2η εργασία της φοιτήτριας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ στο ΕΚΠΑ
Κριτική για την ταινία «The Lighthouse».
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και γυρισμένη σε τετράγωνο κάδρο (1.19:1). Ο τρόπος με τον οποίο είναι γυρισμένος, αποδίδει στο μέγιστο βαθμό την αίσθηση της κλειστοφοβίας, όπως και το ότι το κάδρο σε αρκετά σημεία μας δείχνει τα πρόσωπά τους μόνο, θέλοντας να εστιάσουμε εκεί αφενός και αφετέρου να συναισθανθούμε τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς, όλα αυτά που μπορούν να νιώθουν και να μη πράττουν. Ο σκηνοθέτης επιδιώκει να εισβάλλει στο ασυνείδητο των δυο αυτών χαρακτήρων, εντάσσοντας σε αυτό το παιχνίδι και τον ίδιο τον θεατή. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι, καθώς οι δύο χαρακτήρες γνωρίζονται καλύτερα, η φωτογραφία γίνεται όλο και πιο φωτεινή, μέχρι να γίνει, στο τέλος, επικίνδυνα εκτυφλωτική.
Το σενάριο με απόλυτη μαεστρία μεταπηδά από την ωμή απλότητα στην αξιοθαύμαστη ποιητικότητα· αναμειγνύει ετερογενή στοιχεία, καταλήγωντας σε ένα δυναμικό αποτέλεσμα, καθώς η εκτέλεση και όχι τόσο η ίδια η ιστορία είναι που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει. Μέσα στην παλίρροια αυτή, οι δύο αυτοί χαρακτήρες όλο και περισσότερο απογυμνώνονται από την ανθρωπιά τους, προκαλώντας με τις πράξεις τους χάος. Καθώς το φανταστικό μπλέκεται με την πραγματικότητα και η μίξη τους υποκινείται από έναν φόβο πανίσχυρο οι χαρακτήρες χάνουν την συνείδησή τους, επιδίδονται σε ξέφρενα μεθύσια και μία πρόσκαιρη νηνεμία, προτού η καταιγίδα ξεσπάσει για τα καλά και παρασύρει στο διάβα της τα πάντα.
Σαν να είναι χαρακτήρες βγαλμένοι από τον θεατρικό συγγραφέα Samuel Beckett, ο Willem Dafoe ως Thomas Wake και ο Robert Pattinson ως Ephraim Winslow ξεπροβάλλουν στην μεγάλη οθόνη και μας καθηλώνουν με τις συγκλονιστικές ερμηνείες τους· οι ήρωες βρίσκονται σε διαρκή σύγχυση, μέσα στις αντιθέσεις τους και τρέφονται από τις αδυναμίες του άλλου. Η ταινία, επιβεβλημένη από στοιχεία της φύσης που ξεφεύγουν από τον ανθρώπινο έλεγχο, αποπνέει αυτή τη ζοφερή αίσθηση του εγκλεισμού που σε βυθίζει στο σκοτάδι του εαυτού σου και του κόσμου.
Η πλοκή της ταινίας διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1890 σε ένα μυστηριώδες και εντελώς αποκομμένο από τον πολιτισμό ξερονήσι έξω από τη Νέα Αγγλία, όπου δύο άνδρες αναλαμβάνουν να φροντίσουν για τέσσερις εβδομάδες τον Φάρο. Παγιδευμένοι σε έναν Φάρο, που από την αρχή ο Eggers περιγράφει σαν όρθιο φαλλό μέσα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και που ολάκερη η φύση οργιάζει, οι δύο άντρες επιδίδονται σε μια αναμέτρηση εξουσίας, τοξικής αρρενωπότητας και θηλυκής υποταγής.
Ο Thomas Wake ταυτίζεται με τον Πρωτέα, όπου οι ναυτικοί τον αποκαλούσαν συχνά και «Γέροντα της θάλασσας». Προστάτης των θαλάσσιων πλασμάτων, σύμβολο του υποσυνείδητου, γνώστης της θάλασσας και των κρυμμένων μυστικών της, με μαντικές ικανότητες και δυνατότητες μεταμόρφωσης. Λεγόταν πως ο Πρωτέας ήταν πάντα ανέκφραστος, ούτε μιλούσε, ούτε γελούσε ποτέ. Αυτόν τον παλιό πατριαρχικό θεό, συγγενή του Δία, αμφισβητεί ο Νέος, κάτι που εδώ μπορεί να παρομοιαστεί με την ύβρι και τη νέμεση του Προμηθέα. Ο Γέρος καταπιέζει συστηματικά τον Νέο, απαγορεύοντας την πρόσβαση στον Φάρο, λέγοντας ότι είναι δική του αρμοδιότητα: “The light is mine!”. Ο Προμηθέας όμως κλέβει τη φωτιά, την πρόσβαση στο φως, προσπαθεί για μία ακόμα φορά να πάρει τη θέση ενός ανώτερού του, αλλά στη συνέχεια τιμωρείται από τους παλιούς θεούς να του τρώει ένας αετός τα σωθικά, μοτίβο που στην ταινία ακολουθείται μέχρι το τέλος. Το φως του φάρου παραμένει για πάντα καλυμμένο, απαγορευμένο, όπως η φωτιά του Προμηθέα, και όποιος το πλησιάζει ή προσπαθεί να αδράξει την ακτινοβολία του τιμωρείται και εκδιώκεται.
Η ταινία είναι πραγματικά ένα ταξίδι στα άδυτα της επιθυμίας, των έντονων αλλά και παράλογων φαντασιώσεων, όπου η κάθοδος της τρέλας τους κυριεύει και τελικά τους πλακώνει, χωρίς να έχουν την δυνατότητα να αντισταθούν. Εστιάζει στο ανεξερεύνητο κομμάτι του υποσυνείδητου των χαρακτήρων, μπερδεύοντας τόσο τους ίδιους όσο και τους θεατές για το τι είναι πραγματικό και τι πλανάται στα όρια της φαντασίας και της ψευδαίσθησης. Η μουσική εντείνει το αίσθημα της ανησυχίας, της αγωνίας και του φόβου. Σαν ένα βομβαρδισμένο τοπίο, όπου οι δύο πρωταγωνιστές ως θύματα ενός διαφορετικού και αλλόκοτου πολέμου θα αποκαλύψουν τα ενδόμυχα μυστικά τους, τους προσωπικούς τους δαίμονες, καταπιεσμένες ερωτικές επιθυμίες, συγκαλυμμένα εγκλήματα, ψεύτικες ταυτότητες και ένοχες συνειδήσεις, καταλήγοντας σε ολέθριες συνέπειες. Επιπροσθέτως, η φωτογραφία είναι αρκετά προσεγμένη, σαν να είναι πίνακες ζωγραφικής.
Ο σκηνοθέτης αναμετράται με την εσωτερική κατάρρευση και αποτελμάτωση του ανθρώπου, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την μοναξιά, όταν κανένας δεν σε κοιτάει και βρίσκεσαι σε μια διεργασία ανασκόπησης, που μόνο ο εαυτός σου γνωρίζει αληθινά και ειλικρινά. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα και ο κόσμος είναι τόσο θρυμματισμένος, τα συναισθήματα και οι ερωτικές επιθυμίες, η αποκάλυψη του γυμνού εαυτού μας, οι βαθύτερές μας σκέψεις και ανησυχίες, τα αναπάντητα φιλοσοφικά ερωτήματα, που μας ταλανίζουν, όλα αυτά φαντάζουν μακρινά, απρόσιτα, ουτοπικά. Η ταινία μας καλεί να εξερευνήσουμε και να υπερβούμε από κοινού την ποίηση που ενυπάρχει μέσα μας, προκειμένου να λυτρωθεί η ψυχή μας (“Salvation!”, όπως φωνάζει ο Thomas Wake)…
Παρακολουθώντας τη ταινία, παραθέτω αυτό που ενστικτωδώς μου ήρθε στο νου είναι ένα απόσπασμα από την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη:
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.
[…]
στο ΘΕΑΤΡΟ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ η Ομάδα 4Frontal παρουσιάζει: «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας»
«Η εκπαίδευση των γυναικών» και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Διαφωτισμός και Γαλλική Επανάσταση. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΣ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ».
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στο θέατρο ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ συμβαίνουν θαύματα. Νέοι άνθρωποι καταθέτουν τους θεατρικούς προβληματισμούς τους. Νέα ρεύματα που επηρεάζουν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και καθορίζουν την αισθητική τού μέλλοντος βρίσκουν στέγη σε παρόμοιους χώρους ανοικτούς σε κάθε τι πρωτοποριακό και πειραματικό με την φιλοσοφική έννοια.
Ο φεμινισμός γιορτάζει τα γενέθλια ενός αιώνα αγώνων και μαχητικής δράσης για τα δικαιώματα της γυναίκας και την ισότητα ανδρών-γυναικών. Μέσα από αυτόν τον αγώνα κατοχυρώθηκαν και τα δικαιώματα των διεμφυλικών, των παρενδυτικών, των ομοερωτικών, των διαφορετικών.
Όμως ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Πολλές μάχες πρέπει να κερδηθούν ακόμα σε καθημερινό επίπεδο. Ο συνήθης φασισμός παίρνει πολλές μορφές. Και μερικές απρόβλεπτες. Για να μην φτάσουμε λοιπόν σε αντεστραμμένα και παραμορφωτικά είδωλα της πανανθρώπινης πολυχρωμίας, σας προτείνω να παρακολουθήσουμε με προσοχή, με χαρά και με ενθουσιασμό την παράσταση της Ομάδας 4Frontal με τίτλο «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας». Δεν είναι απλώς μια ιστορική ανακεφαλαίωση. Είναι οργασμός διονυσιακός και απολλώνειος.
Η γυναίκα είναι το μέλλον τού κόσμου. Η Γη καλύπτεται από βία. Σύννεφα σκεπτομορφών την μετατρέπουν σε προθανάτια Κόλαση, σε Κοιλάδα των Δακρύων, ενώ θα μπορούσε να είναι ένας Παράδεισος, για όλους μας.
Η Γυναίκα, η Μεγάλη Μητέρα Θεά, η στεατοπυγική γενναιόδωρη τροφός είναι φύσει και θέσει φιλειρηνική, φιλότεχνος, φιλοθεάμων, φιλαλήθης και φιλέρευνος. Χωρίς την Γυναίκα δεν θα υπήρχε η Τέχνη και η Επιστήμη. Όσο κι αν δεν αναγνωρίζεται ακόμη ευρέως.
Σε αυτό το σημείο η εν λόγω παράσταση προσφέρει τα μάλα στην ανανέωση τής Συλλογικής Συνειδητότητας και στην επαναφορά ονομάτων, γυναικείων ονομάτων, καθοριστικών κι εμβληματικών οροσήμων στον αγώνα για ΙΣΟΤΗΤΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ όλων.
Ο αγώνας για την απαλοιφή από την γλώσσα ρατσιστικών όρων κι εκφράσεων είναι σημαδιακός. Ό,τι δεν κατονομάζεις δεν υπάρχει. Και το ανάστροφο.
Χαιρετίζω λοιπόν από καρδιάς αυτές τις τρεις νεαρές εκπληκτικές ηθοποιούς με την άψογη ορθοφωνία, με την τέλεια κινησιολογία, με την διεθνών προδιαγραφών υποκριτική και χαίρομαι, χαίρομαι που η κατάργηση των άρθρων θα μας φέρει πιο κοντά στην ελεύθερη επιλογή, στην αλήθεια μας και στην ομορφιά τής ποικιλομορφίας.
Όλοι οι συντελεστές αξίζουν πολλά βραβεία:
Σκηνοθεσία
Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης
Συγγραφή και επιμέλεια κειμένων
Νεφέλη Μαϊστράλη
Δραματουργική επεξεργασία
Νεφέλη Μαϊστράλη, Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας
Σκηνικά-Κοστούμια
Γεωργία Μπούρδα
Μουσική σύνθεση/επιμέλεια
Σταύρος Γιαννουλάδης
Κινησιολογία
Πάνος Τοψίδης
Μουσική διδασκαλία
Ευαγγελία Καρακατσάνη
Φωτογραφίες
Ελίνα Γιουνανλή
Παίζουν: Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη
ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ας μην υπάρχουν άλλοι κατατρεγμοί, βιασμοί, βιαιοπραγίες, διώξεις, αποκλεισμοί, βασανισμοί!!!
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!! ΑΡΧΗΣ ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΑΤΡΟ.
Μην χάσετε αυτή τη χιουμοριστική σοβαρή παράσταση!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου
Η Ομάδα 4Frontal
παρουσιάζει:
«Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας»
Σκηνοθεσία: Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης
Πρεμιέρα: Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021
Κάτω Χώρος
Θέατρο του Νέου Κόσμου
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου προσθέτει και παρουσιάζει στο καλλιτεχνικό του πρόγραμμα για τη σεζόν 2021-2022,στον Κάτω Χώρο του θεάτρου το «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας» σε σκηνοθεσία των Χάρη Κρεμμύδα και Θανάση Ζερίτη.
Η παράσταση αφηγείται τις ιστορίες Ελληνίδων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα – επιμελώς αποσιωπημένες – που αντιστάθηκαν στο παραδοσιακό σχήμα της υποτακτικής συζύγου και νίκησαν. Ιστορίες Ελληνίδων που προσπάθησαν ν’ αντισταθούν και φιμώθηκαν. Γυναίκες που παλεύουν καθημερινά να αποδείξουν την επάρκεια του φύλου τους. Στιγμές από τον αέναο αγώνα της γυναικείας χειραφέτησης που άλλαξαν συνειδήσεις. Από τα μαθήματα οικιακής οικονομίας και τη λαϊκή κουλτούρα που διαμόρφωσαν και συντήρησαν την υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας στο συλλογικό ασυνείδητο, μέχρι την Καλλιρρόη Παρρέν και την Αύρα Θεοδωροπούλου που έθεσαν τις βάσεις του φεμινισμού στη χώρα μας.
Τρεις γυναίκες από σκηνής, μας αφηγούνται και αναρωτιούνται μαζί μας: Πώς θα είχε διαμορφωθεί η πραγματικότητα, αν διδασκόμασταν την ιστορία από τα μάτια των γυναικών που κόντρα σε όλα τα στερεότυπα, άφησαν το χέρι και πάτησαν στα πόδια τους;
Η πρώτη παρουσίαση της παράστασης έγινε στο πλαίσιο του θεσμού «ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – Πρόγραμμα 2021-2022», του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Έναρξη: Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021
Έως Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022
Μέρες & Ώρες Παραστάσεων
Δευτέρα & Τρίτη: 21:15
Τιμές εισιτηρίων:
15€ γενική είσοδος , 10€ μειωμένο
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 80 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων:
15€ κανονικό
170€ μειωμένο (ισχύει για φοιτητές, άνεργους)
Εισιτήρια για την παράσταση προπωλούνται
https://www.viva.gr/tickets/theater/ekpaideusi-dia-nearas-korasidas/
www.facebook.com/theatroneoukosmou
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα υγειονομικής προστασίας και οι κανονισμοί λειτουργίας του συμμορφώνονται με την τρέχουσα νομοθεσία.
Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου & Επικοινωνίας:
Μαρία Τσολάκη
6974 76 78 90 | 210 76 27 966 | mtsolaki@gmail.com
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση στο θέατρο Μεταξουργείο
Κωνσταντίνος Κυριακού, ένας σύγχρονος «Ολικός Καλλιτέχνης», μορφωμένος και υπέρ-επαρκής στην από σκηνής διδασκαλία και εκπαίδευση των θεατών σε διαφορετικά είδη, ύφη και ύψη τής θεατρικής πρακτικής και θεωρίας.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο υποψήφιος διδάκτωρ θεατρολογίας ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ είναι δοκιμασμένος σκηνοθέτης, εξαίρετος ηθοποιός, μεταφραστής, δραματουργός και αναγεννησιακός άνθρωπος που τείνει προς το «Ολικό Καλλιτέχνημα» (“Gesamtkunstwerk”).
Αξιοθαύμαστος και αξιέπαινος για όλες του τις δράσεις-συνδράσεις-διαδράσεις, δίνει τον καλύτερο, τον πλήρη εαυτό του στην ιδιαίτερα ρηξικέλευθη παραγωγή «Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση, που ανεβαίνει τώρα στο θέατρο Μεταξουργείο.
Η Ιστορία τού θεάτρου εν πλήρει αναπτύξει, μέσα από τέσσερες μονόπρακτες κωμωδίες τού Θερβάντες σκηνοθετημένες κι ερμηνευμένες σε τέσσερα διαφορετικά στυλ: Commedia dell’Arte Style, Moliéresque Style, Comédie Vaudeville Style, Sur-postmodern Style. Ειδικά το τελευταίο, εν πολλοίς ακαθόριστο κι εξελίξιμο ακόμη, δίνει στον ρηξικέλευθο σκηνοθέτη την ελευθερία να αυτενεργήσει και να επηρεάσει δραστικά την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα».
Πέρα όμως από ορισμούς, που λειτουργούν εν πολλοίς και περιοριστικά, κυριαρχεί η ευπλαστότητα τής ιδέας και των ίδιων των ερμηνευτών, που συνδυάζουν την λόγια comédie erudite με το παραδοσιακό λαϊκό θέατρο που ξεκινάει από την Μέση και την Νέα Αττική Κωμωδία και μέσω του Μενάδρου περνάει στον Πλαύτο και στον Τερέντιο και μέσω της Commedia dell’Arte στον Γκολντόνι και στον Μολιέρο για να δοξαστεί τώρα στην μετά το μοντέρνο εποχή με την επανατελετουργοποίηση (reritualisation) και με την ενσωμάτωση παλαιών ή και αρχαίων γονιμολατρικών δρωμένων και εθίμων…
Πέρα πολύ από το «ακαδημαϊκό» «πανεπιστημιακό» θέατρο, το κοινό-στόχος είναι εδώ τόσο πλατύ κι απεριόριστο που συμπεριλαμβάνει όλα τα κοινωνικά και μορφωτικά στρώματα-υποστρώματα-διαστρωματώσεις.
Εδώ ακριβώς έγκειται η επιτυχία του λογίου υπερ-καλλιτέχνη που αναγνωρίζει εμπράκτως τον λαϊκό χαρακτήρα κάθε μεγάλης Τέχνης, ανθεκτικής στον Χρόνο.
Ίσως η παράσταση αυτή να αποδώσει τα μέγιστα στα θερινά ανοικτά θέατρα και σε σκηνές ημιϋπαίθριες ή ακόμα και σε πλατείες, σε αγορές. Ας μην ξεχνάμε ότι ο σύγχρονος ευρωπαϊκός μας πολιτισμός στα ελληνορωμαϊκά του θεμέλια στηρίζεται…
Αξιέπαινη προσπάθεια. Μένει να διαδοθεί, να επανεκτιμηθεί, να ανατροφοδοτηθεί προκειμένου να επιτευχθούν τα μέγιστα, τα άριστα, τα ύψιστα.
Τα βέλτιστα είναι ήδη κεκτημένα.
Μετά συγχαρητηρίου διαθέσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση | Πρεμιέρα 6/11 στο θέατρο Μεταξουργείο
Η Θεατρική Εταιρεία THEARTES των Κωνσταντίνου Κυριακού και Κατερίνας Μπιλάλη και η Θεατρική Ομάδα Μπουφόνοι της Βίλης Σωτηροπούλου ενώνουν τις δυνάμεις τους, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ενιαία παράσταση, τέσσερα κωμικά μονόπρακτα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Μέσα από την παράστασή τους με τίτλο «Νέα απ’ τον Θερβάντες» συστήνουν τον μεγάλο Ισπανό συγγραφέα ως «δραματουργό» στο ελληνικό θεατρικό κοινό και παράλληλα κάνουν μια αναδρομή στην ιστορία της Κωμωδίας.
Πρεμιέρα Σάββατο 6 Νοεμβρίου στο θέατρο Μεταξουργείο.
Πρόκειται για τέσσερα σκηνικά διαμαντάκια κωμικού χαρακτήρα, με τη θεματολογία τους να περιστρέφεται γύρω από το ερωτικό πάθος, τη συζυγική απιστία και τις κωμικές ή τραγικές συνέπειές τους. Μέσα από αυτά αντανακλώνται ιδεοψυχαναγκαστικές καταστάσεις που συνορεύουν με την τρέλα – περίφημα εκπροσωπούμενες από τον θερβαντινό Δον Κιχώτη. Οι ιστορίες φωτίζονται από «χιουμοριστικά παιχνίδια», με πρωταγωνιστές τούς αιώνια γελοίους τύπους (μπούφοι, ρουφιάνοι, σπουδαστές, προξενήτρες, γερο-παράξενοι, κ.λπ.), με εμφανείς τις επιρροές που άσκησε η commedia dell’ arte στο θεατρικό σύμπαν του Θερβάντες.
Καθένα από τα μονόπρακτα παρουσιάζει διαφορετική υποκριτική φόρμα και όλα μαζί γίνονται όχημα για μια αναδρομή στην Ιστορία της Κωμωδίας. Έτσι, με αφετηρία την commedia dell’ arte και με σημείο τερματισμού τη σύγχρονη γερμανική κωμωδία, οι ενδιάμεσοι σταθμοί της παράστασης είναι η κλασικιστική κωμωδία του Μολιέρου και η ελληνική αστική πολιτική κωμωδία ηθών του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, μεταγραμμένη σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ο Miguel de Cervantes από νεαρή ηλικία γοητεύτηκε από το θέατρο, καλλιεργώντας το είδος με επαγγελματική επιμέλεια και εμμονή. Ωστόσο, στο ελληνικό θέατρο είναι σχεδόν άγνωστο το θεατρικό του corpus. Επιθυμώντας να διανοιχτεί ο δρόμος προς τη θερβαντινή δραματουργία, αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε τέσσερα από τα κωμικά του μονόπρακτα, με στόχο να επιτύχουμε να αποκτήσουν και αυτά την ίδια δημοτικότητα που έχει κερδίσει και το magnum opus του, ο Δον Κιχώτης.
Τα εξαιρετικά αυτά μονόπρακτα τα χαρακτηρίζει απόλυτη ελευθερία, τόσο σε επίπεδο φόρμας, όσο και ιδεολογικά και οι ήρωές τους είναι απεικονίσματα ρηξικέλευθων ιλαροτραγικών ζωγραφικών πινάκων, φτιαγμένων με ελαφρές πινελιές, που ομοιάζουν, αντεστραμμένες και διακωμωδούμενες, με το πραγματικό στοιχείο και που μέσα τους κυλάει ανεμπόδιστα το ανεξάντλητο ρεύμα της κωμικής φλέβας του Θερβάντες. Οι θεατρικές αυτές ζωγραφιές είναι ποικιλμένες με υπερβολικούς, γκροτέσκους και γελοίους χαρακτήρες, όλοι τους άξιοι της πένας του Θερβάντες, και είναι επικαλυμμένοι με σάλτσες ιδιωμάτων, πασπαλισμένοι με καρυκεύματα φράσεων, εμπλουτισμένοι με συνοδευτικά αστείων φράσεων, που λειτουργούν ανακουφιστικά και αναζωογονητικά, εκτός από ψυχαγωγικά, για το κοινό. Και φυσικά, εμφανίζουν αδρώς τις επιρροές που άσκησε η commedia dell’ arte στο θεατρικό corpus του Θερβάντες.
Έχοντας ως έναυσμα αυτήν την επιρροή, καθώς επεξεργαζόμασταν το κείμενο της μετάφρασης, η Κατερίνα Μπιλάλη κι εγώ, διερωτώμασταν πώς θα μπορούσαμε να συνδέσουμε την αυτοσχέδια κωμωδία της commedia με την ιδιοφυή θερβαντινή κωμωδία. Η λύση δόθηκε με το να χρησιμοποιήσει ένας θίασος από γυρολόγους-κωμικούς αυτά τα τέσσερα μονόπρακτα ως ένα όχημα για μια αναδρομή στην Ιστορία της Κωμωδίας, αποτυπώνοντας συγχρόνως τις επιρροές και τις επιδράσεις αυτών στη μετέπειτα δραματουργία.
Κωνσταντίνος Κυριακού
Ταυτότητα παράστασης
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»
Τέσσερις μονόπρακτες κωμωδίες του Μιγκέλ ντε Θερβάντες
Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού
Δραματουργική Επεξεργασία: Κατερίνα Μπιλάλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Έρση Δρίνη
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Πρωτότυπη Μουσική: Μιρέλα Πάχου
Κινησιογραφία: Στεφανία Γώγου
Βοηθός σκηνοθέτη: Όλια Γεωργιάδου
Φωτογραφίες: Φανή Τουμπουλίδου
Σχεδιασμός αφίσας: [βιβλιοτεχνία]
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Will
Παραγωγή: «THEARTES» Α.Μ.Κ.Ε. – «Μπουφόνοι» Α.Μ.Κ.Ε.
Διανομή:
Κατερίνα Μπιλάλη
Κωνσταντίνος Κυριακού
Βίλη Σωτηροπούλου
Ανδρέας Κωνσταντινίδης
Γιώτα Τσιότσκα
Λευτέρης Παπακώστας
Στεφανία Γώγου
Πού: Θέατρο Μεταξουργείο, Ακαδήμου 14 & Κεραμεικού, τηλ: 210 5234382
Πότε: Από Σάββατο 6 Νοεμβρίου και κάθε Σάββατο στις 18:30 και Κυριακή στις 20:30
Διάρκεια: 90’ (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: 10 € (γενική είσοδος) και 5 € (ατέλειες, ΑμεΑ).
Προπώληση: viva.gr
Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το ΥΠ.ΠΟ.Α..
Ο καρυοθραύστης των Κωνσταντίνου Ρήγου / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
Ένας επί-υπέρ-μεταμοντέρνος «Καρυοθραύστης» στην πάντα καινοτόμο και πρωτοποριακή ΕΛΣ στο κοινωφελές και ανοικτό, φιλικό ΊΔΡΥΜΑ ΝΙΑΡΧΟΥ
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο καρυοθραύστης των Κωνσταντίνου Ρήγου / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι είναι μια ευφρόσυνος, ευδιάθετος, ενθουσιώδης και ενθουσιαστική εορταστική παραγωγή με την τεχνική τής ενσωματώσεως άλλων παρεμφερών στοιχείων, με την χρήση ψηφιακών τεχνολογιών (π.χ. γρήγορα εναλλασσόμενα σκηνικά με video-art), με εμβόλιμα στοιχεία ευγενικής και διακριτικής παρωδήσεως τού Kitsch στοιχείου, που είναι αναπόσπαστο του παραδοσιακού εορτασμού των Χριστουγέννων, αλλά και με παλαιότερα παγανιστικά ή ηλιοκρατικά στοιχεία από την λατρεία τού Μίθρα, του οποίου η γέννηση συνέπιπτε…
Σε επίπεδο αισθητικής αλλά και δραματουργικής επεξεργασίας κυριαρχεί το Sur-postmodern Style, που διαθλάται τόσο στην κινησιολογία / χορογραφία όσο και στην αριστοτελική όψη, ενώ το «ηχοτοπία» είναι κατά το μάλλον ή ήττον κλασικό.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος αναδείχτηκε ως σκηνοθέτης με την ευφυή διαχείριση κι εκ των έσω υπονόμευση του Kitsch. Με τον ίδιο τρόπο εργάστηκε παράλληλα η Λένα Κιτσοπούλου. Μόνο που εκείνη βωμολοχεί αριστοφανικώς και σπάει τα μικροαστικά όρια εκ των έσω. Αντίθετα, ο Κωνσταντίνος Ρήγος διατηρεί την πολιτική ορθότητα σε λεκτικό επίπεδο, σε εμφανισιακό όμως επίπεδο προκαλεί εντός ορίων με τους μαντραχαλάδες μουστακαλήδες που ντύνονται σαν κύκνοι. Αυτή η παραλλαγή δεν είναι μήτε σάτιρα μήτε διπροσωπία αλλά ένα έμμεσο σχόλιο για την παρέλευση των εποχών και για τον πανδαμάτορα Χρόνο που τα πάντα τροποποιεί επί το διασκεαδαστικότερον.
Άκρως ψυχαγωγική αυτή η παράσταση «για όλη την οικογένεια», μορφωτική κι επιμορφωτική, πολιτιστική και παιδαγωγική.
Το εκπαιδευτικό στοιχείο είναι μέσα στους όρους και προϋποθέσεις τής πρώτης και μόνης Λυρικής μας Σκηνής που τηρεί επάξια τις λειτουργικότητες που της επιφυλάσσει τόσο το θεσμικό πλαίσιο όσο και η άγραφη παράδοση.
Η «οργανωσιακή ιστορία» όπως λέμε στις σύγχρονες θεωρίες τής Αφήγησης είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος που ενυπάρχει και λειτουργεί μέσα στο παρόν.
Και το παρόν τής Λυρικής μας Σκηνής συμπεριλαμβάνει τον χορογράφο-σκηνοθέτη-δημιουργό Κωνσταντίνο Ρήγο, που έχει πλέον απογειωθεί / καταξιωθεί και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα και τις ελευθερίες που του επιτρέπονται κι επιτρέπει ο ίδιος στον εαυτό του.
Κάθε δημιουργός έχει τα δικά του όρια και το δικό του σύστημα αξιών. Βεβαίως, όλ’ αυτά είναι ελαστικά και εξελίσσονται. Όμως η δυναμική σύγκρουσή τους με τους άλλους προκαλεί αυτή την ενδιαφέρουσα προσωρινή «αιωνιότητα» της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Η ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ ΤΟΥ ΌΛΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΗ, ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ, ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ. ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως και φιλοσοφικής διαθέσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Ο καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Ο Καρυοθραύστης, η ομορφότερη ιστορία των Χριστουγέννων, παρουσιάζεται από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μια νέα εντυπωσιακή χορογραφία του Διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου. Το αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι θα παρουσιαστεί από τις 17 Δεκεμβρίου 2021 και για 7 γιορτινές παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Δείτε το 1ο τρέιλερ του Καρυοθραύστη, εδώ: https://youtu.be/TjmxmrOGvn8
καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Ο Καρυοθραύστης, η ομορφότερη ιστορία των Χριστουγέννων, παρουσιάζεται από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μια νέα εντυπωσιακή χορογραφία του Διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου. Το αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι θα παρουσιαστεί από τις 17 Δεκεμβρίου 2021 και για 7 γιορτινές παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ο Καρυοθραύστης δικαίως θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα μπαλέτα του ρεπερτορίου, αφού η συναισθηματική δύναμη και η θεατρικότητα της μουσικής του Τσαϊκόφσκι μαγεύουν διαχρονικά τους μικρούς και μεγάλους θεατές. Στην αρχική δίπρακτη μορφή του, σε χορογραφία του Λεφ Ιβάνοφ και λιμπρέτο του Μαριύς Πετιπά, για το οποίο συνέθεσε τη μουσική του ο Τσαϊκόφσκι, ο Καρυοθραύστης πρωτοπαρουσιάστηκε στο αυτοκρατορικό Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης στις 18 Δεκεμβρίου 1892. Η αρχική υπόθεση βασίζεται στο διήγημα Ο καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικιών του Ε.Τ.Α. Χόφμαν. Ακολούθησαν αρκετές χορογραφίες, ανάμεσα στις οποίες του Ζωρζ Μπαλανσίν (1954), του Γιούρι Γκριγκορόβιτς (1966), του Τζων Κράνκο την ίδια χρονιά, του Ρούντολφ Νουρέγεφ (1967) και του Τζων Νώυμαϊερ (1971).
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επιστρέφει στον αγαπημένο του συνθέτη και δημιουργεί για δεύτερη φορά μια νέα χορογραφία για τον Καρυοθραύστη, έχοντας στο παρελθόν χορογραφήσει και τα δύο άλλα έργα της τριλογίας του Τσαϊκόφσκι: τη Λίμνη των κύκνων (Μπαλέτο ΕΛΣ, 2019) και την Ωραία κοιμωμένη. Αυτή τη φορά προσπαθεί να δει το έργο μέσα από τα παιδιά που νιώθουν ότι βρίσκονται στο περιθώριο και είναι αναγκασμένα να δημιουργήσουν τα δικά τους όνειρα σε έναν κόσμο που διέλυσαν οι «μεγάλοι». Ο Διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ «διαβάζει» την ιστορία του Καρυοθραύστη σαν μια αλλόκοτη ιστορία που ο καθένας θα τη βιώσει διαφορετικά, με βάση τα δικά του όνειρα και τα δικά του απωθημένα. Το σκηνικό της παράστασης είναι ένα γυάλινο δωμάτιο-βιτρίνα μέσα από το οποίο η Μαρί-Κλάρα θα ονειρευτεί και θα ταξιδέψει μέσω της φαντασίας της. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο της παράστασης είναι μια πλαστική μινιατούρα μέσα στο δωμάτιο-βιτρίνα και η Μαρί-Κλάρα βλέπει το αληθινό μόνο στην οθόνη της. Ο νέος Καρυοθραύστης ισορροπεί ανάμεσα σε μια σύγχρονη εικόνα και στην κλασική παράδοση του χορού. Τα κοστούμια των Deux Hommes είναι μια μείξη από ποπ, glam, πολύχρωμα, εντυπωσιακά κομμάτια υψηλής ραπτικής και μαζί εθνικές στολές και υφάσματα με επιρροές από παλιότερες παραστάσεις της Λυρικής.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος σημειώνει: «Παραμονή Χριστουγέννων, η Μαρί-Κλάρα ανοίγει τα δώρα του νονού της και βρίσκει ένα παράξενο παιχνίδι, τον αγαπημένο της Καρυοθραύστη. Στον εύθραυστο παιδικό της κόσμο τα όνειρα και η πραγματικότητα μπερδεύονται γλυκά. Στην αγκαλιά του Καρυοθραύστη θα δει τα πιο υπέροχα όνειρα αλλά και τους πιο τρομακτικούς εφιάλτες. Στη νέα εποχή ο Καρυοθραύστης του Μπαλέτου της ΕΛΣ θα επιχειρήσει να αναδείξει τη σκοτεινή αλλά και τη φωτεινή, φαντασμαγορική πλευρά του γνωστού παραμυθιού. Ένας νέος παράξενος κόσμος δημιουργείται επί σκηνής, όπου το γυάλινο δωμάτιο-βιτρίνα της Μαρί-Κλάρας συναντά τα φωτεινά πολύχρωμα αντικείμενα που αιωρούνται στη σκηνή, τις μπαρόκ πύλες που οδηγούν στα υπόγεια του βασιλείου των ποντικιών, αλλά και το πάμφωτο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα κοστούμια των Deux Hommes, στη δεύτερη συνεργασία με το Μπαλέτο της ΕΛΣ, έρχονται να προσθέσουν εκείνο το άγγιγμα μαγείας που κάθε παραμύθι έχει ανάγκη».
Ο καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Κοστούμια: Deux Hommes
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Συνεργάτιδα αρχιτέκτονας: Μαίρη Τσαγκάρη
Βίντεο: Βασίλης Κεχαγιάς
Διεύθυνση χορωδίας: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου
Μητέρα Στάλμπαουμ: Μαρία Κουσουνή / Βανέσα Κούρκουλου
Δόκτωρ Στάλμπαουμ: Στράτος Παπανούσης / Αντώνης Κορούτης
Γιαγιά Στάλμπαουμ: Αιμιλία Γάσπαρη / Μάνια Καραβασίλη
Παππούς Στάλμπαουμ: Γιώργος Βαρβαριώτης / Μπλέντι Λατίφι
Ντρόσελμαγερ: Στέλιος Κατωπόδης
Μαρί-Κλάρα Στάλμπαουμ: Έλενα Κέκκου / Ελευθερία Στάμου / Αριάδνη Φιλιππάκη
Πριγκίπισσα Πιρλιπάτ: Ελεάνα Ανδρεούδη / Χριστίνα Μακρίδου / Γιοβάνκα Ζάριτς
Πρίγκιπας: Ντανίλο Ζέκα / Βαγγέλης Μπίκος / Γιώργος Χατζόπουλος
Καρυοθραύστης: Μάνεξ Αλμπέρντι / Γιάννης Γκάντσιος
Βασιλιάς των Ποντικιών: Ίγκορ Σιάτζκο / Γιάννης Μητράκης
Με την Ορχήστρα, τους Α΄ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους, το Corps de ballet και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής. Με τη συμμετοχή σπουδαστών της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού ΕΛΣ.
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 30€, 35€, 42€, 50€, 55€, 70€ • Φοιτητικό, παιδικό: 12€ • Περιορισμένης ορατότητας: 10€ | Προπώληση: Ταμεία ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ (2130885700, καθημερινά 09.00-21.00) & ticketservices.gr
>>>> Στο πλαίσιο των περιοριστικών μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο διασποράς του κορονοϊού και σύμφωνα με τις οδηγίες της Ελληνικής Πολιτείας, οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό παράλληλα με την ταυτότητα ή το διαβατήριό τους). Τα παιδιά από 4 έως και 17 ετών μπορούν να εισέρχονται στις αίθουσες με την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε με δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου 24ώρου.
Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής παράστασης Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Χορηγός παράστασης Alpha Bank
«Η ΒΙΛΛΑ (Ο δρόμος που δεν πήραμε)» στο ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ,
ένα θεατρικό φιλοσοφικό δοκίμιο για την ελεύθερη επιλογή, για την Δημοκρατία, για το ατομικό και Συλλογικό Ασυνείδητο.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Γι’ αυτό οι σύγχρονοι ηθοποιοί και θεατράνθρωποι γενικότερα θα πρέπει να είναι μορφωμένοι, εγγράμματοι, γραμματιζούμενοι και με συνολική εγκύκλια Παιδεία, αλλιώς δεν θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτό το κρυπτικό κείμενο για την ελεύθερη επιλογή και για την ελευθερία τής βούλησης. Δεν αρκεί απλώς η μιμική ή η παντομιμική επάρκεια. Δεν αρκεί να υπακούεις στα κελεύσματα τού σκηνοθέτη. Έπαψε να είναι θεός ο σκηνοθέτης σήμερα, δεν είναι καν «από σκηνής διδάσκαλος», είναι συντονιστής, εμψυχωτής, παρακινητής και διάφορες δευτερεύουσες όψεις των σύγχρονων θεωριών διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού στο θέμα τής ΗΓΕΣΙΑΣ, που δεν έχει το ίδιο περιεχόμενο όπως άλλοτε, παλαιά.
Τρία δραματικά πρόσωπα / θύματα με το ίδιο όνομα «Αλεχάντρα» (ουδέν προσωπικό, όμως το όνομα υποδηλωτικό «αυτή που απωθεί τους άντρες) συνδιαλέγονται ως μέλη μιας επιτροπής που πρέπει να αποφασίσει κατά πλειψηφίαν (τουλάχιστον, αν όχι και ομοφώνως).
Τελικά το ταυτόν επιτυγχάνεται μέσα από εκτενείς και αδιέξοδους (φαινομενικώς) διαλόγους, συγκρούσεις, κρίσεις, επικρίσεις, κατακρίσεις, αυτοκριτικές, εξομολογήσεις… που οδηγούν μέσα από την ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ στην ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, στην ΑΠΟΔΟΧΗ / ΠΑΡΑΔΟΧΗ και στην ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ / ΦΙΛΟΤΗΤΑ / ΣΥΝ-ΧΩΡΕΣΗ.
Το διακύβευμα δεν είναι πού θα διατεθούν κάποια χρήματα, αλλά με ποιο τρόπο θα αξιοποιηθεί η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ και θα θεραπευτεί το ΑΤΟΜΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ.
Οι πληγές επιδέχονται πολλών τρόπων θεραπείας: κάλυψη, επικάλυψη (επί-δεσμος), αναζωπύρωση (ομοιοπαθητική), ενσυναισθήσεως άσκησις (ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ROLE GAMING)…
Αλλά και ΛΗΘΗ, αποφυγή, σταδιακή μηχανιστική επούλωση δια του ΧΡΟΝΟΥ, της φυσικής επεξεργασίας φυσικών και ψυχικών τραυμάτων μέσω της λεγομένης από τον Ευάγγελο Παπανούτσο «αισιοδοξίας τής ανάμνησης».
Η ωραιοποίηση είναι παγίδα. Και η χειρότερη απ’ όλες. Αυτήν ΔΕΝ ψηφίζουν οι τρεις εμμέσως βιασθείσες.
Δεν θα σας αποκαλύψω τι ψηφίζουν για να μην χάσετε το πλεονέκτημα τής έκπληξης όσο διαρκεί αυτή η αποκαλυπτική, ταχύρρυθμος αλλά σχοινοτενής παράστασις, που αναγκάζει τον θεατή να φωνάξει, να ουρλιάξει μέσα του: «Μα αποφασίστε επιτέλους!!!». Αυτό είναι και το κέρδος, η ευστοχία αυτής της άκρως επιτυχημένης θεατρικής απόπειρας να καταδείξουμε την υποκειμενικότητα τής μαρτυρίας, το πολύπτυχο ψηφιδωτό τής Συλλογικής Μνήμης, της οποίας αποτελούμε όλοι από μία ψηφίδα.
Εκπληκτικοί όλοι οι συντελεστές. Ομόθυμο και ομόφωνο το χειροκρότημα. ΠΑΜΨΗΦΕΙ ΆΡΙΣΤΑ σε όλες και όλους:
Συγγραφέας: Guillermo Calderón
Μετάφραση – Ιστορικός σύμβουλος: Ελένη Δρίβα
Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Ερμηνεύουν: Νατάσα Εξηνταβελώνη, Λίλα Μπακλέση και Αγγελική Πασπαλιάρη
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Λιντζέρης
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Φωτογράφος / Artwork / Video Art: Χρίστος Συμεωνίδης
Κινησιολόγος: Αγγελική Τρομπούκη
Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Ανθή Παρασκευά Βελουδογιάννη
Προβολή και Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
Οργάνωση Παραγωγής: Ραφαέλα Χαμπίπη
Παραγωγή: Olympia Culture
Μην χάσετε αυτό το ρεσιτάλ εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας.
Μετά απολλωνείου περισκέψεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Μικρό Θέατρο Κεραμεικού
H Βίλα
(Ο δρόμος που δεν πήραν)
του Guillermo Calderón
σε σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου
Πρεμιέρα: 17 Δεκεμβρίου 2021
Πώς θυμόμαστε την Ιστορία;
Πώς διαχειριζόμαστε ένα τραύμα;
Κι όταν η Ιστορία είναι το τραύμα;
Τρεις γυναίκες που τις λένε «Αλεχάνδρα» συναντιούνται σε ένα δωμάτιο, επιφορτισμένες με το καθήκον να αποφασίσουν το μέλλον της Βίλας Γκριμάλντι, ενός υπαρκτού χώρου βασανιστηρίων και δολοφονιών της Χιλής κατά την δικτατορία του Αουγκούστο Πινοσέτ (1973-1990). Με χιούμορ και δραματική μαεστρία, ο Χιλιανός συγγραφέας Guillermo Calderón, δημιουργεί τρεις σύγχρονους χαρακτήρες, που ανυποψίαστοι μπαίνουν σε ένα παιχνίδι ανάκτησης της προσωπικής τους ιστορίας. Θα πρέπει η Βίλα να γίνει ένα μνημείο για τις κτηνωδίες που συνέβησαν εκεί; Να παραμείνει ένα ερείπιο, να ξεχαστεί; Να γίνει χώρος τέχνης; Κάθε μια επιλογή εκφράζει μια διαφορετική σχέση με την Ιστορία, αλλά και μια διαφορετική ανάγκη των θυμάτων της.
Η σκηνοθέτις Λητώ Τριανταφυλλίδου σε συνεργασία με ένα ξεχωριστό θίασο ηθοποιών, την Νατάσα Εξηνταβελώνη, την Λίλα Μπακλέση και την Αγγελική Πασπαλιάρη, εξετάζουν τον απόηχο ενός τέτοιου τραυματικού γεγονότος στην σύγχρονη πραγματικότητά μας, καθώς και την παράδοση της συστημικής βίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Η κληρονομιά μιας δικτατορίας που βαραίνει τους ήρωες του έργου δεν είναι άγνωστη σε εμάς. Μήπως είμαστε όλοι, τελικά, παιδιά μιας δικτατορίας κι έμμεσα ή άμεσα απόγονοι ενός τραύματος;
Ίσως η Βίλα πρέπει τελικά να γίνει θέατρο, για να φιλοξενήσει τις χαρές και τις λύπες που ξεπερνούν την φαντασία των δημιουργών της.
Info
Μικρό Θέατρο Κεραμεικού: Ευμολπιδών 13, Γκάζι (3′ από μετρό Κεραμεικού)
Πρεμιέρα: 17 Δεκεμβρίου 2021
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 12€ μειωμένο
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/villa/
⮚ Μέχρι την Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου, θα ισχύει η ειδική τιμή προπώλησης των 12€.
*Η παράσταση θα λειτουργήσει σύμφωνα με τις επικαιροποιημένες οδηγίες ασφαλούς διεξαγωγής ζωντανών θεαμάτων, ακροαμάτων & λοιπών παραστατικών τεχνών σε κλειστούς χώρους και με υποχρεωτική χρήση μάσκας.
Το πατριωτικό δράμα «Μακρυγιάννης»
(πρωτότυπη παράσταση για τον Μακρυγιάννη) στο πλαίσιο τής επιστημονικής ημερίδας «Το πατριωτικό δράμα του θεάτρου σκιών. Προφορική τέχνη και τεκμηρίωση» υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού στο Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, Άρεως 10-Πλάκα, την Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2021.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Διαβάζουμε από το Δελτίο Τύπου: «Η επιστημονική και καλλιτεχνική εταιρεία Οθόνιον διοργανώνει ημερίδα με τίτλο «Το πατριωτικό δράμα του θεάτρου σκιών. Προφορική τέχνη και τεκμηρίωση» και παρουσιάζει για πρώτη φορά τη μορφή του στρατηγού Μακρυγιάννη στον παραδοσιακό μπερντέ με τους παίκτες Άθω Δανέλλη και Νικόλα Τζιβελέκη».
Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη και πολύσημη διεθνή πρωτοτυπία: βλέπουμε τον Μακρυγιάννη να παρακολουθεί ως φιγούρα πίσω από τον παραδοσιακό μπερντέ, τον φίλο (και συναγωνιστή του, στο συγκεκριμένο έργο) Καραγκιόζη να δίνει παράσταση σε έναν δεύτερο μπερντέ με θεατές φιγούρες μεγαλυτέρων διαστάσεων από τις δεύτερες φιγούρες του θεάτρου εν θεάτρω. Εν προκειμένω πρόκειται για θέατρο σκιών εν θεάτρω σκιών.
Ιδέα που μόνον ιδιοφυείς εγκέφαλοι μπορούν να υλοποιήσουν.
Ακόμα και οι εικονικές σκηνές πλήθους, παρά την δισδιάσταση κίνηση των φιγουρών ήταν πλέον αληθοφανείς τού συνήθους, συνεπικουρούντων των φωτισμών και της όλης μυσταγωγικής ατμόσφαιρας που είχε ήδη δημιουργηθεί και παρέπεμπε στο προεπαναστατικό Κρυφό Σχολειό.
Εξαίρετοι οι επί σκηνής μουσικοί.
Η επιστημονική και καλλιτεχνική εταιρεία «ΟΘΟΝΙΟΝ», που έχει ιδρύσει ο Καθηγητής και ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ Ιωσήφ Βιβιλάκης και στην οποία συμμετέχουν μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΑΞΙΟΠΟΙΏΝΤΑΣ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ.
Το ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΕΚΠΑ έχει δώσει στην Κοινωνία σημαντικούς θεατρανθρώπους και στελέχη πολλών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και κοινωφελών οργανισμών.
Είναι το πρώτο θεατρολογικό πανεπιστημιακό τμήμα τής χώρας (που ιδρύθηκε το 1990 από τον αείμνηστο Σ. Α. Ευαγγελάτο και τον επίτιμο πλέον Καθηγητή και σημαντικό διεθνή Ποιητή Βάλτερ Πούχνερ).
Μένει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να θεσπιστεί μεταπτυχιακό τμήμα (master) Κριτικής, που να καλύπτει όλους τους τομείς της Λογοτεχνίας και της Τέχνης, καθώς επίσης και να νομοθετηθεί προπτυχιακή κατεύθυνση Κριτικής για τις φοιτήτριες και τους φοιτητές που επιθυμούν να βελτιώσουν, εξασκήσουν κι εφαρμόσουν τις κριτικές τους ικανότητες. Η ελευθερία τού εμπεριστατωμένου Λόγου και της μελετημένης έκφρασης είναι προπύργιο τής Δημοκρατίας στους δύσκολους, μεταβατικούς καιρούς που ζούμε και μέσα από τις αναταράξεις προοιωνίζουν την καινούργια Αναγέννηση.
Συγχαρητήρια στον Πρόεδρο τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΙΩΣΗΦ ΒΙΒΙΛΑΚΗ για τις καινοτόμες ιδέες και δράσεις που εισηγείται και εφαρμόζει με γνώση, δημιουργικότητα, συνδέσμευση και παρακίνηση όλων των διακεκριμένων επιστημόνων και καταξιωμένων καλλιτεχνών που συμμετέχουν αρμονικά σε αυτές τις κοινωφελείς μορφωτικές εκδηλώσεις.
Με σεβασμό, εκτίμηση και αναγνώριση τού παιδαγωγικού κι εκπαιδευτικού έργου όλων,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το Δελτίο Τύπου:
ΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ
Επιστημονική ημερίδα και πρωτότυπη παράσταση για τον Μακρυγιάννη
Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού
Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, Άρεως 10-Πλάκα
23 Δεκεμβρίου 2021
Η επιστημονική και καλλιτεχνική εταιρεία «Οθόνιον» διοργανώνει ημερίδα με τίτλο «Το πατριωτικό δράμα του θεάτρου σκιών. Προφορική τέχνη και τεκμηρίωση» και παρουσιάζει για πρώτη φορά τη μορφή του στρατηγού Μακρυγιάννη στον παραδοσιακό μπερντέ με τους παίκτες Άθω Δανέλλη και Νικόλα Τζιβελέκη
Η εκδήλωση σκοπεύει στην επανασύσταση σε ένα ευρύ κοινό ενός μεγάλου κεφαλαίου της ελληνικής δραματουργίας που έχει στο επίκεντρο τα ηρωϊκά έργα που έχουν γραφτεί ειδικά για το θέατρο σκιών ή έχουν εμπνευστεί από το θέατρο σκιών. Συμμετέχουν οι ειδικοί μελετητές και Καραγκιοζοπαίκτες: Άθως Δανέλλης, Μαρία-Μαγδαληνή Κακόνι, Κατερίνα Καρρά, Μαρίνα Καψαμπέλλη, Γιώργος Κωτσίνης, Γιάννης Νταγιάκος, Ιωάννα Παπαγεωργίου, Βάλτερ Πούχνερ, Άννα Σταυρακοπούλου, Ελένη Τζαβολάκη, Νικόλας Τζιβελέκης, Σπύρος Τούλιος, Ιωάννης Χατζής, Ανθή Γ. Χοτζάκογλου. Στη δράση περιλαμβάνεται μια πρωτότυπη παράσταση που έχει ως θέμα τον βίο και τα έργα του στρατηγού Μακρυγιάννη. Στους στόχους της συνάντησης είναι η ενίσχυση της διαχρονικής προσωπικής ευθύνης για τη συλλογική μνήμη και την πατρίδα.
Στο πατριωτικό δράμα «Μακρυγιάννης» παρακολουθούμε την πορεία του Μακρυγιάννη, τον ενθουσιασμό του αγωνιστή, τη φιλοπατρία, τη σχέση του με τους συντρόφους του, με βάση τα κείμενά του, την κατά Σεφέρη «συνείδηση ενός ολόκληρου λαού». Ένας αγράμματος ταπεινός βιοπαλαιστής που μεταμορφώνεται σε παράδειγμα θάρρους και πατριωτισμού είναι ο οδηγός για να στηθεί μια παράσταση όπου η ζωή του ήρωα διαβάζεται σκηνικά ως θέατρο πριν και μετά την επανάσταση του 1821, και όπου η ελληνική ιστορία είναι η ελληνική τραγωδία, όπως θα έλεγε ο Κωστής Μοσκώφ. Στην παράσταση περιλαμβάνεται πρωτότυπη μουσική και τραγούδια, που ερμηνεύονται ζωντανά.
Ο «Ντον Ζουάν» τού Μολιέρου,
ένα ξεπερασμένο, παλιομοδίτικο αποκρυφιστικό έργο με προ-υλιστικές μεταφυσικές συνυποδηλώσεις, πρόκληση για κάθε καλλιτέχνη και συνδημιουργικό θεατή που ζει σε αντιπνευματικούς καιρούς. Τώρα στο θέατρο ΣΗΜΕΙΟ σε σκηνοθεσία τού Αλέξανδρου Διαμαντή, γιου τού Νίκου Διαμαντή και της Ιωάννας Μακρή.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε υλιστικές, αντιπνευματικές εποχές, κανείς δεν πιστεύει πια στην Νέμεση, ως έκφραση τής ουρανίας Δικαιοσύνης, εις εφαρμογήν των συμπαντικών άγραφων Νόμων.
Ως εκ τούτου το τέλος τού μολιερικού αυτού αριστουργήματος δεν είναι αληθοφανές ανεξαρτήτως σκηνοθεσίας.
Θα μπορούσε όμως μέσα από αυτό να σχολιαστεί η θεατρική / λογοτεχνική / μυθολογική σύμβαση και μέσω αυτής η ίδια αυτή καθ’ εαυτή η ανθρώπινη συνθήκη. Εδώ έγκειται και το στοίχημα κάθε φερέλπιδος σκηνοθέτη που θα θελήσει να καταπιαστεί και να κονταροχτυπηθεί με αυτόν τον δραματικό ποιητικό εκπεφρασμένο Λόγο.
Το τέλος κρίνει την αρχή και η αρχή το τέλος.
Εξαιρετικοί και οι τρεις ηθοποιοί στις πρωτεϊκές μεταμορφώσεις τους από διάθεση σε διάθεση και από τύπο σε τύπο, αλλάζοντας ρόλους, ρούχα, διαθέσεις, τόνους, μιμικές και παντομιμικές σωματικές εκφράσεις, φωνές πλούσιες σε ημιτόνια.
Φανταστική η κίνηση και των τριών.
Ο αληθινός όμως πρωταγωνιστής ήταν η «όψις» της παραστάσεως. Ο νεαρός σκηνοθέτης Αλέξανδρος Διαμαντής είναι πανάξιος και δοκιμασμένος εικαστικός καλλιτέχνης. Παλαιότερα είχαμε δει μάλιστα μια άκρως ενδιαφέρουσα έκθεσή του στον εσωτερικό χώρο του ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΗΜΕΙΟ.
Σκηνικά, κατάλληλα φωτισμένα, κοστούμια και σκηνικά αντικείμενα (requisites) αγγίζουν την αισθητική τελειότητα.
Στον αιώνα όμως της ατιμωρησίας, της δοκησισοφίας, της ασυδοσίας, είμαστε άραγε έτοιμοι ως θεατές να μπούμε σε ηθικά καλούπια; Οι παλαιές αξίες έχουν καταρρεύσει και οι νέες δεν έχουν ακόμα δομηθεί. Αποδομήσεως το ανάγνωσμα…
Εύχομαι στον νεαρό σκηνοθέτη και στους εκλεκτούς, εξαιρετικούς, αυτοθυσιαστικούς συνεργάτες του να καταπιαστούν και με άλλα, περισσότερο επίκαιρα και διαχρονικά κλασικά έργα από την παγκόσμια δεξαμενή κειμένων που δύνανται να παρασταθούν επί σκηνής.
Ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι το αισθητικό και ηθικό / ιδεολογικό / φιλοσοφικό πλαίσιο να συμβαδίζουν.
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Μην την χάσετε!!! Θα προβληματιστείτε για το κύλισμα, συνήθως αιματοκύλισμα, των εποχών.
Ο Άνθρωπος δεν αλλάζει. Κι όταν εξελίσσεται ακολουθεί κυκλοτερείς τροχιές, ελαφρώς ανοδικές. Ανάλογα με την εκάστοτε θέση του στην εξελικτική κλίμακα βγάζει ή παρακάμπτει ορισμένα (αναπόφευκτα) συμπεράσματα.
Με σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση και αλληλεγγύη προς κάθε νέο καλλιτέχνη που θέλει να εξελιχθεί και να αποδώσει τα μέγιστα, τα άριστα, τα βέλτιστα,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ
Κεντρική Σκηνή
Θεατρική Περίοδος 2020-2021
Μολιέρος
ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ
Σκηνοθεσία Αλέξανδρος Διαμαντής
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2021
«Va! Pour l’amour de l’Humanité» | «Εμπρός! Από αγάπη για την Ανθρωπότητα»
-Ντον Ζουάν. Πράξη Γ’. Σκηνή 2.
Ο Ντον Ζουάν, το κορυφαίο έργο του Μολιέρου, επιστρέφει στη θεατρική σκηνή. Ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Διαμαντή με τρεις βιρτουόζους ηθοποιούς, τον Όμηρο Πουλάκη, τη Μάνια Παπαδημητρίου και τη Δανάη Παπουτσή να ερμηνεύουν όλους τους ρόλους του κειμένου, το οποίο ακούγεται στην ιστορική μετάφραση του Παντελή Πρεβελάκη.
Ο Ντον Ζουάν φτάνει στις ακτές της Σικελίας συνοδευόμενος από τον υπηρέτη του, Σγκαναρέλ, ένα δίδυμο παρόμοιο του Δον Κιχώτη με τον Σάντσο Πάντσα. Εκεί τους προλαβαίνει η Ντόνια Ελβίρα, η γυναίκα που ο Ντον Ζουάν ερωτεύτηκε και έκλεψε από το μοναστήρι που βρισκόταν, για να την εγκαταλείψει στη συνέχεια όταν το πάθος του είχε πια σβήσει. Η Ελβίρα τυχαίνει ψυχρής υποδοχής. Πληγωμένη, ορκίζεται εκδίκηση.
Ο Ντον Ζουάν αδιαφορώντας προχωρά με ακατάβλητο θάρρος σε νέες περιπέτειες· μπλέκει σ’ έρωτες και σε καυγάδες, ζει τη ζωή στο έπακρο, κηρύττοντας ταυτόχρονα επικίνδυνες ιδέες: δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε διάβολος, υπάρχει μόνο ο κόσμος που βλέπουμε και ο ορθός λόγος. Ζούμε μια ζωή, ας τη ζήσουμε λοιπόν καλά, υπόλογοι μόνο στον εαυτό μας, αδιαφορώντας για τη θεία ή την ανθρώπινη δικαιοσύνη.
Ο Ντον Ζουάν, μέσα από μια σειρά επεισοδίων, κωμικών και δραματικών, έρχεται αντιμέτωπος με όλες τις όψεις της ανθρώπινης ζωής, επιμένοντας με ζήλο στις απόψεις του, προκαλώντας τον έρωτα των γυναικών, την οργή των αντρών και το διαρκή σκανδαλισμό του Σγκαναρέλ, προσωποποίησης αυτού που λέμε «μέσο άνθρωπο», ρόλου που στο πρώτο ανέβασμα του έργου ερμηνεύτηκε από τον ίδιο το Μολιέρο. Η Ελβίρα επανέρχεται· αυτή τη φορά ικετεύει τον Ντον Ζουάν να μεταμεληθεί, να σταματήσει να προκαλεί τη μοίρα του και να αλλάξει ζωή. Εκείνος παραμένει αμετανόητος.
Ο Ντον Ζουάν κάποτε φτάνει, σε μια από τις πιο γνωστές σκηνές ύβρεως στο παγκόσμιο ρεπερτόριο, να καλέσει σε δείπνο το ταφικό άγαλμα του Ταξίαρχου, ενός έντιμου κι ευγενούς ανθρώπου που δολοφόνησε ο ίδιος. Το άγαλμα ζωντανεύει και δέχεται την πρόσκληση, συναντιέται με τον Ντον Ζουάν κι όταν αυτός αρνείται για ακόμα μια φορά ν’ αποκηρύξει τη ζωή, τις απόψεις και τις πράξεις του, αυτό, ενεργώντας ως εκπρόσωπος του Θεού, τον καταδικάζει σ’ αιώνια τιμωρία.
Ο Ντον Ζουάν, ο Άμλετ και ο Φάουστ, ο Οδυσσέας, ο Οιδίπους και η Μήδεια, η συλλογή Σι Τζινγκ, οι Χίλιες και μία νύχτες, ο μύθος του Κουετζαλκοάτλ και η Μαχαμπαράτα μαζί με ορισμένες ακόμα παραδόσεις, ιστορίες και μορφές, συγκροτούν την παγκόσμια κοινή μνήμη. Σε δύσκολους καιρούς, όπως σήμερα, οι μύθοι αυτοί λειτουργούν ως Κιβωτός, διατηρώντας και προχωρώντας το ανθρώπινο πνεύμα, επιβεβαιώνοντας πως δεν χάθηκαν τα πάντα, πως υπάρχει ακόμα ελπίδα και πως θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε εκ νέου όλα όσα χάσαμε. Αυτή είναι η αξία των μεγάλων κειμένων, η παρηγοριά τους, και γι’ αυτό είναι καλό να επανερχόμαστε σ’ αυτά κάθε τόσο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Μετάφραση: Παντελής Πρεβελάκης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Διαμαντής
Σκηνικά – Κοστούμια: Λέα Κούση
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύα Πουλή
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Ερμηνείες:
Όμηρος Πουλάκης: Ντον Ζουάν
Μάνια Παπαδημητρίου: Σγκαναρέλ, Πιερρό, Ματουρίν, Ντον Αλόνσο
Δανάη Παπουτσή: Ντόνια Ελβίρα, Γκουσμάνος, Σαρλότ, Λαραμέ, Ζητιάνος, Ντον Κάρλος, Ντιμάνς, Φάντασμα
Πρεμιέρα: Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου στις 20:30.
Και κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 20:30 και Κυριακή στις 19:30.
Η διάρκεια της παράστασης είναι 100 λεπτά.
Τιμές εισιτηρίων:
-Γενική είσοδος: 15 ευρώ | Φοιτητικό εισιτήριο: 6 ευρώ.
-Ατέλειες, Ανέργων, ΑΜΕΑ: είσοδος δωρεάν.
-Κάθε Παρασκευή, γενική είσοδος: 8 ευρώ
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Ρεσιτάλ εσωτερικού ρυθμού από την ηθοποιό και θεατρολόγο Αγγελική Παπαθεμελή στο Θέατρο τής Οδού Κυκλάδων
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Οι μορφωμένοι ηθοποιοί μπορούν να ερμηνεύσουν περισσότερο αφηρημένα, εκπλεπτυσμένα κείμενα. Οι μη πεπαιδευμένοι ρέπουν προς τις τηλεοπτικές ευκολίες, όταν δεν φλερτάρουν με τον φασισμό, την δοκησισοφία, την αλαζονεία, τον ωχαδερφισμό, την άρνηση κάθε τι διαφορετικού ή απροσπέλαστου από τον πενιχρό δείκτη ευφυίας τους. Ο ναζισμός τροφοδοτήθηκε από αμόρφωτους ανέργους που νόμιζαν ότι ο κόσμος τους ανήκει κι ότι για όλα φταίνε «οι άλλοι». Δεν περνάει, ως φαίνεται, από το φτωχό μυαλό τους ότι δεν είναι τέλειοι κι ότι το οχυρό σπιτικό τους συναγωνίζεται τις κλειδαμπαρωμένες αισθήσεις τους.
Βεβαίως, υπήρχαν παλαιότερα εκπληκτικοί «νούτικοι» ηθοποιοί που δεν μπορούσαν να διαβάσουν ούτε τηλεγράφημα, όπως υπήρχαν λαϊκοί αοιδοί που δεν ήξεραν τις νότες και κρατούσαν τις παρτιτούρες ανάποδα (το έχω δει αυτό ιδίοις όμμασιν ως διευθυντής του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού).
Όμως εκείνοι οι στερημένοι χρόνοι παρήλθαν, από το 1990 που ιδρύθηκε το ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (του οποίου απόφοιτος, αριστούχος είναι η καλή ηθοποιός και άνθρωπος ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ), η Ανωτάτη Θεατρική Παιδεία τροφοδότησε την θεατρική αγορά με καλλιτέχνες υψηλού, παγκόσμιου δυναμικού. Ηθοποιούς πολύγλωσσους, γραμματισμένους, λογίους. Οι απαιτήσεις σήμερα είναι ιδιαίτερα αγχωτικές λόγω του διεθνούς ανταγωνισμού. ΌΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΙΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ ΤΟΥ HOLLYWOOD, ΤΟΥ WEST–END, ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΝΩΝ ΣΚΗΝΩΝ, ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΕΖΙΚΟΥ, ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ, ΤΟΥ ΠΟΛΩΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΌΠΕΡΑΣ, απαιτείς κάτι παραπάνω από απλές τυποποιημένες μιμικές κινήσεις και παλιομοδίτικες απόπειρες δήθεν κωμικής επίθεσης στο κοινό.
Η αθηναϊκή επιθεώρηση και οι ασπρόμαυρες ταινίες του ΦΙΝΟΥ έπλασαν δύο ή τρεις γενιές θεατών που ασκήθηκαν στην ενσυναίσθηση. Όμως αυτό σήμερα δεν φτάνει, όταν ανεβαίνει στο σανίδι η Υψηλή Ποίηση, η βαθυστόχαστη Πεζογραφία, ο Φιλοσοφικός Λόγος.
Παράδειγμα το Φυλαχτό του Ρομπέρτο Μπολάνιο (βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο τού ιδίου).
Εδώ δεν φτάνουν οι μπουφόνικες φάρσες των καμποτίνων, εδώ δεν αρκούν τα τερτίπια τής Commedia dell’Arte. Προκειμένου να διατηρηθεί και να τροφοδοτηθεί η εσωτερικότητα απαιτείται βαθιά γνώση του ποιητικού λόγου, αφηγηματικές τεχνικές που δεν διδάσκονται στις σύγχρονες δραματικές σχολές (όπως δεν διδάσκονται πια οι σπαθογραφίες, η ορθοφωνία ΧΩΡΙΣ ΨΕΙΡΕΣ και πολλά άλλα πράγματα).
Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ έπαιξε με έναν απολύτως ρεαλιστικό τρόπο ένα μάλλον σουρεαλιστικό κείμενο. Κινήθηκε σαν χορογραφούμενη, διατηρώντας στο έπακρο τον απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών της μέσων και επέτυχε με σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο την μετάδοση ενός εσωτερικού ρυθμού μέσα από το σχεδόν στατικό σώμα της. Επίτευγμα μεγάλο, ικανό και αναγκαίο για την κατάκτηση ενός (ή περισσοτέρων) βραβείων υποκριτικής.
Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ είναι κινηματογραφική με τέλεια ορθοφωνία. «Γράφει» στην οθόνη τού μυαλού μας ανεξίτηλα απεικάσματα. Και ταυτόχρονα είναι διανοούμενη (με την θετική έννοια τού όρου). Ουσιαστική, αδιάφορη για την νεανική εικόνα της, προσεκτική όμως με την σιλουέτα της, έτσι ώστε να μπορεί και να δύναται να ερμηνεύει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους με την επάρκεια τής Κατίνας Παξινού.
Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ τραγουδάει επί σκηνής μίαν άγνωστη Αρμονία κι αυτό είναι σπάνιο, αξιοθαύμαστο και περιζήτητο. Πήξαμε στους θρασύτατους αμαθείς που τα ξέρουν όλα και δεν βλέπουν ούτε την μύτη τους. Βαρεθήκαμε τους τραγελαφικούς ναρκίσσους που καθρεφτίζονται στις ωραιοποιητικές παραισθήσεις τους και περιφρονούν το κοινό, απαξιώνουν τους κριτικούς κι επιβάλλουν τον φασισμό τής μονομερούς εκφράσεως (ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣΗ). Όμως ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ τους ΑΝΑΞΙΟΥΣ.
Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ ΠΟΙΕΙ ΉΘΟΣ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ. ΣΠΕΥΣΤΕ ΌΣΟΙ ΚΑΙ ΌΣΕΣ ΘΕΛΕΤΕ, ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΕΙΤΕ ΚΑΛΟ ΘΕΑΤΡΟ.
Και για να θυμηθούμε τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Βιτγκενστάιν «ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ». Δεν έχει σημασία αν είμαστε γέροι, παχουλοί, φαλακροί, κοντοί και άσχημοι. Το θέμα είναι αν έχουμε δει, αποδεχτεί, συμφιλιωθεί και αγαπήσει τον εαυτό μας. Τότε αναδύεται και εκπέμπεται από το σώμα μας ο Παγκόσμιος Ρυθμός, που είναι ορφικός και ερωτικός και πυθαγόρειος και διονυσιακός και απολλώνιος. Όπως με την Σάρα Μπερνάρ, την Κατίνα Παξινού, την τσεβδή μα μηδέποτε ψευδίζουσα ή ψευδομένη Έλη Λαμπέτη. Όπως συμβαίνει τώρα με την μεγάλη, την σημαντική και διακριτική ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ, που δεν επιζητεί καμία αρνητική δημοσιότητα γύρω από το όνομά τους (η αρνητική διαφήμιση είναι για τους μέτριους και τους ατάλαντους, αυτούς που ανακυκλώνει η Ιστορία και λησμονούμε τα εγωπαθή καμώματά τους).
Το θέατρο είναι σκληρό, ακτινογραφία, η διαπεραστικότερη όλων. Εκεί κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει τον εαυτό του. Πόσω μάλλον τον ιδανικό, επαρκή, έμπειρο, σφυρηλατημένο θεατή.
Μην υποτιμάτε το κοινό γιατί θα πέσει το θέατρο και θα σας πλακώσει.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ, υποκλινόμαστε στο μεγάλο ταλέντο σου που διαρκεί χάρη στην συστηματική και ακάματη εργασία σου.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΔελτίοΤύπου
Φυλαχτό του Ρομπέρτο Μπολάνιο
(Βασισμένο στο βιβλίο: ΦΥΛΑΧΤΟ του Ρομπέρτο Μπολάνιο Copyright © 1999, The Heirs of Roberto Bolaňo All rights reserved)
Σε σκηνοθεσία Μάγδας Κόρπη & ερμηνεία της Αγγελικής Παπαθεμελή
από 22 Νοεμβρίου, κάθε Δευτέρα & Τρίτη, για λίγες παραστάσεις
στο Θέατρο οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Αυτή θα είναι μια ιστορία τρόμου. Όμως δεν θα μοιάζει τέτοια. Δεν θα μοιάζει επειδή η αφηγήτρια είμαι εγώ […]. Εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω τίποτα. Λένε ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά μου.
Το μυθιστόρημα Φυλαχτό του Χιλιανού βραβευμένου συγγραφέα Ρομπέρτο Μπολάνιο, μεταφέρεται στη σκηνή, σε σκηνοθεσία της Μάγδας Κόρπη και ερμηνεία της Αγγελικής Παπαθεμελή, από τις 22 Νοεμβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, για λίγες παραστάσεις,στο Θέατρο οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής».
Η Αουξίλιο Λακουτύρ βρίσκεται κλεισμένη στις γυναικείες τουαλέτες της Σχολής Φιλολογίας και Φιλοσοφίας του Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού (UNAM) για δεκατέσσερις ημέρες. Μη μπορώντας να διαφύγει, αποφασίζει να παραμείνει μέσα, υπερασπιζόμενη το τελευταίο υπόλειμμα του πανεπιστημιακού ασύλου. Στο κλίμα της παγκόσμιας αναταραχής των γεγονότων του 1968, και εν όψει των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων σε χώρα της Λατινικής Αμερικής, η κυβέρνηση του Μεξικού, αποφασίζει ωμά να “τακτοποιήσει” τους αντιρρησίες. Καταλαμβάνει το Πανεπιστήμιο, ενώ πνίγει το Τλατελόλκο στο αίμα.
Η ηρωίδα του Μπολάνιο, η μητέρα της μεξικάνικης ποίησης, επιχειρώντας να ξορκίσει το τραύμα που τη στοιχειώνει, σ’ έναν μονόλογο εις εαυτόν, μετατρέπει την άγρια σκηνογραφία στην οποία βρίσκεται, σ’ έναν χώρο μυστικού παρατηρητηρίου. Με συντροφιά το βιβλίο του αγαπημένου της ποιητή Πέδρο Γκάρφιας, μια φωνή φύλακα άγγελου, καθώς και παραισθησιογόνες συναντήσεις με συγγενικές περιπλανώμενες υπάρξεις, η Αουξίλιο ως μια άλλη Κασσάνδρα, θα κάνει ένα ταξίδι στο χρόνο· θα πει την ιστορία της.
Με το Φυλαχτό, ο Roberto Bolaňo αποτίει φόρο τιμής στη χαμένη γενιά του. Πενθώντας το ακυρωμένο μέλλον των συντρόφων του, θα γράψει για την ήττα μιας ολόκληρης γενιάς. Για μια γενιά νεαρών, που ενώ βάδιζε και θα βαδίζει από καταβολής του κόσμου προς την άβυσσο, το τραγούδι της θα ακούγεται· και θα είναι ένα τραγούδι πολέμου και αγάπης. Ένα τραγούδι που μιλάει για τον πόθο και την ηδονή. Και αυτό το τραγούδι είναι το φυλαχτό μας.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
(Βασισμένο στο βιβλίο: ΦΥΛΑΧΤΟ του Ρομπέρτο Μπολάνιο Copyright © 1999, The Heirs of Roberto Bolaňo All rights reserved)
Κείμενο: Ρομπέρτο Μπολάνιο
Μετάφραση: Κρίτων Ηλιόπουλος
Δραματουργική Επεξεργασία/Σκηνοθεσία: Μάγδα Κόρπη
Μουσική: Παύλος Παυλίδης
Κοστούμι/Σκηνικός χώρος: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας
Επιμέλεια Κίνησης: Όλγα Σπυράκη
Δημιουργία Trailer: Αλέξανδρος Χαντζής
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Φασουλή
Σχεδιασμός Προγράμματος: JaninaStasiunaiteheretakis.com
Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα-Κατερίνα Αποστολοπούλου
Φωτογραφίες: Karol Jarek
Ερμηνεύει η ηθοποιός Αγγελική Παπαθεμελή
Τrailer: https://www.youtube.com/watch?v=t0HQ8-TwnoQ&t=5s
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Παραστάσεις: Από 22 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα & Τρίτη, 21:00
Διάρκεια: 70′
Εισιτήρια: 12 ευρώ γενική είσοδος, 10 ευρώ ατέλεια/ανέργων
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/fylachto/
Χώρος: Θέατρο οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Διεύθυνση: Κυκλάδων 11, Κυψέλη
*Το μυθιστόρημα του Roberto Bolaňo Φυλαχτό κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση του Κρίτωνα Ηλιόπουλου.
Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Χιλής
και την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες
Κωστής Τριανταφύλλου, ένας μεγάλος ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
τού καιρού μας με σκηνικές απαιτήσεις εμπράγματης πρωτοπορίας.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στην Roma Gallery συντελείται ένα θαύμα!!!
Ένα βασικό desideratum της σύγχρονης κριτικής στον εικοστό πρώτο αιώνα είναι η ανά-κάλυψη, η προβολή, η επισήμανση, η σύσταση και η αξιολόγηση δρώντων δημιουργών που αμφισβητώντας τα κυρίαρχα ρεύματα της κατεστημένης αισθητικής και ιδεολογίας προτείνουν λύσεις στα πολιτισμικά μας αδιέξοδα με πρωτοποριακό τρόπο εγγράφοντας υποθήκες για το μέλλον τής Ανθρωπότητας.
«Ηθική και Αισθητική είναι ένα και το αυτό» γνωμοδότησε ο Βίτγκενστάϊν, πατώντας πάνω στα χνάρια τού Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Η μετανεωτερική εποχή βίωσε τα εκφραστικά και αισθητικά / ιδεολογικά / υπαρξιακά αδιέξοδα τού λεγομένου «μεταμοντέρνου». Η λεγομένη αποδόμηση δεν κατάφερε να συμβάλλει αποτελεσματικά στην θεμελίωση της νέας παγκοσμιοποίησης, θεμιτής και επιθυμητής στο βαθμό που συμβάλλει στην Ειρήνη, στην Ομόνοια, στην Ευδοκία.
Ο Κωστής Τριανταφύλλου υπερ-επαρκής επιστήμων εικαστικός και διεισδυτικός ποιητής είναι εναργής και διαρκώς παρών στα διεθνή πολιτισμικά μας πράγματα επηρεάζοντας την λεγομένη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» με πολλούς και άδηλους / εύδηλους τρόπους.
Στην τωρινή του «έκθεση» που λαμβάνει χώρα στην άκρως θεατρική σκηνή τής Roma Gallery, στήνει ένα τοπίο που ενεργοποιείται μόνον με την παρουσία / διέλευση των θεατών / αναγνωστών αυτής της συνολικής / ολιστικής τέχνης.
Άρχοντας των κεραυνών χρησμοδοτεί και πλειοδοτεί στο χρηματιστήριο αξιών του μέλλοντος επιχειρηματολογώντας υπέρ της ανανέωσης τής Φύσεως δια της εναλλαγής των πέντε στοιχείων (γη, νερό, αέρας, πυρ, αιθέρας).
Απορώ πώς δεν τον έχουν ανακαλύψει (ακόμη) φερέλπιδες σκηνοθέτες και πρωτοποριακά σχήματα. Κατά την δική μου ταπεινή γνώμη, η θέση του είναι στο Εθνικό Θέατρο ως σκηνογράφος – συντελεστής σαιξπηρικών κι ευριπίδειων, αισχυλικών και αριστοφανικών, σοφόκλειων και μπεκετικών θαυμάτων.
Δεν διανοούμαι την «Τρικυμία» ή το «Όνειρο θερινής νυκτός» χωρίς αυτά τα λειτουργικά, ενεργά σκηνικά, που δεν είναι απλώς εγκαταστάσεις αλλά ενεργοποιούν τα συνδημιουργικά ανακλαστικά μας.
Ο ερπετοειδής εγκέφαλος (υπεύθυνος για την επιβίωση) υπερλειτουργεί όταν ερεθίζονται με ασφαλή καλλιτεχνικό τρόπο τα βασικά ένστικτα της αυτοσυντήρησης και της αναπαραγωγής (συνώνυμης με την ανάγκη μας για δημιουργία).
Οι κεραυνοί που άλλοτε δαιμονοποιήθηκαν ή μυθοποιήθηκαν είναι ακόμα και σήμερα μια διαρκής υπόμνηση για την ταπεινή μικρότητά μας.
Ο μεγάλος καλλιτέχνης και Άνθρωπος, ο ουμανιστής, υπερασπιστής τής Ελευθερίας τού Λόγου και της έκφρασης ΚΩΣΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ δείχνει και με αυτή του την έκθεση τον δρόμο προς την Ελευθερία.
Ακολουθήστε τον με το δικό σας Φως στην νοητή λαμπαδηδοφορία για την Καινούργια Αναγέννηση μέσα από τα μεσαιωνικά σκοτάδια τού υλιστικού / αντιπνευματικού πολιτισμού μας.
Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση είναι πρόκληση και εργαλείο να γίνουμε δημιουργικότεροι, αποτελεσματικότεροι, ανθρωπινότερα από τα ταχύτατα ρομπότ.
Την νοητική / συναισθηματική ευελιξία ενός φωτισμένου ανθρώπου δεν θα φτάσει ποτέ καμία μηχανή.
Μετά Λόγου γνώσεως και περισσής περισκέψεως, προσεκτικής επί-σκέψεως και φειδούς,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info:
https://online.fliphtml5.com/wogji/zcbd/#p=2
Δελτίο Τύπου
Κωστής: «αγώγιμο⬄μη αγώγιμο»
Η ROMA GALLERY συνεχίζοντας τη συνεργασία της με τον Κωστή εγκαινιάζει την έκθεση: αγώγιμο⬄μη αγώγιμο στις 11 Νοεμβρίου 2021 (έως 20 Δεκεμβρίου 2021) για να συνδιαλλαγεί τόσο με τον γνωστό κεραυνό του καλλιτέχνη όσο και με το σύμπαν που κρύβεται πίσω του.
Η κατανόηση των φυσικών φαινομένων έτσι και του κεραυνού είναι μέσα στους στόχους του Κωστή. Εδώ και πολλές δεκαετίες διεθνώς με δημόσιες παρεμβάσεις σε εξειδικευμένους χώρους τόσο τέχνης όσο κι επιστημονικούς έχει αναπτύξει αυτήν του την έρευνα. Η ειδική επιλογή έργων που συγκροτούν αυτήν του την έκθεση με την χαρακτηριστική ονομασία αγώγιμο⬄μη αγώγιμο έγινε με έργα τόσο της δεκαετίας του ‘80 – από τα πρώτα έργα του που φέρουν ηλεκτρονικό κεραυνό — όσο και πρόσφατα.
Η έκθεση σε συνδυασμό με τα φυσικά φαινόμενα που αποκτούν μια δεύτερη ερμηνεία καταφέρνει να επιβεβαιώσει την πολύπλευρη προσωπικότητα του καλλιτέχνη και τον τρόπο που επιλέγει να μας ξεναγήσει στον μεγαλειώδη κόσμο του. Ποιητής με έργα πρωτοπόρα τέχνης τεχνολογίας. Σχεδίασε και παρήγαγε ο ίδιος το κύκλωμα εκφόρτισης του κεραυνού με επιτυχία τέτοια που και ή ερευνητική ομάδα της Γαλλικής Εταιρείας Ηλεκτρισμού του επέτρεψε να παρουσιάσει μεγάλες ατομικές εκθέσεις σε Μουσεία με την χορηγία της.
Δεν είναι αναγκαίο πάντοτε να καταλαβαίνουμε τη δημιουργία της τέχνης, αλλά χρειάζεται έστω να την εντοπίζουμε και ο Κωστής σίγουρα είναι ένας άνθρωπος που πρώτα παρατηρεί, έπειτα δημιουργεί και τέλος μας προκαλεί. Όταν μπαίνουμε στο χώρο της έκθεσης βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα ηχητικό και οπτικό πεδίο. Ήχοι λίγο-πολύ μακρόσυρτοι, ισοτονικά μπάσα και πολλοί ήχοι κοφτοί. Η ενορχήστρωση των ήχων, επιτυγχάνεται με την μετακίνηση του θεατή ή την τοποθέτηση χρονοδιακόπτη. Ενεργειακή γλυπτική, αέναα μεταβλητή, απαιτητική, η δουλειά του Κωστή εκπλήσσει και μαγεύει.
“Κατεβάζει στο μικρόκοσμο και τις διαστάσεις του Ανθρώπου το ουράνιο φαινόμενο, όχι για να το χρίσει αποτρόπαιο σύμβολο όπως θα έκανε ο πρωτόγονος, αλλά για να προτείνει μια καινούργια σχέση ανάμεσα στη Φύση, στην Τέχνη, και στην Τεχνολογία” αναφέρει η κριτικός τέχνης Άννα Χατζηγιαννάκη.
Ο γνωστός κριτικός τέχνης Pierre Restany, που χαρακτηρίζει “προμηθεϊκό” τον Κωστή Τριανταφύλλου γράφει σε ένα σημείο της εκτενούς αναφοράς του στο έργο του: “Η έκφραση του Κωστή παρουσιάζεται πραγματικά λοιπόν σαν μια έκθεση φιλοσοφικών αντικειμένων των οποίων η παρουσία έχει σαν μια έσχατη δικαίωση το γεγονός, συνάμα απλό αλλά και τρομερό, να μας παρακινήσει σε ένα στοχασμό πάνω στη διπλή διάσταση της αλχημικής φωτιάς. Ένας τρόπος να μας κάνει να δούμε από κοντά τη διαρκή νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο και του φωτός πάνω στις στάχτες της σκιάς.”
Ο Frank Popper στο Μουσείο του Ηλεκτρισμού που οργάνωσε διαδικτυακά, χαρακτηρίζει τον Κωστή τον μάγο του κεραυνού. Τοποθέτησε την έρευνά του πάνω στο φαινόμενο του κεραυνού και την ανάδειξή του από τα έργα του στο κίνημα της art eco – technologique.
Τα έργα του Κωστή είναι στοχασμός πάνω στη φύση και το φως. Ο κεραυνός έχοντας γίνει ποιητικό μέσο, επιτρέπει στο έργο τέχνης να ολοκληρωθεί ο σκοπός του, ώστε τελικά να επέλθει η σύνδεση με τη σημασία της σιωπής και της γλώσσας: «Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε κατεύθυνση, να ψάξουμε αυτό που σταθεροποιεί τις ηλεκτρισμένες σχέσεις των λέξεων έτσι που να ακούγονται στη σιωπή μόνες τους να αναρωτιούνται για την ύπαρξή τους πριν ανακαλύψουν το νόημα που εκπροσωπούν» όπως σημειώνει ο ίδιος ο καλλιτέχνης στα «Αποσπάσματα Σιωπής». (Απόσπασμα από το ανέκδοτο βιβλίο Ελλάς Εξπρές. )
Όπως αναφέρει ο Γάλλος Κριτικός της Τέχνης Pierre Restany το 1994: «Ο Κωστής συνεχίζει το αέρινο ταξίδι του πάνω στη μεταφορική έννοια του κεραυνού: σήμερα αυτό ίσως γίνεται πεδίο πιο εύληπτο. Ο κεραυνός είναι με μεγάλη σαφήνεια προσδιορισμένος ως οντολογικό φαινόμενο. Το μη είναι αντανακλάται στο εγώ και όλο το ταλέντο του καλλιτέχνη έγκειται στην ευφυία του να συλλάβει αυτή τη λεπτή στιγμή, όπου όλα συμβαίνουν όταν παράγεται η αστραπή εκδηλώνοντας τη λάμψη της. Αυτό που ο καλλιτέχνης επιδιώκει να μας καταδείξει δια μέσου των διαφορετικών μηχανισμών της δημιουργίας του, είναι αυτή η δυνατότητα συγχρόνως μη καθορισμένη και απεριόριστη, στην οποία η φύση του ουρανού και της γης μας παραπέμπει: στην αποκάλυψη του εαυτού μας από εμάς τους ίδιους…Ο κεραυνός στο έργο του Κωστή βρίσκει το πνευματικό του περιβάλλον. Είναι λοιπόν μια διπλή ενότητα, κεραυνός συν κενό, την οποία ο καλλιτέχνης μας δίνει να διαισθανθούμε μέσα στο ηλεκτρικό πεδίο. Το εγχείρημα όπως το αντιλαμβανόμαστε είναι πλούσιο σε νοήματα».
Η έκθεση συνοδεύεται από την έκδοση της R O M A G A L L E R Y | Κ ω σ τ ή ς | αγώγιμο⬄μη αγώγιμο με κείμενο από τον Ομότιμο Καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Εμμανουήλ Μαυρομάτη. Μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε διαδικτυακά τον κατάλογο της έκθεσης στην ακόλουθη διεύθυνση:
https://online.fliphtml5.com/wogji/zcbd/#p=2
Ο Κωστής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950. Παράλληλα με το εικαστικό του έργο, ανέπτυξε πλούσια δράση στο χώρο της ποίησης, εξέδωσε βιβλία, οργάνωσε καλλιτεχνικές ομάδες και δημιούργησε περιοδικές εκδόσεις τέχνης καθώς και artist’s books. Έργα του βρίσκονται σε Μουσεία και Ιδιωτικές Συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Για εκτενέστερο βιογραφικό στην διαδικτυακή διεύθυνση:
http://www.costis.gr/biotaomicrongammarhoalphaphiiotakappa972.html
Τα δε πάντα οιακίζει κεραυνός, ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
Διάρκεια έκθεσης: 11/11/ 2021 – 20/12/ 2021
Ωράριο: Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 10:00 – 16:00, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00 – 20:00
Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού επικοινωνήστε στο info@roma-gallery.com και στα τηλέφωνα: 2130358344, 2112341115
Κριτική Λογοτεχνίας και θεάτρου…
Αφήγηση, ύφος, ήθος, παραγλωσσικά σημεία, υπονοήσεις, υπονοήματα κι αισθητική
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από την εποχή των σπηλαίων, με το που έπεφτε το σκοτάδι κι εχανόταν ο ήλιος, χωρίς κανείς να εγγυάται την ασφαλή επιστροφή του (βλέπε τον μύθο τού Φαέθοντα), τα τρομαγμένα θηλαστικά κλειδαμπαρώνονταν στις σπηλιές τους, μαγείρευαν το θήραμα με τα χόρτα και τα ζαρζαβατικά που είχαν μαζέψει ως τροφοσυλλέκτες κατά την διάρκεια τής ημέρας κι εξημερώνονταν με την Τέχνη (μουσική, αυτοσχέδια στην αρχή, βραχογραφίες, αφήγηση, χορός, θέατρο… όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά).
Από τους παραμυθάδες τής Ανατολής έως τους συγχρόνους από σκηνής (και οθόνης) αφηγητές ιστοριών είναι μακρύς ο εξελικτικός δρόμος.
Μόνο τα εργαλεία αυξήθηκαν, που κάνουν ενίοτε την ζωή και την τέχνη μας ευκολότερη, όταν δεν την περιπλέκουν με τις πολύπλοκες απαιτήσεις, με την τακτική συντήρηση και τις άτακτες ενημερώσεις, ανανεώσεις, αναθεωρήσεις τους.
Ποιος νομίζετε πως έκανε ευκολότερα τη δουλειά του: ο αφηγητής των σπηλαίων ή ο σύγχρονος δάσκαλος μέσω webex;
Η απάντηση ποικίλει ανάλογα με το αντιπροσωπευτικό δείγμα τής ομάδας των ερωτωμένων.
Και φυσικά, δεν υπάρχει μία και μόνη απάντηση.
Η διαδραστικότητα είναι χαρακτηριστικό στοιχείο τού σύγχρονου θεάτρου και η διδασκαλία είναι ένα είδος θεατρικής πράξης είτε ο αφηγητής/συντονιστής/εμψυχωτής είναι προεξάρχων είτε ίσος μεταξύ ίσων.
Από την «Πρόβα ορχήστρας» τού Φελλίνι, αριστουργηματική ταινία, καθοριστική για το συμβολικό φιλοσοφικό της περιεχόμενο και με κομβική σημασία στην Ιστορία τής Τέχνης και του Πολιτισμού τού εικοστού αιώνα, έως τον σημερινό «Οίκο των Gucci» είναι σαφές πως η αφηγηματική τέχνη προϋποθέτει την ΗΓΕΣΙΑ, την αυτοκυριαρχία, την αυτογνωσία, την ενσυναίσθηση, την πλήρη κατοχή των εκφραστικών μέσων, την κοινωνικότητα, την αποδοχή τού διαφορετικού, την διάθεση για εξέλιξη, την επίγνωση τού ανέφικτου τής όποιας τελειότητας, την ηθική, το αίσθημα Δικαίου, την φιλότητα και εν τέλει… την ίδια την Αγάπη, τον Ορφικό Έρωτα, που προϋποθέτει όμως και απαιτεί την αγάπη τού εαυτού «ως πλησίον».
Και ξαναγυρίζουμε στο ίδιο σημείο, σαν τον ουροβόρο όφι που παριστάνει το Σύμπαν, το πλατύ και μαύρο (φαινομενικώς, αφού το Άπαν κατακλύζεται από Φως, το ομηρικόν Φάος, αόρατον από τους ανθρωπίνους οφθαλμούς).
Η αφήγηση για να έχει ύφος αναγνωρίσιμον και ήθος διακριτόν πρέπει να αξιοποιεί τα λεγόμενα παραγλωσσικά σημεία (την γλώσσα τού σώματος), να αφήνει κενά και σιωπές έτσι ώστε να μπορεί να συνδεσμευθεί ο επαρκής αναγνώστης-θεατής, αν θέλει να συνδημιουργήσει ένα κάποιο εκ-πληκτικό απείκασμα στον εγκέφαλό του και στην ψυχοσωματική του οντότητα εν γένει.
Εδώ παρεμβάλλονται υπονοήσεις, παρανοήσεις, υπερνοήσεις και η συναισθηματική ευφυία (eq) έρχεται να συμπληρώσει την συγγνωστή ανεπάρκεια τού μαθηματικού, εικονιστικού iq.
Νοήματα και υπονοήματα, κείμενο, υποκείμενο, διακείμενο, μετακείμενο, υπέρ-κείμενο…
Κι η αισθητική, που δεν μένει ποτέ ενιαία κι αναλλοίωτη κοινή συναινέσει; Αντιθέτως, είναι απείρως ρευστότερη κι από το πιο βιαστικό ηφαίστειο που βιάζεται να κατοικήσει τη θάλασσα με τα πλούτη του.
Τι είναι αισθητικό και τι kitsch;
Ποιος το καθορίζει;
Ο κριτικός;
Με ποια μέτρα και σταθμά κρίνει;
Η Κριτική είναι δι-υποκειμενική, υβριδική έκφανση μεταξύ Επιστήμης και Τέχνης.
Ουδείς αλάθητος, ουδείς αλάνθαστος, ουδείς ακαταλόγιστος…
Απομένει το χιούμορ, η ευδιαθεσία και η καλή καρδιά.
Συγ-γνωστή κάθε ανθρώπινη αδυναμία. Κοινό το παρελθόν και το μέλλον αβέβαιο.
Και η ηθική; Προεξάρχουσα. «Ό συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις».
Μετά περισκέψεως και ταπεινότητος περισσής,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, αριστούχος διδάκτωρ του Τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας τού Ιονίου Πανεπιστημίου
