – ημερολόγιο καθημερινών αποδράσεων στο χωροχρονικό ασυνεχές ενός άλλου σύμπαντος, αρμονικότερου. Αυτό που διέλαθε μέχρι σήμερα τής επίσημης λογοτεχνικής κριτικής είναι ακριβώς αυτή η οικουμενική φωτολατρική αφηγηματικότητα τών δραματικών μονολόγων που συγγράφει, συνθέτει και φιλοτεχνεί, μετά κόπου και βασάνου ο εμβριθής πολυγραφότατος ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας. Μέσα από τον υπό-κειμενικό διάλογό του με το συλλογικό συνειδητό κι α-ασυνείδητο ο συγγραφέας προσδίδει ένα πρόσθετο πεζογραφικό στοιχείο στο πολυπρισματικό έργο του (που άλλοτε είναι ποιητικό άλλοτε δοκιμιακό και συνήθως θεατρικό) δημιουργώντας ένα μετά το μεταμοντέρνο λογοτεχνικό υβρίδιο, το οποίο συνδυάζεται με την αναγεννησιακή ιδιοσυγκρασία και την παν-επιστημονική, ολιστική έρευνα για την αναζήτηση τής Αλήθειας, προκειμένου να επιτευχθεί το πολυπόθητο «γνώθι σαυτόν», εκ των ουκ άνευ τής αληθούς Ελευθερίας… Όλ’ αυτά δημιουργούν ένα απολύτως διακριτό κι αναγνωρίσιμο μυθοπλαστικό σύμπαν, όπου η επεξεργασμένη ιδιόλεκτος, η οποία περιλαμβάνει λόγια και δημοτικά, λαϊκά στοιχεία, ακόμα και χωριάτικα ή αντλεί στοιχεία από την αργκό ομάδων τού λεγομένου «Περιθωρίου», συμβάλλει τα μάλα στην πρωτοτυπία τής ποιητικής τού Κωνσταντίνου Μπούρα, τόσον από θεματικής όσο κι από ρυθμολογικής-αισθητικής πλευράς…

Λεξικάνθαρος Αφθονία Φωτός, Φθινόπωρο, Τριακόσιες εξήντα πέντε προσοχές για το Αχανές, εκατόν έντεκα στρογγυλά ποιήματα, τριάντα τρεις δεήσεις προς τον Πρωταρχικόν Δημιουργόν απάντων, είκοσι και πέντε “προσευχές” ταπεινών και αδύναμων όντων (το καθένα προς τον δικό του “θεό”), μαζί με εικοσιπέντε ποιήματα πατριδογνωσίας που ξεναγούν τον αναγνώστη στις ενεργειακές πύλες τής Ελλάδας, τριακόσια εξήντα πέντε ημερολογιακά ποιήματα, ακόμα έντεκα “κρυμμένα” και έντεκα «παροντικές πρώτες βοήθειες ποιητικές», σαράντα τέσσερα «καταληκτικά» ποιήματα, το «εικονοστάσιον επωνύμων φίλων», καθώς και μεταφρασμένα ποιήματα τού Κωνσταντίνου Μπούρα σε διάφορες γλώσσες από φίλες εθελόντριες και φίλους καλοπροαίρετους, συν 24 χάϊ-κού τής διασποράς, συν 31 παραλειπόμενα ποιήματα, 112 επείγουσες κλήσεις, μία ελεύθερη δημιουργική ανάπλαση από τον Κωνσταντίνο Μπούρα τού αρχαιότερου ερωτικού ποιήματος από τη Σουμερία τής τρίτης δυναστείας, εν έτει 2037 π.Χ., κι επιπροσθέτως, 25 αγάπες, ένας κάποιος ισολογισμός ζωής  κι ένας (απαραίτητος ή περιττός) επίλογος….ααα, ξέχασα: συν 47 επίμετρα, επιπροσθέτως 33 ΜΥΣΤΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΌΧΙ ΚΡΥΜΜΕΝΑ…, και 56 ποιήματα ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ… κι ένας δεύτερος επίλογος… συν μία κατακλείδα, συν ένα ποιητικό δοκίμιο με φιλοσοφικές απολήξεις, συν 78 στίχοι, Ανάβυσσος εν τέλει…και Πολυδιαστασιακός εαυτός…κρυφές γραφές, συν έκστασις, συν Ποίηση, καθώς και Παλαμάς, ψυχή τρισεύγενη…. ένα ποίημα για τον Ευριπίδη επιπροσθέτως, καθώς και τα καταληκτικά «Πρώτο φθινόπωρο ελευθερίας», «Ο ζωγράφος Αλέξανδρος Λιάπης», «Καθημερινά παράδοξα…», «Ευτυχία είναι για τον Κωνσταντίνο Μπούρα» και «Άνθρωποι και κοάλα κραυγάζουν», παραλειπόμενα, Φυσική Ιερά Γεωμετρία. Θεσσαλονίκη ποιητομάνα, 888, 14 χαϊκού τής υπομονής, Ξένιος Ζευς και Δημοκρατία, Επιτύμβιο, Αριστεία, Διαθήκη, Αντιθέσεις, Πρόσφυγες είμαστε όλοι στα μάτια Τού Θεού, Άρφας-Ορφεύς-Αρφαρά, Λοιμός, Λιμός, Καταποντισμός…, Πανούκλα και Χολέρα… κορονοϊός και άλλα παράσιτα, ποίημα ποιητικής για το diastixo, Θάλασσα παντοτινή κολυμβήθρα, Εγκλεισμού παράπλευρες ωφέλειες, Ποιήματα που θα ήθελα να γράψω, Έξοδος προσωρινή, Έξοδος κανονική, Το χελιδόνι που έπεσε από τον ουρανό, Χριστόφορος Άγγελος Χριστοφής, Κβαντικός εναγκαλισμός, “Μην μου κόβετε την ανάσα!!!”, Ηρώδειο – δύο πανσέληνοι τον Αύγουστο του σωτηρίου έτους 2020, Ένα ποίημα για το καλοκαίρι Γιώργο Σεφέρη, Κυκλικός χρόνος, Αρκαδία, Έρως θεός, Στο κοχύλι των αρχαίων θεάτρων, Ο ποιητής επιστρέφει πάντα, Αρχαίο θέατρο Μεγαλόπολης, Συγκοινωνούντα δοχεία της κλεψύδρας, Η τρίτη προσπάθεια, Τήνος, Δήλος, Ανά-μυθοποίησις, Ίασις, Μεγαλόχαρη, Περί γραμματικής, Περί Ποιητικής, Περί Κάλλους και Ειδής, Ο Θάνατος, Εγκράτεια, Κέρος, Ελληνικό καλοκαίρι, Μέγας Μύστης, Το Ακτινοβόλο Αστέρι, Σελήνη, Ήλιος, Κρίση, Ο Κόσμος, Ο Τρελός, Το Μηδ-Έν, Το πατρικό σπίτι το μίσησα, Κερδισμένος χρόνος, «Μην την εγκαταλείπεις την ποίηση…», Ακακίας Κενοτάφιον, Τετράλογος μιας ζωής, Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου στο Σούνιο,  Επιρροή, Πρώην φίλοι, πρώην συγγενείς, Η θλίψη, Εμβάθυνσις, Αντί-Οδυσσέας, Νέμεσις Ιχναία, Αδράστεια, Ραμνουσία, Μελιπαθής Πρωτο(σ)παθισμός, Σύμπαντα και Κόσμοι, Υμηττός ο “Τρελλός”, Γιάννης Στεφανάκις, Έν-τις, Ελευθερία πάση θυσία…, Σαν επωδός διαλογιστική, Η θεωρία τού Παντός: Φάος-φαΐ, Τελευταία επιθυμία, Κοίλη Οδός, Θεουργία, Μήδεια – 12 το μεσημέρι/μεσάνυχτα – Χειμερινό Ηλιοστάσιο, Ειρήνη Αντωνάκη, Μια θεωρία για την Φυσική (ΤΟ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΕΔΙΟ – Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ), Άγουρα κούμαρα στο Εννεάθρονον, Ανεμοδείκτες βροχής, Σύνοψις, Ναΐδριον Σωκράτους, Τα επτά πέπλα της Ίσιδας-Σαλώμης, Καραντίνα, Κυρψίνους ενοχή, Μαθηματικές Ιδέες, Φυλακή τού Σωκράτη η Λογική μας, Μητραγύρτης μάντης, Ο χειρουργημένος γατούλης, Κέλλυ Μενδρινού – Ελένη Κανδηλώρου, Μοναχός στο Big–bang τού Έρωτα τού Ορφικού, Οξύμωρον…, Η μέρα/αιώνας των ερωτευμένων, Ώρες/μέρες ραδιοφώνου, Άσμα μυστικόν, Πάμφθονος, 1821 Προσευχές και απολήξεις, Για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (59α γενέθλια), Οραμάτων υλο-ποίησις, Έκπτωση και εκπτώσεις, Παβέου Κρούπκα, Ελλάδα, Ελευθέριος-Λευτέρης, ΤΟ ΔΙΦΟΡΟΝ, ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ, Αναμετάξυ μας, Αντιπεπονθός, Στερνοπούλι 7, ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ, Τα ποιήματα τής διασποράς, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ, Μονοκοπανιά, Ελλείψεις, Μια μέρα χωρίς ποίηση… Όλ’ αυτά συνθέτουν τη μακροδομή αυτού τού τόμου, που για “ψαχνό” ή “ψύχα” (αν προτιμάτε) έχει το ποιητικό ημερολόγιο ενός σύγχρονου κοσμοκαλόγερου  κρατημένου μακριά από τη σήψη τής εποχής μας και που το άλγος της δεν τον έλκει, η ματαιοδοξία τών ματαιοκαμάτων δεν τον αγγίζει και το δέλεαρ τών αντισταθμιστικών οφελών δεν τον βαυκαλίζει, αν είναι να χάσει το πολυτιμότερο αγαθό όλων, που το φύλαξε μέχρι τώρα ως κόρην οφθαλμού με θυσίες και πόνους ανυπολόγιστους: την Ελευθερία τής Σκέψης, την καθαρότητα τής δράσης, την διαύγεια τής πρόθεσης, τη γαλήνη τής συνείδησης. Ένας μάλλον ταραχώδης βίος προμηνύει έναν ήσυχο θάνατο, όταν οι εχθροί δεν μπορούν να σε βλάψουν, αφού αντιβαίνουν σε νόμους πανανθρώπινους, συμπαντικούς….

Χρωστάει πολλά ο ποιητής στους αντιπάλους, μα ακόμα περισσότερα στους αδελφούς, στους πνευματικούς συνοδοιπόρους, στους αγαπημένους. Πολλά ποιήματα τούς αφιερώνονται ονομαστικά. Κι όσοι λείπουν θα συμπεριληφθούν στο μέλλον, στο επόμενο πόνημα μιάς τέχνης μελισσουργικής. Ποιητική τού βίου, έργο μας η ζωή. Και πέραν αυτού… βουνοκορφές βυθισμένων ηπείρων, τα παγόβουνα τής ύπαρξης.

Και μην σας ξεγελάει η αφηγηματικότητα. Δεν πρόκειται για ποιητικό ημερολόγιο, αλλά για πολλές εκρήξεις στιγμής.

Έρρωσθε!!! Εις Φάος απέρχομαι…

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ

https://konstantinosbouras.gr

Προσθέτοντας αναμνήσεις-ποιήματα στην φαρέτρα τού ευ-ζην

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 14:49 in Λογοτεχνία | 0 comments

Προσθέτοντας αναμνήσεις-ποιήματα στην φαρέτρα τού ευ-ζην

Παραισθησο-ψευδαισθήσεις,
Διαθηκο-κατάθεση…

Στην Στεύη Γ. Τσούτση

Θυμήσου, φίλη μου,
Πώς έχω χτυπηθεί
Στη ζωή μου
Σαν ρούχο
Στο πλυντήριο
*
Πεσμένα φύλλα
Σαν χαρτονομίσματα.
Χαρτονομίσματα
Σαν πεσμένα φύλλα.
Κοίταξα τόσο πολύ κάτω
Που ξέχασα
Την αστρική καταγωγή μας.
*
Βγαίνοντας από το Θέατρο Φούρνος
Συνάντησα έναν κλόουν
Να παίζει κιθάρα
(Μου φάνηκε τεράστια).
Αμέσως μετά έναν τυφλό
Έγχρωμο, σαν από το Μπρούκλιν,
Να τρακάρει το μπαστούνι του
Στους σκουπιδοτενεκέδες.
Κι εγώ κρατούσα ομπρέλα,
Στα χρώματα τού ουρανίου τόξου,
Φορούσα μπερέ, κασκώλ,
Γάντια τού σκι
Και καπαρντίνα.
Κατά τα άλλα,
Σήμερα ήτανε μια ζεστή,
Ηλιόλουστη
Φθινοπωρινή μέρα.
Αλλά τη νύχτα κάνει ψύχρα.
Υγρασία.
Θάνατος για τα κόκαλα.
Τών γερόντων.

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2021, οδός Μαυρομιχάλη και Τσιμισκή…

Παγκόσμιο Φεστιβάλ Ποίησης του Πόζναν 2021

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 20:28 in Λογοτεχνία | 0 comments

Παγκόσμιο Φεστιβάλ Ποίησης του Πόζναν 2021

Μετά από έναν χρόνο αποχής λόγω καραντίνας,

ξαναγυρίσαμε φέτος στο αγαπημένο μας Πόζναν

παλαιοί εργάτες της Ποίησης,

παλαίμαχοι στους πολιτιστικούς αγώνες…

Ανάμεσά σας νεοφερμένοι ποιητές απ’ όλο τον κόσμο (Κύπρος, Ισραήλ…)

Ανταλλάξαμε απόψεις, ιδέες, αγωνίες,

απαλλαχτήκαμε εν μέρει και προσώρας από τα υπαρξιακά άγχη,

τραγουδήσαμε και χορέψαμε την τελευταία ημέρα στην μεταλλική πυραμίδα του Arkady Fiedler’s Museum and Literary Atelier,

επισκεφθήκαμε το παραποτάμιο και θεατρόφιλο Kalisz,

διδάξαμε και διδαχτήκαμε ήθος.

Φιλόξενος λαός, φιλόμουσος, με καλή καρδιά. Ειρηνικός κι ευλαβικός.

Περίμενέ μας Poznan. Με το καλό του χρόνου θα ξανάρθουμε.

Ευγενικοί οικοδεσπότες η Danuta Bartosz

και ο Άρης Χατζηνικολάου (Jahares), που τον απολαύσαμε να μοιράζεται το πιάνο με τον συνθέτη Νίκο Φυλακτό

και στο Blue Notte Jazz Club του Poznan

και στην μητρόπολη του Kalisz.

 

 

ένα καινούργιο βιβλίο είναι πάντα ναός-νηώς (πλοίο) που ταξιδεύει σε αλλοδιαστασιακά χωροχρονικά ύδατα…

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 10:43 in Λογοτεχνία | 0 comments

ένα καινούργιο βιβλίο είναι πάντα ναός-νηώς (πλοίο) που ταξιδεύει σε αλλοδιαστασιακά χωροχρονικά ύδατα…

ειδικά όταν ανήκει σε μια ιρανικής καταγωγής Ακαδημαϊκό τής Σουηδίας,

την εκπληκτική ποιήτρια και μαχόμενο Άνθρωπο

Γιλά Μοσαέντ.

Αριστοτεχνικά ποιήματα σε εξαιρετική μετάφραση από την Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

με πρόλογο τής ταπεινότητάς μου.

Αναζητείστε το από τις πάντα προσανατολισμένες στην καλή ποίηση του εξωτερικού τής χώρας μας

εκδόσεις Βακχικόν.

Poznan-Kalisz 2021

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 17:20 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Poznan-Kalisz 2021

Για πέμπτη φορά στο Πόζναν για το Διεθνές Ποιητικό Συνέδριο με αγαπητούς συναδέλφους λογοτέχνες απ’ όλο τον κόσμο. Μείναμε εκεί κατενθιουσιασμένοι κι εκστατικοί από τις 20 έως και τις 23 Οκτωβρίου.

Πήγαμε με την φίλη Πόπη Αρωνιάδα που τιμήθηκε με το βραβείο Νίκος Χατζηνικολάου, που το είχα πάρει κι εγώ το 2019.

Εξαιρετική οικοδέσποινα η Danuta Bartosz.

Φέτος συμμετείχαν εκτός Πόζναν οι:

Hassanal Abdullah, Konstantinos Bouras <kbouras8@gmail.com>, Popi Aroniada <aroniada.p@gmail.com>,
Dieter Krause,  ‘dirk uwe becker, Leokadia k , kopecka vera, marwan makhoul, amiror10, Iryna Myronenko,
Теодозія Зарівна, svitlanabk1303, Anna Santoliquido, Agnieszka Laviolettee, nguyenchithuat, Marinos Stylianou (από Κύπρο).

Κορυφαίες στιγμές: στο Λύκειο του Πόζναν όπου φοίτησε η Μαρία Κιουρί, 

στο Πανεπιστήμιο του Πόζναν,

στο Δημαρχείο του Πόζναν, 

στο ιστορικό θέατρο του Kalisz,

στον καθεδρικό ναό του Kalisz όπου έπαιξαν ταυτόχρονα στο πιάνο ο Δρ Άρης Νικολάου Χατζηνικολάου και ο συνθέτης Νίκος Φυλακτός.

Ακόμα μία διεθνής διάκριση για την ταπεινή ποιητική μου

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 16:26 in Λογοτεχνία | 0 comments

Ακόμα μία διεθνής διάκριση για την ταπεινή ποιητική μου
MEDITERRANEAN POETRY PRIZE 2020/2021: THE FINALISTS

Award ceremony on october, the 29th 2021 [Start at 5.30 PM] in Rome, Palazzo Firenze*
(Piazza Firenze, Rome)

https://www.mediterraneanpoetry.com/

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΟΤΗΤΑ

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 16:56 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΟΤΗΤΑ

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ

 

«Ποιητικότητα και θεατρικότητα»

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

(ομιλία στην ημερίδα της ΕΝΩΣΕΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, που έλαβε χώρα την Κυριακή 10 Οκρωβρίου 2021, στο ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΑΘΜΟΣ).

 

 

Αμφότεροι οι όροι «ποιητικότητα» και «θεατρικότητα» χρήζουν διευκρινίσεως, αν όχι και αναλυτικού ορισμού, κάτι ανέφικτο για την ώρα, όσο κι αν αναζητήσουμε σωτηρία στο Διαδίκτυο:

α. ποιητικότητα:

https://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1

https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1

https://www.wordreference.com/gren/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1

 

β. θεατρικότητα:

http://legacy.cup.gr/Files/files/chapters/chaniotis_ch1.pdf

http://ikee.lib.auth.gr/record/285119/files/GRI-2016-17453

https://theodoregrammatas.com/el/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE%CF%82-%CE%B4%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7/

http://politropi.greek-language.gr/keimeno/orismoi-theatro/

 

Το σίγουρο είναι πως στην μετανεωτερική εποχή και μετά την μεταμοντέρνα αποδόμηση των πάντων και την διαπίδυση των ειδών, ένα ανομοιογενές, άνισο κι ανομοιόμορφο αμάλγαμα δημιουργήθηκε με αποτέλεσμα να μην έχουν νόημα πλέον όρια και περιορισμοί, διαχωρισμοί και διακρίσεις του τύπου: πεζογραφία-ποίηση, μυθιστόρημα-σενάριο-θεατρική μεταφορά, αφού σε όλα αυτά κυριαρχεί και η δραματικότητα και η προφορικότητα (καλώς ή κακώς εννοουμένη).

Όλοι μονολογούν, πλαγίως, ευθέως, παραλλήλως, διαδοχικώς. Σε αυτή την παραληρηματική διάσταση του τυπωμένου και του εκφωνούμενου λόγου, δεν τίθενται πλέον θέμα ορισμών, αφού οι όποιες διαφοροποιητικές συνιστώσες είναι δευτερεύουσες και ποτέ ουσιαστικές.

Συνήθως, όταν αναλύουμε τα «κείμενα» επιχειρούμε σε τρία πεδία: θεματολογία, υφολογία-αισθητική, ρυθμολογία. Με άλλα λόγια: περιεχόμενο, μορφή, ρυθμός.

Ο ρυθμός συνέχει τα πάντα, ακόμα κι όταν δεν είναι αναγνωρίσιμος, όταν είναι ρηχός ή τετριμμένος, ειδικά όταν είναι καθημερινός και πολύμορφος. Το θέμα είναι ότι σύμφωνα με τις νευροεπιστήμες, ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναγνωρίζει οικείες δομές, αφού δεν έχει πάντα ικανό χρόνο να δημιουργήσει καινούργιες συνάψεις (συνειρμικές ή μη) προκειμένου να αρχειοθετήσει, να αποκαταστήσει και να «ανά-γνωρίσει» το καινούργιο, το καινοφανές, το πρωτότυπο, το πρωτοποριακό.

Έτσι υπάρχει κάποιου είδους χρονοκαθυστέρηση: μελετούμε ακόμα την λογοτεχνική γενιά του 1930 ενώ πλησιάζουμε το 2030 και ξέρουμε σχεδόν τα πάντα για την γενιά του 1970, ενώ οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της, όσοι ζουν ακόμα, ερωτοτροπούν με την άνοια, ή με την επιλεκτική κρυπτομνησία.

Ο λόγος που χρησιμοποιώ προκλητικές διατυπώσεις (τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό μου λόγο) είναι γιατί έτσι διεγείρεται το ενδιαφέρον του ακροατή/αναγνώστη, οξύνονται οι αντιληπτικές του δυνατότητες και οι όποιες νευρωνικές διαδικασίες επιταχύνονται. Η «αντίθεσις», το οξύμωρο, η ανατροπή, το απρόβλεπτο, το αναπάντεχο, το «παράλογο», το σουρεαλιστικό, το απίθανο, η τερατολογία (καθώς και οι ασχυλικές «τερατείες»), η επιστράτευση φανταστικών όντων… όλ’ αυτά συμβάλλουν ακτινωτά ή μεμονωμένα στην απελπισμένη προσπάθεια των μηνυμάτων-σπερματοζωαρίων να εισέλθουν στην «μικρή περιοχή» του νοητικού γηπέδου και να το γονιμοποιήσουν.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η συνδημιουργική ιδιότητα του «επαρκούς αναγνώστη» και του μυημένου ακροατή είναι συστατικό κι αναπόσπαστο στοιχείο της όλης «θεατρικής» διαδικασίας, είτε είναι «σκηνική» (πραγματωμένη στον ίδιο χώρο και χρόνο), είτε «ραδιοφωνική» (ίδιος χρόνος, διαφορετικοί και απροσδιόριστοι χώροι), είτε διαδικτυακή – τηλεοπτική – βιντεοσκοπική (σύγχρονη ή ασύγχρονη).

Όταν επιχειρήσουμε να βιντεοσκοπήσουμε/κινηματογραφήσουμε μια ζωντανή παράσταση (με ή χωρίς θεατές, αλλά πάντα με το κοινό των τεχνικών), προσφιλής τεχνική στους μήνες της καραντίνας, αποτυγχάνουμε να μεταδώσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά του όλου θεάματος, γιατί προς τούτο θα απαιτηθούν: ικανός αριθμός καμερών, αισθητήρων (αδύνατον να μεταδοθεί η οσμή και η γεύση). Ταυτοχρόνως, όταν ο ηθοποιός/συντελεστής/συνδημιουργός ξέρει ότι καταγράφεται σε ένα μόνιμο κι ανεξίτηλο εν πολλοίς μέσον «ερμηνεύει» διαφορετικά (αυτό λέγεται στην θεωρία του θεάτρου «στούντιο εφέ»). Ακόμα όμως κι αν επιτύχουμε μία ομοιομορφία δια της αδιαφόρου ισορροπίας που διδασκόμασταν στη Φυσική, πάλι κάτι λείπει που διαφοροποιείται κάθε φορά και καθιστά ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ: η συμμετοχή του κοινού (πολλές φορές και με τις απλές, ατομικές ή ομαδικές αλλαγές του ρυθμού τις αναπνοής του, με τον ιδρώτα, τον βήχα, το φτάρνισμα, το γέλιο, το κλάμα, το χειροκρότημα, το θεατρικό σκάνδαλο ή και με άλλες, περισσότερο εκλεπτυσμένες αντιδράσεις του).

Μιλάμε πάντα για δομημένα θεάματα και αποφεύγουμε γενικεύσεις τού είδους: «όλα είναι ποίηση», «όλα είναι θέατρο».

Όχι, δεν είναι όλα ποιητικά μήτε θεατρικά, όπως κάθε πέτρα και κάθε βότσαλο δεν είναι γλυπτό, αλλά ενδεχόμενη πρώτη ύλη για έναν μελλοντικό υποτιθέμενο ή εκδηλωμένο γλύπτη.

Ο μεσαιωνικός εξομολόγος έδωσε την θέση του στον ψυχαναλυτή και σε περιπτώσεις ένδειας στην κουφή κατάκοιτη γιαγιά μας, στον ασθενή που ευρίσκεται ατυχώς σε κωματώδη κατάσταση, ή στην χειρότερη, στη χειρίστη περίπτωση σε έναν «συνομιλητή» που ακούει μόνον τις δικές του σκέψεις και κάνει δουλειές την ώρα που νομίζουμε πως συνδιαλεγόμαστε στο κινητό τηλέφωνο (ασύρματο ή ανοικτή ακρόαση, κατά προτίμησιν).

Όχι, δεν είναι όλα τα βιβλία που λαμβάνουμε ποιητικά, μήτε καν λογοτεχνικά, δεν είναι όλα τα θεατρικά έργα ευεπίφορα σε σκηνικό ανέβασμα και δεν είναι όλοι οι διηγηματογράφοι ή μυθιστοριογράφοι τυχεροί σαν τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό, τον Τσέχωφ ή τον Ντοστογιέφσκι να κάνουν θεατρική καριέρα εν αγνοία τους και χωρίς την ανάλογη πρόθεση.

Λαμβάνουμε συχνά με το ταχυδρομείο συλλογές ποιημάτων, διηγημάτων (η μικρή φόρμα έχει πάρει τα πάνω της λόγω των συντόμων αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης). Ανθούν τα εργαστήρια, τα σεμινάρια, οι σχολές δημιουργικής γραφής. Όμως δεν γίνεσαι συγγραφέας στα εβδομήντα σου με το εφάπαξ και την εθελουσία. Όχι πάντα. Δεν αρκούν τα πτυχία. Μπορείς όμως να συμμετάσχεις σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (εγχώριους και διεθνείς) και να διακριθείς. Όταν μαζέψεις πάνω από τρεις (διάσπαρτες) επιβραβεύσεις της γραφής σου μπορείς να αρχίσεις να ανησυχείς μήπως έγινες …συγγραφέας, στις πέντε σιγουρεύεσαι, στις επτά δεν μπορείς να έχεις αμφιβολία, στις δέκα δεν δέχεσαι αντίρρηση (μα πάντα θα υπάρχει) και… τελικά… «ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνσιν από το νεκροταφείο/αποτεφρωτήριο». Γιατί ο τελικός Κριτής είναι ο αδέκαστος (απώτερος, απώτατος) Χρόνος, όταν δεν θα είμαστε πλέον εδώ για να δούμε τα χαΐρια μας και τις προκοπές μας ή …τα χάλια μας. Καλύτερα ας αγοράζαμε χαλιά, αντί να κόβουμε τα δεντράκια, να τα κάνουμε χαρτοπολτό για να τυπώνουμε τα φληναφήματά μας. Ακόμα και τα ηλεκτρόνια στο σύμπαν δεν είναι άπειρα αλλά πεπερασμένα. Η ανθρώπινη ανοησία/μωροφιλολοξία/ματαιοδοξία όμως δεν έχει όρια.

Καλόν είναι να διαγωνιζόμαστε χωρίς να διαγκωνιζόμαστε. Και για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας, μετά τον λεγόμενο «ελεύθερο στίχο», που μόνον ελεύθερος δεν είναι, αφού πρέπει να έχει ρυθμό, έστω και μη αναγνωρίσιμο, εσωτερικό, μετά την λεγόμενη «αποδόμηση» και μετά την λεγόμενη παγκοσμιοποιημένη δημοκρατία του διαδικτύου η «Κοινωνία της Αφθονίας» μετατράπηκε σε μεταηλεκτρονική «Κοινωνία της Πληροφορίας» και το κρυπτονόμισμα του μέλλοντος με την μεγαλύτερη αξία θα είναι η Γνώση που δεν είναι συνώνυμη των γνώσεων, αν και ενίοτε τις προϋποθέτει.

Η ποίηση του μέλλοντος θα είναι διαδραστική.

Το θέατρο του μέλλοντος θα είναι διαδραστικό. Αλλιώτικα δεν θα επιβιώσει.

Η ποίηση και το θέατρο του μέλλοντος θα ενσωματώνουν και θα αξιοποιούν τις νέες τεχνολογίες.

Η ποίηση και το θέατρο του μέλλοντος θα παρακινούν και θα συνδεσμεύουν τον θεατή/αναγνώστη/ακροατή. Αλλιώτικα δεν θα αντέξουν τον ανταγωνισμό του Διαδικτύου.

Η ποίηση, το θέατρο και οι Τέχνες όλες θα ενοποιηθούν σε ένα καινούργιο κι απόλυτα δημοκρατικό «Ολικό Καλλιτέχνημα» (Gesamtkunstwerk), ακολουθώντας την ολιστική θεώρηση του Ανθρώπου κατ’ αρχήν και του Κόσμου δευτερευόντως.

Η απόλυτη εξειδίκευση που εντάθηκε από την πρώτη προς την δεύτερη και προς την βιομηχανική επανάσταση θα καταστεί περιττή, οχληρή, επικίνδυνη και μη λειτουργική μετά την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, όπου η Ρομποτική θα έχει ήδη αντικαταστήσει την χειρωνακτική αλλά και μεγάλο μέρος της νοητικής μηχανιστικής απασχόλησης του ανθρώπου.

Τα ρομπότ θα θυμούνται, θα ανακαλούν, θα αξιοποιούν και θα διαχειρίζονται υλικά και πληροφορίες με έναν τρόπο που κανένας Homo Sapiens σήμερα δεν μπορεί. Όχι με αυτή την ταχύτητα.

Και μέχρι να εμφανιστεί ο μεταλλαγμένος ή μετεξελιγμένος Homo Interneticus, τα πράγματα θα προχωρούν με τους συνήθεις αγχωτικούς τρόπους, θα ζούμε πάντα σε μεταβατικές και κρίσιμες εποχές, όμως η ποίηση καλά κρατεί και το θέατρο επιβιώνει ακόμα και σε ακραίες πολεμικές συνθήκες, σε αποφράδες εποχές ελλείψεως στοιχειωδών ζωτικών αγαθών (ειδικά τότε – όπως έγινε στην πανδημία, στρεφόμαστε προς την ποίηση και το θέατρο προκειμένου να πούμε τα τελευταία μας λόγια ή για να βρούμε λύσεις στα πρακτικά, καθημερινά προβλήματα που σχετίζονται με την επιβίωσή μας, ως άτομα, ομάδες και ως είδος εν τέλει).

Αυτό που συνδέει την ποιητικότητα και την θεατρικότητα στην μετανεωτερική εποχή μας είναι η ανάγκη της επικοινωνίας, της έκφρασης των μύχιων, των ιερών, των μυστηρίων της ψυχής μας και της συμπαντικής πανανθρώπινης ψυχής.

Ως εκ τούτου ουδείς φόβος, ουδεμία αγωνία για την εξαφάνισή τους. Όσο υπάρχουν άνθρωποι… Ακόμα κι αν όλοι μαζί «ξυπνήσουμε ανάμεσα στους νεκρούς».

«Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια», οι άνθρωποι όχι. Τραγουδούν, ερμηνεύουν, υποδύονται και υποκρίνονται μέχρι τελικής …επί-πτώσεως.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

ΈΝΑ ΘΑΥΜΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΚΟ

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 10:38 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

ΈΝΑ ΘΑΥΜΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΚΟ

Το κάλεσμα του Προμηθέα – 1821
Χριστόφορος Χριστοφής

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Για τρεις μόνον παραστάσεις

 

Διθυραμβική κριτική από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Η μετανεωτερικότητα συναντάει το «μεγάλο θέατρο» (μεταφορικώς και κυριολεκτικώς).

Όπως με το «μεγάλο μυθιστόρημα» του δέκατου ένατου αιώνα, που σήμερα το υπηρετούν λίγοι και άριστοι λογοτέχνες ανά τον κόσμο, έτσι και το θέατρο υπέστη καθοριστικής σημασίας πλήγματα από τις τέσσερις βιομηχανικές επαναστάσεις που μετράμε από τώρα, από τους ολοένα κι επιταχυνόμενους ρυθμούς μεταδόσεις της Πληροφορίας (ήχου & εικόνα), από τις ολοένα κι αυξανόμενες απαιτήσεις (σε φρενιτικούς ρυθμούς) των χρηστών (και αλκοολικών) του Διαδικτύου.

Έτσι, εκτός από το απαραίτητο πλέον video–art στο «βάθος» της σκηνικής δράσης, περιμένουμε πλέον γρήγορη εναλλαγή των σκηνών, ελλειπτικό λόγο, ταχέως εναλλασσόμενες εικόνες.

Ο Χριστόφορος Χριστοφής έστησε μια αριστουργηματική παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (δυστυχώς μόνον για τρεις μέρες – πρόλαβε να κόψει όμως δύο χιλιάδες, ναι, 2.000 εισιτήρια)… μία παράσταση βασισμένη στο συμβολικό, μεταφυσικό, μεταμοντέρνο έργο του «Το κάλεσμα του Προμηθέα» που συμπεριλαμβάνεται στον δεύτερο τόμο των θεατρικών απάντων του («Ευριπίδης Μαινόμενος», εκδόσεις Νίκας, https://grafei.wordpress.com/2021/06/29/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%83-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83-%CE%BC%CE%B1%CE%B9/).

Όμως, εκτός από τον εμβληματικό λόγο και τα βαθυστόχαστα νοήματα, εδώ είχαμε τη συμβολή όλων των Τεχνών και την καθοριστικής σημασίας συνδημιουργικότητα διασήμων και τελείων καλλιτεχνών, ΑΡΙΣΤΟΤΕΧΝΩΝ ΣΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΟΥΣ, ο κάθε ένας και η κάθε μία.

Και ξεκινώ με την απαρίθμηση όλων των συντελεστών αυτής της καταπληκτικής, μοναδικής κι ανεπανάληπτης παράστασης:

 

Κείμενο – Σκηνοθεσία

Χριστόφορος Χριστοφής

 

Μουσική σύνθεση – Διεύθυνση ορχήστρας

Νίκος Ξανθούλης

 

Χορογραφία

Έρση Πήττα

 

Σκηνικά

Κωνσταντίνος Ζαμάνης

 

Κοστούμια

Εριέττα Βορδώνη

 

Σχεδιασμός φωτισμού

Αντώνης Παναγιωτόπουλος

 

Σχεδιασμός ήχου

Βαγγέλης Κουλούρης

 

Βιντεοπροβολές

Χρήστος Μαγγανάς

 

Βοηθοί σκηνοθέτη

Κωνσταντίνα Ψωμά, Μάνος Σπιταλάς

 

Διανομή (με σειρά εμφάνισης)

 

 

Γκαίτε: Γιώργος Χριστοδούλου

 

Μεφίστο: Στάθης Κόικας

 

Άγνωστος: Αλμπέρτο Φάις

 

Λόρδος Βύρων: Σπύρος Σταμούλης

 

Ξάνθος: Παναγιώτης Γεωργούλας

 

Καποδίστριας: Μάξιμος Μουμούρης

 

 

 

Στον ρόλο του Ναπολέοντα ο Δημήτρης Πιατάς

 

 

 

Χορεύουν (με αλφαβητική σειρά)

Ελισάβετ Δελακά, Δήμητρα Κόκκορη, Ασπασία Λαιμού

 

Βοηθητικοί ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά)

Αντώνης Βούλτσος

 

Θωμάς Θάνος

 

Ιωάννα Καλλιτσάντση

 

Φιλήμων Ορκόπουλος

 

Χαρούλα Παναγοπούλου

 

Θωμάς Σιδέρης

 

τραγούδι

Θεοδώρα Μπάκα

 

ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ. Η ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΔΙΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΆΛΛΑ ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΑ ΣΥΝΕΧΗ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ, ΚΛΑΣΙΚΗ, ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΥΠΑ.

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΏΡΙΜΟΣ ΠΛΕΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ. ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΟΥ ΈΡΓΑ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΤΕΛΩΣ ΩΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΗΔΟΝΗ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΔΩ, ΣΤΗΝ ΣΚΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΦΥΗ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΚΩΔΙΚΩΝ ΜΕ ΈΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΌΧΙ ΑΠΛΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ, ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ, αφού η πρωτότυπη μουσική (ζωντανή ορχήστρα), ο χορός, τα εναλλασσόμενα σκηνικά, η χρήση και αξιοποίηση σκηνικών μηχανών που μόνον σε κλασικές παραστάσεις όπερας έχουμε συνηθίσει, σε συνδυασμό με τις περιγραφικές (κι άλλοτε αφαιρετικές) βιντεοπροβολές, που δεν λειτουργούν απλώς ως «χαλί» ή ως συμπλήρωμα του σκηνικού, αλλά είναι αυθύπαρκτες, διδάσκουν αυτοτελώς ύφος και ήθος.

 

Η όλη αισθητική αυτού του υπερθεάματος συνάδει με τον αισθητισμό, τον εκλεκτικισμό και τον επικούρειο υπερθεματισμό του πασιφανούς από το ουσιώδες ρευστό μιας ηρακλείτειας ποιητικής παράδοσης, έτσι όπως θεωρητικοποιήθηκε και οριστικοποιήθηκε από Πλάτωνα κι Αριστοτέλη.

Εξηγούμαι: ο Χριστόφορος Χριστοφής είναι πιο κοντά (με αυτό το έργο του) στον Γερμανικό Ρομαντισμό, στο θυελλώδες ποιητικό και καλλιτεχνικό κίνημα Sturm und Drang, αλλά ρέπει και προς τον Κλασικισμό και προς τον Υπαρξισμό ίσοις όροις. Δεν είναι όμως μηδενιστής μήτε πεσσιμιστής. Η οργιαστική αντίληψη τής παγανιστικής Μεσογείου για την ηφαιστειώδη αντίληψη τής ζωής ως διαρκούς εναλλαγής και αστείρευτης πηγής πολλαπλών εκπλήξεων / εκρήξεων, υπερκεράζει την τελεολογία πρόσφατων σχετικά θρησκειών μονοθεϊστικού τύπου.

Η σκέψη του είναι Πυθαγόρεια και η πρακτική του ελληνική.

Η όποια μεταφυσική είναι διακριτική και υπονοουμένη. Τίποτα κραυγαλέο. Κανείς ήρωάς του δεν μπορεί να μας πείσει για κάτι απόλυτο. Όλα είναι σχετικά και ρευστά, όμως το μαγνητικό ρευστό που οι ορφικοί ονόμασαν «κοσμικό έρωτα» και όλα διαπνέονται από τον Πόθο για το Άλλο, το Έτερον, το Διαρκές και Αιώνιον, που δεν είναι όμως αναλλοίωτο και τείνει προς το άπειρον τής νοητικής Τελειότητος.

Ο Χριστόφορος Χριστοφής καταβάλλεται από την καθημερινή πραγματικότητα. Δεν την αντέχει. Μοιάζει σαν να μην είναι πλάσμα του κόσμου τούτου. Είναι υπέροχος κι αισθαντικός. Ευαίσθητη κεραία τού καιρού του, όπως όλοι οι ποιητές του θεάτρου οφείλουν να είναι. Γιατί το θέατρο είναι απείκασμα και κάτοπτρον των κοινωνικών μεταβολών, αλλαγών, μετασχηματισμών, ιριδισμών εις την επιφάνειαν πομφόλυγος τινός.

Ο λόγος του Χριστόφορου Χριστοφή δεν γίνεται ποτέ καθημερινός, απλός, μονοδιάστατος. Έτσι είναι και η αισθητική του. Το ύφος του μετρημένο, ισορροπεί μεταξύ των αντιθέτων με την δεξιοτεχνία των αναγεννησιακών jogulatores.

 

Είναι μοναδικός, μοναχικός, ιδιοφυής. Ανακαλύψτε τον, όπως οι δύο χιλιάδες θεατές του Μεγάρου.

 

ΑΥΤΗ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ, ΣΥΝΤΟΜΑ, ΤΑΧΙΣΤΑ, για να προλάβουμε να την δούμε και να την ξαναδούμε, ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΑΘΑΝΑΤΙΣΟΥΜΕ στις ευαίσθητες ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ μας.

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ, ΘΕΣΜΟΙ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ ΘΕΑΤΡΟΦΙΛΟ ΚΟΙΝΟ, με ακούτε;

 

Μετά Λόγου Γνώσεως και Αγωνίας υπαρξιακής-καλλιτεχνικής,

 

Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

https://www.megaron.gr/event/to-kalesma-tou-promithea-xristoforos-xristofis/

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Μέσα από το  βλέμμα  των Ελλήνων της Διασποράς, ένα μουσικό ιστορικό δράμα που αναφέρεται στο θέμα της εθνικής παλιγγενεσίας 1821-1827, μιας εποχής τόσο σημαντικής για τη διαμόρφωση νέων ιδεών.  Από τους φοιτητές της εποχής, τους καλλιτέχνες, τους συγγραφείς, τους πολιτικούς και τους διπλωμάτες –με αναφορές στον Φιλικό Ξάνθο, τον πρίγκιπα Υψηλάντη, τον γάλλο ζωγράφο Ντελακρουά, τον γερμανό συγγραφέα Γκαίτε… τον Ναπολέοντα– μεταφερόμαστε στο ξεκίνημα της επανάστασης, στη σφαγή της Χίου, την πολιορκία του Μεσολογγίου, στο θάνατο του λόρδου Βύρωνα, μέχρι τη δολοφονία του Καποδίστρια στο Ναύπλιο. Όλα τους πολύ σημαντικά γεγονότα, που υπήρξαν πηγή έμπνευσης του Ρομαντικού κινήματος και καθόρισαν, εν πολλοίς, την ευρωπαϊκή ιστορία γενικότερα.

 

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ευχαριστεί την Εθνική Λυρική Σκηνή για την παραχώρηση κοστουμιών και το εργαστήριο παραδοσιακών φορεσιών “Ζωή Στέλιου” στο Μεσολόγγι για τ

Ειρήνη Αντωνάκη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου… η οικογένειά μου

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 08:49 in Διάφορα | 0 comments

Ειρήνη Αντωνάκη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου… η οικογένειά μου

Λεύκωμα οικογενειακόν

 

Κρυπτομνησία

Μεταισθησία

Αναστεναγμός τού βράχου

Που έπεσε απ’ τ’ ουρανού

Τα βάθη

Μετεωρίτης ζοφερός

Απ’ τού πυρός τα πάθη

Λυτρωμένος

Λευτερωμένος

Από τη σάρκα που έγινε

Πυρκαγιά σβησμένα,

Βάλτος μουχλιασμένος

Υπερτροφικά τα νούφαρα

Κι οι γλυσίνες αγουρογερασμένες

Το αλέτρι αργό,

Το χωράφι ανόργωτο

Και τον νεκρό ζώνουνε φίδια

Σκελετός θράψαλα…

*

Νεοπαγανισμός

Εναντίον ορθοδοξίας,

Ανά, κατά, δια μετά παρά

Αντί, περί αμφί από υπό υπέρ…

Η μνήμη διατρέχει

Κρυφά μονοπάτια,

Μυστικά θεμελιωμένα

Στον πόνο

Που έγινε φόβος

Επ-ανά-λήψεως,

Αναλήψεως,

Αποσβέσεως.

*

Ειρήνη Αντωνάκη,

Το γελαστό χάος,

Η ευφρόσυνη χαρμολύπη

Ο αναπεταγμός τής ψυχής

Κάτω από τον πολικό αστέρα,

Η άνοδος προς το φως

Αρχετυπικά και τετριμμένη

Πορφυρωμένη

Από αίματα

Βυσσινάδας το «γλυκύπικρον

Αμάχανον όρπετον»…

*

Παναγιώτης Παπαϊωάννου:

Η αθωότητα τού παιδιού

Που επιμένει

Να φέρει τον κόσμο

Στην αστρική καταγωγή

Των πόθων

Πριν γίνουν πάθη

Και κυλάνε σαν νερό

Στην κοίτη τού Ηράκλειτου

Την φλεγομένη

Από αγάπη για τη ζωή,

Δίψα Δικαιοσύνης

*

Το κυπαρίσσι και το παιδί του

Στέκουν περήφανα

Σαν να ποζάρουνε

Για φωτογραφία αόρατη

Πλανόδιου ποετάστρου.

 

Ποίησις εν εξελίξει…

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:06 in Λογοτεχνία | 0 comments

Ποίησις εν εξελίξει…

Παλαιό Πανεπιστήμιο

8 μι

 

Ύδωρ και μέλι

Υδρόμελι

Τής ζωής μας

Η μυρωδιά νυχτολούλουδου

Με γιασεμί

Συμ-φυλλιωμένη.

*

Γράφεις κάθε μέρα,

Σαν τον Ρίτσο,

Για ν’ ανασάνεις

Καθαρόν αιθέρα.

*

Ευσταλής σαν κυπαρίσσι.

Έτσι θα ήθελα να με θάψουν:

Όρθιον!!!

 

Θόλου 7, Πλάκα, 22/09/2021

 

 

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας