«ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ» σε κείμενο-σκηνοθεσία ΒΑΣΙΛΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Γνωρίστε μια μεγάλη ποιήτρια που «δεν μπορούσε να ζήσει φωναχτά» μέσα από μία queer παράσταση θεάτρου καμπαρέ στο ProjectR café πίσω από την Πάντειο.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από τις πιο ενδιαφέρουσες, συγκινητικές, ποιητικές παραστάσεις της χρονιάς που μόλις ανέτειλε. Επιτέλους, το θέατρο γίνεται πάλι «κρυφό σχολείο». Καιρός ήτανε. Να επανέλθουμε στην υψηλή Ποίηση, να ακούσουμε ενδιαφέρουσα αφήγηση, να δώσουμε προβάδισμα στον Λόγο και στην Λογική. Ναι, οι ποιητές είναι περισσότερο «λογικοί» από τους συνηθισμένους ανθρώπους που άγονται και φέρονται από τα άγχη τής καθημερινότητας. Οι ποιητές είναι περισσότερο «πρακτικοί» στην Διαχείριση Κρίσεων, επειδή ακριβώς βρίσκονται εκ γενετής, εξ ορισμού κι ως εκ της θέσεών των εις διαρκείς, αλλεπάλληλες και ποικιλόμορφες κρίσεις. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Σεισμογράφοι των καιρών τους, ευαίσθητες κεραίες, ζυγαριές τής εποχής τους, ακαταλόγιστοι αλλά λελογισμένοι, υψιπετείς, αιθεροβάμονες ακόμα κι όταν φαίνονται χαμερπείς, οι ποιητές (και οι ποιήτριες) είναι άστεγοι, μετανάστες, πένητες, άσυλο ζητώντες, την έξοδον κινδύνου διαρκώς αναζητώντες, τον δικό τους παράλληλο πλανήτη νοσταλγούν και σ΄ έναν ιδιωτικό επώδυνο κόσμο από ονειροφαντασιές χτυπιούνται σαν το χταπόδι πάνω στον άσπλαχνο βράχο τού ψαρά, τον λειασμένον από το αίμα των σωθικών τους.
Κανείς λογικός δεν διαλέγει παρόμοια μοίρα. Βάσανο κι απολύτρωση. Ο θάνατος επιστροφή στο Φως, το αδιόρατο εκείνον Φάος που βλέπουν μονάχα εκείνοι/εκείνες, που υπερβαίνουν τις συνήθεις κατηγοριοποιήσεις περί φυλών και φύλων και περιφέρονται άφιλοι/άφιλες στις ερήμους του κόσμου. Οι τυχερότεροι βρίσκουν συμμάχους, συνοδοιπόρους, προαγωγούς. Οι άλλοι / άλλες, οι μη προνομιούχοι μαστροπούς μόνον συναντάνε (κι εάν). Στην χειρότεροι περίπτωση περιφέρονται απελπισμένοι σε ατραπούς γεμάτες αγκάθια, οχιές, σκορπιούς μαύρους κι αγκαλιάζουν με τα φτερά τής Φαντασίας τους απόκρημνους γκρεμούς που μήτε τα πετούμενα ξωτικά πλησιάζουν. Οι ποιητές δεν φοβούνται τον θάνατο, η ζωή τούς / τίς τρομάζει. Αυτό είναι όλο. Κι είναι τόσο απλό.
Η μεγαλύτερη ποιήτρια της Αμερικής έζησε αφανής και άσημη, αξιοπρεπώς όμως, χάρη στην αγάπη των αδελφών και της νύφης της, παραγκωνισμένοι από περιώνυμους καθηγητές-κριτικούς από τους οποίους δεν έμεινε μήτε ένας αξιομνημόνευτος στίχος.
Η Έμιλι εκδικήθηκε τους ανοήτους μετριοκρατούντες μετά θάνατον. Όμως θα ήθελα στην εκπληκτική αυτή παράσταση, ο αξιοθαύμαστος για την φυσικότητά του ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ να μην αναφέρει καν τα ονόματα των κυνηγών της. Τιμωρία ανυπόφορη για κάθε Ηρόστρατο τού παρόντος και του μέλλοντος, φυσικά.
Τι θέαμα ήταν αυτό; Με στοιχεία παρενδυτικού queer, με μια πλατινέ προς χαλκόχρωμη περούκα τόσο «πλαστική» που έμοιαζε εξωκοσμική.

Αλλά η αληθοφάνεια-αληθοφάνεια. Μάλιστα. Αυτός κι αν είναι άθλος. Να υπερβαίνεις τα όρια, τα εσκαμμένα, τα προκατειλημμένα και να ΕΙΣΑΙ, να ΓΙΝΕΣΑΙ και να ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ως άλλος/άλλη κάτω από τα αμείλικτα φώτα της σκηνής. Αυτό είναι το ζητούμενο κάθε καλλιτεχνικής πράξεως, ανά-παραστατικής, μιμητικής, πολιτικώς ορθής αλλά κι αισθητικώς προκλητικής ούτως ή άλλως.
Μπράβο και πάλι μπράβο σε όλους τους συντελεστές αυτής της νυχταγωγίας υπό βροχήν πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα αλλοκοσμική, ιερή, τελετουργική, υπερβατική, διαχρονική αλλά και τόσο περιορισμένη στην ασφυξία τού πειραματικού σωλήνα Γαία.
Το ProjectR café είναι ο καταλληλότερος χώρος για ανάλογες μυσταγωγίες. Δηλώνω θαυμαστής, ακόλουθος, συνοδοιπόρος και αυτόκλητος συναυτουργός για παρούσες και μελλοντικές ποιητικές ιερές αλχημείες.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ
κείμενο-σκηνοθεσία… ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
σκηνικά-κοστούμια…Replica
επιμέλεια παραγωγής…Αντρέας Αριστοτέλους, Γιάννης Κλειδέρης
επικοινωνία…Νατάσα Παππά
στον ρόλο της Έμιλι ο Βασίλης Θεοδώρου
Η ζωή της διασημότερης Αμερικανίδας ποιήτριας που επειδή δεν άντεχε να ζήσει φωναχτά έγινε η ίδια ένα ποίημα. Μιά οικουμενική ψυχή για όλους… Μιά βιογραφική παράσταση γεμάτη ποίηση, τρυφερότητα, ονειροπόληση και νοσταλγία.
η παράσταση είναι υπό την αιγίδα του EMILY DICKINSON MUSEUM 280 MAIN ST. AMHERST MASSACHUSETTS 01002
Διάρκεια 60 λεπτά
πρώτη παράσταση Δευτέρα 06-12-2021 και κάθε Δευτέρα 21.15
ProjectR
Αλέξανδρου Πάντου 10 και Λαγουμιτζή 32 (πίσω από την Πάντειο) τηλέφωνο 2111110055
Γενική είσοδος 10 ευρώ
η είσοδος επιτρέπεται μόνο με τα πιστοποιητικά που ζητά η κυβέρνηση εμβολιασμού ή νόσησης.
Το «Sexy Laundry» της Michele Riml, στο θέατρο Κάππα με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Δάφνη Λαμπρόγιαννη.

ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΙ ΈΤΣΙ ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΙ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ παρομοίας θεματικής παραγωγών.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο παραδοσιακός πουριτανισμός των αγγλοσαξωνικής (και όχι μόνον) καταγωγής προτεσταντών έχει διαπιδύσει ως κυρίαρχη πολιτιστική περιρρέουσα ατμόσφαιρα του Δυτικού Κόσμου, τόσο που η διπρόσωπη υποκρισία θα έκαμε τον Ρωμαίο Θεό Ιανό να κοκκινίσει!!!
Ο γάμος ως καπιταλιστική σύμβαση, μετεξέλιξη της αναγεννησιακής οικοτεχνίας και της μεσαιωνικής φεουδαρχίας, απογυμνώνεται εδώ από το επιφανειακό του λούστρο κι απογυμνώνονται τα αλλοτριωμένα σώματα από τις ψευδαισθήσεις, τις παρανοήσεις, τις ειδωλοποιήσεις τους.
Η μόδα ως κυρίαρχος άξονας τού εκάστοτε κατεστημένου επιβολής νορμών, κανόνων και υποδειγμάτων προς συμμόρφωσιν, επιβάλλει στον Δυτικό Κόσμο την αναζήτηση τής αιώνιας νεότητας.
Παυσίλυπος και παυσίπονος πολιτισμός, με φρενιτικούς ρυθμούς υπερπαραγωγικότητος προκειμένου να επιτευχθεί η μεγίστη ανταγωνιστικότητα τής Οικονομίας οδηγώντας σε υπεράντληση των φυσικών κι ανθρωπίνων πόρων, σε κατασπατάληση της όποιας μορφής ενέργειας, στην κατάθλιψη, καταπόνηση, εξόντωση τού ανθρωπίνου σώματος που ασφυκτιά σε αφύσικες στάσεις κι αφύσικους ρυθμούς επιτάχυνσης.
Οι νέοι σύζυγοι ξεκινούν να στήσουν το ιδανικό σπιτικό τους ακολουθώντας το «αμερικάνικο όνειρο» και μετά από είκοσι χρόνια, επιτυχημένοι, με δύο παιδιά, με σπίτι, εξοχικό και δύο ή τέσσερα αυτοκίνητα, ανακαλύπτουν ξαφνικά πως έχουν λησμονήσει τα σώματά τους και τις χαρές τις ερωτικές.
Και τότε ρίχνονται με τα μούτρα να αναστήσουν την ήδη ταριχευμένη σεξουαλική τους ζωή. Δίαιτες, ινστιτούτα αισθητικής, θεσμοθετημένη πορνεία, εμπορευματοποιημένη αγορά βασισμένη στο δίπολο προσφορά-ζήτηση, μηχανήματα, βοηθήματα, εξαρτήματα, ενδύματα, εσώρουχα, μαστίγια, leathers, λέσχες, αγγελίες, ανταλλαγές… φαντασία.
Το αποτέλεσμα είναι πενιχρό ούτως ή άλλως και δεν συγκρίνεται ούτως ή άλλως με την πάλαι ποτέ εφηβική ρώμη και νεανική ορμή.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε το πολυπόθητο για τα μικροαστικά γούστα μας happy-end!!!
Σε άλλες περιπτώσεις, κενό-απελπισία-διαζύγιο-χωρισμός-τραύμα-ψυχανάλυσις…
Υπάρχει και η stand-up comedy για να γελάσουμε με τα χάλια μας και να επιτύχουμε κάποιον βαθμό δραματοθεραπείας.
Τελικά, ο κάθε θίασος, ανάλογα με την παραγωγή, την στόχευση, το target-group, την πρόθεση του σκηνοθέτη, την διανομή, τους διατιθέμενους ανθρώπινους και υλικούς πόρους, μεταφέρει στα καθ’ ημάς ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ ΑΣΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ – ΑΛΙΜΟΝΟ – ΚΩΜΩΔΙΑ και που οι διάφοροι πολιτισμοί το λύνουν εδώ και αιώνες με διαφορετικούς τρόπους (όπως π.χ. η πολυγαμία, το ανατολίτικο χαρέμι…).
Δεν προτείνω φυσικά κάτι τόσο ασύμβατο με τα ήθη κι έθιμά μας, όμως απλώς επισημαίνω ως κριτικός ότι το θέατρο είναι ΚΑΙ καθρέφτης της κοινωνίας, ένα ανοικτό σχολείο μιμήσεως επιτυχημένων τρόπων και συμπεριφορών προκειμένου να εξασφαλιστεί η κοινωνική ειρήνη, η συμβατότητα και η συνεργατική λειτουργικότητα…
Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι όχι και τόσο. Η εκάστοτε πολιτική ορθότητα είναι συνώνυμη της κατεστημένης ιδεολογίας και τροφοδοτεί τον καθημερινό φασισμό, τροφή τής απολυταρχικής εξουσίας. Επειδή όμως έχουμε την τύχη να ζούμε σε δημοκρατικές, ελεύθερες κοινωνίες, ας διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού το δικαίωμά μας στην σάτιρα, στην διακωμώδηση, στον καυτηριασμό ακραίων αντικοινωνικών υπερβολικών συμπεριφορών. Η κωμωδία είναι το αγαπημένο παιδί της Δημοκρατίας. Η εξαφάνιση, ο περιορισμός ή η λογοκρισία της θέτει εν αμφιβόλω τη βασική Ισονομία, Ελευθερία τής Έκφρασης και της ίδιας της Δικαιοσύνης εν τέλει (γραπτής και άγραφης…).
Στο συγκεκριμένο θέμα των σεξουαλικών αποξενωμένων συζύγων είναι ευρύ το φάσμα τής δραματουργικής διαχειρίσεως αυτού του πρωτογενούς υλικού που ρέπει από την τραγωδία τής Μήδειας στην κωμωδία τού sexy laundry.
Ας είμαστε ανοικτοί στο γέλιο. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι το βασικό αντι-φασιστικό, αντι-ρατσιστικό εργαλείο.
Οι άλλοι είναι ο καθρέφτης μας. Όταν ανακύπτει μία Κρίση, καλόν είναι πριν αντιδράσουμε να προτάξουμε την ανάγκη για αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, φιλότητα και ΑΓΑΠΗ εν τέλει…
Με σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση κι ευγνωμοσύνη,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, ενώνονται με τα «δεσμά του γάμου» από 9 Δεκεμβρίου στο θέατρο ΚΑΠΠΑ. Οι δύο τους συναντιούνται πρώτη φορά επί σκηνής, με αφορμή την τρυφερή κωμωδία της Michele Riml, «Sexy Laundry», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Το “Sexy Laundry” είναι μια ξεκαρδιστική, όσο και συγκινητική κωμωδία, που έχουν παρακολουθήσει ήδη εκατομμύρια θεατές σε πάνω από 20 χώρες ανά τον κόσμο, ενώ έχει αποσπάσει διθυραμβικά σχόλια από κοινό και κριτικούς.
Για το έργο: 25 χρόνια γάμου, 3 παιδιά, λίγα παχάκια, ολίγη φαλακρίτσα, πολλή γκρίνια, πολλή ανασφάλεια, πολλή αγάπη και ολίγον sex!
Πού οδεύομεν;
Θ’ αφήσουμε τη συνήθεια να μας βγάλει στα βράχια, ή να πάρουν το τιμόνι τα αισθήματα;
Μήπως είναι πια αργά;
Ή μήπως να το ξαναπάρουμε απ’ την αρχή;
Καλά τα ερωτήματα, με τις απαντήσεις τι γινεται;
Ο Λάρυ και η Άλις σ’ ένα δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου, και με το εγχειρίδιο ΣΕΞ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ ανά χείρας, αμήχανοι, αξιοθρήνητοι και αξιολάτρευτοι, προσπαθούν να βρουν τις απαντήσεις… και το ερωτικό πάθος που έχει …ατονήσει με το πέρασμα του χρόνου.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη 19:00 (λαϊκή απογευματινή)
Πέμπτη 21:00
Παρασκευή 21:00
Σάββατο 18:00 και 21:00
Κυριακή 20:00
Τιμές
Τετάρτη 15€
Πέμπτη 17€
Παρασκευή 20€
Σάββατο απόγευμα 15€
Σάββατο βράδυ 20€
Κυριακή 20€
Φοιτητικό 12€
ΑΜΕΑ – Ανεργίας – Παιδικό – Θέσεις Περιορισμένης Ορατότητας 10€
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΑΦΝΗ ΛΑΜΠΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Σπύρος Παπαδόπουλος
Μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίνα Κατσακούλη
ΈΝΑ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ μελοδραματικό και ερεβώδες «ΚΟΥΔΟΥΝΙ» χτυπάει σημαίνοντας την συλλογική χαρμολύπη μας στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ.

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Φαίνεται πως η ηθογραφία καλά κρατεί στο νεοελληνικό θέατρο, εικονογραφώντας κι αποδίδοντας εν μεγεθύνσει τις παθογένειες μιας κοινωνίας οιονεί ευρωπαϊκής αλλά και ανατολίτικης, που ναι μεν παραδέχτηκε θεσμικά τα δικαιώματα των ομοερωτικών και των διαφορετικών εν γένει, εξακολουθεί όμως να κατατρύχεται από ενοχές και οιδιπόδεια που οδηγούν στην αυτομαστίγωση.
Η ομοφυλοφιλία έχει συχνά αποδοθεί στην σύγχρονη ελληνόφωνη Τέχνη, από τις ασπρόμαυρες ταινίες μέχρι και σήμερα με το συνοδευτικό τής αμαρτίας / αστοιχίας, αν όχι και της παραβατικότητας. Και ναι μεν η Τέχνη λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και στα κοινωνικά προβλήματα ως μικροσκόπιο, όμως πολύ συγκίνηση έχει προκληθεί χωρίς το ανάλογο βάρος το εξωτερικό. Η εσωτερίκευση τού Υπερεγώ είναι ένα άλλο θέμα, ευρύτερο και δυσχερέστατο στην διαχείρισή του.
Είδα λοιπόν στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ μια αριστουργηματική παράσταση, βασισμένη σε ένα καλογραμμένο κείμενο, που ξεπήδησε λες μέσα από τη ζωή, σαν φέτα νατουραλιστική.
Αν δεν ήταν η θεατρική σύμβαση, ειδικά οι αλλαγές του φωτισμού και οι εμφανείς τεχνικές αλλαγής χωροχρονικού πλαισίου, αν το έβλεπα αυτό σε ταινία, με την ίδια απολύτως επιτυχημένη διανομή, θα έκλαιγα μέχρις εξαντλήσεως.
Συνταρακτική η πόρνη μάνα, απελευθερωμένη αλλά και δεσμευμένη, που «αμάρτησε μεν για το παιδί της», δεν μπορεί όμως να αποδεχτεί την ομοερωτική επιλογή του κι ένα απλό μικροαστικό δράμα μετατρέπεται σε ψυχολογικό θρίλερ.
Η ανθρώπινη κωμωδία είναι συγγνωστή από την Αναγέννηση και μετά. Ειδικά ο Διαφωτισμός προέτεινε και προεξέτεινε την έννοια της προσωπικής ατομικής ελευθερίας και την δυνατότητα της επιλογής στα όρια τής μη βλαπτικής συμπεριφοράς. Η όποια αυτοκαταστροφή είναι καθαρά παθολογικό φαινόμενο κι εν πολλοίς μη επιθυμητή. Την κοινωνία ελευθέρων ατόμων συμφέρει η συνδημιουργικότητα όλων, η μετατροπή τής ερωτικής μηχανής σε παραγωγικότητα βιομηχανική, τεχνολογική, ψηφιακή. Έχει κάθε λόγο λοιπόν να ενσωματώσει το διαφορετικό, ειδικά όταν είναι ευφυές, επινοητικό, πολυμήχανο. Και ποιος οξυδερκέστερος των μέχρι πρότινος κατακριτέων, όταν έχουν επιβιώσει υποδυόμενοι ρόλους εξ αντιθέτου;
Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξέρουμε αν και κατά πόσον ο μέχρι πρότινος συμπαθέστατος κι ενσυναίσθητος μορφωμένος κρυπτοομοφυλόφιλος εκδικείται ή επιδίδεται σε μια ακραία πράξη συμπόνοιας όπως η παπαδιαμαντική «Φόνισσα». Είναι ασαφές το τέλος, ανοικτό κι ως εκ τούτου ευεπίφορον εις κάθε ερμηνείαν. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα, ο ρυθμός κλιμακώνεται στο τελικό κρεσέντο, όπου η εικόνα αναλαμβάνει τα ηνία από τον ολοένα κι ελλείποντα ήχο. Οι λέξεις κρατούν το νήμα μιας κάποιας λογικής, η απουσία τους δίνει τόπο στα ορμέφυτα και στην οργή, στην συμπιεσμένη, στην καταπιεσμένη οργή.
Εκπληκτική παράσταση. Ελπίζω να επαναληφθεί και στην μετά «όμικρον» εποχή. Εύχομαι να γίνει κινηματογραφική ή τηλεοπτική ταινία και να μην την χάσουν όλοι και όλες όσες εξακολουθούν να θεωρούν το διαφορετικό αμαρτία.
Ο Μεσαίωνας είναι πολύ μακριά πίσω μας και ΔΕΝ θα ξαναγυρίσουμε. Οι πυρές που καίνε βιβλία ή και ανθρώπους ΔΕΝ θα ξανανάψουν ποτέ. Ας είμαστε ευαίσθητοι και αγωνιστικά αντίθετοι στον καθημερινό ρατσισμό που πολλές φορές μεταμφιέζεται στα αντίθετά του (όπως είναι π.χ. η λεγομένη «πολιτική ορθότητα»). Και για να παραφράσω τον Ελύτη, όπου ακούς ορθότητα κάποιος προσπαθεί να σε κόψει και να σε ράψει στα μέτρα του, ακόμα κι αν χρειαστεί να σε αποκεφαλίσει ή να σου κόψει τα πόδια… Ας ευαισθητοποιηθούμε όλοι απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα επιβολής τού «ορθού». Κάθε φορά που επικράτησε αυτό στο παρελθόν, η Ιστορία έδειξε πάντα έναν καινούργιο Μεσαίωνα. Παλέψαμε πολύ σκληρά για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Ελευθερία τού Λόγου και τής Έκφρασης, την Αυτοδιάθεση, για την επιλογή συντρόφου, θρησκείας, ιδεολογίας. Μην τα γκρεμίσουμε όλα τώρα στο όνομα ενός στρεβλού, αντεστραμμένου «προοδευτισμού». Προσέξτε τις λέξεις! Έχουν την δική τους λογική κι εκδικούνται τους αμόρφωτους, τους αδιαμόρφωτους, τους δοκησίσοφους, τους αγγράμματους εγγραμμάτους, τους ανοήτους σοφολογιοτάτους, τους φασίστες μετριοκρατούντες που ανακηρύσσουν τον ολίγιστο εαυτό τους πρότυπο το οποίο εξάπαντος πρέπει να μιμηθούν οι άλλοι. «Οι άλλοι είναι η Κόλαση», όπως λέει ο Σαρτρ στη «Ναυτία» του όταν δεν έχουν αυτογνωσία, δεν ασκούνται καθημερινά στην ενσυναίσθηση, όταν θεωρούν τον εαυτό τους τέλειο κι ότι για όλα «φταίνε οι άλλοι». Οι άλλοι είμαστε εμείς κι οφείλουμε για το καλό όλων να αυτοβελτιωθούμε και να εξασκήσουμε τις κοινωνικές μας δεξιότητες.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΔΙΑΘΛΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ. Κι αν κρίνω από αυτή την επιτυχημένη παράσταση, η Ελληνική Κοινωνία έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει μέχρι της απελευθέρωσή της από μεσαιωνικές / οθωμανικές αγκυλώσεις.
Μετά Δέους και Πίστεως εις το Φως / Φάος,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-metaxourgeio/to-koudouni/
Παράταση παραστάσεων!
Κάτι καλό συμβαίνει στο θέατρο Μεταξουργείο…
Μετά από 10 συνεχόμενες SOLDOUT παραστάσεις και με ενθουσιώδεις κριτικές και υποδοχή από κοινό και κριτικούς, το νέο σύγχρονο ελληνικό έργο «Το κουδούνι» του Δημήτρη Αλεξίου που ανεβαίνει για πρώτη φορά σε δική του σκηνοθεσία από την ομάδα Αντικλείδι, θα συνεχίσει τις παραστάσεις του στο ίδιο θέατρο μετακομίζοντας πλέον το Σαββατοκύριακο.
Το κουδούνι
του Δημήτρη Αλεξίου
από την ομάδα Αντικλείδι
YouTube trailer: https://www.youtube.com/watch?v=jv4TMHuLv3s
«Γροθιά στο στομάχι» χαρακτηρίστηκε η παράσταση που γέμισε κόσμο τον πεζόδρομο της Ακαδήμου τα Δευτερότριτα του Οκτώβρη και του Νοέμβρη. Μία αναμέτρηση με τις κρυμμένες και παραμελημένες αλήθειες, με τα βολικά ψέματα, με τις κοινωνικές συμβάσεις και υποχρεώσεις, με τον ίδιο μας τον εαυτό. Μια βουτιά στην ψυχή όχι μόνο των ηρώων αλλά καθενός μας. Αμείλικτη, σκληρή, ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας, από μία δουλεμένη ομάδα που φλέγεται πάνω στο σανίδι. Μια παράσταση που χωρίς να είναι κωμωδία αναπολεί με χιούμορ την τρυφερότητα και την κίβδηλη αγνότητα του παρελθόντος, που χωρίς να είναι θρίλερ προκαλεί τρόμο για το τι είναι ικανοί οι άνθρωποι, που χωρίς να είναι αστυνομική ψάχνει τις αιτίες θανάτου και εγκλημάτων, που χωρίς να είναι queer κοιτάζει στα ίσια το θέμα της φαλλοκρατίας, του σεξισμού, της σεξουαλικότητας και της αναζήτησης της σεξουαλικής ταυτότητας.
Για 10 ακόμα παραστάσεις. Μην το χάσετε!
Λίγα λόγια για το έργο:
“Μια εφηβική παρέα αγοριών που άντεξε στο πέρασμα του χρόνου.
Σαραντάρηδες πια καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με όσα δεν ήξεραν αλλά και όσα ήξεραν και επέλεγαν επιμελώς να καταχωνιάζουν.
Μια μάνα κατάκοιτη με αδυναμία ομιλίας επικοινωνεί τις ανάγκες αλλά και όλες τις επιθυμίες της με ένα ηλεκτρικό κουδούνι κρεμασμένο στο λαιμό.
Πόση δύναμη μπορεί να κρύβεται στην αδυναμία;
Πόση εξουσία στην ανημπόρια;
Πόσο μας επηρεάζουν οι άνθρωποι γύρω μας;
Πόσο μας αλλοιώνουν, μας διαμορφώνουν, μας συνθλίβουν;
Πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά στις επιλογές μας;
Το νέο έργο του Δημήτρη Αλεξίου είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα χαρακτήρων που είναι φίλοι μας, κοιμούνται δίπλα μας ή τους αντικρίζουμε κάθε μέρα στον καθρέφτη. ”
Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή
σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου
και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη
Διάρκεια: 105’ χωρίς διάλειμμα
Κρατήσεις/ ομαδικά εισιτήρια: 6972211091
Facebook Page: https://www.facebook.com/antikleiditheater
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω από 15 ετών.
Πρωτόκολλα Covid:
Είσοδος με πιστοποιητικό εμβολιασμού ή πιστοποιητικό νόσησης εντός 3 μηνών. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο – σκηνοθεσία: Δημήτρης Αλεξίου
Σκηνικά: Σταμάτης Ζέρβας
Κατασκευή σκηνικών: Γιώργος Χάιντας, Δημήτρης Μαμάι, Αλέξανδρος Πέτοβας
Φωτισμοί: Δημήτρης Αλεξίου
Φωτογραφίες: Γιώργος Νίκογλου
Βίντεο: Νεκτάριος Θεοδώρου
Graphics design: Δήμητρα Καραγιάννη
Πρωτότυπη μουσική επένδυση: Βαγγέλης Σερίφης
Δημόσιες σχέσεις: Acerinta
Εκτέλεση παραγωγής: Κωνσταντίνος Πλατής
Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή
σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου
και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη
Ερμηνεύουν: Απόστολος Βαρναβέλιας, Κατερίνα Ξαναλάτου, Βασίλης Λαδικός , Γιώργος Χάιντας , Βαρβάρα Ραμπαούνη, Γεωργία Προκοπίου. Φιλική συμμετοχή: Βασίλης Μουτσόπουλος
Σκέψεις, περισκέψεις, επί-σκέψεις με αφορμή την «Ολεάννα» του Μάμετ, που ανεβαίνει υποδειγματικά στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ στο Μεταξουργείο.

ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ ΚΑΙ Η ΧΡΟΝΟΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έργο που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1992 στην Μασαχουσέτη των Η.Π.Α. έρχεται σήμερα να επανεισαχθεί ως επίκαιρο με μια αξιοσημείωτη χρονοκαθυστέρηση 30 ετών. Αυτό κατ’ αρχήν δείχνει την διαχρονικότητα και «αθανασία» του διακεκριμένου θεατρικού συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, αφ’ ετέρου πρέπει και οφείλουμε να προβληματιστούμε για την ετεροχρονισμένη (ή ταυτόχρονη, λόγω Διαδικτύου) εισαγωγή αισθητικών, ιδεολογικών και κοινωνικών ρευμάτων.
Το χάσμα των γενεών παίζει φυσικά έναν σημαντικότατο ρόλο στην «Ολεάννα». Ο Κύριος Καθηγητής είναι ως φαίνεται παιδί του Μάη του 1968, των παιδιών των λουλουδιών και των αντικομφορμιστικών φιλειρηνικών κινημάτων. Στα νιάτα του προφανώς διάβαζε τα βιβλία τού Μαρκούζε και της περίφημης «Σχολής της Φρανκφούρτης». Είναι μορφωμένος, γραμματισμένος και σπουδαγμένος. Ανήκει στην προνομιούχα μεσοαστική τάξη με όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Από την άλλη πλευρά, η νεαρή φοιτήτρια εργατικής καταγωγής που δυσκολεύεται με τα δίδακτρα (εκεί όπου δεν ισχύει η δωρεάν Παιδεία), ως ορμητική και θυελλώδης έφηβος κάνει την πολιτική ορθότητα σημαία της επανάστασής της, οργανώνεται σε «ομάδα», αποτελεί μέρος ενός συλλογικού «εγρηγορότος» κι επιχειρεί να μετατρέψει την προσωρινή αμάθειά της σε δοκησίσοφο αρνητισμό. Δεν σέβεται μήτε την ηλικία μήτε τις γνώσεις μήτε την εμπειρία ενός μεγαλύτερου δασκάλου της, τον ταυτίζει αυθαίρετα και προκατειλημμένα με την πατρική/πατριαρχική εξουσία, προβάλλει πάνω του πατερναλιστικές συμπεριφορές που ίσως έχει ή μιμείται εκείνος σε έναν βαθμό. Όμως ο ταλαίπωρος προσπαθεί να την καταλάβει, παρά την όποια επιθετικότητα που προέρχεται από την βιολογική, κούραση, τη σύγχυση, την ανεπάρκεια να αντιμετωπίσει τα πρακτικά βιοποριστικά προβλήματα τής οικογένειάς του (και της ζωής γενικότερα).
Κατ’ αρχήν ασκώντας την ενσυναίσθηση εκείνος κάνει ένα βήμα καλής θέλησης και της εξομολογείται πως κι εκείνος νιώθει μπερδεμένος, ανεπαρκής, «σκουπίδι»… Αποκτά οικειότητα και ταυτίζεται μαζί της, αφού προβάλλει την δική του εφηβεία πάνω της. Εκείνο είναι το πρώτο, το βασικό και το μοιραίο λάθος του: την αντιμετωπίζει ως ίση, ως ομόλογο, ως ανάλογος, ως εταίρο, ως συνεταίρο στο Χάος. Εκείνη όμως δεν ανταποκρίνεται. Δεν ανοίγεται. Είναι κλειστή σαν στρείδι. Αποφασισμένη. Εργαλείο εκτελεστικό, όπλο στο χέρι μιας υπερ-συνείδησης, μιας συλλογικότητας που έχει αποφασίσει από πριν τι είναι «ορθόν», τι είναι σωστό και τι όχι. Δεν σας ακούγεται κάπως φασιστικό αυτό; Και πού είναι η ελευθερία τού Λόγου και της έκφρασης, κοινή στις δημοκρατικές κοινωνίες που προέκυψαν μετά τον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση;
Μία παρέα νεαρών εφήβων, ευλογημένα δοκησίσοφων, υπέρ της απλοποιήσεως του εμπλουτισμένου μέσα στους αιώνες γλωσσικού κώδικα, μπορεί να επιβάλλει στους «μεγάλους» πώς θα μιλούν και πώς όχι; Το πώς φέρονται είναι άλλο θέμα. Η σωματική και ψυχολογική βιοπραγία είναι απαράδεκτη και κατακριτέα. Όμως το να αφαιρούμε, το να καίμε βιβλία, το να μην διδάσκουμε πλέον τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά γιατί ήταν «σεξιστικά» με υπερβαίνει.
Το δεύτερο λάθος τού Κυρίου Καθηγητή είναι η σωματικότητα. Σήμερα στην μετατεχνολογική εποχή τής τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης κάθε άγγιγμα, κάθε προσέγγιση, κάθε καταγραφή μιας συνομιλίας είναι επιτρεπτή μόνον κατόπιν αμοιβαίας συγκαταβάσεως, συμφωνίας και συμβάσεως, ει δυνατόν γραπτής και υπογεγραμμένης με ψηφιακή ή χειροποίητη υπογραφή.
Το τρίτο λάθος τού Κυρίου Καθηγητή είναι η παράνοια μεγαλείου, η ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, αποτελέσματα τής αγίας ακαδημαϊκής έδρας που θα κατέχει σε λίγο. Ας μην ξεχνάμε πως τα σύγχρονα πανεπιστήμια κατάγονται από τα μεσαιωνικά θρησκευτικά κολλέγια και η λέξη «Κανόνας / Κανών» έχει καθαρά εκκλησιαστικό περιεχόμενο.
Ο άντρας καθηγητής κάνει όλα τα λάθη που περιμένει η αντίπαλός του. Το έργο αυτό θα έπρεπε να λέγεται «Ποντικοπαγίδα». Το κατηγορεί για έλλειψη σεβασμού, την κατηγορεί για έλλειψη ενσυναίσθησης. Ποιος / ποια έχει δίκιο; ΚΑΝΕΙΣ / ΚΑΜΙΑ. Είναι και οι δύο εγκλωβισμένοι στο αξιακό τους σύστημα, στις αρχές, στις έξεις και στις συνήθειές του. Είναι ισοδύναμοι και ισόρροποι. Ο Ντέιβιντ Μάμετ στήνει μια αρχετυπική δραματική σύγκρουση μοιράζοντας τον τραγικωμικό «Αγώνα λόγων» σε δύο ισάξιους ρήτορε, εκπροσώπους της τάξης, της ομάδας, της συλλογιστικής τους.
Εκπληκτική η παράσταση στο θέατρο ΑΡΓΩ με τον έμπειρο, εμπειρότατο ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΟΦΙΑΝΟ σε διπλό ρόλο υποκριτή και σκηνοθέτη. Η παράσταση έγερνε προς το μέρος του άντρα. Η Μαριλένα Λιακοπούλου ήταν σχηματική, περιγραφική, άκαμπτη, αδικώντας το πρόσωπο που συμβολίζει όλες τις γενιές των κακοποιημένων γυναικών (και ανδρών) που ζητούν δικαίωση.
Το κίνημα τού #MeToo, του οποίου είμαι ένθερμος οπαδός κι εγώ ως κακοποιηθείς για τις πάμπολλες ιδιαιτερότητές μου, είναι σήμερα περισσότερο κι από επίκαιρο. Είναι επιτακτικό προκειμένου να αποδοθεί συμπαντική δικαιοσύνη, να απαλειφθεί το γήινο κάρμα (ο κοσμικός νόμος τής αιτίας και του αποτελέσματος). «Αντιπεπονθός» το έλεγαν αυτό οι αρχαίοι.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ως ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ, ΣΟΦΗ ΤΡΟΦΟΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, της Γαίας συμπεριλαμβανομένης. Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ γιατί έχει στο πλευρό της την ΘΕΜΙΔΑ / ΔΙΚΗ / ΝΕΜΕΣΙΝ. Στέκομαι στο πλευρό όλων των αγωνιζόμενων νέων. Κάθε αλλαγή προκύπτει μέσα από την ορμή των νεαρών αμφισβητιών. Αλλιώς θα ήμασταν ακόμη στα σπήλαια.
Παρατηρώντας το αρχιτεκτονικώς δομημένο βασίλειο των μελισσών, παρατηρούμε πως μόλις γεννηθεί η καινούργια βασίλισσα (συνήθως εργάτρια μέλισσα αφού τραφεί επί ικανό και αναγκαίο διάστημα με βασιλικό πολτό) η παλαιά εγκαταλείπει την κοινωνία της κυψέλης και με τις πιστές της εργάτριες-ακολούθους-συνοδοιπόρους μετοικεί, μεταναστεύει, αυτοεξορίζεται και στήνει αλλού το καινούργιο βασίλειό της. Κατά-στημα. Από εκεί βγαίνει και η λέξη κατεστημένο.
Και μια συμβουλή, προς όλους εμάς τους οργισμένους νέους: ακούστε, δείτε, παρατηρείστε, αναλογιστείτε, διαλογιστείτε, ερευνήστε, μελετήσετε πολύ πριν επιτεθείτε. Μόνον τότε θα είστε αποτελεσματικοί και θα έχετε το Δίκαιο με το μέρος σας.
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΑΦΟΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ!!!
Κι αν η γλώσσα μου σάς φαίνεται περίεργη είναι γιατί την κληρονόμησα από τον Όμηρο!!! Αποδεχτείτε με, ως διαφορετικό (και σ’ αυτό). Και σας παρακαλώ, σας εκλιπαρώ, μην με ρίξετε στην πυρά. Μού έχει συμβεί πολλές φορές στον Μεσαίωνα… Η ΆΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΜΑΡΤΙΑ / ΑΣΤΟΧΙΑ. Ειδικά όταν παίρνει τη μορφή τής δοκησισοφίας… Οι δάσκαλοί σας διδάσκονται από εσάς και διαδρούν και νοιάζονται αρμονικώς προκειμένου να επιτευχθεί μια αγαστή συν-εργασία, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΌΛΩΝ (κι εδώ ταυτίζονται τα δύο γένη: στην γενική πληθυντικού).
Μετά περισσής περισκέψεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Δελτίο Τύπου
«Oλεάννα»: Αφετηρία και προορισμός του #MeToo
«Oλεάννα»
του Ντέιβιντ Μάμετ
Σκηνοθεσία: Φίλιππος Σοφιανός
Με τους
Φίλιππο Σοφιανό και Μαριλένα Λιακοπούλου
Πρεμιέρα: Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021
για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Η Hand Made Production Ε.Π.Ε. παρουσιάζει το συγκλονιστικό έργο του Αμερικανού βραβευμένου συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, «Ολεάννα», σε μετάφραση της Γεωργίας Ζάχου και σκηνοθεσία του Φίλιππου Σοφιανού, στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου ΑΡΓΩ, από την Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021. Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν ο Φίλιππος Σοφιανός και η Μαριλένα Λιακοπούλου.
Λίγα λόγια για το έργο
Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, ο Τζων, και μια νεαρή φοιτήτρια, η Κάρολ, με αφορμή ένα μάθημα, μπλέκονται σε ένα παιχνίδι λέξεων, παρεξηγήσεων και παρερμηνειών – σε ένα παιχνίδι εξουσίας. Ο τίτλος «Ολεάννα» προέρχεται από ένα νορβηγικό παραδοσιακό τραγούδι το οποίο κάνει λόγο για την ουτοπία μιας ιδανικής κοινωνίας. Έτσι ακριβώς και το έργο, μέσα από τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται, επιχειρεί να διερευνήσει την «ουτοπία της πραγματικότητας». Μέσα σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον, εκ πρώτης όψεως δημοκρατικό και ελεύθερο, τοποθετεί έναν καθηγητή και μία φοιτήτρια σε μία σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ τους. Η ανάγκη και των δύο για εξουσία και ασφάλεια καθιστά αδύνατη την μεταξύ τους επικοινωνία και την αμοιβαία κατανόηση. Η ίδια η πραγματικότητα τούς παραμορφώνει σε θηρία και η επίφαση της πολιτισμένης δημοκρατίας που τους περιβάλλει, αποδεικνύεται ουτοπική.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Στην «Ολεάννα» ο Ντέιβιντ Μάμετ εξερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, μελετώντας τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα, καθώς και τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται στο πλαίσιο του ισχύοντος εκπαιδευτικού συστήματος, ενός συστήματος που, είτε δημιουργεί «πελατειακές σχέσεις» στους συμμετέχοντες, είτε δίνει άλλοθι σε συναισθηματικές αναπηρίες. Το έργο είναι μια μηχανή παραγωγής ερωτημάτων τα οποία συνοδεύουν τον θεατή μέρες μετά την παρακολούθηση της παράστασης. Ερωτήματα που εν έτει 2021 παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος τόσο απενοχοποιημένα να γκρεμίζει το μέλλον ενός άλλου; Πόσο επηρεάζει η συλλογικότητα την ατομική συνείδηση; Πώς μπορεί μια φιλική χειρονομία να μεταφραστεί σε παρενόχληση; Μήπως στην πραγματικότητα είναι; Μήπως η εξουσία την κάνει να είναι; Η «Ολεάννα» θεωρείται ένα από τα πιο προκλητικά κείμενα του Μάμετ. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1992 στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης από τον θίασο BackBay Theater και κατάφερε να εγείρει αντιδράσεις. Οι κριτικοί αντιμετώπισαν το έργο ως μια δεξιά πολεμική ενάντια στην πολιτική ορθότητα, ενώ για τους αριστερούς ο Μάμετ έγινε σύμβολο της τοξικής αρρενωπότητας. Σήμερα, όμως, μετά το ξέσπασμα του ελληνικού #MeToo, ίσως είμαστε πλέον έτοιμοι για μία εκ νέου ανάγνωση.
Φίλιππος Σοφιανός
Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Γεωργία Ζάχου
Σκηνοθεσία – φωτισμοί – μουσική επιμέλεια: Φίλιππος Σοφιανός
Σκηνικά – κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Βοηθός σκηνοθέτης: Γιάννης Τσουρουνάκης
Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Διεύθυνση παραγωγής: Τέτα Καμπουρέλη
Παραγωγή: Hand Made Production Ε.Π.Ε.
Φωτογράφιση: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Διανομή
Φίλιππος Σοφιανός – Τζων
Μαριλένα Λιακοπούλου – Κάρολ
Info
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη στις 20.30
Πέμπτη στις 21.15
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: €17 πλατεία, €15 εξώστης
Μειωμένο: €10 για θεατές άνω των 65 ετών, φοιτητές, ανέργους
Προπώληση εισιτηρίων: €14
Ατέλειες ηθοποιών και σπουδαστών Δραματικών Σχολών δεκτές
Εισιτήρια – Προπώληση: viva.gr
Πληροφορίες – κρατήσεις θέσεων
Τηλ.: 6974432929 / 6970012618 / 6936144443
Email: sofianoshandmade.p@gmail.com
Θέατρο ΑΡΓΩ
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο (πλησίον σταθμού μετρό «Μεταξουργείο»)
Τηλ.: 210 5201684 / https://argotheater.gr/
Social media παράστασης
Facebook: https://www.facebook.com/OleannaArgoTheater
Σημείωση:
Το Θέατρο ΑΡΓΩ θα λειτουργήσει αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά της COVID-19 ή έχουν νοσήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου.
Κατά την είσοδο των θεατών στους χώρους, θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών καθώς και πιστοποιητικού ταυτοπροσωπίας (αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης).
Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική σε όλους τους χώρους του θεάτρου ενώ η προσέλευση ανήλικων προϋποθέτει την επίδειξη υπεύθυνης δήλωσης των γονέων για τη διενέργεια self test.
Το θέατρο λειτουργεί με σύγχρονο εξαερισμό (είναι ισόγειο και με μεγάλα ύψη) και υπάρχουν ράμπες ΑΜΕΑ για την πρόσβαση ατόμων με δυσκολίες, τόσο στην είσοδο όσο και στις τουαλέτες.
Όπερα Η ΦΟΝΙΣΣΑ του Γιώργου Κουμεντάκη στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ στο εορταστικό Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Χαμηλόφωνη μελοδραματική μεταφορά του αριστουργήματος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του ΈΛΛΗΝΑ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ, που ναι μεν δεν έγραψε θεατρικά έργα, αξιώθηκε όμως μετά θάνατον να έχει μια σκηνική παρουσία εφάμιλλη τού Ρίτσου.
Σε ένα πανοραμικό σκηνικό μεταξύ εξπρεσσιονισμού, μπρεχτισμού και σοσιαλιστικού ρεαλισμού, κινήθηκαν με αληθοφάνεια νεορεαλιστική οι επαρκείς τραγουδιστές.
Ορθή η επιλογή του σκηνοθέτη κι εμπνευστή αυτής τής επιτυχημένης μεταφοράς να ακούγονται χωρίς «ψείρες» στα recitativi παραπέμποντας ίσως (ηθελημένα ή αθέλητα) στις παραστάσεις τού Claude Regy, όπου το ηχοτοπίο ήταν στα κατώτατα όρια του ακουστικού φάσματος. Αυτό απαιτούσε μια ενισχυμένη προσοχή εκ μέρους του θεατή, ο οποίος συμπλήρωνε το ηχητικώς απροσδιόριστο με το λιμπρέτο που διάβαζε στην μικρή οθόνη του εμπρόσθιου καθίσματος.
Οι φωτισμοί ήταν επίσης «σβησμένοι», ανάλογοι της ζωγραφικής της εποχής του Παπαδιαμάντη.
Όψις και ηχητικό τοπίο σε αισθητική ερμηνεία με το ανυπέρβλητο πρωτότυπο κείμενο, έτσι όπως διασκευάστηκε σεβαστικά σε αυτή την άκρως πρωτότυπη όπερα, που πόρρω απέχει από τις μεγαλοστομίες ανάλογων προσπαθειών που βασίζονταν στην Παράδοση.
Επιτέλους, μια μελοδραματική πρόταση για το παρόν και το μέλλον.
Το κοινό αποθέωσε όλους τους συντελεστές, ειδικά την πρωταγωνίστρια, η οποία στάθηκε με ευθύνη απέναντι στον επώνυμο ρόλο, θυμίζοντας την Παξινού, την Μανιάνι, την Ειρήνη Παπά.

Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε. Είναι εορταστική με έναν ρεφλεξολογικό, ομοιοπαθητικό, «εναλλακτικό» τρόπο.
Ας μην παραλείψουμε να αποδώσουμε τιμάς εις απαξάπαντας τους άξιους συντελεστές:
Ποιητικό κείμενο: Γιάννης Σβώλος, βασισμένο στο ομώνυμο «κοινωνικόν μυθιστόρημα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Μουσική διεύθυνση: Βασίλης Χριστόπουλος.
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης.
Συνεργάτιδα σκηνοθέτρια: Αγγέλα-Κλεοπάτρα Σαρόγλου.
Σκηνικά: Πέτρος Τουλούδης.
Κοστούμια: Πέτρος Τουλούδης – Ιωάννα Τσάμη.
Φωτισμοί: Βινίτσιο Κέλι.
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος.
Διεύθυνση παιδικής χορωδίας: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου.
Φραγκογιαννού (Φόνισσα): Μαίρη-Έλεν Νέζη.
Μαρουσώ: Άννα Στυλιανάκη.
Ιωάσαφ: Τάσος Αποστόλου.
Δελχαρώ: Μυρτώ Μποκολίνη.
Γιάννης Περιβολάς: Βαγγέλης Μανιάτης.
Γιαννού: Σοφία Κυανίδου.
Μάνα Ξενούλας: Φύλλη Γεωργιάδου.
Αστυνόμος Α΄: Γιάννης Χριστόπουλος.
Ειρηνοδίκης: Γιάννης Γιαννίσης.
Αστυνόμος Β΄ / Πάρεδρος: Νίκος Στεφάνου.
Kρινιώ: Μαριλένα Στριφτόμπολα.
Tούλα: Στελίνα Αποστολοπούλου.
Μυρσούδα: Μιράντα Μακρυνιώτη (3, 5/12) / Εβίτα Χιώτη (28, 30/12).
Γιατρός: Γιώργος Παπαδημητρίου.
Αμέρσα: Μαρία Κωνσταντά.
Κωνσταντής: Άγγελος Νεράντζης.
Πολυφωνικό σύνολο: Μάρθα Μαυροειδή, Μαρία Μελαχροινού, Αλκμήνη Μπασακάρου, Ιωάννα Φόρτη.
Συμμετέχουν η Ορχήστρα, η Χορωδία και η Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής, καθώς και πολυφωνικό σύνολο
Ναι, έχουμε μεγάλο, σημαντικό, παγκόσμιο λυρικό θέατρο στην Ελλάδα και η Λυρική μας Σκηνή διατηρεί επαξίως τα πρωτεία. Το ΊΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΝΙΑΡΧΟΥ ακτινοβολεί στον πνευματικό ορίζοντα τής οικουμένης. Τυχεροί που ζούμε σε απόσταση αναπνοής από έναν Πολυχώρο Πολιτισμού, Ευταξίας, Ευζωίας, Ευπροσωπείας…
Μετ’ ενθουσιασμού,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της ΕΛΣ:
https://www.nationalopera.gr/aithousa-stavros-niarxos/kentrikis-skini-opera/item/3830-i-fonissa
ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ
Όπερα
Η ΦΟΝΙΣΣΑ
Γιώργος Κουμεντάκης
03, 05, 28, 30 Δεκ 2021
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)|
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 30€, 35€, 42€, 50€, 55€, 70€
Φοιτητικό, παιδικό: 12€
Περιορισμένης ορατότητας: 10€
Με βάση τα περιοριστικά μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο διασποράς του κορονοϊού COVID-19 και σύμφωνα με τις οδηγίες της Ελληνικής Πολιτείας, οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ θα λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό παράλληλα με την ταυτότητα ή το διαβατήριό τους). Για παιδιά από 4 έως και 17 ετών ισχύει η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (selftest) τελευταίου 24ώρου.
«Η Εθνική Λυρική Σκηνή δεν συλλέγει ούτε επεξεργάζεται κανένα προσωπικό δεδομένο μέσω της διαδικασίας ελέγχου των πιστοποιητικών»
– Ισχύουν όλα τα μέτρα για την αποφυγή συνωστισμού στην είσοδο και την έξοδο των θεατών, ενώ η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική στην είσοδο, την έξοδο και καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.
– Αναλυτικές πληροφορίες στο https://www.nationalopera.gr/eisitiria.
Μια μεγάλη επιτυχία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ένας σημαντικός σταθμός για τη σύγχρονη ελληνική μουσική δημιουργία, επιστρέφει στη σκηνή. Η φόνισσα, η όπερα του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Γιώργου Κουμεντάκη, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε το 2014 σημειώνοντας ιδιαίτερη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, έρχεται στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στις 3, 5, 28 και 30 Δεκεμβρίου 2021. Το ποιητικό κείμενο του Γιάννη Σβώλου βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Διευθύνει ο Βασίλης Χριστόπουλος, σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, ενώ τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Μαίρη-Έλεν Νέζη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Με τη σύνθεση της Φόνισσας το 2014, ο Γιώργος Κουμεντάκης δημιούργησε έναν απρόσμενο μουσικό κόσμο, εξελίσσοντας το προσωπικό μουσικό του ιδίωμα. Με τη μουσική του δεν επιχείρησε την αναβίωση της εποχής του έργου του Παπαδιαμάντη, αλλά μια «εσωτερική αναβίωση» του ψυχογραφήματος της ίδιας της Φραγκογιαννούς. H σύνθεση της όπερας ακολουθεί κάθε βήμα της Φόνισσας – άλλοτε εξωτερικεύει τον ψυχισμό της και άλλοτε βυθίζεται στους σκοτεινούς και ανήλιαγους διαδρόμους της ψυχής της. Είναι στιγμές που κυριαρχεί η απέραντη μοναξιά που βιώνει η Φραγκογιαννού και άλλοτε αναδύεται ο σαρκασμός που αποσυμπιέζει τη φορτισμένη πλοκή. «Άφησα τη μουσική να περιπλανηθεί και να εκφράσει αβίαστα και ελεύθερα τον ψυχισμό της Φραγκογιαννούς, φτάνοντας εκεί που δεν μπορεί να φτάσει η λογική», σημειώνει ο συνθέτης. Και συνεχίζει: «Προσπάθησα να πλησιάσω τις κρυφές πτυχές μιας ψυχοπαθολογικής (;), ψυχονευρωτικής (;), δυναμικής (;), αυταρχικής (;), σίγουρα σύνθετης προσωπικότητας που παίρνει μορφή μέσα από τη συγκλονιστική λογοτεχνική προσέγγιση του μέγιστου Παπαδιαμάντη. Πολύ συχνά μάλιστα, σβήνει η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πρωταγωνίστριας και συγγραφέα και γίνονται μέσα μου ένα και μόνο πρόσωπο. Όσο καιρό έγραφα τη Φόνισσα, προσπάθησα να ξεχάσω την εξωτερική της εμφάνιση, την ηλικία, τα χαρακτηριστικά του προσώπου της και να στραφώ να φτάσω τον νου που, όπως λέει ο Παπαδιαμάντης, “ψηλώνει”».
Η Φόνισσα εντάσσεται στην κατηγορία της Literaturoper, καθώς πρόκειται για όπερα απευθείας βασισμένη σε ένα λογοτεχνικό έργο. Ο Γιάννης Σβώλος, που υπογράφει το ποιητικό κείμενο, συμπύκνωσε την ιστορία της Φόνισσας στα ουσιώδη, κρατώντας ατόφιο τον λόγο του Παπαδιαμάντη. Η Χαδούλα ή Φραγκογιαννού, μια βασανισμένη μεσόκοπη γυναίκα που έχει αναλώσει τη ζωή της υπηρετώντας τους άλλους –γονείς, σύζυγο, παιδιά, εγγόνια–, απαυδισμένη και αντιλαμβανόμενη τη δυσμενή θέση των γυναικών σε φτωχές, αγροτικές κοινωνίες όπως η δική της, καταλήγει να πιστέψει ότι είναι αποστολή της να απαλλάξει τον κόσμο από τα κορίτσια. Ξεκινά στραγγαλίζοντας τη νεογέννητη εγγονή της και επαναλαμβάνει το φονικό, πνίγοντας και άλλα κορίτσια. Καταδιωκόμενη στα βουνά από τις αρχές, η Φραγκογιαννού αποφασίζει να εξομολογηθεί, αλλά χάνεται στη θάλασσα καθώς προσπαθεί να φτάσει στο ερημητήριο του Αγίου Σώστη.
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη επιχειρεί να αποδώσει με ποιητικό τρόπο το ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στη μεγάλη κλίμακα που επιβάλλει η παρουσία χορωδιακών σχημάτων και πρωταγωνιστών και τη μικροκλίμακα του εσωτερικού μονολόγου της Φραγκογιαννούς. Ο Αλέξανδρος Ευκλείδης σημειώνει: «Η όπερα του Γιώργου Κουμεντάκη εστιάζει στον χαρακτήρα της Φόνισσας και αναδεικνύει, με τη χρήση της μουσικής, αυτό που είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί σε μια απλή σκηνική απόδοση του μυθιστορήματος: το ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Το στοίχημα της παράστασης είναι να αποδώσει αυτό ακριβώς το στοιχείο, υλοποιώντας επί σκηνής τον εφιαλτικό κόσμο της Φραγκογιαννούς. Έτσι, η όπερα αποδίδεται ως μονόδραμα, μέσα από το υποκειμενικό και διαταραγμένο βλέμμα της πρωταγωνίστριας. Άλλωστε, η Φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ισορροπεί ανάμεσα στη μεγάλη και τη μικρή κλίμακα: χρησιμοποιεί τέσσερα χορωδιακά σχήματα και μεγάλη ορχήστρα για να αποδώσει τις λεπτές, εσωτερικές αποχρώσεις του ψυχισμού της ηρωίδας, που είναι το απόλυτο επίκεντρο της δράσης».
Το σκηνικό και τα κοστούμια (σε συνεργασία με την Ιωάννα Τσάμη) του Πέτρου Τουλούδη συνθέτουν έναν σκοτεινό, υπόγειο, ενοχικό και γήινο κόσμο, όπου τα «πάθια» της Φραγκογιαννούς συνομιλούν με την υποβλητική φύση της Σκιάθου. Στη σκηνή αποτυπώνεται με μια ιδιαίτερη ματιά η ελληνικότητα και ο ανοιχτός ορίζοντας. Στη Β΄ Πράξη του έργου κατά την καταδίωξη τα πάντα αναποδογυρίζουν. Έτσι, αντί να τρέχει η Φόνισσα προς τα βουνά, όπως περιγράφει ο Παπαδιαμάντης, στην παράσταση συμβαίνει το αντίθετο. Η Φόνισσα μένει ακίνητη και η φύση είναι αυτή που γυρίζει γύρω της, την περικυκλώνει και την πνίγει.
Ο Πέτρος Τουλούδης, σημειώνει:
«Η εργασία μας στη όπερα Η φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ήταν ένας μετεωρισμός μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Σκοπός μας ήταν να δημιουργήσουμε ένα άχρονο πλαίσιο όπου θα λάμβανε χώρα η ιστορία της Φόνισσας. Ένα «δοχείο» όπου θα μπορούσαν ιδέες που πηγάζουν από το κείμενο να μεταφραστούν σκηνικά, προσκαλώντας τον θεατή να παρακολουθήσει τον ρυθμό της μουσικής σύνθεσης, η οποία ήταν και το βασικό σημείο αναφοράς του αφηγήματος. Η σκέψη για τον ρόλο της παράδοσης ως ενός μηχανισμού μεταβίβασης γνώσης και όχι ως ενός φορέα ταύτισης μέσα από μια γραφική εικονογράφησή της ήταν και το βασικό μέλημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οικειοποιηθήκαμε στοιχεία από το πρωτότυπο έργο, αναπτύσσοντας ιδέες για το πώς θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο εγχείρημα πάνω στη σκηνή. Η χρήση αισθητικών στοιχείων με αναφορές στην παράδοση, τα οποία ήταν δεδομένα εξαρχής από τη δημιουργική ομάδα, αποδόθηκαν ως μέρος ενός συνόλου που θα αναδείκνυε παράλληλα τη μεταφυσική ατμόσφαιρα του κειμένου.
Η όλη διαδικασία ήταν ένα είδος οπτικής και εννοιολογικής ανασκαφής, με ευρήματα που μέσα από την αφαιρετική σκηνική απόδοσή τους εξυπηρετούν τη δραματουργία. Ο σκηνογραφικός σχεδιασμός αναπτύχθηκε γύρω από την ιδέα του σκηνικού ως ενός οργανισμού που θα ανταποκρινόταν στο ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Η αισθητική απόδοση της παράστασης επιχείρησε, ωστόσο, να μην εστιάσει τόσο στη δραματικότητα της πλοκής όσο στο να συνομιλήσει με το σύμπαν που δημιουργεί η ανείπωτη οδύνη της».
Τους φωτισμούς υπογράφει ο Βινίτσιο Κέλι.
Διευθύνει ο διακεκριμένος αρχιμουσικός και πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Βασίλης Χριστόπουλος. Την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής πλαισιώνουν τρεις μουσικοί επί σκηνής, καθώς και τέσσερα χορωδιακά σύνολα. Η ανδρική χορωδία στο βάθος της σκηνής, σε ρόλο ισοκράτη, εστιάζει στα δεινά της ανθρώπινης φύσης, ενώ μια πολυπληθής γυναικεία χορωδία λειτουργεί ως καθρέφτης της καθημερινότητας. Ένα ακόμα ολιγομελές γυναικείο φωνητικό σύνολο με τέσσερις μοιρολογίστρες ερμηνεύει χορωδιακά που βασίζονται στα πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου. Η Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ έχει τον ρόλο του παιδικού χορού που τροφοδοτεί την εγκληματική φύση της Φραγκογιαννούς. Τη Χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ η Κωνσταντίνα Πιτσιάκου.
Τον εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο του τίτλου θα ερμηνεύσει η διακεκριμένη Ελληνίδα μεσόφωνος με τη διεθνή σταδιοδρομία Μαίρη-Έλεν Νέζη, η οποία έχει ερμηνεύσει πάνω από 40 πρωταγωνιστικούς ρόλους σε κορυφαία λυρικά θέατρα Ευρώπης, Αμερικής και Ασίας, παράλληλα με σημαντική πορεία στη δισκογραφία. Συμμετέχουν διακεκριμένοι και νεότεροι Έλληνες μονωδοί, όπως οι Άννα Στυλιανάκη, Τάσος Αποστόλου, Μυρτώ Μποκολίνη, Βαγγέλης Μανιάτης, Σοφία Κυανίδου, Φύλλη Γεωργιάδου, Γιάννης Χριστόπουλος, Γιάννης Γιαννίσης, Νίκος Στεφάνου, Μαριλένα Στριφτόμπολα, Στελίνα Αποστολοπούλου, Μιράντα Μακρυνιώτη, Γιώργος Παπαδημητρίου.
3η εργασία τής αριστούχου φοιτήτριας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ του ΕΚΠΑ
Κριτική για την έκθεση «Body Worlds»

Η έκθεση «Body Worlds» μας φέρνει πιο κοντά στο από τι πραγματικά είμαστε φτιαγμένοι. Η έκθεση έρχεται να μας λύσει διάφορες απορίες που ενδεχομένως έχουμε για το σώμα μας. Από την έναρξη παρουσίασης σειράς εκθέσεων στην Ιαπωνία το 1995, περισσότεροι από 50 εκατομμύρια επισκέπτες σε περισσότερες από 90 πόλεις της Ασίας, της Ευρώπης, της Αμερικής και της Αφρικής έχουν δει την πιο επιτυχημένη έκθεση που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Αναλυτικές πληροφορίες για την συγκεκριμένη τεχνική δίνονται στο τέλος της έκθεσης μέσω βίντεο.
Το «Body Worlds» παρουσιάζει πραγματικά ανθρώπινα σώματα που έχουν διατηρηθεί μέσω της «πλαστινοποίησης», μιας καινοτόμου μεθόδου διατήρησης του ιστού του σώματος. η οποία εφευρέθηκε για διδακτικούς-ιατρικούς σκοπούς το 1977 από τον Γερμανό γιατρό Gunther von Hagens ενώ εργαζόταν ως ανατόμος στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. O Gunther von Hagens, ο οποίος πάσχει από τη νόσο του Parkinson, αποκάλυψε ότι θέλει το σώμα του να πλαστινοποιηθεί και να προστεθεί στην έκθεση όταν πεθάνει.
Η λογική της στηρίζεται στην προσπάθεια συντήρησης του σώματος και είναι μία τεχνική όπως η μουμιοποίηση, τα πτώματα, δηλαδή, κόβονται προσεκτικά σε κομμάτια και στη συνέχεια τοποθετούνται σε ένα ειδικό υγρό, σε θερμοκρασία -25C, όπου σταδιακά μέσω χημικών διεργασιών αποβάλλεται το λίπος και τα υγρά από σώμα και τα όργανα. Η ανατομία και η πλαστινοποίηση ενός ολόκληρου σώματος απαιτεί 1.500 ώρες εργασίας και συνήθως χρειάζεται τουλάχιστον ένα έτος για να ολοκληρωθεί.
«Τα πλαστενικά σώματα έχουν σκοπό να θυμίζουν στον καθένα μας τη δική μας θνητότητα και τι θαυμάσιο δώρο είναι η ζωή». Μια πολύ αισιόδοξη νότα προσφέρει αυτή η έκθεση, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε τόσο τη μοναδικότητα του ανθρώπινου είδους όσο και την φθαρτότητά του. Αυτοσκοπό, λοιπόν, αποτελεί η έκθεση να προσφέρει μια ευκαιρία για αποκάλυψη και περισυλλογή ως προς την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης και ζωικής ανατομίας. Σύμφωνα και με τον εφευρέτη της μεθόδου σκοπός της έκθεσης είναι να εαυσθητοποιήσει το κοινό απέναντι στον επικείμενο θάνατο, εντάσσοντας τον θάνατο στην κοινωνία και κατά αυτόν τον τρόπο οδηγεί σε μια αναθεώρηση των αντιλήψεων του σύγχρονου ανθρώπου για τη ζωή.

Άκρως ενδιαφέρον και διαδραστικό επίσης, είναι ο καθρέπτης ανατομίας, στον οποίο, αφού πρώτα επιλέξεις το φύλο σου, ύστερα εμφανίζονται με βάση τον τρόπο που στέκεσαι τα μέρη του σώματος με πολύ κατανοητό τρόπο, εξερευνώντας με αυτόν τον τρόπο τον αληθινό και απογυμνωμένο εαυτό σου. Προς το τέλος της έκθεσης δίνεται η δυνατότητα συμμετοχής του κοινού ως τρόπο υπενθύμισης των πραγμάτων που έχουν κάποια σημαντική σημασία και επίδραση στο καθένα μας, αποκτώντας έτσι κίνητρο και έμπνευση.
Συνολικά η έκθεση παρέχει μία σαφή εικόνα για την ανατομία και τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος, τις λειτουργίες των οργάνων και τις κοινές ασθένειες, μέσω της σύγκρισης υγιών και προσβεβλημένων οργάνων. Η έκθεση παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις εξαρτήσεων, όπως η κατανάλωση καπνού ή αλκοόλ ή τον τρόπο που λειτουργούν τα τεχνητά μέλη.
«Κουβαλάμε το σώμα μας μαζί μας σε όλη μας τη ζωή. Είναι η ίδια η βάση της ύπαρξής μας. Κάθε δράση, κάθε συναίσθημα, κάθε πρόσληψη του κόσμου μας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων διεργασιών που γίνονται μέσα μας. Την ίδια στιγμή δεν μπορείς να δεις τίποτα από όλα αυτά» αναφέρει η Dr. Angelina Whalley και σύζυγος του Gunther von Hagens.

Dr. Angelina Whalley και Dr. Gunther von Hagens
Την έκθεση μπορείτε να την επισκεφτείτε: Ελληνικός Κόσμος Πειραιώς 254, 177 78 Ταύρος, Ελλάδα (δίπλα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών)
Περίοδος έκθεσης: 24/9/2021 – 9/1/2022
2η εργασία της φοιτήτριας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ στο ΕΚΠΑ
Κριτική για την ταινία «The Lighthouse».

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και γυρισμένη σε τετράγωνο κάδρο (1.19:1). Ο τρόπος με τον οποίο είναι γυρισμένος, αποδίδει στο μέγιστο βαθμό την αίσθηση της κλειστοφοβίας, όπως και το ότι το κάδρο σε αρκετά σημεία μας δείχνει τα πρόσωπά τους μόνο, θέλοντας να εστιάσουμε εκεί αφενός και αφετέρου να συναισθανθούμε τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς, όλα αυτά που μπορούν να νιώθουν και να μη πράττουν. Ο σκηνοθέτης επιδιώκει να εισβάλλει στο ασυνείδητο των δυο αυτών χαρακτήρων, εντάσσοντας σε αυτό το παιχνίδι και τον ίδιο τον θεατή. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι, καθώς οι δύο χαρακτήρες γνωρίζονται καλύτερα, η φωτογραφία γίνεται όλο και πιο φωτεινή, μέχρι να γίνει, στο τέλος, επικίνδυνα εκτυφλωτική.
Το σενάριο με απόλυτη μαεστρία μεταπηδά από την ωμή απλότητα στην αξιοθαύμαστη ποιητικότητα· αναμειγνύει ετερογενή στοιχεία, καταλήγωντας σε ένα δυναμικό αποτέλεσμα, καθώς η εκτέλεση και όχι τόσο η ίδια η ιστορία είναι που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει. Μέσα στην παλίρροια αυτή, οι δύο αυτοί χαρακτήρες όλο και περισσότερο απογυμνώνονται από την ανθρωπιά τους, προκαλώντας με τις πράξεις τους χάος. Καθώς το φανταστικό μπλέκεται με την πραγματικότητα και η μίξη τους υποκινείται από έναν φόβο πανίσχυρο οι χαρακτήρες χάνουν την συνείδησή τους, επιδίδονται σε ξέφρενα μεθύσια και μία πρόσκαιρη νηνεμία, προτού η καταιγίδα ξεσπάσει για τα καλά και παρασύρει στο διάβα της τα πάντα.
Σαν να είναι χαρακτήρες βγαλμένοι από τον θεατρικό συγγραφέα Samuel Beckett, ο Willem Dafoe ως Thomas Wake και ο Robert Pattinson ως Ephraim Winslow ξεπροβάλλουν στην μεγάλη οθόνη και μας καθηλώνουν με τις συγκλονιστικές ερμηνείες τους· οι ήρωες βρίσκονται σε διαρκή σύγχυση, μέσα στις αντιθέσεις τους και τρέφονται από τις αδυναμίες του άλλου. Η ταινία, επιβεβλημένη από στοιχεία της φύσης που ξεφεύγουν από τον ανθρώπινο έλεγχο, αποπνέει αυτή τη ζοφερή αίσθηση του εγκλεισμού που σε βυθίζει στο σκοτάδι του εαυτού σου και του κόσμου.
Η πλοκή της ταινίας διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1890 σε ένα μυστηριώδες και εντελώς αποκομμένο από τον πολιτισμό ξερονήσι έξω από τη Νέα Αγγλία, όπου δύο άνδρες αναλαμβάνουν να φροντίσουν για τέσσερις εβδομάδες τον Φάρο. Παγιδευμένοι σε έναν Φάρο, που από την αρχή ο Eggers περιγράφει σαν όρθιο φαλλό μέσα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και που ολάκερη η φύση οργιάζει, οι δύο άντρες επιδίδονται σε μια αναμέτρηση εξουσίας, τοξικής αρρενωπότητας και θηλυκής υποταγής.
Ο Thomas Wake ταυτίζεται με τον Πρωτέα, όπου οι ναυτικοί τον αποκαλούσαν συχνά και «Γέροντα της θάλασσας». Προστάτης των θαλάσσιων πλασμάτων, σύμβολο του υποσυνείδητου, γνώστης της θάλασσας και των κρυμμένων μυστικών της, με μαντικές ικανότητες και δυνατότητες μεταμόρφωσης. Λεγόταν πως ο Πρωτέας ήταν πάντα ανέκφραστος, ούτε μιλούσε, ούτε γελούσε ποτέ. Αυτόν τον παλιό πατριαρχικό θεό, συγγενή του Δία, αμφισβητεί ο Νέος, κάτι που εδώ μπορεί να παρομοιαστεί με την ύβρι και τη νέμεση του Προμηθέα. Ο Γέρος καταπιέζει συστηματικά τον Νέο, απαγορεύοντας την πρόσβαση στον Φάρο, λέγοντας ότι είναι δική του αρμοδιότητα: “The light is mine!”. Ο Προμηθέας όμως κλέβει τη φωτιά, την πρόσβαση στο φως, προσπαθεί για μία ακόμα φορά να πάρει τη θέση ενός ανώτερού του, αλλά στη συνέχεια τιμωρείται από τους παλιούς θεούς να του τρώει ένας αετός τα σωθικά, μοτίβο που στην ταινία ακολουθείται μέχρι το τέλος. Το φως του φάρου παραμένει για πάντα καλυμμένο, απαγορευμένο, όπως η φωτιά του Προμηθέα, και όποιος το πλησιάζει ή προσπαθεί να αδράξει την ακτινοβολία του τιμωρείται και εκδιώκεται.
Η ταινία είναι πραγματικά ένα ταξίδι στα άδυτα της επιθυμίας, των έντονων αλλά και παράλογων φαντασιώσεων, όπου η κάθοδος της τρέλας τους κυριεύει και τελικά τους πλακώνει, χωρίς να έχουν την δυνατότητα να αντισταθούν. Εστιάζει στο ανεξερεύνητο κομμάτι του υποσυνείδητου των χαρακτήρων, μπερδεύοντας τόσο τους ίδιους όσο και τους θεατές για το τι είναι πραγματικό και τι πλανάται στα όρια της φαντασίας και της ψευδαίσθησης. Η μουσική εντείνει το αίσθημα της ανησυχίας, της αγωνίας και του φόβου. Σαν ένα βομβαρδισμένο τοπίο, όπου οι δύο πρωταγωνιστές ως θύματα ενός διαφορετικού και αλλόκοτου πολέμου θα αποκαλύψουν τα ενδόμυχα μυστικά τους, τους προσωπικούς τους δαίμονες, καταπιεσμένες ερωτικές επιθυμίες, συγκαλυμμένα εγκλήματα, ψεύτικες ταυτότητες και ένοχες συνειδήσεις, καταλήγοντας σε ολέθριες συνέπειες. Επιπροσθέτως, η φωτογραφία είναι αρκετά προσεγμένη, σαν να είναι πίνακες ζωγραφικής.
Ο σκηνοθέτης αναμετράται με την εσωτερική κατάρρευση και αποτελμάτωση του ανθρώπου, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την μοναξιά, όταν κανένας δεν σε κοιτάει και βρίσκεσαι σε μια διεργασία ανασκόπησης, που μόνο ο εαυτός σου γνωρίζει αληθινά και ειλικρινά. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα και ο κόσμος είναι τόσο θρυμματισμένος, τα συναισθήματα και οι ερωτικές επιθυμίες, η αποκάλυψη του γυμνού εαυτού μας, οι βαθύτερές μας σκέψεις και ανησυχίες, τα αναπάντητα φιλοσοφικά ερωτήματα, που μας ταλανίζουν, όλα αυτά φαντάζουν μακρινά, απρόσιτα, ουτοπικά. Η ταινία μας καλεί να εξερευνήσουμε και να υπερβούμε από κοινού την ποίηση που ενυπάρχει μέσα μας, προκειμένου να λυτρωθεί η ψυχή μας (“Salvation!”, όπως φωνάζει ο Thomas Wake)…
Παρακολουθώντας τη ταινία, παραθέτω αυτό που ενστικτωδώς μου ήρθε στο νου είναι ένα απόσπασμα από την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη:
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.
[…]
στο ΘΕΑΤΡΟ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ η Ομάδα 4Frontal παρουσιάζει: «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας»

«Η εκπαίδευση των γυναικών» και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Διαφωτισμός και Γαλλική Επανάσταση. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΣ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ».
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στο θέατρο ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ συμβαίνουν θαύματα. Νέοι άνθρωποι καταθέτουν τους θεατρικούς προβληματισμούς τους. Νέα ρεύματα που επηρεάζουν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και καθορίζουν την αισθητική τού μέλλοντος βρίσκουν στέγη σε παρόμοιους χώρους ανοικτούς σε κάθε τι πρωτοποριακό και πειραματικό με την φιλοσοφική έννοια.
Ο φεμινισμός γιορτάζει τα γενέθλια ενός αιώνα αγώνων και μαχητικής δράσης για τα δικαιώματα της γυναίκας και την ισότητα ανδρών-γυναικών. Μέσα από αυτόν τον αγώνα κατοχυρώθηκαν και τα δικαιώματα των διεμφυλικών, των παρενδυτικών, των ομοερωτικών, των διαφορετικών.
Όμως ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Πολλές μάχες πρέπει να κερδηθούν ακόμα σε καθημερινό επίπεδο. Ο συνήθης φασισμός παίρνει πολλές μορφές. Και μερικές απρόβλεπτες. Για να μην φτάσουμε λοιπόν σε αντεστραμμένα και παραμορφωτικά είδωλα της πανανθρώπινης πολυχρωμίας, σας προτείνω να παρακολουθήσουμε με προσοχή, με χαρά και με ενθουσιασμό την παράσταση της Ομάδας 4Frontal με τίτλο «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας». Δεν είναι απλώς μια ιστορική ανακεφαλαίωση. Είναι οργασμός διονυσιακός και απολλώνειος.
Η γυναίκα είναι το μέλλον τού κόσμου. Η Γη καλύπτεται από βία. Σύννεφα σκεπτομορφών την μετατρέπουν σε προθανάτια Κόλαση, σε Κοιλάδα των Δακρύων, ενώ θα μπορούσε να είναι ένας Παράδεισος, για όλους μας.
Η Γυναίκα, η Μεγάλη Μητέρα Θεά, η στεατοπυγική γενναιόδωρη τροφός είναι φύσει και θέσει φιλειρηνική, φιλότεχνος, φιλοθεάμων, φιλαλήθης και φιλέρευνος. Χωρίς την Γυναίκα δεν θα υπήρχε η Τέχνη και η Επιστήμη. Όσο κι αν δεν αναγνωρίζεται ακόμη ευρέως.
Σε αυτό το σημείο η εν λόγω παράσταση προσφέρει τα μάλα στην ανανέωση τής Συλλογικής Συνειδητότητας και στην επαναφορά ονομάτων, γυναικείων ονομάτων, καθοριστικών κι εμβληματικών οροσήμων στον αγώνα για ΙΣΟΤΗΤΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ όλων.
Ο αγώνας για την απαλοιφή από την γλώσσα ρατσιστικών όρων κι εκφράσεων είναι σημαδιακός. Ό,τι δεν κατονομάζεις δεν υπάρχει. Και το ανάστροφο.
Χαιρετίζω λοιπόν από καρδιάς αυτές τις τρεις νεαρές εκπληκτικές ηθοποιούς με την άψογη ορθοφωνία, με την τέλεια κινησιολογία, με την διεθνών προδιαγραφών υποκριτική και χαίρομαι, χαίρομαι που η κατάργηση των άρθρων θα μας φέρει πιο κοντά στην ελεύθερη επιλογή, στην αλήθεια μας και στην ομορφιά τής ποικιλομορφίας.
Όλοι οι συντελεστές αξίζουν πολλά βραβεία:
Σκηνοθεσία
Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης
Συγγραφή και επιμέλεια κειμένων
Νεφέλη Μαϊστράλη
Δραματουργική επεξεργασία
Νεφέλη Μαϊστράλη, Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας
Σκηνικά-Κοστούμια
Γεωργία Μπούρδα
Μουσική σύνθεση/επιμέλεια
Σταύρος Γιαννουλάδης
Κινησιολογία
Πάνος Τοψίδης
Μουσική διδασκαλία
Ευαγγελία Καρακατσάνη
Φωτογραφίες
Ελίνα Γιουνανλή
Παίζουν: Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη
ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ας μην υπάρχουν άλλοι κατατρεγμοί, βιασμοί, βιαιοπραγίες, διώξεις, αποκλεισμοί, βασανισμοί!!!
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!! ΑΡΧΗΣ ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΑΤΡΟ.
Μην χάσετε αυτή τη χιουμοριστική σοβαρή παράσταση!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου
Η Ομάδα 4Frontal
παρουσιάζει:
«Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας»
Σκηνοθεσία: Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης
Πρεμιέρα: Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021
Κάτω Χώρος
Θέατρο του Νέου Κόσμου
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου προσθέτει και παρουσιάζει στο καλλιτεχνικό του πρόγραμμα για τη σεζόν 2021-2022,στον Κάτω Χώρο του θεάτρου το «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας» σε σκηνοθεσία των Χάρη Κρεμμύδα και Θανάση Ζερίτη.
Η παράσταση αφηγείται τις ιστορίες Ελληνίδων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα – επιμελώς αποσιωπημένες – που αντιστάθηκαν στο παραδοσιακό σχήμα της υποτακτικής συζύγου και νίκησαν. Ιστορίες Ελληνίδων που προσπάθησαν ν’ αντισταθούν και φιμώθηκαν. Γυναίκες που παλεύουν καθημερινά να αποδείξουν την επάρκεια του φύλου τους. Στιγμές από τον αέναο αγώνα της γυναικείας χειραφέτησης που άλλαξαν συνειδήσεις. Από τα μαθήματα οικιακής οικονομίας και τη λαϊκή κουλτούρα που διαμόρφωσαν και συντήρησαν την υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας στο συλλογικό ασυνείδητο, μέχρι την Καλλιρρόη Παρρέν και την Αύρα Θεοδωροπούλου που έθεσαν τις βάσεις του φεμινισμού στη χώρα μας.
Τρεις γυναίκες από σκηνής, μας αφηγούνται και αναρωτιούνται μαζί μας: Πώς θα είχε διαμορφωθεί η πραγματικότητα, αν διδασκόμασταν την ιστορία από τα μάτια των γυναικών που κόντρα σε όλα τα στερεότυπα, άφησαν το χέρι και πάτησαν στα πόδια τους;
Η πρώτη παρουσίαση της παράστασης έγινε στο πλαίσιο του θεσμού «ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – Πρόγραμμα 2021-2022», του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Έναρξη: Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021
Έως Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022
Μέρες & Ώρες Παραστάσεων
Δευτέρα & Τρίτη: 21:15
Τιμές εισιτηρίων:
15€ γενική είσοδος , 10€ μειωμένο
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 80 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων:
15€ κανονικό
170€ μειωμένο (ισχύει για φοιτητές, άνεργους)
Εισιτήρια για την παράσταση προπωλούνται
https://www.viva.gr/tickets/theater/ekpaideusi-dia-nearas-korasidas/
www.facebook.com/theatroneoukosmou
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα υγειονομικής προστασίας και οι κανονισμοί λειτουργίας του συμμορφώνονται με την τρέχουσα νομοθεσία.
Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου & Επικοινωνίας:
Μαρία Τσολάκη
6974 76 78 90 | 210 76 27 966 | mtsolaki@gmail.com
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση στο θέατρο Μεταξουργείο

Κωνσταντίνος Κυριακού, ένας σύγχρονος «Ολικός Καλλιτέχνης», μορφωμένος και υπέρ-επαρκής στην από σκηνής διδασκαλία και εκπαίδευση των θεατών σε διαφορετικά είδη, ύφη και ύψη τής θεατρικής πρακτικής και θεωρίας.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο υποψήφιος διδάκτωρ θεατρολογίας ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ είναι δοκιμασμένος σκηνοθέτης, εξαίρετος ηθοποιός, μεταφραστής, δραματουργός και αναγεννησιακός άνθρωπος που τείνει προς το «Ολικό Καλλιτέχνημα» (“Gesamtkunstwerk”).
Αξιοθαύμαστος και αξιέπαινος για όλες του τις δράσεις-συνδράσεις-διαδράσεις, δίνει τον καλύτερο, τον πλήρη εαυτό του στην ιδιαίτερα ρηξικέλευθη παραγωγή «Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση, που ανεβαίνει τώρα στο θέατρο Μεταξουργείο.
Η Ιστορία τού θεάτρου εν πλήρει αναπτύξει, μέσα από τέσσερες μονόπρακτες κωμωδίες τού Θερβάντες σκηνοθετημένες κι ερμηνευμένες σε τέσσερα διαφορετικά στυλ: Commedia dell’Arte Style, Moliéresque Style, Comédie Vaudeville Style, Sur-postmodern Style. Ειδικά το τελευταίο, εν πολλοίς ακαθόριστο κι εξελίξιμο ακόμη, δίνει στον ρηξικέλευθο σκηνοθέτη την ελευθερία να αυτενεργήσει και να επηρεάσει δραστικά την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα».
Πέρα όμως από ορισμούς, που λειτουργούν εν πολλοίς και περιοριστικά, κυριαρχεί η ευπλαστότητα τής ιδέας και των ίδιων των ερμηνευτών, που συνδυάζουν την λόγια comédie erudite με το παραδοσιακό λαϊκό θέατρο που ξεκινάει από την Μέση και την Νέα Αττική Κωμωδία και μέσω του Μενάδρου περνάει στον Πλαύτο και στον Τερέντιο και μέσω της Commedia dell’Arte στον Γκολντόνι και στον Μολιέρο για να δοξαστεί τώρα στην μετά το μοντέρνο εποχή με την επανατελετουργοποίηση (reritualisation) και με την ενσωμάτωση παλαιών ή και αρχαίων γονιμολατρικών δρωμένων και εθίμων…
Πέρα πολύ από το «ακαδημαϊκό» «πανεπιστημιακό» θέατρο, το κοινό-στόχος είναι εδώ τόσο πλατύ κι απεριόριστο που συμπεριλαμβάνει όλα τα κοινωνικά και μορφωτικά στρώματα-υποστρώματα-διαστρωματώσεις.
Εδώ ακριβώς έγκειται η επιτυχία του λογίου υπερ-καλλιτέχνη που αναγνωρίζει εμπράκτως τον λαϊκό χαρακτήρα κάθε μεγάλης Τέχνης, ανθεκτικής στον Χρόνο.
Ίσως η παράσταση αυτή να αποδώσει τα μέγιστα στα θερινά ανοικτά θέατρα και σε σκηνές ημιϋπαίθριες ή ακόμα και σε πλατείες, σε αγορές. Ας μην ξεχνάμε ότι ο σύγχρονος ευρωπαϊκός μας πολιτισμός στα ελληνορωμαϊκά του θεμέλια στηρίζεται…
Αξιέπαινη προσπάθεια. Μένει να διαδοθεί, να επανεκτιμηθεί, να ανατροφοδοτηθεί προκειμένου να επιτευχθούν τα μέγιστα, τα άριστα, τα ύψιστα.
Τα βέλτιστα είναι ήδη κεκτημένα.
Μετά συγχαρητηρίου διαθέσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»: Όλη η ιστορία της Κωμωδίας σε μια παράσταση | Πρεμιέρα 6/11 στο θέατρο Μεταξουργείο
Η Θεατρική Εταιρεία THEARTES των Κωνσταντίνου Κυριακού και Κατερίνας Μπιλάλη και η Θεατρική Ομάδα Μπουφόνοι της Βίλης Σωτηροπούλου ενώνουν τις δυνάμεις τους, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ενιαία παράσταση, τέσσερα κωμικά μονόπρακτα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Μέσα από την παράστασή τους με τίτλο «Νέα απ’ τον Θερβάντες» συστήνουν τον μεγάλο Ισπανό συγγραφέα ως «δραματουργό» στο ελληνικό θεατρικό κοινό και παράλληλα κάνουν μια αναδρομή στην ιστορία της Κωμωδίας.
Πρεμιέρα Σάββατο 6 Νοεμβρίου στο θέατρο Μεταξουργείο.
Πρόκειται για τέσσερα σκηνικά διαμαντάκια κωμικού χαρακτήρα, με τη θεματολογία τους να περιστρέφεται γύρω από το ερωτικό πάθος, τη συζυγική απιστία και τις κωμικές ή τραγικές συνέπειές τους. Μέσα από αυτά αντανακλώνται ιδεοψυχαναγκαστικές καταστάσεις που συνορεύουν με την τρέλα – περίφημα εκπροσωπούμενες από τον θερβαντινό Δον Κιχώτη. Οι ιστορίες φωτίζονται από «χιουμοριστικά παιχνίδια», με πρωταγωνιστές τούς αιώνια γελοίους τύπους (μπούφοι, ρουφιάνοι, σπουδαστές, προξενήτρες, γερο-παράξενοι, κ.λπ.), με εμφανείς τις επιρροές που άσκησε η commedia dell’ arte στο θεατρικό σύμπαν του Θερβάντες.
Καθένα από τα μονόπρακτα παρουσιάζει διαφορετική υποκριτική φόρμα και όλα μαζί γίνονται όχημα για μια αναδρομή στην Ιστορία της Κωμωδίας. Έτσι, με αφετηρία την commedia dell’ arte και με σημείο τερματισμού τη σύγχρονη γερμανική κωμωδία, οι ενδιάμεσοι σταθμοί της παράστασης είναι η κλασικιστική κωμωδία του Μολιέρου και η ελληνική αστική πολιτική κωμωδία ηθών του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, μεταγραμμένη σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ο Miguel de Cervantes από νεαρή ηλικία γοητεύτηκε από το θέατρο, καλλιεργώντας το είδος με επαγγελματική επιμέλεια και εμμονή. Ωστόσο, στο ελληνικό θέατρο είναι σχεδόν άγνωστο το θεατρικό του corpus. Επιθυμώντας να διανοιχτεί ο δρόμος προς τη θερβαντινή δραματουργία, αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε τέσσερα από τα κωμικά του μονόπρακτα, με στόχο να επιτύχουμε να αποκτήσουν και αυτά την ίδια δημοτικότητα που έχει κερδίσει και το magnum opus του, ο Δον Κιχώτης.
Τα εξαιρετικά αυτά μονόπρακτα τα χαρακτηρίζει απόλυτη ελευθερία, τόσο σε επίπεδο φόρμας, όσο και ιδεολογικά και οι ήρωές τους είναι απεικονίσματα ρηξικέλευθων ιλαροτραγικών ζωγραφικών πινάκων, φτιαγμένων με ελαφρές πινελιές, που ομοιάζουν, αντεστραμμένες και διακωμωδούμενες, με το πραγματικό στοιχείο και που μέσα τους κυλάει ανεμπόδιστα το ανεξάντλητο ρεύμα της κωμικής φλέβας του Θερβάντες. Οι θεατρικές αυτές ζωγραφιές είναι ποικιλμένες με υπερβολικούς, γκροτέσκους και γελοίους χαρακτήρες, όλοι τους άξιοι της πένας του Θερβάντες, και είναι επικαλυμμένοι με σάλτσες ιδιωμάτων, πασπαλισμένοι με καρυκεύματα φράσεων, εμπλουτισμένοι με συνοδευτικά αστείων φράσεων, που λειτουργούν ανακουφιστικά και αναζωογονητικά, εκτός από ψυχαγωγικά, για το κοινό. Και φυσικά, εμφανίζουν αδρώς τις επιρροές που άσκησε η commedia dell’ arte στο θεατρικό corpus του Θερβάντες.
Έχοντας ως έναυσμα αυτήν την επιρροή, καθώς επεξεργαζόμασταν το κείμενο της μετάφρασης, η Κατερίνα Μπιλάλη κι εγώ, διερωτώμασταν πώς θα μπορούσαμε να συνδέσουμε την αυτοσχέδια κωμωδία της commedia με την ιδιοφυή θερβαντινή κωμωδία. Η λύση δόθηκε με το να χρησιμοποιήσει ένας θίασος από γυρολόγους-κωμικούς αυτά τα τέσσερα μονόπρακτα ως ένα όχημα για μια αναδρομή στην Ιστορία της Κωμωδίας, αποτυπώνοντας συγχρόνως τις επιρροές και τις επιδράσεις αυτών στη μετέπειτα δραματουργία.
Κωνσταντίνος Κυριακού
Ταυτότητα παράστασης
«Νέα απ’ τον Θερβάντες»
Τέσσερις μονόπρακτες κωμωδίες του Μιγκέλ ντε Θερβάντες
Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού
Δραματουργική Επεξεργασία: Κατερίνα Μπιλάλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Έρση Δρίνη
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Πρωτότυπη Μουσική: Μιρέλα Πάχου
Κινησιογραφία: Στεφανία Γώγου
Βοηθός σκηνοθέτη: Όλια Γεωργιάδου
Φωτογραφίες: Φανή Τουμπουλίδου
Σχεδιασμός αφίσας: [βιβλιοτεχνία]
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Will
Παραγωγή: «THEARTES» Α.Μ.Κ.Ε. – «Μπουφόνοι» Α.Μ.Κ.Ε.
Διανομή:
Κατερίνα Μπιλάλη
Κωνσταντίνος Κυριακού
Βίλη Σωτηροπούλου
Ανδρέας Κωνσταντινίδης
Γιώτα Τσιότσκα
Λευτέρης Παπακώστας
Στεφανία Γώγου
Πού: Θέατρο Μεταξουργείο, Ακαδήμου 14 & Κεραμεικού, τηλ: 210 5234382
Πότε: Από Σάββατο 6 Νοεμβρίου και κάθε Σάββατο στις 18:30 και Κυριακή στις 20:30
Διάρκεια: 90’ (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: 10 € (γενική είσοδος) και 5 € (ατέλειες, ΑμεΑ).
Προπώληση: viva.gr
Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το ΥΠ.ΠΟ.Α..
Ο καρυοθραύστης των Κωνσταντίνου Ρήγου / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι

Ένας επί-υπέρ-μεταμοντέρνος «Καρυοθραύστης» στην πάντα καινοτόμο και πρωτοποριακή ΕΛΣ στο κοινωφελές και ανοικτό, φιλικό ΊΔΡΥΜΑ ΝΙΑΡΧΟΥ
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο καρυοθραύστης των Κωνσταντίνου Ρήγου / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι είναι μια ευφρόσυνος, ευδιάθετος, ενθουσιώδης και ενθουσιαστική εορταστική παραγωγή με την τεχνική τής ενσωματώσεως άλλων παρεμφερών στοιχείων, με την χρήση ψηφιακών τεχνολογιών (π.χ. γρήγορα εναλλασσόμενα σκηνικά με video-art), με εμβόλιμα στοιχεία ευγενικής και διακριτικής παρωδήσεως τού Kitsch στοιχείου, που είναι αναπόσπαστο του παραδοσιακού εορτασμού των Χριστουγέννων, αλλά και με παλαιότερα παγανιστικά ή ηλιοκρατικά στοιχεία από την λατρεία τού Μίθρα, του οποίου η γέννηση συνέπιπτε…
Σε επίπεδο αισθητικής αλλά και δραματουργικής επεξεργασίας κυριαρχεί το Sur-postmodern Style, που διαθλάται τόσο στην κινησιολογία / χορογραφία όσο και στην αριστοτελική όψη, ενώ το «ηχοτοπία» είναι κατά το μάλλον ή ήττον κλασικό.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος αναδείχτηκε ως σκηνοθέτης με την ευφυή διαχείριση κι εκ των έσω υπονόμευση του Kitsch. Με τον ίδιο τρόπο εργάστηκε παράλληλα η Λένα Κιτσοπούλου. Μόνο που εκείνη βωμολοχεί αριστοφανικώς και σπάει τα μικροαστικά όρια εκ των έσω. Αντίθετα, ο Κωνσταντίνος Ρήγος διατηρεί την πολιτική ορθότητα σε λεκτικό επίπεδο, σε εμφανισιακό όμως επίπεδο προκαλεί εντός ορίων με τους μαντραχαλάδες μουστακαλήδες που ντύνονται σαν κύκνοι. Αυτή η παραλλαγή δεν είναι μήτε σάτιρα μήτε διπροσωπία αλλά ένα έμμεσο σχόλιο για την παρέλευση των εποχών και για τον πανδαμάτορα Χρόνο που τα πάντα τροποποιεί επί το διασκεαδαστικότερον.
Άκρως ψυχαγωγική αυτή η παράσταση «για όλη την οικογένεια», μορφωτική κι επιμορφωτική, πολιτιστική και παιδαγωγική.
Το εκπαιδευτικό στοιχείο είναι μέσα στους όρους και προϋποθέσεις τής πρώτης και μόνης Λυρικής μας Σκηνής που τηρεί επάξια τις λειτουργικότητες που της επιφυλάσσει τόσο το θεσμικό πλαίσιο όσο και η άγραφη παράδοση.
Η «οργανωσιακή ιστορία» όπως λέμε στις σύγχρονες θεωρίες τής Αφήγησης είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος που ενυπάρχει και λειτουργεί μέσα στο παρόν.
Και το παρόν τής Λυρικής μας Σκηνής συμπεριλαμβάνει τον χορογράφο-σκηνοθέτη-δημιουργό Κωνσταντίνο Ρήγο, που έχει πλέον απογειωθεί / καταξιωθεί και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα και τις ελευθερίες που του επιτρέπονται κι επιτρέπει ο ίδιος στον εαυτό του.
Κάθε δημιουργός έχει τα δικά του όρια και το δικό του σύστημα αξιών. Βεβαίως, όλ’ αυτά είναι ελαστικά και εξελίσσονται. Όμως η δυναμική σύγκρουσή τους με τους άλλους προκαλεί αυτή την ενδιαφέρουσα προσωρινή «αιωνιότητα» της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Η ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ ΤΟΥ ΌΛΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΗ, ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ, ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ. ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως και φιλοσοφικής διαθέσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Ο καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Ο Καρυοθραύστης, η ομορφότερη ιστορία των Χριστουγέννων, παρουσιάζεται από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μια νέα εντυπωσιακή χορογραφία του Διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου. Το αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι θα παρουσιαστεί από τις 17 Δεκεμβρίου 2021 και για 7 γιορτινές παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Δείτε το 1ο τρέιλερ του Καρυοθραύστη, εδώ: https://youtu.be/TjmxmrOGvn8
καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Ο Καρυοθραύστης, η ομορφότερη ιστορία των Χριστουγέννων, παρουσιάζεται από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μια νέα εντυπωσιακή χορογραφία του Διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου. Το αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι θα παρουσιαστεί από τις 17 Δεκεμβρίου 2021 και για 7 γιορτινές παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ο Καρυοθραύστης δικαίως θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα μπαλέτα του ρεπερτορίου, αφού η συναισθηματική δύναμη και η θεατρικότητα της μουσικής του Τσαϊκόφσκι μαγεύουν διαχρονικά τους μικρούς και μεγάλους θεατές. Στην αρχική δίπρακτη μορφή του, σε χορογραφία του Λεφ Ιβάνοφ και λιμπρέτο του Μαριύς Πετιπά, για το οποίο συνέθεσε τη μουσική του ο Τσαϊκόφσκι, ο Καρυοθραύστης πρωτοπαρουσιάστηκε στο αυτοκρατορικό Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης στις 18 Δεκεμβρίου 1892. Η αρχική υπόθεση βασίζεται στο διήγημα Ο καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικιών του Ε.Τ.Α. Χόφμαν. Ακολούθησαν αρκετές χορογραφίες, ανάμεσα στις οποίες του Ζωρζ Μπαλανσίν (1954), του Γιούρι Γκριγκορόβιτς (1966), του Τζων Κράνκο την ίδια χρονιά, του Ρούντολφ Νουρέγεφ (1967) και του Τζων Νώυμαϊερ (1971).
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επιστρέφει στον αγαπημένο του συνθέτη και δημιουργεί για δεύτερη φορά μια νέα χορογραφία για τον Καρυοθραύστη, έχοντας στο παρελθόν χορογραφήσει και τα δύο άλλα έργα της τριλογίας του Τσαϊκόφσκι: τη Λίμνη των κύκνων (Μπαλέτο ΕΛΣ, 2019) και την Ωραία κοιμωμένη. Αυτή τη φορά προσπαθεί να δει το έργο μέσα από τα παιδιά που νιώθουν ότι βρίσκονται στο περιθώριο και είναι αναγκασμένα να δημιουργήσουν τα δικά τους όνειρα σε έναν κόσμο που διέλυσαν οι «μεγάλοι». Ο Διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ «διαβάζει» την ιστορία του Καρυοθραύστη σαν μια αλλόκοτη ιστορία που ο καθένας θα τη βιώσει διαφορετικά, με βάση τα δικά του όνειρα και τα δικά του απωθημένα. Το σκηνικό της παράστασης είναι ένα γυάλινο δωμάτιο-βιτρίνα μέσα από το οποίο η Μαρί-Κλάρα θα ονειρευτεί και θα ταξιδέψει μέσω της φαντασίας της. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο της παράστασης είναι μια πλαστική μινιατούρα μέσα στο δωμάτιο-βιτρίνα και η Μαρί-Κλάρα βλέπει το αληθινό μόνο στην οθόνη της. Ο νέος Καρυοθραύστης ισορροπεί ανάμεσα σε μια σύγχρονη εικόνα και στην κλασική παράδοση του χορού. Τα κοστούμια των Deux Hommes είναι μια μείξη από ποπ, glam, πολύχρωμα, εντυπωσιακά κομμάτια υψηλής ραπτικής και μαζί εθνικές στολές και υφάσματα με επιρροές από παλιότερες παραστάσεις της Λυρικής.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος σημειώνει: «Παραμονή Χριστουγέννων, η Μαρί-Κλάρα ανοίγει τα δώρα του νονού της και βρίσκει ένα παράξενο παιχνίδι, τον αγαπημένο της Καρυοθραύστη. Στον εύθραυστο παιδικό της κόσμο τα όνειρα και η πραγματικότητα μπερδεύονται γλυκά. Στην αγκαλιά του Καρυοθραύστη θα δει τα πιο υπέροχα όνειρα αλλά και τους πιο τρομακτικούς εφιάλτες. Στη νέα εποχή ο Καρυοθραύστης του Μπαλέτου της ΕΛΣ θα επιχειρήσει να αναδείξει τη σκοτεινή αλλά και τη φωτεινή, φαντασμαγορική πλευρά του γνωστού παραμυθιού. Ένας νέος παράξενος κόσμος δημιουργείται επί σκηνής, όπου το γυάλινο δωμάτιο-βιτρίνα της Μαρί-Κλάρας συναντά τα φωτεινά πολύχρωμα αντικείμενα που αιωρούνται στη σκηνή, τις μπαρόκ πύλες που οδηγούν στα υπόγεια του βασιλείου των ποντικιών, αλλά και το πάμφωτο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα κοστούμια των Deux Hommes, στη δεύτερη συνεργασία με το Μπαλέτο της ΕΛΣ, έρχονται να προσθέσουν εκείνο το άγγιγμα μαγείας που κάθε παραμύθι έχει ανάγκη».
Ο καρυοθραύστης
Κωνσταντίνος Ρήγος / Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
17, 19, 24, 26, 29, 31 Δεκεμβρίου 2021 & 2 Ιανουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Μουσική διεύθυνση: Ηλίας Βουδούρης
Χορογραφία – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Κοστούμια: Deux Hommes
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Συνεργάτιδα αρχιτέκτονας: Μαίρη Τσαγκάρη
Βίντεο: Βασίλης Κεχαγιάς
Διεύθυνση χορωδίας: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου
Μητέρα Στάλμπαουμ: Μαρία Κουσουνή / Βανέσα Κούρκουλου
Δόκτωρ Στάλμπαουμ: Στράτος Παπανούσης / Αντώνης Κορούτης
Γιαγιά Στάλμπαουμ: Αιμιλία Γάσπαρη / Μάνια Καραβασίλη
Παππούς Στάλμπαουμ: Γιώργος Βαρβαριώτης / Μπλέντι Λατίφι
Ντρόσελμαγερ: Στέλιος Κατωπόδης
Μαρί-Κλάρα Στάλμπαουμ: Έλενα Κέκκου / Ελευθερία Στάμου / Αριάδνη Φιλιππάκη
Πριγκίπισσα Πιρλιπάτ: Ελεάνα Ανδρεούδη / Χριστίνα Μακρίδου / Γιοβάνκα Ζάριτς
Πρίγκιπας: Ντανίλο Ζέκα / Βαγγέλης Μπίκος / Γιώργος Χατζόπουλος
Καρυοθραύστης: Μάνεξ Αλμπέρντι / Γιάννης Γκάντσιος
Βασιλιάς των Ποντικιών: Ίγκορ Σιάτζκο / Γιάννης Μητράκης
Με την Ορχήστρα, τους Α΄ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους, το Corps de ballet και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής. Με τη συμμετοχή σπουδαστών της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού ΕΛΣ.
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 30€, 35€, 42€, 50€, 55€, 70€ • Φοιτητικό, παιδικό: 12€ • Περιορισμένης ορατότητας: 10€ | Προπώληση: Ταμεία ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ (2130885700, καθημερινά 09.00-21.00) & ticketservices.gr
>>>> Στο πλαίσιο των περιοριστικών μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο διασποράς του κορονοϊού και σύμφωνα με τις οδηγίες της Ελληνικής Πολιτείας, οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό παράλληλα με την ταυτότητα ή το διαβατήριό τους). Τα παιδιά από 4 έως και 17 ετών μπορούν να εισέρχονται στις αίθουσες με την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε με δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου 24ώρου.
Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής παράστασης Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Χορηγός παράστασης Alpha Bank
