Σκέψεις, περισκέψεις, επί-σκέψεις με αφορμή την «Ολεάννα» του Μάμετ, που ανεβαίνει υποδειγματικά στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ στο Μεταξουργείο.
ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ ΚΑΙ Η ΧΡΟΝΟΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έργο που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1992 στην Μασαχουσέτη των Η.Π.Α. έρχεται σήμερα να επανεισαχθεί ως επίκαιρο με μια αξιοσημείωτη χρονοκαθυστέρηση 30 ετών. Αυτό κατ’ αρχήν δείχνει την διαχρονικότητα και «αθανασία» του διακεκριμένου θεατρικού συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, αφ’ ετέρου πρέπει και οφείλουμε να προβληματιστούμε για την ετεροχρονισμένη (ή ταυτόχρονη, λόγω Διαδικτύου) εισαγωγή αισθητικών, ιδεολογικών και κοινωνικών ρευμάτων.
Το χάσμα των γενεών παίζει φυσικά έναν σημαντικότατο ρόλο στην «Ολεάννα». Ο Κύριος Καθηγητής είναι ως φαίνεται παιδί του Μάη του 1968, των παιδιών των λουλουδιών και των αντικομφορμιστικών φιλειρηνικών κινημάτων. Στα νιάτα του προφανώς διάβαζε τα βιβλία τού Μαρκούζε και της περίφημης «Σχολής της Φρανκφούρτης». Είναι μορφωμένος, γραμματισμένος και σπουδαγμένος. Ανήκει στην προνομιούχα μεσοαστική τάξη με όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Από την άλλη πλευρά, η νεαρή φοιτήτρια εργατικής καταγωγής που δυσκολεύεται με τα δίδακτρα (εκεί όπου δεν ισχύει η δωρεάν Παιδεία), ως ορμητική και θυελλώδης έφηβος κάνει την πολιτική ορθότητα σημαία της επανάστασής της, οργανώνεται σε «ομάδα», αποτελεί μέρος ενός συλλογικού «εγρηγορότος» κι επιχειρεί να μετατρέψει την προσωρινή αμάθειά της σε δοκησίσοφο αρνητισμό. Δεν σέβεται μήτε την ηλικία μήτε τις γνώσεις μήτε την εμπειρία ενός μεγαλύτερου δασκάλου της, τον ταυτίζει αυθαίρετα και προκατειλημμένα με την πατρική/πατριαρχική εξουσία, προβάλλει πάνω του πατερναλιστικές συμπεριφορές που ίσως έχει ή μιμείται εκείνος σε έναν βαθμό. Όμως ο ταλαίπωρος προσπαθεί να την καταλάβει, παρά την όποια επιθετικότητα που προέρχεται από την βιολογική, κούραση, τη σύγχυση, την ανεπάρκεια να αντιμετωπίσει τα πρακτικά βιοποριστικά προβλήματα τής οικογένειάς του (και της ζωής γενικότερα).
Κατ’ αρχήν ασκώντας την ενσυναίσθηση εκείνος κάνει ένα βήμα καλής θέλησης και της εξομολογείται πως κι εκείνος νιώθει μπερδεμένος, ανεπαρκής, «σκουπίδι»… Αποκτά οικειότητα και ταυτίζεται μαζί της, αφού προβάλλει την δική του εφηβεία πάνω της. Εκείνο είναι το πρώτο, το βασικό και το μοιραίο λάθος του: την αντιμετωπίζει ως ίση, ως ομόλογο, ως ανάλογος, ως εταίρο, ως συνεταίρο στο Χάος. Εκείνη όμως δεν ανταποκρίνεται. Δεν ανοίγεται. Είναι κλειστή σαν στρείδι. Αποφασισμένη. Εργαλείο εκτελεστικό, όπλο στο χέρι μιας υπερ-συνείδησης, μιας συλλογικότητας που έχει αποφασίσει από πριν τι είναι «ορθόν», τι είναι σωστό και τι όχι. Δεν σας ακούγεται κάπως φασιστικό αυτό; Και πού είναι η ελευθερία τού Λόγου και της έκφρασης, κοινή στις δημοκρατικές κοινωνίες που προέκυψαν μετά τον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση;
Μία παρέα νεαρών εφήβων, ευλογημένα δοκησίσοφων, υπέρ της απλοποιήσεως του εμπλουτισμένου μέσα στους αιώνες γλωσσικού κώδικα, μπορεί να επιβάλλει στους «μεγάλους» πώς θα μιλούν και πώς όχι; Το πώς φέρονται είναι άλλο θέμα. Η σωματική και ψυχολογική βιοπραγία είναι απαράδεκτη και κατακριτέα. Όμως το να αφαιρούμε, το να καίμε βιβλία, το να μην διδάσκουμε πλέον τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά γιατί ήταν «σεξιστικά» με υπερβαίνει.
Το δεύτερο λάθος τού Κυρίου Καθηγητή είναι η σωματικότητα. Σήμερα στην μετατεχνολογική εποχή τής τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης κάθε άγγιγμα, κάθε προσέγγιση, κάθε καταγραφή μιας συνομιλίας είναι επιτρεπτή μόνον κατόπιν αμοιβαίας συγκαταβάσεως, συμφωνίας και συμβάσεως, ει δυνατόν γραπτής και υπογεγραμμένης με ψηφιακή ή χειροποίητη υπογραφή.
Το τρίτο λάθος τού Κυρίου Καθηγητή είναι η παράνοια μεγαλείου, η ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, αποτελέσματα τής αγίας ακαδημαϊκής έδρας που θα κατέχει σε λίγο. Ας μην ξεχνάμε πως τα σύγχρονα πανεπιστήμια κατάγονται από τα μεσαιωνικά θρησκευτικά κολλέγια και η λέξη «Κανόνας / Κανών» έχει καθαρά εκκλησιαστικό περιεχόμενο.
Ο άντρας καθηγητής κάνει όλα τα λάθη που περιμένει η αντίπαλός του. Το έργο αυτό θα έπρεπε να λέγεται «Ποντικοπαγίδα». Το κατηγορεί για έλλειψη σεβασμού, την κατηγορεί για έλλειψη ενσυναίσθησης. Ποιος / ποια έχει δίκιο; ΚΑΝΕΙΣ / ΚΑΜΙΑ. Είναι και οι δύο εγκλωβισμένοι στο αξιακό τους σύστημα, στις αρχές, στις έξεις και στις συνήθειές του. Είναι ισοδύναμοι και ισόρροποι. Ο Ντέιβιντ Μάμετ στήνει μια αρχετυπική δραματική σύγκρουση μοιράζοντας τον τραγικωμικό «Αγώνα λόγων» σε δύο ισάξιους ρήτορε, εκπροσώπους της τάξης, της ομάδας, της συλλογιστικής τους.
Εκπληκτική η παράσταση στο θέατρο ΑΡΓΩ με τον έμπειρο, εμπειρότατο ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΟΦΙΑΝΟ σε διπλό ρόλο υποκριτή και σκηνοθέτη. Η παράσταση έγερνε προς το μέρος του άντρα. Η Μαριλένα Λιακοπούλου ήταν σχηματική, περιγραφική, άκαμπτη, αδικώντας το πρόσωπο που συμβολίζει όλες τις γενιές των κακοποιημένων γυναικών (και ανδρών) που ζητούν δικαίωση.
Το κίνημα τού #MeToo, του οποίου είμαι ένθερμος οπαδός κι εγώ ως κακοποιηθείς για τις πάμπολλες ιδιαιτερότητές μου, είναι σήμερα περισσότερο κι από επίκαιρο. Είναι επιτακτικό προκειμένου να αποδοθεί συμπαντική δικαιοσύνη, να απαλειφθεί το γήινο κάρμα (ο κοσμικός νόμος τής αιτίας και του αποτελέσματος). «Αντιπεπονθός» το έλεγαν αυτό οι αρχαίοι.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ως ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ, ΣΟΦΗ ΤΡΟΦΟΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, της Γαίας συμπεριλαμβανομένης. Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ γιατί έχει στο πλευρό της την ΘΕΜΙΔΑ / ΔΙΚΗ / ΝΕΜΕΣΙΝ. Στέκομαι στο πλευρό όλων των αγωνιζόμενων νέων. Κάθε αλλαγή προκύπτει μέσα από την ορμή των νεαρών αμφισβητιών. Αλλιώς θα ήμασταν ακόμη στα σπήλαια.
Παρατηρώντας το αρχιτεκτονικώς δομημένο βασίλειο των μελισσών, παρατηρούμε πως μόλις γεννηθεί η καινούργια βασίλισσα (συνήθως εργάτρια μέλισσα αφού τραφεί επί ικανό και αναγκαίο διάστημα με βασιλικό πολτό) η παλαιά εγκαταλείπει την κοινωνία της κυψέλης και με τις πιστές της εργάτριες-ακολούθους-συνοδοιπόρους μετοικεί, μεταναστεύει, αυτοεξορίζεται και στήνει αλλού το καινούργιο βασίλειό της. Κατά-στημα. Από εκεί βγαίνει και η λέξη κατεστημένο.
Και μια συμβουλή, προς όλους εμάς τους οργισμένους νέους: ακούστε, δείτε, παρατηρείστε, αναλογιστείτε, διαλογιστείτε, ερευνήστε, μελετήσετε πολύ πριν επιτεθείτε. Μόνον τότε θα είστε αποτελεσματικοί και θα έχετε το Δίκαιο με το μέρος σας.
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΑΦΟΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ!!!
Κι αν η γλώσσα μου σάς φαίνεται περίεργη είναι γιατί την κληρονόμησα από τον Όμηρο!!! Αποδεχτείτε με, ως διαφορετικό (και σ’ αυτό). Και σας παρακαλώ, σας εκλιπαρώ, μην με ρίξετε στην πυρά. Μού έχει συμβεί πολλές φορές στον Μεσαίωνα… Η ΆΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΜΑΡΤΙΑ / ΑΣΤΟΧΙΑ. Ειδικά όταν παίρνει τη μορφή τής δοκησισοφίας… Οι δάσκαλοί σας διδάσκονται από εσάς και διαδρούν και νοιάζονται αρμονικώς προκειμένου να επιτευχθεί μια αγαστή συν-εργασία, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΌΛΩΝ (κι εδώ ταυτίζονται τα δύο γένη: στην γενική πληθυντικού).
Μετά περισσής περισκέψεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Δελτίο Τύπου
«Oλεάννα»: Αφετηρία και προορισμός του #MeToo
«Oλεάννα»
του Ντέιβιντ Μάμετ
Σκηνοθεσία: Φίλιππος Σοφιανός
Με τους
Φίλιππο Σοφιανό και Μαριλένα Λιακοπούλου
Πρεμιέρα: Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021
για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Η Hand Made Production Ε.Π.Ε. παρουσιάζει το συγκλονιστικό έργο του Αμερικανού βραβευμένου συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, «Ολεάννα», σε μετάφραση της Γεωργίας Ζάχου και σκηνοθεσία του Φίλιππου Σοφιανού, στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου ΑΡΓΩ, από την Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021. Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν ο Φίλιππος Σοφιανός και η Μαριλένα Λιακοπούλου.
Λίγα λόγια για το έργο
Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, ο Τζων, και μια νεαρή φοιτήτρια, η Κάρολ, με αφορμή ένα μάθημα, μπλέκονται σε ένα παιχνίδι λέξεων, παρεξηγήσεων και παρερμηνειών – σε ένα παιχνίδι εξουσίας. Ο τίτλος «Ολεάννα» προέρχεται από ένα νορβηγικό παραδοσιακό τραγούδι το οποίο κάνει λόγο για την ουτοπία μιας ιδανικής κοινωνίας. Έτσι ακριβώς και το έργο, μέσα από τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται, επιχειρεί να διερευνήσει την «ουτοπία της πραγματικότητας». Μέσα σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον, εκ πρώτης όψεως δημοκρατικό και ελεύθερο, τοποθετεί έναν καθηγητή και μία φοιτήτρια σε μία σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ τους. Η ανάγκη και των δύο για εξουσία και ασφάλεια καθιστά αδύνατη την μεταξύ τους επικοινωνία και την αμοιβαία κατανόηση. Η ίδια η πραγματικότητα τούς παραμορφώνει σε θηρία και η επίφαση της πολιτισμένης δημοκρατίας που τους περιβάλλει, αποδεικνύεται ουτοπική.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Στην «Ολεάννα» ο Ντέιβιντ Μάμετ εξερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, μελετώντας τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα, καθώς και τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται στο πλαίσιο του ισχύοντος εκπαιδευτικού συστήματος, ενός συστήματος που, είτε δημιουργεί «πελατειακές σχέσεις» στους συμμετέχοντες, είτε δίνει άλλοθι σε συναισθηματικές αναπηρίες. Το έργο είναι μια μηχανή παραγωγής ερωτημάτων τα οποία συνοδεύουν τον θεατή μέρες μετά την παρακολούθηση της παράστασης. Ερωτήματα που εν έτει 2021 παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος τόσο απενοχοποιημένα να γκρεμίζει το μέλλον ενός άλλου; Πόσο επηρεάζει η συλλογικότητα την ατομική συνείδηση; Πώς μπορεί μια φιλική χειρονομία να μεταφραστεί σε παρενόχληση; Μήπως στην πραγματικότητα είναι; Μήπως η εξουσία την κάνει να είναι; Η «Ολεάννα» θεωρείται ένα από τα πιο προκλητικά κείμενα του Μάμετ. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1992 στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης από τον θίασο BackBay Theater και κατάφερε να εγείρει αντιδράσεις. Οι κριτικοί αντιμετώπισαν το έργο ως μια δεξιά πολεμική ενάντια στην πολιτική ορθότητα, ενώ για τους αριστερούς ο Μάμετ έγινε σύμβολο της τοξικής αρρενωπότητας. Σήμερα, όμως, μετά το ξέσπασμα του ελληνικού #MeToo, ίσως είμαστε πλέον έτοιμοι για μία εκ νέου ανάγνωση.
Φίλιππος Σοφιανός
Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Γεωργία Ζάχου
Σκηνοθεσία – φωτισμοί – μουσική επιμέλεια: Φίλιππος Σοφιανός
Σκηνικά – κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Βοηθός σκηνοθέτης: Γιάννης Τσουρουνάκης
Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Διεύθυνση παραγωγής: Τέτα Καμπουρέλη
Παραγωγή: Hand Made Production Ε.Π.Ε.
Φωτογράφιση: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Διανομή
Φίλιππος Σοφιανός – Τζων
Μαριλένα Λιακοπούλου – Κάρολ
Info
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη στις 20.30
Πέμπτη στις 21.15
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: €17 πλατεία, €15 εξώστης
Μειωμένο: €10 για θεατές άνω των 65 ετών, φοιτητές, ανέργους
Προπώληση εισιτηρίων: €14
Ατέλειες ηθοποιών και σπουδαστών Δραματικών Σχολών δεκτές
Εισιτήρια – Προπώληση: viva.gr
Πληροφορίες – κρατήσεις θέσεων
Τηλ.: 6974432929 / 6970012618 / 6936144443
Email: sofianoshandmade.p@gmail.com
Θέατρο ΑΡΓΩ
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο (πλησίον σταθμού μετρό «Μεταξουργείο»)
Τηλ.: 210 5201684 / https://argotheater.gr/
Social media παράστασης
Facebook: https://www.facebook.com/OleannaArgoTheater
Σημείωση:
Το Θέατρο ΑΡΓΩ θα λειτουργήσει αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά της COVID-19 ή έχουν νοσήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου.
Κατά την είσοδο των θεατών στους χώρους, θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών καθώς και πιστοποιητικού ταυτοπροσωπίας (αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης).
Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική σε όλους τους χώρους του θεάτρου ενώ η προσέλευση ανήλικων προϋποθέτει την επίδειξη υπεύθυνης δήλωσης των γονέων για τη διενέργεια self test.
Το θέατρο λειτουργεί με σύγχρονο εξαερισμό (είναι ισόγειο και με μεγάλα ύψη) και υπάρχουν ράμπες ΑΜΕΑ για την πρόσβαση ατόμων με δυσκολίες, τόσο στην είσοδο όσο και στις τουαλέτες.
Όπερα Η ΦΟΝΙΣΣΑ του Γιώργου Κουμεντάκη στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ στο εορταστικό Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Χαμηλόφωνη μελοδραματική μεταφορά του αριστουργήματος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του ΈΛΛΗΝΑ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ, που ναι μεν δεν έγραψε θεατρικά έργα, αξιώθηκε όμως μετά θάνατον να έχει μια σκηνική παρουσία εφάμιλλη τού Ρίτσου.
Σε ένα πανοραμικό σκηνικό μεταξύ εξπρεσσιονισμού, μπρεχτισμού και σοσιαλιστικού ρεαλισμού, κινήθηκαν με αληθοφάνεια νεορεαλιστική οι επαρκείς τραγουδιστές.
Ορθή η επιλογή του σκηνοθέτη κι εμπνευστή αυτής τής επιτυχημένης μεταφοράς να ακούγονται χωρίς «ψείρες» στα recitativi παραπέμποντας ίσως (ηθελημένα ή αθέλητα) στις παραστάσεις τού Claude Regy, όπου το ηχοτοπίο ήταν στα κατώτατα όρια του ακουστικού φάσματος. Αυτό απαιτούσε μια ενισχυμένη προσοχή εκ μέρους του θεατή, ο οποίος συμπλήρωνε το ηχητικώς απροσδιόριστο με το λιμπρέτο που διάβαζε στην μικρή οθόνη του εμπρόσθιου καθίσματος.
Οι φωτισμοί ήταν επίσης «σβησμένοι», ανάλογοι της ζωγραφικής της εποχής του Παπαδιαμάντη.
Όψις και ηχητικό τοπίο σε αισθητική ερμηνεία με το ανυπέρβλητο πρωτότυπο κείμενο, έτσι όπως διασκευάστηκε σεβαστικά σε αυτή την άκρως πρωτότυπη όπερα, που πόρρω απέχει από τις μεγαλοστομίες ανάλογων προσπαθειών που βασίζονταν στην Παράδοση.
Επιτέλους, μια μελοδραματική πρόταση για το παρόν και το μέλλον.
Το κοινό αποθέωσε όλους τους συντελεστές, ειδικά την πρωταγωνίστρια, η οποία στάθηκε με ευθύνη απέναντι στον επώνυμο ρόλο, θυμίζοντας την Παξινού, την Μανιάνι, την Ειρήνη Παπά.
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε. Είναι εορταστική με έναν ρεφλεξολογικό, ομοιοπαθητικό, «εναλλακτικό» τρόπο.
Ας μην παραλείψουμε να αποδώσουμε τιμάς εις απαξάπαντας τους άξιους συντελεστές:
Ποιητικό κείμενο: Γιάννης Σβώλος, βασισμένο στο ομώνυμο «κοινωνικόν μυθιστόρημα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Μουσική διεύθυνση: Βασίλης Χριστόπουλος.
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης.
Συνεργάτιδα σκηνοθέτρια: Αγγέλα-Κλεοπάτρα Σαρόγλου.
Σκηνικά: Πέτρος Τουλούδης.
Κοστούμια: Πέτρος Τουλούδης – Ιωάννα Τσάμη.
Φωτισμοί: Βινίτσιο Κέλι.
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος.
Διεύθυνση παιδικής χορωδίας: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου.
Φραγκογιαννού (Φόνισσα): Μαίρη-Έλεν Νέζη.
Μαρουσώ: Άννα Στυλιανάκη.
Ιωάσαφ: Τάσος Αποστόλου.
Δελχαρώ: Μυρτώ Μποκολίνη.
Γιάννης Περιβολάς: Βαγγέλης Μανιάτης.
Γιαννού: Σοφία Κυανίδου.
Μάνα Ξενούλας: Φύλλη Γεωργιάδου.
Αστυνόμος Α΄: Γιάννης Χριστόπουλος.
Ειρηνοδίκης: Γιάννης Γιαννίσης.
Αστυνόμος Β΄ / Πάρεδρος: Νίκος Στεφάνου.
Kρινιώ: Μαριλένα Στριφτόμπολα.
Tούλα: Στελίνα Αποστολοπούλου.
Μυρσούδα: Μιράντα Μακρυνιώτη (3, 5/12) / Εβίτα Χιώτη (28, 30/12).
Γιατρός: Γιώργος Παπαδημητρίου.
Αμέρσα: Μαρία Κωνσταντά.
Κωνσταντής: Άγγελος Νεράντζης.
Πολυφωνικό σύνολο: Μάρθα Μαυροειδή, Μαρία Μελαχροινού, Αλκμήνη Μπασακάρου, Ιωάννα Φόρτη.
Συμμετέχουν η Ορχήστρα, η Χορωδία και η Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής, καθώς και πολυφωνικό σύνολο
Ναι, έχουμε μεγάλο, σημαντικό, παγκόσμιο λυρικό θέατρο στην Ελλάδα και η Λυρική μας Σκηνή διατηρεί επαξίως τα πρωτεία. Το ΊΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΝΙΑΡΧΟΥ ακτινοβολεί στον πνευματικό ορίζοντα τής οικουμένης. Τυχεροί που ζούμε σε απόσταση αναπνοής από έναν Πολυχώρο Πολιτισμού, Ευταξίας, Ευζωίας, Ευπροσωπείας…
Μετ’ ενθουσιασμού,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της ΕΛΣ:
https://www.nationalopera.gr/aithousa-stavros-niarxos/kentrikis-skini-opera/item/3830-i-fonissa
ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ
Όπερα
Η ΦΟΝΙΣΣΑ
Γιώργος Κουμεντάκης
03, 05, 28, 30 Δεκ 2021
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)|
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 30€, 35€, 42€, 50€, 55€, 70€
Φοιτητικό, παιδικό: 12€
Περιορισμένης ορατότητας: 10€
Με βάση τα περιοριστικά μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο διασποράς του κορονοϊού COVID-19 και σύμφωνα με τις οδηγίες της Ελληνικής Πολιτείας, οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ θα λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό παράλληλα με την ταυτότητα ή το διαβατήριό τους). Για παιδιά από 4 έως και 17 ετών ισχύει η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (selftest) τελευταίου 24ώρου.
«Η Εθνική Λυρική Σκηνή δεν συλλέγει ούτε επεξεργάζεται κανένα προσωπικό δεδομένο μέσω της διαδικασίας ελέγχου των πιστοποιητικών»
– Ισχύουν όλα τα μέτρα για την αποφυγή συνωστισμού στην είσοδο και την έξοδο των θεατών, ενώ η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική στην είσοδο, την έξοδο και καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.
– Αναλυτικές πληροφορίες στο https://www.nationalopera.gr/eisitiria.
Μια μεγάλη επιτυχία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ένας σημαντικός σταθμός για τη σύγχρονη ελληνική μουσική δημιουργία, επιστρέφει στη σκηνή. Η φόνισσα, η όπερα του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Γιώργου Κουμεντάκη, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε το 2014 σημειώνοντας ιδιαίτερη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, έρχεται στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στις 3, 5, 28 και 30 Δεκεμβρίου 2021. Το ποιητικό κείμενο του Γιάννη Σβώλου βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Διευθύνει ο Βασίλης Χριστόπουλος, σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, ενώ τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Μαίρη-Έλεν Νέζη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Με τη σύνθεση της Φόνισσας το 2014, ο Γιώργος Κουμεντάκης δημιούργησε έναν απρόσμενο μουσικό κόσμο, εξελίσσοντας το προσωπικό μουσικό του ιδίωμα. Με τη μουσική του δεν επιχείρησε την αναβίωση της εποχής του έργου του Παπαδιαμάντη, αλλά μια «εσωτερική αναβίωση» του ψυχογραφήματος της ίδιας της Φραγκογιαννούς. H σύνθεση της όπερας ακολουθεί κάθε βήμα της Φόνισσας – άλλοτε εξωτερικεύει τον ψυχισμό της και άλλοτε βυθίζεται στους σκοτεινούς και ανήλιαγους διαδρόμους της ψυχής της. Είναι στιγμές που κυριαρχεί η απέραντη μοναξιά που βιώνει η Φραγκογιαννού και άλλοτε αναδύεται ο σαρκασμός που αποσυμπιέζει τη φορτισμένη πλοκή. «Άφησα τη μουσική να περιπλανηθεί και να εκφράσει αβίαστα και ελεύθερα τον ψυχισμό της Φραγκογιαννούς, φτάνοντας εκεί που δεν μπορεί να φτάσει η λογική», σημειώνει ο συνθέτης. Και συνεχίζει: «Προσπάθησα να πλησιάσω τις κρυφές πτυχές μιας ψυχοπαθολογικής (;), ψυχονευρωτικής (;), δυναμικής (;), αυταρχικής (;), σίγουρα σύνθετης προσωπικότητας που παίρνει μορφή μέσα από τη συγκλονιστική λογοτεχνική προσέγγιση του μέγιστου Παπαδιαμάντη. Πολύ συχνά μάλιστα, σβήνει η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πρωταγωνίστριας και συγγραφέα και γίνονται μέσα μου ένα και μόνο πρόσωπο. Όσο καιρό έγραφα τη Φόνισσα, προσπάθησα να ξεχάσω την εξωτερική της εμφάνιση, την ηλικία, τα χαρακτηριστικά του προσώπου της και να στραφώ να φτάσω τον νου που, όπως λέει ο Παπαδιαμάντης, “ψηλώνει”».
Η Φόνισσα εντάσσεται στην κατηγορία της Literaturoper, καθώς πρόκειται για όπερα απευθείας βασισμένη σε ένα λογοτεχνικό έργο. Ο Γιάννης Σβώλος, που υπογράφει το ποιητικό κείμενο, συμπύκνωσε την ιστορία της Φόνισσας στα ουσιώδη, κρατώντας ατόφιο τον λόγο του Παπαδιαμάντη. Η Χαδούλα ή Φραγκογιαννού, μια βασανισμένη μεσόκοπη γυναίκα που έχει αναλώσει τη ζωή της υπηρετώντας τους άλλους –γονείς, σύζυγο, παιδιά, εγγόνια–, απαυδισμένη και αντιλαμβανόμενη τη δυσμενή θέση των γυναικών σε φτωχές, αγροτικές κοινωνίες όπως η δική της, καταλήγει να πιστέψει ότι είναι αποστολή της να απαλλάξει τον κόσμο από τα κορίτσια. Ξεκινά στραγγαλίζοντας τη νεογέννητη εγγονή της και επαναλαμβάνει το φονικό, πνίγοντας και άλλα κορίτσια. Καταδιωκόμενη στα βουνά από τις αρχές, η Φραγκογιαννού αποφασίζει να εξομολογηθεί, αλλά χάνεται στη θάλασσα καθώς προσπαθεί να φτάσει στο ερημητήριο του Αγίου Σώστη.
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη επιχειρεί να αποδώσει με ποιητικό τρόπο το ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στη μεγάλη κλίμακα που επιβάλλει η παρουσία χορωδιακών σχημάτων και πρωταγωνιστών και τη μικροκλίμακα του εσωτερικού μονολόγου της Φραγκογιαννούς. Ο Αλέξανδρος Ευκλείδης σημειώνει: «Η όπερα του Γιώργου Κουμεντάκη εστιάζει στον χαρακτήρα της Φόνισσας και αναδεικνύει, με τη χρήση της μουσικής, αυτό που είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί σε μια απλή σκηνική απόδοση του μυθιστορήματος: το ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Το στοίχημα της παράστασης είναι να αποδώσει αυτό ακριβώς το στοιχείο, υλοποιώντας επί σκηνής τον εφιαλτικό κόσμο της Φραγκογιαννούς. Έτσι, η όπερα αποδίδεται ως μονόδραμα, μέσα από το υποκειμενικό και διαταραγμένο βλέμμα της πρωταγωνίστριας. Άλλωστε, η Φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ισορροπεί ανάμεσα στη μεγάλη και τη μικρή κλίμακα: χρησιμοποιεί τέσσερα χορωδιακά σχήματα και μεγάλη ορχήστρα για να αποδώσει τις λεπτές, εσωτερικές αποχρώσεις του ψυχισμού της ηρωίδας, που είναι το απόλυτο επίκεντρο της δράσης».
Το σκηνικό και τα κοστούμια (σε συνεργασία με την Ιωάννα Τσάμη) του Πέτρου Τουλούδη συνθέτουν έναν σκοτεινό, υπόγειο, ενοχικό και γήινο κόσμο, όπου τα «πάθια» της Φραγκογιαννούς συνομιλούν με την υποβλητική φύση της Σκιάθου. Στη σκηνή αποτυπώνεται με μια ιδιαίτερη ματιά η ελληνικότητα και ο ανοιχτός ορίζοντας. Στη Β΄ Πράξη του έργου κατά την καταδίωξη τα πάντα αναποδογυρίζουν. Έτσι, αντί να τρέχει η Φόνισσα προς τα βουνά, όπως περιγράφει ο Παπαδιαμάντης, στην παράσταση συμβαίνει το αντίθετο. Η Φόνισσα μένει ακίνητη και η φύση είναι αυτή που γυρίζει γύρω της, την περικυκλώνει και την πνίγει.
Ο Πέτρος Τουλούδης, σημειώνει:
«Η εργασία μας στη όπερα Η φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ήταν ένας μετεωρισμός μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Σκοπός μας ήταν να δημιουργήσουμε ένα άχρονο πλαίσιο όπου θα λάμβανε χώρα η ιστορία της Φόνισσας. Ένα «δοχείο» όπου θα μπορούσαν ιδέες που πηγάζουν από το κείμενο να μεταφραστούν σκηνικά, προσκαλώντας τον θεατή να παρακολουθήσει τον ρυθμό της μουσικής σύνθεσης, η οποία ήταν και το βασικό σημείο αναφοράς του αφηγήματος. Η σκέψη για τον ρόλο της παράδοσης ως ενός μηχανισμού μεταβίβασης γνώσης και όχι ως ενός φορέα ταύτισης μέσα από μια γραφική εικονογράφησή της ήταν και το βασικό μέλημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οικειοποιηθήκαμε στοιχεία από το πρωτότυπο έργο, αναπτύσσοντας ιδέες για το πώς θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο εγχείρημα πάνω στη σκηνή. Η χρήση αισθητικών στοιχείων με αναφορές στην παράδοση, τα οποία ήταν δεδομένα εξαρχής από τη δημιουργική ομάδα, αποδόθηκαν ως μέρος ενός συνόλου που θα αναδείκνυε παράλληλα τη μεταφυσική ατμόσφαιρα του κειμένου.
Η όλη διαδικασία ήταν ένα είδος οπτικής και εννοιολογικής ανασκαφής, με ευρήματα που μέσα από την αφαιρετική σκηνική απόδοσή τους εξυπηρετούν τη δραματουργία. Ο σκηνογραφικός σχεδιασμός αναπτύχθηκε γύρω από την ιδέα του σκηνικού ως ενός οργανισμού που θα ανταποκρινόταν στο ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Η αισθητική απόδοση της παράστασης επιχείρησε, ωστόσο, να μην εστιάσει τόσο στη δραματικότητα της πλοκής όσο στο να συνομιλήσει με το σύμπαν που δημιουργεί η ανείπωτη οδύνη της».
Τους φωτισμούς υπογράφει ο Βινίτσιο Κέλι.
Διευθύνει ο διακεκριμένος αρχιμουσικός και πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Βασίλης Χριστόπουλος. Την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής πλαισιώνουν τρεις μουσικοί επί σκηνής, καθώς και τέσσερα χορωδιακά σύνολα. Η ανδρική χορωδία στο βάθος της σκηνής, σε ρόλο ισοκράτη, εστιάζει στα δεινά της ανθρώπινης φύσης, ενώ μια πολυπληθής γυναικεία χορωδία λειτουργεί ως καθρέφτης της καθημερινότητας. Ένα ακόμα ολιγομελές γυναικείο φωνητικό σύνολο με τέσσερις μοιρολογίστρες ερμηνεύει χορωδιακά που βασίζονται στα πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου. Η Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ έχει τον ρόλο του παιδικού χορού που τροφοδοτεί την εγκληματική φύση της Φραγκογιαννούς. Τη Χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ η Κωνσταντίνα Πιτσιάκου.
Τον εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο του τίτλου θα ερμηνεύσει η διακεκριμένη Ελληνίδα μεσόφωνος με τη διεθνή σταδιοδρομία Μαίρη-Έλεν Νέζη, η οποία έχει ερμηνεύσει πάνω από 40 πρωταγωνιστικούς ρόλους σε κορυφαία λυρικά θέατρα Ευρώπης, Αμερικής και Ασίας, παράλληλα με σημαντική πορεία στη δισκογραφία. Συμμετέχουν διακεκριμένοι και νεότεροι Έλληνες μονωδοί, όπως οι Άννα Στυλιανάκη, Τάσος Αποστόλου, Μυρτώ Μποκολίνη, Βαγγέλης Μανιάτης, Σοφία Κυανίδου, Φύλλη Γεωργιάδου, Γιάννης Χριστόπουλος, Γιάννης Γιαννίσης, Νίκος Στεφάνου, Μαριλένα Στριφτόμπολα, Στελίνα Αποστολοπούλου, Μιράντα Μακρυνιώτη, Γιώργος Παπαδημητρίου.
3η εργασία τής αριστούχου φοιτήτριας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ του ΕΚΠΑ
Κριτική για την έκθεση «Body Worlds»
Η έκθεση «Body Worlds» μας φέρνει πιο κοντά στο από τι πραγματικά είμαστε φτιαγμένοι. Η έκθεση έρχεται να μας λύσει διάφορες απορίες που ενδεχομένως έχουμε για το σώμα μας. Από την έναρξη παρουσίασης σειράς εκθέσεων στην Ιαπωνία το 1995, περισσότεροι από 50 εκατομμύρια επισκέπτες σε περισσότερες από 90 πόλεις της Ασίας, της Ευρώπης, της Αμερικής και της Αφρικής έχουν δει την πιο επιτυχημένη έκθεση που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Αναλυτικές πληροφορίες για την συγκεκριμένη τεχνική δίνονται στο τέλος της έκθεσης μέσω βίντεο.
Το «Body Worlds» παρουσιάζει πραγματικά ανθρώπινα σώματα που έχουν διατηρηθεί μέσω της «πλαστινοποίησης», μιας καινοτόμου μεθόδου διατήρησης του ιστού του σώματος. η οποία εφευρέθηκε για διδακτικούς-ιατρικούς σκοπούς το 1977 από τον Γερμανό γιατρό Gunther von Hagens ενώ εργαζόταν ως ανατόμος στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. O Gunther von Hagens, ο οποίος πάσχει από τη νόσο του Parkinson, αποκάλυψε ότι θέλει το σώμα του να πλαστινοποιηθεί και να προστεθεί στην έκθεση όταν πεθάνει.
Η λογική της στηρίζεται στην προσπάθεια συντήρησης του σώματος και είναι μία τεχνική όπως η μουμιοποίηση, τα πτώματα, δηλαδή, κόβονται προσεκτικά σε κομμάτια και στη συνέχεια τοποθετούνται σε ένα ειδικό υγρό, σε θερμοκρασία -25C, όπου σταδιακά μέσω χημικών διεργασιών αποβάλλεται το λίπος και τα υγρά από σώμα και τα όργανα. Η ανατομία και η πλαστινοποίηση ενός ολόκληρου σώματος απαιτεί 1.500 ώρες εργασίας και συνήθως χρειάζεται τουλάχιστον ένα έτος για να ολοκληρωθεί.
«Τα πλαστενικά σώματα έχουν σκοπό να θυμίζουν στον καθένα μας τη δική μας θνητότητα και τι θαυμάσιο δώρο είναι η ζωή». Μια πολύ αισιόδοξη νότα προσφέρει αυτή η έκθεση, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε τόσο τη μοναδικότητα του ανθρώπινου είδους όσο και την φθαρτότητά του. Αυτοσκοπό, λοιπόν, αποτελεί η έκθεση να προσφέρει μια ευκαιρία για αποκάλυψη και περισυλλογή ως προς την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης και ζωικής ανατομίας. Σύμφωνα και με τον εφευρέτη της μεθόδου σκοπός της έκθεσης είναι να εαυσθητοποιήσει το κοινό απέναντι στον επικείμενο θάνατο, εντάσσοντας τον θάνατο στην κοινωνία και κατά αυτόν τον τρόπο οδηγεί σε μια αναθεώρηση των αντιλήψεων του σύγχρονου ανθρώπου για τη ζωή.
Άκρως ενδιαφέρον και διαδραστικό επίσης, είναι ο καθρέπτης ανατομίας, στον οποίο, αφού πρώτα επιλέξεις το φύλο σου, ύστερα εμφανίζονται με βάση τον τρόπο που στέκεσαι τα μέρη του σώματος με πολύ κατανοητό τρόπο, εξερευνώντας με αυτόν τον τρόπο τον αληθινό και απογυμνωμένο εαυτό σου. Προς το τέλος της έκθεσης δίνεται η δυνατότητα συμμετοχής του κοινού ως τρόπο υπενθύμισης των πραγμάτων που έχουν κάποια σημαντική σημασία και επίδραση στο καθένα μας, αποκτώντας έτσι κίνητρο και έμπνευση.
Συνολικά η έκθεση παρέχει μία σαφή εικόνα για την ανατομία και τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος, τις λειτουργίες των οργάνων και τις κοινές ασθένειες, μέσω της σύγκρισης υγιών και προσβεβλημένων οργάνων. Η έκθεση παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις εξαρτήσεων, όπως η κατανάλωση καπνού ή αλκοόλ ή τον τρόπο που λειτουργούν τα τεχνητά μέλη.
«Κουβαλάμε το σώμα μας μαζί μας σε όλη μας τη ζωή. Είναι η ίδια η βάση της ύπαρξής μας. Κάθε δράση, κάθε συναίσθημα, κάθε πρόσληψη του κόσμου μας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων διεργασιών που γίνονται μέσα μας. Την ίδια στιγμή δεν μπορείς να δεις τίποτα από όλα αυτά» αναφέρει η Dr. Angelina Whalley και σύζυγος του Gunther von Hagens.
Dr. Angelina Whalley και Dr. Gunther von Hagens
Την έκθεση μπορείτε να την επισκεφτείτε: Ελληνικός Κόσμος Πειραιώς 254, 177 78 Ταύρος, Ελλάδα (δίπλα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών)
Περίοδος έκθεσης: 24/9/2021 – 9/1/2022
2η εργασία της φοιτήτριας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ στο ΕΚΠΑ
Κριτική για την ταινία «The Lighthouse».
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και γυρισμένη σε τετράγωνο κάδρο (1.19:1). Ο τρόπος με τον οποίο είναι γυρισμένος, αποδίδει στο μέγιστο βαθμό την αίσθηση της κλειστοφοβίας, όπως και το ότι το κάδρο σε αρκετά σημεία μας δείχνει τα πρόσωπά τους μόνο, θέλοντας να εστιάσουμε εκεί αφενός και αφετέρου να συναισθανθούμε τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς, όλα αυτά που μπορούν να νιώθουν και να μη πράττουν. Ο σκηνοθέτης επιδιώκει να εισβάλλει στο ασυνείδητο των δυο αυτών χαρακτήρων, εντάσσοντας σε αυτό το παιχνίδι και τον ίδιο τον θεατή. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι, καθώς οι δύο χαρακτήρες γνωρίζονται καλύτερα, η φωτογραφία γίνεται όλο και πιο φωτεινή, μέχρι να γίνει, στο τέλος, επικίνδυνα εκτυφλωτική.
Το σενάριο με απόλυτη μαεστρία μεταπηδά από την ωμή απλότητα στην αξιοθαύμαστη ποιητικότητα· αναμειγνύει ετερογενή στοιχεία, καταλήγωντας σε ένα δυναμικό αποτέλεσμα, καθώς η εκτέλεση και όχι τόσο η ίδια η ιστορία είναι που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει. Μέσα στην παλίρροια αυτή, οι δύο αυτοί χαρακτήρες όλο και περισσότερο απογυμνώνονται από την ανθρωπιά τους, προκαλώντας με τις πράξεις τους χάος. Καθώς το φανταστικό μπλέκεται με την πραγματικότητα και η μίξη τους υποκινείται από έναν φόβο πανίσχυρο οι χαρακτήρες χάνουν την συνείδησή τους, επιδίδονται σε ξέφρενα μεθύσια και μία πρόσκαιρη νηνεμία, προτού η καταιγίδα ξεσπάσει για τα καλά και παρασύρει στο διάβα της τα πάντα.
Σαν να είναι χαρακτήρες βγαλμένοι από τον θεατρικό συγγραφέα Samuel Beckett, ο Willem Dafoe ως Thomas Wake και ο Robert Pattinson ως Ephraim Winslow ξεπροβάλλουν στην μεγάλη οθόνη και μας καθηλώνουν με τις συγκλονιστικές ερμηνείες τους· οι ήρωες βρίσκονται σε διαρκή σύγχυση, μέσα στις αντιθέσεις τους και τρέφονται από τις αδυναμίες του άλλου. Η ταινία, επιβεβλημένη από στοιχεία της φύσης που ξεφεύγουν από τον ανθρώπινο έλεγχο, αποπνέει αυτή τη ζοφερή αίσθηση του εγκλεισμού που σε βυθίζει στο σκοτάδι του εαυτού σου και του κόσμου.
Η πλοκή της ταινίας διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1890 σε ένα μυστηριώδες και εντελώς αποκομμένο από τον πολιτισμό ξερονήσι έξω από τη Νέα Αγγλία, όπου δύο άνδρες αναλαμβάνουν να φροντίσουν για τέσσερις εβδομάδες τον Φάρο. Παγιδευμένοι σε έναν Φάρο, που από την αρχή ο Eggers περιγράφει σαν όρθιο φαλλό μέσα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και που ολάκερη η φύση οργιάζει, οι δύο άντρες επιδίδονται σε μια αναμέτρηση εξουσίας, τοξικής αρρενωπότητας και θηλυκής υποταγής.
Ο Thomas Wake ταυτίζεται με τον Πρωτέα, όπου οι ναυτικοί τον αποκαλούσαν συχνά και «Γέροντα της θάλασσας». Προστάτης των θαλάσσιων πλασμάτων, σύμβολο του υποσυνείδητου, γνώστης της θάλασσας και των κρυμμένων μυστικών της, με μαντικές ικανότητες και δυνατότητες μεταμόρφωσης. Λεγόταν πως ο Πρωτέας ήταν πάντα ανέκφραστος, ούτε μιλούσε, ούτε γελούσε ποτέ. Αυτόν τον παλιό πατριαρχικό θεό, συγγενή του Δία, αμφισβητεί ο Νέος, κάτι που εδώ μπορεί να παρομοιαστεί με την ύβρι και τη νέμεση του Προμηθέα. Ο Γέρος καταπιέζει συστηματικά τον Νέο, απαγορεύοντας την πρόσβαση στον Φάρο, λέγοντας ότι είναι δική του αρμοδιότητα: “The light is mine!”. Ο Προμηθέας όμως κλέβει τη φωτιά, την πρόσβαση στο φως, προσπαθεί για μία ακόμα φορά να πάρει τη θέση ενός ανώτερού του, αλλά στη συνέχεια τιμωρείται από τους παλιούς θεούς να του τρώει ένας αετός τα σωθικά, μοτίβο που στην ταινία ακολουθείται μέχρι το τέλος. Το φως του φάρου παραμένει για πάντα καλυμμένο, απαγορευμένο, όπως η φωτιά του Προμηθέα, και όποιος το πλησιάζει ή προσπαθεί να αδράξει την ακτινοβολία του τιμωρείται και εκδιώκεται.
Η ταινία είναι πραγματικά ένα ταξίδι στα άδυτα της επιθυμίας, των έντονων αλλά και παράλογων φαντασιώσεων, όπου η κάθοδος της τρέλας τους κυριεύει και τελικά τους πλακώνει, χωρίς να έχουν την δυνατότητα να αντισταθούν. Εστιάζει στο ανεξερεύνητο κομμάτι του υποσυνείδητου των χαρακτήρων, μπερδεύοντας τόσο τους ίδιους όσο και τους θεατές για το τι είναι πραγματικό και τι πλανάται στα όρια της φαντασίας και της ψευδαίσθησης. Η μουσική εντείνει το αίσθημα της ανησυχίας, της αγωνίας και του φόβου. Σαν ένα βομβαρδισμένο τοπίο, όπου οι δύο πρωταγωνιστές ως θύματα ενός διαφορετικού και αλλόκοτου πολέμου θα αποκαλύψουν τα ενδόμυχα μυστικά τους, τους προσωπικούς τους δαίμονες, καταπιεσμένες ερωτικές επιθυμίες, συγκαλυμμένα εγκλήματα, ψεύτικες ταυτότητες και ένοχες συνειδήσεις, καταλήγοντας σε ολέθριες συνέπειες. Επιπροσθέτως, η φωτογραφία είναι αρκετά προσεγμένη, σαν να είναι πίνακες ζωγραφικής.
Ο σκηνοθέτης αναμετράται με την εσωτερική κατάρρευση και αποτελμάτωση του ανθρώπου, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την μοναξιά, όταν κανένας δεν σε κοιτάει και βρίσκεσαι σε μια διεργασία ανασκόπησης, που μόνο ο εαυτός σου γνωρίζει αληθινά και ειλικρινά. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα και ο κόσμος είναι τόσο θρυμματισμένος, τα συναισθήματα και οι ερωτικές επιθυμίες, η αποκάλυψη του γυμνού εαυτού μας, οι βαθύτερές μας σκέψεις και ανησυχίες, τα αναπάντητα φιλοσοφικά ερωτήματα, που μας ταλανίζουν, όλα αυτά φαντάζουν μακρινά, απρόσιτα, ουτοπικά. Η ταινία μας καλεί να εξερευνήσουμε και να υπερβούμε από κοινού την ποίηση που ενυπάρχει μέσα μας, προκειμένου να λυτρωθεί η ψυχή μας (“Salvation!”, όπως φωνάζει ο Thomas Wake)…
Παρακολουθώντας τη ταινία, παραθέτω αυτό που ενστικτωδώς μου ήρθε στο νου είναι ένα απόσπασμα από την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη:
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.
[…]
στο ΘΕΑΤΡΟ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ η Ομάδα 4Frontal παρουσιάζει: «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας»
«Η εκπαίδευση των γυναικών» και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Διαφωτισμός και Γαλλική Επανάσταση. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΣ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ».
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στο θέατρο ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ συμβαίνουν θαύματα. Νέοι άνθρωποι καταθέτουν τους θεατρικούς προβληματισμούς τους. Νέα ρεύματα που επηρεάζουν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και καθορίζουν την αισθητική τού μέλλοντος βρίσκουν στέγη σε παρόμοιους χώρους ανοικτούς σε κάθε τι πρωτοποριακό και πειραματικό με την φιλοσοφική έννοια.
Ο φεμινισμός γιορτάζει τα γενέθλια ενός αιώνα αγώνων και μαχητικής δράσης για τα δικαιώματα της γυναίκας και την ισότητα ανδρών-γυναικών. Μέσα από αυτόν τον αγώνα κατοχυρώθηκαν και τα δικαιώματα των διεμφυλικών, των παρενδυτικών, των ομοερωτικών, των διαφορετικών.
Όμως ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Πολλές μάχες πρέπει να κερδηθούν ακόμα σε καθημερινό επίπεδο. Ο συνήθης φασισμός παίρνει πολλές μορφές. Και μερικές απρόβλεπτες. Για να μην φτάσουμε λοιπόν σε αντεστραμμένα και παραμορφωτικά είδωλα της πανανθρώπινης πολυχρωμίας, σας προτείνω να παρακολουθήσουμε με προσοχή, με χαρά και με ενθουσιασμό την παράσταση της Ομάδας 4Frontal με τίτλο «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας». Δεν είναι απλώς μια ιστορική ανακεφαλαίωση. Είναι οργασμός διονυσιακός και απολλώνειος.
Η γυναίκα είναι το μέλλον τού κόσμου. Η Γη καλύπτεται από βία. Σύννεφα σκεπτομορφών την μετατρέπουν σε προθανάτια Κόλαση, σε Κοιλάδα των Δακρύων, ενώ θα μπορούσε να είναι ένας Παράδεισος, για όλους μας.
Η Γυναίκα, η Μεγάλη Μητέρα Θεά, η στεατοπυγική γενναιόδωρη τροφός είναι φύσει και θέσει φιλειρηνική, φιλότεχνος, φιλοθεάμων, φιλαλήθης και φιλέρευνος. Χωρίς την Γυναίκα δεν θα υπήρχε η Τέχνη και η Επιστήμη. Όσο κι αν δεν αναγνωρίζεται ακόμη ευρέως.
Σε αυτό το σημείο η εν λόγω παράσταση προσφέρει τα μάλα στην ανανέωση τής Συλλογικής Συνειδητότητας και στην επαναφορά ονομάτων, γυναικείων ονομάτων, καθοριστικών κι εμβληματικών οροσήμων στον αγώνα για ΙΣΟΤΗΤΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ όλων.
Ο αγώνας για την απαλοιφή από την γλώσσα ρατσιστικών όρων κι εκφράσεων είναι σημαδιακός. Ό,τι δεν κατονομάζεις δεν υπάρχει. Και το ανάστροφο.
Χαιρετίζω λοιπόν από καρδιάς αυτές τις τρεις νεαρές εκπληκτικές ηθοποιούς με την άψογη ορθοφωνία, με την τέλεια κινησιολογία, με την διεθνών προδιαγραφών υποκριτική και χαίρομαι, χαίρομαι που η κατάργηση των άρθρων θα μας φέρει πιο κοντά στην ελεύθερη επιλογή, στην αλήθεια μας και στην ομορφιά τής ποικιλομορφίας.
Όλοι οι συντελεστές αξίζουν πολλά βραβεία:
Σκηνοθεσία
Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης
Συγγραφή και επιμέλεια κειμένων
Νεφέλη Μαϊστράλη
Δραματουργική επεξεργασία
Νεφέλη Μαϊστράλη, Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας
Σκηνικά-Κοστούμια
Γεωργία Μπούρδα
Μουσική σύνθεση/επιμέλεια
Σταύρος Γιαννουλάδης
Κινησιολογία
Πάνος Τοψίδης
Μουσική διδασκαλία
Ευαγγελία Καρακατσάνη
Φωτογραφίες
Ελίνα Γιουνανλή
Παίζουν: Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη
ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ας μην υπάρχουν άλλοι κατατρεγμοί, βιασμοί, βιαιοπραγίες, διώξεις, αποκλεισμοί, βασανισμοί!!!
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!! ΑΡΧΗΣ ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΑΤΡΟ.
Μην χάσετε αυτή τη χιουμοριστική σοβαρή παράσταση!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου
Η Ομάδα 4Frontal
παρουσιάζει:
«Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας»
Σκηνοθεσία: Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης
Πρεμιέρα: Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021
Κάτω Χώρος
Θέατρο του Νέου Κόσμου
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου προσθέτει και παρουσιάζει στο καλλιτεχνικό του πρόγραμμα για τη σεζόν 2021-2022,στον Κάτω Χώρο του θεάτρου το «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας» σε σκηνοθεσία των Χάρη Κρεμμύδα και Θανάση Ζερίτη.
Η παράσταση αφηγείται τις ιστορίες Ελληνίδων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα – επιμελώς αποσιωπημένες – που αντιστάθηκαν στο παραδοσιακό σχήμα της υποτακτικής συζύγου και νίκησαν. Ιστορίες Ελληνίδων που προσπάθησαν ν’ αντισταθούν και φιμώθηκαν. Γυναίκες που παλεύουν καθημερινά να αποδείξουν την επάρκεια του φύλου τους. Στιγμές από τον αέναο αγώνα της γυναικείας χειραφέτησης που άλλαξαν συνειδήσεις. Από τα μαθήματα οικιακής οικονομίας και τη λαϊκή κουλτούρα που διαμόρφωσαν και συντήρησαν την υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας στο συλλογικό ασυνείδητο, μέχρι την Καλλιρρόη Παρρέν και την Αύρα Θεοδωροπούλου που έθεσαν τις βάσεις του φεμινισμού στη χώρα μας.
Τρεις γυναίκες από σκηνής, μας αφηγούνται και αναρωτιούνται μαζί μας: Πώς θα είχε διαμορφωθεί η πραγματικότητα, αν διδασκόμασταν την ιστορία από τα μάτια των γυναικών που κόντρα σε όλα τα στερεότυπα, άφησαν το χέρι και πάτησαν στα πόδια τους;
Η πρώτη παρουσίαση της παράστασης έγινε στο πλαίσιο του θεσμού «ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – Πρόγραμμα 2021-2022», του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Έναρξη: Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021
Έως Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022
Μέρες & Ώρες Παραστάσεων
Δευτέρα & Τρίτη: 21:15
Τιμές εισιτηρίων:
15€ γενική είσοδος , 10€ μειωμένο
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 80 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων:
15€ κανονικό
170€ μειωμένο (ισχύει για φοιτητές, άνεργους)
Εισιτήρια για την παράσταση προπωλούνται
https://www.viva.gr/tickets/theater/ekpaideusi-dia-nearas-korasidas/
www.facebook.com/theatroneoukosmou
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα υγειονομικής προστασίας και οι κανονισμοί λειτουργίας του συμμορφώνονται με την τρέχουσα νομοθεσία.
Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου & Επικοινωνίας:
Μαρία Τσολάκη
6974 76 78 90 | 210 76 27 966 | mtsolaki@gmail.com
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση στο θέατρο Μεταξουργείο
Κωνσταντίνος Κυριακού, ένας σύγχρονος «Ολικός Καλλιτέχνης», μορφωμένος και υπέρ-επαρκής στην από σκηνής διδασκαλία και εκπαίδευση των θεατών σε διαφορετικά είδη, ύφη και ύψη τής θεατρικής πρακτικής και θεωρίας.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο υποψήφιος διδάκτωρ θεατρολογίας ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ είναι δοκιμασμένος σκηνοθέτης, εξαίρετος ηθοποιός, μεταφραστής, δραματουργός και αναγεννησιακός άνθρωπος που τείνει προς το «Ολικό Καλλιτέχνημα» (“Gesamtkunstwerk”).
Αξιοθαύμαστος και αξιέπαινος για όλες του τις δράσεις-συνδράσεις-διαδράσεις, δίνει τον καλύτερο, τον πλήρη εαυτό του στην ιδιαίτερα ρηξικέλευθη παραγωγή «Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση, που ανεβαίνει τώρα στο θέατρο Μεταξουργείο.
Η Ιστορία τού θεάτρου εν πλήρει αναπτύξει, μέσα από τέσσερες μονόπρακτες κωμωδίες τού Θερβάντες σκηνοθετημένες κι ερμηνευμένες σε τέσσερα διαφορετικά στυλ: Commedia dell’Arte Style, Moliéresque Style, Comédie Vaudeville Style, Sur-postmodern Style. Ειδικά το τελευταίο, εν πολλοίς ακαθόριστο κι εξελίξιμο ακόμη, δίνει στον ρηξικέλευθο σκηνοθέτη την ελευθερία να αυτενεργήσει και να επηρεάσει δραστικά την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα».
Πέρα όμως από ορισμούς, που λειτουργούν εν πολλοίς και περιοριστικά, κυριαρχεί η ευπλαστότητα τής ιδέας και των ίδιων των ερμηνευτών, που συνδυάζουν την λόγια comédie erudite με το παραδοσιακό λαϊκό θέατρο που ξεκινάει από την Μέση και την Νέα Αττική Κωμωδία και μέσω του Μενάδρου περνάει στον Πλαύτο και στον Τερέντιο και μέσω της Commedia dell’Arte στον Γκολντόνι και στον Μολιέρο για να δοξαστεί τώρα στην μετά το μοντέρνο εποχή με την επανατελετουργοποίηση (reritualisation) και με την ενσωμάτωση παλαιών ή και αρχαίων γονιμολατρικών δρωμένων και εθίμων…
Πέρα πολύ από το «ακαδημαϊκό» «πανεπιστημιακό» θέατρο, το κοινό-στόχος είναι εδώ τόσο πλατύ κι απεριόριστο που συμπεριλαμβάνει όλα τα κοινωνικά και μορφωτικά στρώματα-υποστρώματα-διαστρωματώσεις.
Εδώ ακριβώς έγκειται η επιτυχία του λογίου υπερ-καλλιτέχνη που αναγνωρίζει εμπράκτως τον λαϊκό χαρακτήρα κάθε μεγάλης Τέχνης, ανθεκτικής στον Χρόνο.
Ίσως η παράσταση αυτή να αποδώσει τα μέγιστα στα θερινά ανοικτά θέατρα και σε σκηνές ημιϋπαίθριες ή ακόμα και σε πλατείες, σε αγορές. Ας μην ξεχνάμε ότι ο σύγχρονος ευρωπαϊκός μας πολιτισμός στα ελληνορωμαϊκά του θεμέλια στηρίζεται…
Αξιέπαινη προσπάθεια. Μένει να διαδοθεί, να επανεκτιμηθεί, να ανατροφοδοτηθεί προκειμένου να επιτευχθούν τα μέγιστα, τα άριστα, τα ύψιστα.
Τα βέλτιστα είναι ήδη κεκτημένα.
Μετά συγχαρητηρίου διαθέσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση | Πρεμιέρα 6/11 στο θέατρο Μεταξουργείο
Η Θεατρική Εταιρεία THEARTES των Κωνσταντίνου Κυριακού και Κατερίνας Μπιλάλη και η Θεατρική Ομάδα Μπουφόνοι της Βίλης Σωτηροπούλου ενώνουν τις δυνάμεις τους, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ενιαία παράσταση, τέσσερα κωμικά μονόπρακτα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Μέσα από την παράστασή τους με τίτλο «Νέα απ’ τον Θερβάντες» συστήνουν τον μεγάλο Ισπανό συγγραφέα ως «δραματουργό» στο ελληνικό θεατρικό κοινό και παράλληλα κάνουν μια αναδρομή στην ιστορία της Κωμωδίας.
Πρεμιέρα Σάββατο 6 Νοεμβρίου στο θέατρο Μεταξουργείο.
Πρόκειται για τέσσερα σκηνικά διαμαντάκια κωμικού χαρακτήρα, με τη θεματολογία τους να περιστρέφεται γύρω από το ερωτικό πάθος, τη συζυγική απιστία και τις κωμικές ή τραγικές συνέπειές τους. Μέσα από αυτά αντανακλώνται ιδεοψυχαναγκαστικές καταστάσεις που συνορεύουν με την τρέλα – περίφημα εκπροσωπούμενες από τον θερβαντινό Δον Κιχώτη. Οι ιστορίες φωτίζονται από «χιουμοριστικά παιχνίδια», με πρωταγωνιστές τούς αιώνια γελοίους τύπους (μπούφοι, ρουφιάνοι, σπουδαστές, προξενήτρες, γερο-παράξενοι, κ.λπ.), με εμφανείς τις επιρροές που άσκησε η commedia dell’ arte στο θεατρικό σύμπαν του Θερβάντες.
Καθένα από τα μονόπρακτα παρουσιάζει διαφορετική υποκριτική φόρμα και όλα μαζί γίνονται όχημα για μια αναδρομή στην Ιστορία της Κωμωδίας. Έτσι, με αφετηρία την commedia dell’ arte και με σημείο τερματισμού τη σύγχρονη γερμανική κωμωδία, οι ενδιάμεσοι σταθμοί της παράστασης είναι η κλασικιστική κωμωδία του Μολιέρου και η ελληνική αστική πολιτική κωμωδία ηθών του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, μεταγραμμένη σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ο Miguel de Cervantes από νεαρή ηλικία γοητεύτηκε από το θέατρο, καλλιεργώντας το είδος με επαγγελματική επιμέλεια και εμμονή. Ωστόσο, στο ελληνικό θέατρο είναι σχεδόν άγνωστο το θεατρικό του corpus. Επιθυμώντας να διανοιχτεί ο δρόμος προς τη θερβαντινή δραματουργία, αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε τέσσερα από τα κωμικά του μονόπρακτα, με στόχο να επιτύχουμε να αποκτήσουν και αυτά την ίδια δημοτικότητα που έχει κερδίσει και το magnum opus του, ο Δον Κιχώτης.
Τα εξαιρετικά αυτά μονόπρακτα τα χαρακτηρίζει απόλυτη ελευθερία, τόσο σε επίπεδο φόρμας, όσο και ιδεολογικά και οι ήρωές τους είναι απεικονίσματα ρηξικέλευθων ιλαροτραγικών ζωγραφικών πινάκων, φτιαγμένων με ελαφρές πινελιές, που ομοιάζουν, αντεστραμμένες και διακωμωδούμενες, με το πραγματικό στοιχείο και που μέσα τους κυλάει ανεμπόδιστα το ανεξάντλητο ρεύμα της κωμικής φλέβας του Θερβάντες. Οι θεατρικές αυτές ζωγραφιές είναι ποικιλμένες με υπερβολικούς, γκροτέσκους και γελοίους χαρακτήρες, όλοι τους άξιοι της πένας του Θερβάντες, και είναι επικαλυμμένοι με σάλτσες ιδιωμάτων, πασπαλισμένοι με καρυκεύματα φράσεων, εμπλουτισμένοι με συνοδευτικά αστείων φράσεων, που λειτουργούν ανακουφιστικά και αναζωογονητικά, εκτός από ψυχαγωγικά, για το κοινό. Και φυσικά, εμφανίζουν αδρώς τις επιρροές που άσκησε η commedia dell’ arte στο θεατρικό corpus του Θερβάντες.
Έχοντας ως έναυσμα αυτήν την επιρροή, καθώς επεξεργαζόμασταν το κείμενο της μετάφρασης, η Κατερίνα Μπιλάλη κι εγώ, διερωτώμασταν πώς θα μπορούσαμε να συνδέσουμε την αυτοσχέδια κωμωδία της commedia με την ιδιοφυή θερβαντινή κωμωδία. Η λύση δόθηκε με το να χρησιμοποιήσει ένας θίασος από γυρολόγους-κωμικούς αυτά τα τέσσερα μονόπρακτα ως ένα όχημα για μια αναδρομή στην Ιστορία της Κωμωδίας, αποτυπώνοντας συγχρόνως τις επιρροές και τις επιδράσεις αυτών στη μετέπειτα δραματουργία.
Κωνσταντίνος Κυριακού
Ταυτότητα παράστασης
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»
Τέσσερις μονόπρακτες κωμωδίες του Μιγκέλ ντε Θερβάντες
Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού
Δραματουργική Επεξεργασία: Κατερίνα Μπιλάλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Έρση Δρίνη
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Πρωτότυπη Μουσική: Μιρέλα Πάχου
Κινησιογραφία: Στεφανία Γώγου
Βοηθός σκηνοθέτη: Όλια Γεωργιάδου
Φωτογραφίες: Φανή Τουμπουλίδου
Σχεδιασμός αφίσας: [βιβλιοτεχνία]
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Will
Παραγωγή: «THEARTES» Α.Μ.Κ.Ε. – «Μπουφόνοι» Α.Μ.Κ.Ε.
Διανομή:
Κατερίνα Μπιλάλη
Κωνσταντίνος Κυριακού
Βίλη Σωτηροπούλου
Ανδρέας Κωνσταντινίδης
Γιώτα Τσιότσκα
Λευτέρης Παπακώστας
Στεφανία Γώγου
Πού: Θέατρο Μεταξουργείο, Ακαδήμου 14 & Κεραμεικού, τηλ: 210 5234382
Πότε: Από Σάββατο 6 Νοεμβρίου και κάθε Σάββατο στις 18:30 και Κυριακή στις 20:30
Διάρκεια: 90’ (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: 10 € (γενική είσοδος) και 5 € (ατέλειες, ΑμεΑ).
Προπώληση: viva.gr
Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το ΥΠ.ΠΟ.Α..
Ο καρυοθραύστης των Κωνσταντίνου Ρήγου / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
Ένας επί-υπέρ-μεταμοντέρνος «Καρυοθραύστης» στην πάντα καινοτόμο και πρωτοποριακή ΕΛΣ στο κοινωφελές και ανοικτό, φιλικό ΊΔΡΥΜΑ ΝΙΑΡΧΟΥ
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο καρυοθραύστης των Κωνσταντίνου Ρήγου / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι είναι μια ευφρόσυνος, ευδιάθετος, ενθουσιώδης και ενθουσιαστική εορταστική παραγωγή με την τεχνική τής ενσωματώσεως άλλων παρεμφερών στοιχείων, με την χρήση ψηφιακών τεχνολογιών (π.χ. γρήγορα εναλλασσόμενα σκηνικά με video-art), με εμβόλιμα στοιχεία ευγενικής και διακριτικής παρωδήσεως τού Kitsch στοιχείου, που είναι αναπόσπαστο του παραδοσιακού εορτασμού των Χριστουγέννων, αλλά και με παλαιότερα παγανιστικά ή ηλιοκρατικά στοιχεία από την λατρεία τού Μίθρα, του οποίου η γέννηση συνέπιπτε…
Σε επίπεδο αισθητικής αλλά και δραματουργικής επεξεργασίας κυριαρχεί το Sur-postmodern Style, που διαθλάται τόσο στην κινησιολογία / χορογραφία όσο και στην αριστοτελική όψη, ενώ το «ηχοτοπία» είναι κατά το μάλλον ή ήττον κλασικό.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος αναδείχτηκε ως σκηνοθέτης με την ευφυή διαχείριση κι εκ των έσω υπονόμευση του Kitsch. Με τον ίδιο τρόπο εργάστηκε παράλληλα η Λένα Κιτσοπούλου. Μόνο που εκείνη βωμολοχεί αριστοφανικώς και σπάει τα μικροαστικά όρια εκ των έσω. Αντίθετα, ο Κωνσταντίνος Ρήγος διατηρεί την πολιτική ορθότητα σε λεκτικό επίπεδο, σε εμφανισιακό όμως επίπεδο προκαλεί εντός ορίων με τους μαντραχαλάδες μουστακαλήδες που ντύνονται σαν κύκνοι. Αυτή η παραλλαγή δεν είναι μήτε σάτιρα μήτε διπροσωπία αλλά ένα έμμεσο σχόλιο για την παρέλευση των εποχών και για τον πανδαμάτορα Χρόνο που τα πάντα τροποποιεί επί το διασκεαδαστικότερον.
Άκρως ψυχαγωγική αυτή η παράσταση «για όλη την οικογένεια», μορφωτική κι επιμορφωτική, πολιτιστική και παιδαγωγική.
Το εκπαιδευτικό στοιχείο είναι μέσα στους όρους και προϋποθέσεις τής πρώτης και μόνης Λυρικής μας Σκηνής που τηρεί επάξια τις λειτουργικότητες που της επιφυλάσσει τόσο το θεσμικό πλαίσιο όσο και η άγραφη παράδοση.
Η «οργανωσιακή ιστορία» όπως λέμε στις σύγχρονες θεωρίες τής Αφήγησης είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος που ενυπάρχει και λειτουργεί μέσα στο παρόν.
Και το παρόν τής Λυρικής μας Σκηνής συμπεριλαμβάνει τον χορογράφο-σκηνοθέτη-δημιουργό Κωνσταντίνο Ρήγο, που έχει πλέον απογειωθεί / καταξιωθεί και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα και τις ελευθερίες που του επιτρέπονται κι επιτρέπει ο ίδιος στον εαυτό του.
Κάθε δημιουργός έχει τα δικά του όρια και το δικό του σύστημα αξιών. Βεβαίως, όλ’ αυτά είναι ελαστικά και εξελίσσονται. Όμως η δυναμική σύγκρουσή τους με τους άλλους προκαλεί αυτή την ενδιαφέρουσα προσωρινή «αιωνιότητα» της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Η ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ ΤΟΥ ΌΛΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΗ, ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ, ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ. ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως και φιλοσοφικής διαθέσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Ο καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Ο Καρυοθραύστης, η ομορφότερη ιστορία των Χριστουγέννων, παρουσιάζεται από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μια νέα εντυπωσιακή χορογραφία του Διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου. Το αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι θα παρουσιαστεί από τις 17 Δεκεμβρίου 2021 και για 7 γιορτινές παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Δείτε το 1ο τρέιλερ του Καρυοθραύστη, εδώ: https://youtu.be/TjmxmrOGvn8
καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Ο Καρυοθραύστης, η ομορφότερη ιστορία των Χριστουγέννων, παρουσιάζεται από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μια νέα εντυπωσιακή χορογραφία του Διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου. Το αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι θα παρουσιαστεί από τις 17 Δεκεμβρίου 2021 και για 7 γιορτινές παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ο Καρυοθραύστης δικαίως θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα μπαλέτα του ρεπερτορίου, αφού η συναισθηματική δύναμη και η θεατρικότητα της μουσικής του Τσαϊκόφσκι μαγεύουν διαχρονικά τους μικρούς και μεγάλους θεατές. Στην αρχική δίπρακτη μορφή του, σε χορογραφία του Λεφ Ιβάνοφ και λιμπρέτο του Μαριύς Πετιπά, για το οποίο συνέθεσε τη μουσική του ο Τσαϊκόφσκι, ο Καρυοθραύστης πρωτοπαρουσιάστηκε στο αυτοκρατορικό Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης στις 18 Δεκεμβρίου 1892. Η αρχική υπόθεση βασίζεται στο διήγημα Ο καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικιών του Ε.Τ.Α. Χόφμαν. Ακολούθησαν αρκετές χορογραφίες, ανάμεσα στις οποίες του Ζωρζ Μπαλανσίν (1954), του Γιούρι Γκριγκορόβιτς (1966), του Τζων Κράνκο την ίδια χρονιά, του Ρούντολφ Νουρέγεφ (1967) και του Τζων Νώυμαϊερ (1971).
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επιστρέφει στον αγαπημένο του συνθέτη και δημιουργεί για δεύτερη φορά μια νέα χορογραφία για τον Καρυοθραύστη, έχοντας στο παρελθόν χορογραφήσει και τα δύο άλλα έργα της τριλογίας του Τσαϊκόφσκι: τη Λίμνη των κύκνων (Μπαλέτο ΕΛΣ, 2019) και την Ωραία κοιμωμένη. Αυτή τη φορά προσπαθεί να δει το έργο μέσα από τα παιδιά που νιώθουν ότι βρίσκονται στο περιθώριο και είναι αναγκασμένα να δημιουργήσουν τα δικά τους όνειρα σε έναν κόσμο που διέλυσαν οι «μεγάλοι». Ο Διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ «διαβάζει» την ιστορία του Καρυοθραύστη σαν μια αλλόκοτη ιστορία που ο καθένας θα τη βιώσει διαφορετικά, με βάση τα δικά του όνειρα και τα δικά του απωθημένα. Το σκηνικό της παράστασης είναι ένα γυάλινο δωμάτιο-βιτρίνα μέσα από το οποίο η Μαρί-Κλάρα θα ονειρευτεί και θα ταξιδέψει μέσω της φαντασίας της. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο της παράστασης είναι μια πλαστική μινιατούρα μέσα στο δωμάτιο-βιτρίνα και η Μαρί-Κλάρα βλέπει το αληθινό μόνο στην οθόνη της. Ο νέος Καρυοθραύστης ισορροπεί ανάμεσα σε μια σύγχρονη εικόνα και στην κλασική παράδοση του χορού. Τα κοστούμια των Deux Hommes είναι μια μείξη από ποπ, glam, πολύχρωμα, εντυπωσιακά κομμάτια υψηλής ραπτικής και μαζί εθνικές στολές και υφάσματα με επιρροές από παλιότερες παραστάσεις της Λυρικής.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος σημειώνει: «Παραμονή Χριστουγέννων, η Μαρί-Κλάρα ανοίγει τα δώρα του νονού της και βρίσκει ένα παράξενο παιχνίδι, τον αγαπημένο της Καρυοθραύστη. Στον εύθραυστο παιδικό της κόσμο τα όνειρα και η πραγματικότητα μπερδεύονται γλυκά. Στην αγκαλιά του Καρυοθραύστη θα δει τα πιο υπέροχα όνειρα αλλά και τους πιο τρομακτικούς εφιάλτες. Στη νέα εποχή ο Καρυοθραύστης του Μπαλέτου της ΕΛΣ θα επιχειρήσει να αναδείξει τη σκοτεινή αλλά και τη φωτεινή, φαντασμαγορική πλευρά του γνωστού παραμυθιού. Ένας νέος παράξενος κόσμος δημιουργείται επί σκηνής, όπου το γυάλινο δωμάτιο-βιτρίνα της Μαρί-Κλάρας συναντά τα φωτεινά πολύχρωμα αντικείμενα που αιωρούνται στη σκηνή, τις μπαρόκ πύλες που οδηγούν στα υπόγεια του βασιλείου των ποντικιών, αλλά και το πάμφωτο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα κοστούμια των Deux Hommes, στη δεύτερη συνεργασία με το Μπαλέτο της ΕΛΣ, έρχονται να προσθέσουν εκείνο το άγγιγμα μαγείας που κάθε παραμύθι έχει ανάγκη».
Ο καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Κοστούμια: Deux Hommes
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Συνεργάτιδα αρχιτέκτονας: Μαίρη Τσαγκάρη
Βίντεο: Βασίλης Κεχαγιάς
Διεύθυνση χορωδίας: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου
Μητέρα Στάλμπαουμ: Μαρία Κουσουνή / Βανέσα Κούρκουλου
Δόκτωρ Στάλμπαουμ: Στράτος Παπανούσης / Αντώνης Κορούτης
Γιαγιά Στάλμπαουμ: Αιμιλία Γάσπαρη / Μάνια Καραβασίλη
Παππούς Στάλμπαουμ: Γιώργος Βαρβαριώτης / Μπλέντι Λατίφι
Ντρόσελμαγερ: Στέλιος Κατωπόδης
Μαρί-Κλάρα Στάλμπαουμ: Έλενα Κέκκου / Ελευθερία Στάμου / Αριάδνη Φιλιππάκη
Πριγκίπισσα Πιρλιπάτ: Ελεάνα Ανδρεούδη / Χριστίνα Μακρίδου / Γιοβάνκα Ζάριτς
Πρίγκιπας: Ντανίλο Ζέκα / Βαγγέλης Μπίκος / Γιώργος Χατζόπουλος
Καρυοθραύστης: Μάνεξ Αλμπέρντι / Γιάννης Γκάντσιος
Βασιλιάς των Ποντικιών: Ίγκορ Σιάτζκο / Γιάννης Μητράκης
Με την Ορχήστρα, τους Α΄ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους, το Corps de ballet και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής. Με τη συμμετοχή σπουδαστών της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού ΕΛΣ.
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 30€, 35€, 42€, 50€, 55€, 70€ • Φοιτητικό, παιδικό: 12€ • Περιορισμένης ορατότητας: 10€ | Προπώληση: Ταμεία ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ (2130885700, καθημερινά 09.00-21.00) & ticketservices.gr
>>>> Στο πλαίσιο των περιοριστικών μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο διασποράς του κορονοϊού και σύμφωνα με τις οδηγίες της Ελληνικής Πολιτείας, οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό παράλληλα με την ταυτότητα ή το διαβατήριό τους). Τα παιδιά από 4 έως και 17 ετών μπορούν να εισέρχονται στις αίθουσες με την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε με δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου 24ώρου.
Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής παράστασης Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Χορηγός παράστασης Alpha Bank
«Η ΒΙΛΛΑ (Ο δρόμος που δεν πήραμε)» στο ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ,
ένα θεατρικό φιλοσοφικό δοκίμιο για την ελεύθερη επιλογή, για την Δημοκρατία, για το ατομικό και Συλλογικό Ασυνείδητο.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Γι’ αυτό οι σύγχρονοι ηθοποιοί και θεατράνθρωποι γενικότερα θα πρέπει να είναι μορφωμένοι, εγγράμματοι, γραμματιζούμενοι και με συνολική εγκύκλια Παιδεία, αλλιώς δεν θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτό το κρυπτικό κείμενο για την ελεύθερη επιλογή και για την ελευθερία τής βούλησης. Δεν αρκεί απλώς η μιμική ή η παντομιμική επάρκεια. Δεν αρκεί να υπακούεις στα κελεύσματα τού σκηνοθέτη. Έπαψε να είναι θεός ο σκηνοθέτης σήμερα, δεν είναι καν «από σκηνής διδάσκαλος», είναι συντονιστής, εμψυχωτής, παρακινητής και διάφορες δευτερεύουσες όψεις των σύγχρονων θεωριών διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού στο θέμα τής ΗΓΕΣΙΑΣ, που δεν έχει το ίδιο περιεχόμενο όπως άλλοτε, παλαιά.
Τρία δραματικά πρόσωπα / θύματα με το ίδιο όνομα «Αλεχάντρα» (ουδέν προσωπικό, όμως το όνομα υποδηλωτικό «αυτή που απωθεί τους άντρες) συνδιαλέγονται ως μέλη μιας επιτροπής που πρέπει να αποφασίσει κατά πλειψηφίαν (τουλάχιστον, αν όχι και ομοφώνως).
Τελικά το ταυτόν επιτυγχάνεται μέσα από εκτενείς και αδιέξοδους (φαινομενικώς) διαλόγους, συγκρούσεις, κρίσεις, επικρίσεις, κατακρίσεις, αυτοκριτικές, εξομολογήσεις… που οδηγούν μέσα από την ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ στην ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, στην ΑΠΟΔΟΧΗ / ΠΑΡΑΔΟΧΗ και στην ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ / ΦΙΛΟΤΗΤΑ / ΣΥΝ-ΧΩΡΕΣΗ.
Το διακύβευμα δεν είναι πού θα διατεθούν κάποια χρήματα, αλλά με ποιο τρόπο θα αξιοποιηθεί η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ και θα θεραπευτεί το ΑΤΟΜΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ.
Οι πληγές επιδέχονται πολλών τρόπων θεραπείας: κάλυψη, επικάλυψη (επί-δεσμος), αναζωπύρωση (ομοιοπαθητική), ενσυναισθήσεως άσκησις (ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ROLE GAMING)…
Αλλά και ΛΗΘΗ, αποφυγή, σταδιακή μηχανιστική επούλωση δια του ΧΡΟΝΟΥ, της φυσικής επεξεργασίας φυσικών και ψυχικών τραυμάτων μέσω της λεγομένης από τον Ευάγγελο Παπανούτσο «αισιοδοξίας τής ανάμνησης».
Η ωραιοποίηση είναι παγίδα. Και η χειρότερη απ’ όλες. Αυτήν ΔΕΝ ψηφίζουν οι τρεις εμμέσως βιασθείσες.
Δεν θα σας αποκαλύψω τι ψηφίζουν για να μην χάσετε το πλεονέκτημα τής έκπληξης όσο διαρκεί αυτή η αποκαλυπτική, ταχύρρυθμος αλλά σχοινοτενής παράστασις, που αναγκάζει τον θεατή να φωνάξει, να ουρλιάξει μέσα του: «Μα αποφασίστε επιτέλους!!!». Αυτό είναι και το κέρδος, η ευστοχία αυτής της άκρως επιτυχημένης θεατρικής απόπειρας να καταδείξουμε την υποκειμενικότητα τής μαρτυρίας, το πολύπτυχο ψηφιδωτό τής Συλλογικής Μνήμης, της οποίας αποτελούμε όλοι από μία ψηφίδα.
Εκπληκτικοί όλοι οι συντελεστές. Ομόθυμο και ομόφωνο το χειροκρότημα. ΠΑΜΨΗΦΕΙ ΆΡΙΣΤΑ σε όλες και όλους:
Συγγραφέας: Guillermo Calderón
Μετάφραση – Ιστορικός σύμβουλος: Ελένη Δρίβα
Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Ερμηνεύουν: Νατάσα Εξηνταβελώνη, Λίλα Μπακλέση και Αγγελική Πασπαλιάρη
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Λιντζέρης
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Φωτογράφος / Artwork / Video Art: Χρίστος Συμεωνίδης
Κινησιολόγος: Αγγελική Τρομπούκη
Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Ανθή Παρασκευά Βελουδογιάννη
Προβολή και Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
Οργάνωση Παραγωγής: Ραφαέλα Χαμπίπη
Παραγωγή: Olympia Culture
Μην χάσετε αυτό το ρεσιτάλ εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας.
Μετά απολλωνείου περισκέψεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Μικρό Θέατρο Κεραμεικού
H Βίλα
(Ο δρόμος που δεν πήραν)
του Guillermo Calderón
σε σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου
Πρεμιέρα: 17 Δεκεμβρίου 2021
Πώς θυμόμαστε την Ιστορία;
Πώς διαχειριζόμαστε ένα τραύμα;
Κι όταν η Ιστορία είναι το τραύμα;
Τρεις γυναίκες που τις λένε «Αλεχάνδρα» συναντιούνται σε ένα δωμάτιο, επιφορτισμένες με το καθήκον να αποφασίσουν το μέλλον της Βίλας Γκριμάλντι, ενός υπαρκτού χώρου βασανιστηρίων και δολοφονιών της Χιλής κατά την δικτατορία του Αουγκούστο Πινοσέτ (1973-1990). Με χιούμορ και δραματική μαεστρία, ο Χιλιανός συγγραφέας Guillermo Calderón, δημιουργεί τρεις σύγχρονους χαρακτήρες, που ανυποψίαστοι μπαίνουν σε ένα παιχνίδι ανάκτησης της προσωπικής τους ιστορίας. Θα πρέπει η Βίλα να γίνει ένα μνημείο για τις κτηνωδίες που συνέβησαν εκεί; Να παραμείνει ένα ερείπιο, να ξεχαστεί; Να γίνει χώρος τέχνης; Κάθε μια επιλογή εκφράζει μια διαφορετική σχέση με την Ιστορία, αλλά και μια διαφορετική ανάγκη των θυμάτων της.
Η σκηνοθέτις Λητώ Τριανταφυλλίδου σε συνεργασία με ένα ξεχωριστό θίασο ηθοποιών, την Νατάσα Εξηνταβελώνη, την Λίλα Μπακλέση και την Αγγελική Πασπαλιάρη, εξετάζουν τον απόηχο ενός τέτοιου τραυματικού γεγονότος στην σύγχρονη πραγματικότητά μας, καθώς και την παράδοση της συστημικής βίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Η κληρονομιά μιας δικτατορίας που βαραίνει τους ήρωες του έργου δεν είναι άγνωστη σε εμάς. Μήπως είμαστε όλοι, τελικά, παιδιά μιας δικτατορίας κι έμμεσα ή άμεσα απόγονοι ενός τραύματος;
Ίσως η Βίλα πρέπει τελικά να γίνει θέατρο, για να φιλοξενήσει τις χαρές και τις λύπες που ξεπερνούν την φαντασία των δημιουργών της.
Info
Μικρό Θέατρο Κεραμεικού: Ευμολπιδών 13, Γκάζι (3′ από μετρό Κεραμεικού)
Πρεμιέρα: 17 Δεκεμβρίου 2021
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 12€ μειωμένο
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/villa/
⮚ Μέχρι την Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου, θα ισχύει η ειδική τιμή προπώλησης των 12€.
*Η παράσταση θα λειτουργήσει σύμφωνα με τις επικαιροποιημένες οδηγίες ασφαλούς διεξαγωγής ζωντανών θεαμάτων, ακροαμάτων & λοιπών παραστατικών τεχνών σε κλειστούς χώρους και με υποχρεωτική χρήση μάσκας.
Το πατριωτικό δράμα «Μακρυγιάννης»
(πρωτότυπη παράσταση για τον Μακρυγιάννη) στο πλαίσιο τής επιστημονικής ημερίδας «Το πατριωτικό δράμα του θεάτρου σκιών. Προφορική τέχνη και τεκμηρίωση» υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού στο Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, Άρεως 10-Πλάκα, την Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2021.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Διαβάζουμε από το Δελτίο Τύπου: «Η επιστημονική και καλλιτεχνική εταιρεία Οθόνιον διοργανώνει ημερίδα με τίτλο «Το πατριωτικό δράμα του θεάτρου σκιών. Προφορική τέχνη και τεκμηρίωση» και παρουσιάζει για πρώτη φορά τη μορφή του στρατηγού Μακρυγιάννη στον παραδοσιακό μπερντέ με τους παίκτες Άθω Δανέλλη και Νικόλα Τζιβελέκη».
Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη και πολύσημη διεθνή πρωτοτυπία: βλέπουμε τον Μακρυγιάννη να παρακολουθεί ως φιγούρα πίσω από τον παραδοσιακό μπερντέ, τον φίλο (και συναγωνιστή του, στο συγκεκριμένο έργο) Καραγκιόζη να δίνει παράσταση σε έναν δεύτερο μπερντέ με θεατές φιγούρες μεγαλυτέρων διαστάσεων από τις δεύτερες φιγούρες του θεάτρου εν θεάτρω. Εν προκειμένω πρόκειται για θέατρο σκιών εν θεάτρω σκιών.
Ιδέα που μόνον ιδιοφυείς εγκέφαλοι μπορούν να υλοποιήσουν.
Ακόμα και οι εικονικές σκηνές πλήθους, παρά την δισδιάσταση κίνηση των φιγουρών ήταν πλέον αληθοφανείς τού συνήθους, συνεπικουρούντων των φωτισμών και της όλης μυσταγωγικής ατμόσφαιρας που είχε ήδη δημιουργηθεί και παρέπεμπε στο προεπαναστατικό Κρυφό Σχολειό.
Εξαίρετοι οι επί σκηνής μουσικοί.
Η επιστημονική και καλλιτεχνική εταιρεία «ΟΘΟΝΙΟΝ», που έχει ιδρύσει ο Καθηγητής και ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ Ιωσήφ Βιβιλάκης και στην οποία συμμετέχουν μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΑΞΙΟΠΟΙΏΝΤΑΣ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ.
Το ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΕΚΠΑ έχει δώσει στην Κοινωνία σημαντικούς θεατρανθρώπους και στελέχη πολλών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και κοινωφελών οργανισμών.
Είναι το πρώτο θεατρολογικό πανεπιστημιακό τμήμα τής χώρας (που ιδρύθηκε το 1990 από τον αείμνηστο Σ. Α. Ευαγγελάτο και τον επίτιμο πλέον Καθηγητή και σημαντικό διεθνή Ποιητή Βάλτερ Πούχνερ).
Μένει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να θεσπιστεί μεταπτυχιακό τμήμα (master) Κριτικής, που να καλύπτει όλους τους τομείς της Λογοτεχνίας και της Τέχνης, καθώς επίσης και να νομοθετηθεί προπτυχιακή κατεύθυνση Κριτικής για τις φοιτήτριες και τους φοιτητές που επιθυμούν να βελτιώσουν, εξασκήσουν κι εφαρμόσουν τις κριτικές τους ικανότητες. Η ελευθερία τού εμπεριστατωμένου Λόγου και της μελετημένης έκφρασης είναι προπύργιο τής Δημοκρατίας στους δύσκολους, μεταβατικούς καιρούς που ζούμε και μέσα από τις αναταράξεις προοιωνίζουν την καινούργια Αναγέννηση.
Συγχαρητήρια στον Πρόεδρο τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΙΩΣΗΦ ΒΙΒΙΛΑΚΗ για τις καινοτόμες ιδέες και δράσεις που εισηγείται και εφαρμόζει με γνώση, δημιουργικότητα, συνδέσμευση και παρακίνηση όλων των διακεκριμένων επιστημόνων και καταξιωμένων καλλιτεχνών που συμμετέχουν αρμονικά σε αυτές τις κοινωφελείς μορφωτικές εκδηλώσεις.
Με σεβασμό, εκτίμηση και αναγνώριση τού παιδαγωγικού κι εκπαιδευτικού έργου όλων,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το Δελτίο Τύπου:
ΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ
Επιστημονική ημερίδα και πρωτότυπη παράσταση για τον Μακρυγιάννη
Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού
Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, Άρεως 10-Πλάκα
23 Δεκεμβρίου 2021
Η επιστημονική και καλλιτεχνική εταιρεία «Οθόνιον» διοργανώνει ημερίδα με τίτλο «Το πατριωτικό δράμα του θεάτρου σκιών. Προφορική τέχνη και τεκμηρίωση» και παρουσιάζει για πρώτη φορά τη μορφή του στρατηγού Μακρυγιάννη στον παραδοσιακό μπερντέ με τους παίκτες Άθω Δανέλλη και Νικόλα Τζιβελέκη
Η εκδήλωση σκοπεύει στην επανασύσταση σε ένα ευρύ κοινό ενός μεγάλου κεφαλαίου της ελληνικής δραματουργίας που έχει στο επίκεντρο τα ηρωϊκά έργα που έχουν γραφτεί ειδικά για το θέατρο σκιών ή έχουν εμπνευστεί από το θέατρο σκιών. Συμμετέχουν οι ειδικοί μελετητές και Καραγκιοζοπαίκτες: Άθως Δανέλλης, Μαρία-Μαγδαληνή Κακόνι, Κατερίνα Καρρά, Μαρίνα Καψαμπέλλη, Γιώργος Κωτσίνης, Γιάννης Νταγιάκος, Ιωάννα Παπαγεωργίου, Βάλτερ Πούχνερ, Άννα Σταυρακοπούλου, Ελένη Τζαβολάκη, Νικόλας Τζιβελέκης, Σπύρος Τούλιος, Ιωάννης Χατζής, Ανθή Γ. Χοτζάκογλου. Στη δράση περιλαμβάνεται μια πρωτότυπη παράσταση που έχει ως θέμα τον βίο και τα έργα του στρατηγού Μακρυγιάννη. Στους στόχους της συνάντησης είναι η ενίσχυση της διαχρονικής προσωπικής ευθύνης για τη συλλογική μνήμη και την πατρίδα.
Στο πατριωτικό δράμα «Μακρυγιάννης» παρακολουθούμε την πορεία του Μακρυγιάννη, τον ενθουσιασμό του αγωνιστή, τη φιλοπατρία, τη σχέση του με τους συντρόφους του, με βάση τα κείμενά του, την κατά Σεφέρη «συνείδηση ενός ολόκληρου λαού». Ένας αγράμματος ταπεινός βιοπαλαιστής που μεταμορφώνεται σε παράδειγμα θάρρους και πατριωτισμού είναι ο οδηγός για να στηθεί μια παράσταση όπου η ζωή του ήρωα διαβάζεται σκηνικά ως θέατρο πριν και μετά την επανάσταση του 1821, και όπου η ελληνική ιστορία είναι η ελληνική τραγωδία, όπως θα έλεγε ο Κωστής Μοσκώφ. Στην παράσταση περιλαμβάνεται πρωτότυπη μουσική και τραγούδια, που ερμηνεύονται ζωντανά.
Ο «Ντον Ζουάν» τού Μολιέρου,
ένα ξεπερασμένο, παλιομοδίτικο αποκρυφιστικό έργο με προ-υλιστικές μεταφυσικές συνυποδηλώσεις, πρόκληση για κάθε καλλιτέχνη και συνδημιουργικό θεατή που ζει σε αντιπνευματικούς καιρούς. Τώρα στο θέατρο ΣΗΜΕΙΟ σε σκηνοθεσία τού Αλέξανδρου Διαμαντή, γιου τού Νίκου Διαμαντή και της Ιωάννας Μακρή.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε υλιστικές, αντιπνευματικές εποχές, κανείς δεν πιστεύει πια στην Νέμεση, ως έκφραση τής ουρανίας Δικαιοσύνης, εις εφαρμογήν των συμπαντικών άγραφων Νόμων.
Ως εκ τούτου το τέλος τού μολιερικού αυτού αριστουργήματος δεν είναι αληθοφανές ανεξαρτήτως σκηνοθεσίας.
Θα μπορούσε όμως μέσα από αυτό να σχολιαστεί η θεατρική / λογοτεχνική / μυθολογική σύμβαση και μέσω αυτής η ίδια αυτή καθ’ εαυτή η ανθρώπινη συνθήκη. Εδώ έγκειται και το στοίχημα κάθε φερέλπιδος σκηνοθέτη που θα θελήσει να καταπιαστεί και να κονταροχτυπηθεί με αυτόν τον δραματικό ποιητικό εκπεφρασμένο Λόγο.
Το τέλος κρίνει την αρχή και η αρχή το τέλος.
Εξαιρετικοί και οι τρεις ηθοποιοί στις πρωτεϊκές μεταμορφώσεις τους από διάθεση σε διάθεση και από τύπο σε τύπο, αλλάζοντας ρόλους, ρούχα, διαθέσεις, τόνους, μιμικές και παντομιμικές σωματικές εκφράσεις, φωνές πλούσιες σε ημιτόνια.
Φανταστική η κίνηση και των τριών.
Ο αληθινός όμως πρωταγωνιστής ήταν η «όψις» της παραστάσεως. Ο νεαρός σκηνοθέτης Αλέξανδρος Διαμαντής είναι πανάξιος και δοκιμασμένος εικαστικός καλλιτέχνης. Παλαιότερα είχαμε δει μάλιστα μια άκρως ενδιαφέρουσα έκθεσή του στον εσωτερικό χώρο του ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΗΜΕΙΟ.
Σκηνικά, κατάλληλα φωτισμένα, κοστούμια και σκηνικά αντικείμενα (requisites) αγγίζουν την αισθητική τελειότητα.
Στον αιώνα όμως της ατιμωρησίας, της δοκησισοφίας, της ασυδοσίας, είμαστε άραγε έτοιμοι ως θεατές να μπούμε σε ηθικά καλούπια; Οι παλαιές αξίες έχουν καταρρεύσει και οι νέες δεν έχουν ακόμα δομηθεί. Αποδομήσεως το ανάγνωσμα…
Εύχομαι στον νεαρό σκηνοθέτη και στους εκλεκτούς, εξαιρετικούς, αυτοθυσιαστικούς συνεργάτες του να καταπιαστούν και με άλλα, περισσότερο επίκαιρα και διαχρονικά κλασικά έργα από την παγκόσμια δεξαμενή κειμένων που δύνανται να παρασταθούν επί σκηνής.
Ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι το αισθητικό και ηθικό / ιδεολογικό / φιλοσοφικό πλαίσιο να συμβαδίζουν.
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Μην την χάσετε!!! Θα προβληματιστείτε για το κύλισμα, συνήθως αιματοκύλισμα, των εποχών.
Ο Άνθρωπος δεν αλλάζει. Κι όταν εξελίσσεται ακολουθεί κυκλοτερείς τροχιές, ελαφρώς ανοδικές. Ανάλογα με την εκάστοτε θέση του στην εξελικτική κλίμακα βγάζει ή παρακάμπτει ορισμένα (αναπόφευκτα) συμπεράσματα.
Με σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση και αλληλεγγύη προς κάθε νέο καλλιτέχνη που θέλει να εξελιχθεί και να αποδώσει τα μέγιστα, τα άριστα, τα βέλτιστα,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ
Κεντρική Σκηνή
Θεατρική Περίοδος 2020-2021
Μολιέρος
ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ
Σκηνοθεσία Αλέξανδρος Διαμαντής
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2021
«Va! Pour l’amour de l’Humanité» | «Εμπρός! Από αγάπη για την Ανθρωπότητα»
-Ντον Ζουάν. Πράξη Γ’. Σκηνή 2.
Ο Ντον Ζουάν, το κορυφαίο έργο του Μολιέρου, επιστρέφει στη θεατρική σκηνή. Ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Διαμαντή με τρεις βιρτουόζους ηθοποιούς, τον Όμηρο Πουλάκη, τη Μάνια Παπαδημητρίου και τη Δανάη Παπουτσή να ερμηνεύουν όλους τους ρόλους του κειμένου, το οποίο ακούγεται στην ιστορική μετάφραση του Παντελή Πρεβελάκη.
Ο Ντον Ζουάν φτάνει στις ακτές της Σικελίας συνοδευόμενος από τον υπηρέτη του, Σγκαναρέλ, ένα δίδυμο παρόμοιο του Δον Κιχώτη με τον Σάντσο Πάντσα. Εκεί τους προλαβαίνει η Ντόνια Ελβίρα, η γυναίκα που ο Ντον Ζουάν ερωτεύτηκε και έκλεψε από το μοναστήρι που βρισκόταν, για να την εγκαταλείψει στη συνέχεια όταν το πάθος του είχε πια σβήσει. Η Ελβίρα τυχαίνει ψυχρής υποδοχής. Πληγωμένη, ορκίζεται εκδίκηση.
Ο Ντον Ζουάν αδιαφορώντας προχωρά με ακατάβλητο θάρρος σε νέες περιπέτειες· μπλέκει σ’ έρωτες και σε καυγάδες, ζει τη ζωή στο έπακρο, κηρύττοντας ταυτόχρονα επικίνδυνες ιδέες: δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε διάβολος, υπάρχει μόνο ο κόσμος που βλέπουμε και ο ορθός λόγος. Ζούμε μια ζωή, ας τη ζήσουμε λοιπόν καλά, υπόλογοι μόνο στον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τη θεία ή την ανθρώπινη δικαιοσύνη.
Ο Ντον Ζουάν, μέσα από μια σειρά επεισοδίων, κωμικών και δραματικών, έρχεται αντιμέτωπος με όλες τις όψεις της ανθρώπινης ζωής, επιμένοντας με ζήλο στις απόψεις του, προκαλώντας τον έρωτα των γυναικών, την οργή των αντρών και το διαρκή σκανδαλισμό του Σγκαναρέλ, προσωποποίησης αυτού που λέμε «μέσο άνθρωπο», ρόλου που στο πρώτο ανέβασμα του έργου ερμηνεύτηκε από τον ίδιο το Μολιέρο. Η Ελβίρα επανέρχεται· αυτή τη φορά ικετεύει τον Ντον Ζουάν να μεταμεληθεί, να σταματήσει να προκαλεί τη μοίρα του και να αλλάξει ζωή. Εκείνος παραμένει αμετανόητος.
Ο Ντον Ζουάν κάποτε φτάνει, σε μια από τις πιο γνωστές σκηνές ύβρεως στο παγκόσμιο ρεπερτόριο, να καλέσει σε δείπνο το ταφικό άγαλμα του Ταξίαρχου, ενός έντιμου κι ευγενούς ανθρώπου που δολοφόνησε ο ίδιος. Το άγαλμα ζωντανεύει και δέχεται την πρόσκληση, συναντιέται με τον Ντον Ζουάν κι όταν αυτός αρνείται για ακόμα μια φορά ν’ αποκηρύξει τη ζωή, τις απόψεις και τις πράξεις του, αυτό, ενεργώντας ως εκπρόσωπος του Θεού, τον καταδικάζει σ’ αιώνια τιμωρία.
Ο Ντον Ζουάν, ο Άμλετ και ο Φάουστ, ο Οδυσσέας, ο Οιδίπους και η Μήδεια, η συλλογή Σι Τζινγκ, οι Χίλιες και μία νύχτες, ο μύθος του Κουετζαλκοάτλ και η Μαχαμπαράτα μαζί με ορισμένες ακόμα παραδόσεις, ιστορίες και μορφές, συγκροτούν την παγκόσμια κοινή μνήμη. Σε δύσκολους καιρούς, όπως σήμερα, οι μύθοι αυτοί λειτουργούν ως Κιβωτός, διατηρώντας και προχωρώντας το ανθρώπινο πνεύμα, επιβεβαιώνοντας πως δεν χάθηκαν τα πάντα, πως υπάρχει ακόμα ελπίδα και πως θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε εκ νέου όλα όσα χάσαμε. Αυτή είναι η αξία των μεγάλων κειμένων, η παρηγοριά τους, και γι’ αυτό είναι καλό να επανερχόμαστε σ’ αυτά κάθε τόσο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Μετάφραση: Παντελής Πρεβελάκης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Διαμαντής
Σκηνικά – Κοστούμια: Λέα Κούση
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύα Πουλή
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Ερμηνείες:
Όμηρος Πουλάκης: Ντον Ζουάν
Μάνια Παπαδημητρίου: Σγκαναρέλ, Πιερρό, Ματουρίν, Ντον Αλόνσο
Δανάη Παπουτσή: Ντόνια Ελβίρα, Γκουσμάνος, Σαρλότ, Λαραμέ, Ζητιάνος, Ντον Κάρλος, Ντιμάνς, Φάντασμα
Πρεμιέρα: Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου στις 20:30.
Και κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 20:30 και Κυριακή στις 19:30.
Η διάρκεια της παράστασης είναι 100 λεπτά.
Τιμές εισιτηρίων:
-Γενική είσοδος: 15 ευρώ | Φοιτητικό εισιτήριο: 6 ευρώ.
-Ατέλειες, Ανέργων, ΑΜΕΑ: είσοδος δωρεάν.
-Κάθε Παρασκευή, γενική είσοδος: 8 ευρώ
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
