Στο θέατρο ΦΟΥΡΝΟΣ η Εταιρεία θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ παρουσιάζει: Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε! Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ
Τσέχωφ διαχρονικός, υπερβατικός, διορατικός, προορατικός, Τσέχωφ ανατόμος τής προεπαναστατικής Ρωσίας.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η υπέρ-εξάντληση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων οδηγεί τον πανέμορφο πλανήτη Γαία στον μαρασμό. Η Γη έχει επιβιώσει από πολλές ανθρώπινες αμετροέπειες και απληστίες. Εδέντια (Εδέμ) – Λεμουρία – Ατλαντίδα (κατά Πλάτωνα) – Κατακλυσμός (κατά Παλαιά Διαθήκη) – οι πληγές τού Φαραώ – σεισμοί – λοιμοί – λιμοί – καταποντισμοί… Το ανθρώπινο είδος μόνον αν είναι σφιγμένο σαν γροθιά μπορεί να επιβιώσει χωρίς όμως και να διατηρήσει την ψευδαισθητική αφθονία που το κατατρύχει.
Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης, τα ιδανικά του Διαφωτισμού που ενέπνευσαν πολλές επαναστάσεις είναι τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά επίκαιρα, επιτακτικής ανάγκης.
Ο Τσέχωφ ανατέμνει την προεπαναστατική Ρωσία της εποχής του. Σαν γιατρός σωμάτων και ψυχών καταδύεται βαθιά στο Συλλογικό Ασυνείδητο, αναζητά κρυμμένους θησαυρούς, αλλά βρίσκει λάσπη, φτωχοδιαβόλους κι αξιολύπητα, νωθρά και αργοκίνητα τέρατα και τερατάκια.
Η ρωσική εκδοχή τής «Φόνισσας», ο γραφειοκράτης που καταχράται την εξουσία του, ο κακοποιητής και κακοπαθημένος, ο άρρωστος κι ο παραμελημένος, ο άκαρδος, ο άσπονδος, ο άφιλος, που συμμορφώνεται όμως κάτω από την πίεση τής ασθένειας, της αδυναμίας, του επικείμενου θανάτου…
Η μεταμέλεια όμως δεν είναι εδώ χριστιανικού τύπου, αλλά μάλλον αθεϊστικού/αγνωστικιστικού. Η θεοσοφία δεν υπεισέρχεται εδώ στα βένθεα αλός των κακοπαθημένων υπάρξεων που υπνοβατούν και αντιδρούν μηχανικά χωρίς να έχουν αυτοσυνείδηση, αν και στο βάθος της ψυχούλας τους το κακό που διασπείρουν και αναπαραγάγουν τούς τύπτει…
Τα φύλα εδώ είναι (ακόμη) διαχωρισμένα. Ο άντρας είναι ο καταπιεστής και η γυναίκα θύμα του.
Αγάπη, Φιλότητα, κατανόηση, ενσυναίσθηση είναι το σαφές μήνυμα, σύγχρονο και μελλοντικό… Δεν εξελίχθηκε δυστυχώς ο άνθρωπος τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια. Όχι τόσο πολύ, ώστε να αφήσει για πάντα πίσω του τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες τού παρελθόντος.
Η Ιστορία κάνει κύκλους κι ο φασισμός γεννάει τα αυγά του στις κρισιμές εποχές τής στέρησης.
Ο Τσέχωφ έγινε διεθνώς γνωστός από την κατά Στανισλάβσκι θεατρική ερμηνεία του. Όμως δεν είναι μόνον αυτό. Είναι τραγικός κωμωδιογράφος, μελοδραματικός ευθυμογράφος, σπαρακτικός κλόουν, δραματικός τσιρκολάνος, απαθής μίμος, διεκτραγωδός τής αμφιβόλου ισορροπίας και δικαιοσύνης ανθρώπινης συνθήκης…
Ο Τσέχωφ είναι διεθνής και οικουμενικός δια της συνεκδοχής. Προσέξτε επίδοξοι δραματουργοί και δραματικοί ποιητές: αρκεί να αναλύσετε την δική σας μικροκοινωνία και τότε μιλάτε για ολάκερο το ανθρώπινο είδος. Είμαστε συνδεδεμένοι σε ένα αόρατο Διαδίκτυο, όπως τα πουλιά που μεταναστεύουν. Ας μην χρειαστεί να μεταναστεύσουμε ξανά, εγκαταλείποντας ΚΑΙ τον πλανήτη Γη.
Κατανυκτική η παράσταση στο ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ, ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Ξαναγυρίσαμε πίσω στον χωρόχρονο, στο ανάλογο σημείο μεγάλων ανακατατάξεων. Η κρίσιμη εποχή μας είναι μεταβατική. Η Ρομποτική Τεχνολογία σηματοδοτεί το μεταίχμιο προς μια καινούργια Αναγέννηση, ή προς μια νεόκοπη σκλαβιά. Ίδωμεν. Θα εξαρτηθεί από τον βαθμό ενάργειας, υπευθυνότητας, εγρηγόρσεως των πνευματικών ανθρώπων, ημών των ιδίων…
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΑΜΑ/ΑΚΡΟΑΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΡΜΟΖΕΙ. Προσέρχεσθε κατανυκτικώς, όπως στην Αγιά Σοφιά. «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν»…
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Δελτίο Τύπου
Η Εταιρεία θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ
παρουσιάζει
Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε!
Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ
Για πρώτη φορά στο θέατρο
Σκηνοθεσία-δραματουργία Μαρία Σάββα
27 Δεκεμβρίου 2021 – 26 Ιανουαρίου 2022
Θέατρο ΦΟΥΡΝΟΣ
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.viva.gr/tickets/theater/oneiro-i-efialtis-xypniste/
Η Εταιρεία Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ και η σκηνοθέτις Μαρία Σάββα συνεχίζει την προσέγγιση της μικρής φόρμας, του διηγήματος στο θέατρο. Το έργο «Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε! Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ» θα παρουσιαστεί μόνο για 15 παραστάσεις, από τις 27 Δεκεμβρίου 2021 έως τις 26 Ιανουαρίου 2022, κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη (9:00μμ) στο θέατρο Φούρνος (Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα, τηλ: 2106460748).
Η παράσταση βασίζεται σε έξι μικρά διηγήματα του Άντον Τσέχωφ που συγκαταλέγονται στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας: «Θέλω να κοιμηθώ», «Ο θάνατος ενός δημόσιου υπαλλήλου», «Τα στρείδια», «Ο πόνος» «Το ρομάντσο του κοντραμπάσο» και «Το βιολί του Ρότσιλντ», που ανεβαίνουν για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή.
Ο Άντον Τσέχωφ, ένας από τους σημαντικότερους διηγηματογράφους, αν και περισσότερο διάσημος για τα θεατρικά του έργα, δημιουργεί συναρπαστικές ιστορίες όπου συνυπάρχουν το τραγικό και το κωμικό στοιχείο, η λυρικότητα και η ποίηση, το γκροτέσκο και η φάρσα.
Τα 6 αυτά διηγήματα αποτελούν το πρώτο μέρος μιας ερευνητικής προσέγγισης των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ, με κοινό χαρακτηριστικό το στοιχείο της παραίσθησης που εκδηλώνεται ως απάτη των αισθήσεων -αποτέλεσμα της ψυχολογικής κατάστασης των ηρώων. Μια ακραία στιγμή θα τους οδηγήσει στην αφύπνιση ή την τρέλα.
Ο Τσέχωφ πλησιάζει τον άνθρωπο με γνώση, τρυφερότητα και άφθονο πικρό χιούμορ. Μελετά και καταγράφει χαρακτήρες και συμπεριφορές, αλλά δεν κατηγορεί και δεν καταδικάζει παρά μόνο έμμεσα, με την ήρεμη ευγένεια εκείνου που έχει ο ίδιος βιώσει τον πόνο, τη σκληρότητα αλλά και την αγάπη.
Στόχος μας είναι να αναδείξουμε θεατρικά αυτά τα συναρπαστικά διηγήματα που δεν έχουν μέχρι τώρα παρουσιαστεί στη σκηνή και να αποδείξουμε ότι παραμένουν αδιαμφισβήτητα επίκαιρα και γοητευτικά.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε! Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ»
Δραματοποιημένη λογοτεχνία
Συγγραφέας: Άντον Τσέχωφ
Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς («Το βιολί του Ρότσιλντ»), Σταυρούλα Αργυροπούλου («Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»)
Σκηνοθεσία-Δραματουργία: Μαρία Σάββα
Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Καραθάνου
Πρωτότυπη μουσική: Τηλέμαχος Μούσσας
Μουσική επιμέλεια: Μαρία Σάββα
Φωτισμοί: Ναυσικά Χριστοδουλάκου
Ηθοποιοί: Νικόλας Αλεξίου, Χρήστος Δεσπότης, Χριστίνα Γκέγκα, Λευτέρης Καταχανάς, Μαρία Σάββα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Άρτεμις Παπαδάκη, Χρήστος Δεσπότης, Λευτέρης Καταχανάς
Φωτογραφίες: Λευτέρης Καταχανάς, Άρτεμις Παπαδάκη
Επικοινωνία: Δέσποινα Ερρίκου, Ράνια Παπαδοπούλου
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ
https://www.facebook.com/PAIKTESTheatreCompany
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Πατάκη για την ευγενική παραχώρηση της μετάφρασης του διηγήματος «Το βιολί του Ρότσιλντ» και τις εκδόσεις Απόπειρα για την ευγενική παραχώρηση της μετάφρασης του διηγήματος «Ο θάνατος ενός δημόσιου υπαλλήλου».
Info
Παραστάσεις: 27 Δεκεμβρίου 2021 έως 26 Ιανουαρίου 2022
Για 15 μόνο παραστάσεις
Κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 9:00 μμ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100 λεπτά
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: 14 € (κανονικό), 10 € (φοιτητικό, άνω των 65), 8 € (ανέργων, ατέλειες)
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ – VIVA: https://www.viva.gr/tickets/theater/oneiro-i-efialtis-xypniste/
Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, ΤΚ 11472 Αθήνα, τηλ: 2106460748
https://goo.gl/maps/brP2QqXJbUZ4QsXXA
Στη διάθεσή σας για συνεντεύξεις
Επικοινωνία:
Δέσποινα Ερρίκου, τηλ: 6944 613 607, errikou@eexi.gr
Ράνια Παπαδοπούλου, τηλ: 695 500 58 59, ran.papadopoulou@gmail.com
«Φλανδρώ» ποιοτικό μουσικό θέατρο.
Υψηλή λογοτεχνία και λαγαρή ελληνική λαλιά. Στο θέατρο «Φούρνος». Μην το χάσετε!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Κρίση κι ο κορωνοϊός έχουν και τις παράπλευρες ωφέλειές τους. Ξαναγυρίσαμε στην ιερότητα τού επί σκηνής Λόγου, στην Υψηλή Ποίηση, στην θεατρική λιτότητα, στην φορμαλιστική λακωνικότητα, στην αφηγηματική αφαιρετικότητα, στην εκφραστική σωματικότητα, μα πάνω απ’ όλα ΑΝΑ-ΚΑΛΥΨΑΜΕ την ΜΟΥΣΙΚΗ τής πανάρχαιας ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, συνεχούς μέσα στον Χρόνο, διαρκώς εμπλουτιζόμενη από τα μικρά ή μεγάλα ρεύματα των παγκοσμίων σεισμικών δονήσεων (πολιτισμικών και λαογραφικών).
Τα πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Ο μανιχαϊσμός είναι καταστροφικός για την Σκέψη. Η ημιμάθεια κι η αμορφωσιά οδηγούν νονοτελειακά μέσα στην Ιστορία στους διαφόρων μορφών απολυταρχικούς φασισμούς. Ακόμα και η λεγομένη «πολιτική ορθότητα» είναι μια μορφή φασισμού, από την ανάποδη.
Η ελευθερία τού Λόγου και της έκφρασης προϋποθέτει τον λόγο και τον αντίλογο όχι όμως και την εξόντωσιν τού αντιπάλου. «Πάταξον μεν άκουσον δε». Κινδυνεύουμε σαν λαός να χάσουμε την πολιτισμική μας ταυτότητα, γιατί κάποιοι ημιμαθείς κατήργησαν τους τόνους, τις αρχαΐζουσες λέξεις, την πατροπαράδοτη σάτιρα, τις γονιμολατρικές τελετές, τα καρναβαλικά-διονυσιακά δρώμενα και σε λίγο θα μείνουμε γυμνοί από παράδοση, ψάρια στον πάγκο τής λαϊκής αγοράς, κρέατα στον «ελεό» τού χασάπη, εύκολη λεία σε πάσης φύσεως εκμεταλλευτές-εξουσιαστές. Ποιος θυμάται σήμερα την λέξη «ελεός» που χρησιμοποιεί και ο Αριστοφάνης; Ποιος μπορεί να διαβάσει σήμερα τον Παπαδιαμάντη στο πρωτότυπο; Ποιος θυμάται την προσωδία (σε μακρά και βραχέα) της ελληνικής γλώσσας; Ποιος ξέρει ότι η πάλαι ποτέ δασεία ήταν ένα (εν μέρει) άφωνο h; Γιατί οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Γερμανοί τηρούν ως κόρην οφθαλμού την παραδοσιακή ορθογραφία τους κι εμείς βιαζόμαστε να την ξεπουλήσουμε στον βωμό ενός λαϊκισμού που μόνον τον λαό βλάφτει;
Αυτές και άλλες πολλές σκέψεις μοί [δοτική] εγεννήθησαν παρακολουθώντας την παμμεγίστη παράσταση στο γειτονικό μου θέατρο «Φούρνος», της Νεάπολης Εξαρχείων.
Φωνές και μουσική, σώματα και όργανα, εκφορές ποιητικές κι ανατάσεις σε ύψη που και ο Λογγίνος θα μπορούσε να προσμετρήσει στην πολιτιστική σταθερά άνοδο τής εξέλιξης προς μια καινούργια Αναγέννηση.
Η Ρομποτική Λογοτεχνία και οι κβαντικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα διευρύνουν τους ορίζοντες της Συλλογικής Ανθρώπινης Συνειδητότητας, η Φαντασία θα γίνει απαραίτητη στις διαφορικές εξιώσεις τού μέλλοντος.
Τότε θα ανακαλύψουμε τον Παπαδιαμάντη στο πρωτότυπο γιατί θα συνηχεί με τις συμπαντικές σταθερές και θα κινητοποιεί τις υπάρξεις μας στο πιο βαθύ ψυχοσωματικό επίπεδο. Η πάσης μορφής φασισμοί δεν θα μπορούν τότε να σταθούν γιατί η μόνη ισχύουσα εξίσωση είναι:
ΚΑΚΙΑ = Άγνοια + Υστερόβουλος ατομοκεντρισμός.
Μην χάσετε την εξαιρετική αυτή παράσταση στο ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ και άλλες παρόμοιες, ποιοτικές, ποιητικές. Μας ξαναγυρίζουν στην προβιομηχανική αθωότητα τού ανθρωπίνου είδους, μας ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ που λάτρευαν ακόμα και οι «πρωτόγονοι» απαξάπαντες.
Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΌΝΤΩΣ ΌΝ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΩΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑ, ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΝΑΟ ΜΑΣ.
Ας διαλύσουμε τα σύννεφα τού άκρατου υλισμού κι ας ξαναγίνουμε πνευματικοί ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ.
Δεν θα κουραστώ όσο ζω να μεθώ με το ΦΩΣ τής ΑΛΗΘΕΙΑΣ και της ΟΜΟΡΦΙΑΣ. Κι είμαι κάθε στιγμή να πληρώσω το κόστος τής φωτολαγνείας μου.
“Intoxicated by Light” είναι ο τίτλος ενός προ εικοσαετίας βιβλίου τής Shri Maa, προφανώς κι εμφανώς φωτισμένης στην Αγάπη.
Με άπειρο σεβασμό προς όλες τις μορφές Ζωής,
Υποκλίνομαι σε αυτό το παπαδιαμαντικό μετά-ποίημα…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Το Αθηναϊκό Μουσικό Θέατρο παρουσιάζει
Φλανδρώ
Το Αγνάντεμα και το Άνθος του γιαλού του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Μουσική σύνθεση – Σύλληψη Φένια Παπαδόδημα
Παραστάσεις Από Σάββατο 8 Ιανουαρίου
Από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στον Χρήστο Βακαλόπουλο
Σήμερα ίσως περισσότερο από ποτέ ο κόσμος έχει ανάγκη από ‘‘αλαφροΐσκιωτους‘‘ σαν τον Παπαδιαμάντη και τους ήρωες των διηγημάτων του. Εκείνους που κυνηγούν αστέρια φλεγόμενα πάνω στα κύματα και που ακούν τους βράχους να τραγουδούν.
Η Φλανδρώ, η γυναίκα – βράχος, είναι ένας αρχαίος θρύλος. Μια γυναίκα που στοίχειωσε αγναντεύοντας το ανοιχτό πέλαγος, περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει. Τα πικρά της δάκρυα έγιναν θύελλα και χωρίς να το θέλει, έπνιξε τον αγαπημένο της.
Καταράστηκε την θάλασσα αλλά και τον εαυτό της. Παρακάλεσε τους αρχαίους θεούς να την κάνουν βράχο. Να μείνει για πάντα εκεί. Στυλωμένη στο βάσανο της. Ν’ αγναντεύει το πέλαγος.
Μόνο όταν μία ευσεβής Σκιαθώτισσα έχτισε στο απόκρημνο αυτό σημείο το εκκλησάκι της Παναγίας της Κατευοδώτρας, το μέρος ’’μέρωσε’’, η κατάρα καταλάγιασε.
Η Φλανδρώ είναι ο αντίποδας της Λουλούδως. Της τρυφερής κόρης που μαράζωσε περιμένοντας να γυρίσει από τον πόλεμο το πριγκιπόπουλο που της έταξε αρραβώνα αλλά δεν κατάφερε να την παντρευτεί γιατί οι βάρβαροι το αιχμαλώτισαν. Η Λουλούδω αγνοώντας την τύχη του, τον περιμένει και κλαίει πικρά. Μόνο που τα ταπεινά της δάκρυα εξατμίζονται αθόρυβα, αφήνοντας πίσω τους ένα όμορφο, μοσχομυριστό λουλουδάκι. Το άνθος του γιαλού.
Δύο όψεις της απώλειας. Η άρνηση και η μετουσίωση της.
Γέφυρα ανάμεσα στα δύο αυτά κείμενα, μια προσωπική επιστολή του Παπαδιαμάντη στον πατέρα του, που μας μεταφέρει στην σκληρή πραγματικότητα της δικής του καθημερινότητας, στην Αθήνα, στα τέλη του 1800.
Ολομόναχος, χωρίς λεφτά να πληρώσει τα πλέον απαραίτητα, ακροβατεί κι αυτός όπως οι ήρωες των διηγημάτων του, ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Στην σκληρή και πεζή πραγματικότητα και σ’ έναν κόσμο μυστικό, κρυφό, τον οποίον μετουσιώνει τόσο μοναδικά σε εικόνες, ήχους και λέξεις τόσο μουσικά ορχηστρωμένες, κάνοντας τον ακροατή ν’ αναρωτιέται ποιος από τους δύο κόσμους είναι τελικά ο αληθινός.
Ένα σύγχρονο ντουέτο από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Γωγώ Ξαγαρά στην άρπα και Ήβη Παπαθανασίου στο τσέλο, συμπράττουν με τη Φένια Παπαδόδημα στην ερμηνεία των κειμένων και το τραγούδι και με τον Γιώργο Παλαμιώτη στο ηλεκτρικό μπάσο και τη δημιουργία ηχητικών τοπίων. Μέσα από πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις της Φένιας Παπαδόδημα μοιράζονται την μαγεία του Παπαδιαμάντη.
Οι ζωγραφιές του Γιώργου Κόρδη, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης. Είναι ο τόπος όπου η συνύπαρξη των δύο παράλληλων κόσμων γίνεται δυνατή. Καταγράφεται, αποτυπώνεται για πάντα.
Συντελεστές
Φένια Παπαδόδημα: Μουσική Σύνθεση – Σύλληψη
Γιώργος Κόρδης: Ζωγραφιές
Γιώργος Παπαστυλιανός : Eρμηνεία
Γωγώ Ξαγαρά: Άρπα – Ερμηνεία
Ήβη Παπαθανασίου : Τσέλο- Ερμηνεία
Γιώργος Παλαμιώτης: Ηλεκτρικό μπάσο, Ηχητικά τοπία- Ερμηνεία
Φένια Παπαδόδημα: Φωνή, Λούπες, Λαούτο – Ερμηνεία
Σοφήλια Τσορτέκη : Βοηθός Σκηνοθέτη
Απόστολος Τσατσάκος: Φωτισμοί
Παύλος Κοσμίδης: Φωτογραφίες
Χρύσα Ματσαγκάνη: Επικοινωνία
*Η Γωγώ Ξαγαρά ερμηνεύει το Nocturne for harp του Alan Hovhaness στην εισαγωγή του έργου.
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις
Από 8 έως 23 Ιανουαρίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Σάββατο 8, 15, 22 Ιανουαρίου στις 21:15
Κυριακή 9,16,23 Ιανουαρίου στις 20:30
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 12€
Φοιτητικό: 10€
Μειωμένο: (ανέργων, πολυτέκνων, ΑμεΑ, 65+) 8€
Διάρκεια παράστασης
70 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων: VIVA: https://www.viva.gr/tickets/theater/flandro/
Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
Τηλέφωνο: 21 0646 0748
Δημόσιες σχέσεις & Επικοινωνία Παράστασης
Χρύσα Ματσαγκάνη
Τ: (+30)698 6811609
«Συμφορά από το πολύ μυαλό» του Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ
στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων μέχρι 23 Ιανουαρίου – ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ!!! Μία από τις καλύτερα σκηνοθετημένες παραστάσεις συνόλου τής χρονιάς!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Στάθης Λιβαθηνός, έμπειρος στη ρωσική δραματουργία και παλαιός συνεργάτης τού Λευτέρη Βογιατζή, έκανε και πάλι το θαύμα του: σε έναν στενό, λιλιπούτειο χώρο για θέατρο δωματίου (kammerspiele) έστησε ένα ολόκληρο «εξωτερικό» με το μηχανικό ηλιακό ρολόι, με το χιόνι και τις περατζάδες των μεσο-μεγαλοαστών τής τσαρικής ανισότητας.
Έμμετρη μετάφραση που δεν ακουγότανε πάντα, η κίνηση πρωταγωνιστούσε, τα γκρουπαρίσματα (ομαδοποιήσεις, ελληνιστί), ο γοργός ρυθμός τού λόγου, οι εξωστρεφείς κορώνες που γεφύρωναν τον ποιητικό ρεαλισμό με τον εξπρεσσιονισμό, μα πάνω απ’ όλα η ονειρική κατάσταση που επιτυγχανόταν εις δόξαν τού Στανισλάβσκι και της μεθόδου του.
Σκηνικά και κοστούμια εντέχνως αφημένα στο φυσιολογικό πέσιμό τους πάνω σε σώματα φυσικά, που δεν ασφυκτιούσαν αλλά «ανέπνεαν» ομαλά.
Ο Έρωτας το βασικό κινητήριο στοιχείο ανθρώπων προνομιούχων που ζούνε μέσα στην πλήξη. Αργόσχολοι και καριερίστες. Άτομα που προσπαθούνε να πιαστούνε από το παραπαίον κράτος, να παρασιτίσουν, να σιτιστούν, να τελεσφορήσουν ασκώντας εξουσία πάνω σε όλους τους άλλους.
Η γραφειοκρατία που δεν ήταν αποκλειστικό προνόμιο τού υπαρκτού σοσιαλισμού προφανώς προϋπήρχε.
Επαναστάτης κι επαναστατικός ο Γκριμπογέντοφ γλίτωσε την Σιβηρία εξ αιτίας της συμμετοχής του σε ένα ανατρεπτικό κίνημα, το έργο του όμως πέρασε από πολλές κρησάρες λογοκρισίας μέχρι να φτάσει έως εμάς, ικανό κι αναγκαίο δείγμα μιας τέχνης σατιρικής. Η κοινωνική κριτική στοιχίζει πάντα, ειδικά όταν καυτηριάζει ανθρώπους χωρίς χιούμορ. Το ελευθεροφρονείν μπορεί να είναι διαφωτιστικό, είναι όμως κι ανθυγιεινό. Τελικά, ο καλός μας συγγραφέας πέθανε νέος στην Περσία, που τον έστειλε ο Τσάρος ως πρέσβη. Μάλιστα. Σκοτώνουν τα ά-λογα κούρσας πριν γεράσουν, όταν είναι επικίνδυνα για την καθεστηκυία τάξη και δεν κάθονται ήσυχα-ήσυχα στα αυγά τους.
Η κοινωνική κριτική κυριαρχεί στον υπό-κείμενο χώρο αυτού του λαμπρού και σίγουρα παραγνωρισμένου έργου, που το είδαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα χάρη στην μύτη λαγωνικού που διέθετε ο Λευτέρης Βογιατζής και η αρχική «Σκηνή».
Είδα το έργο στις 13 του μήνα και στη σκηνή υποκλίνονταν 13 ηθοποιοί. Όμως δεν έπαθα και τίποτα. Μέχρι σήμερα… Απλώς ροχάλισα λίγο κάποια στιγμή. Αστειεύομαι. Μην την χάσετε αυτή την παράσταση. Μόνον ο Κακλέας κι ο Λιβαθηνός ξέρουν να κινούν έτσι μεγάλες ομάδες ηθοποιών στη σκηνή. Ο Λιβαθηνός και σε …μικρή σκηνή.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώνονται στις 23 Ιανουαρίου οι παραστάσεις του έργου «Συμφορά από το πολύ μυαλό» του Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ. Το αριστούργημα της ρωσικής δραματουργίας παρουσιάστηκε τη φετινή σεζόν -για πρώτη φορά μετά το πρώτο του ανέβασμα το 1986 από τον Λευτέρη Βογιατζή- στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και έναν θίασο δεκατριών ηθοποιών. Μια τραγική φάρσα για έναν ερωτευμένο άνθρωπο που συντρίβεται από τον θρίαμβο της μετριότητας. Τελευταίες 10 παραστάσεις: Τετάρτη 12/1 και 19/1 στις 19:00, Πέμπτη 13/1 & 20/1 και Παρασκευή 14/1 & 21/1 στις 20:30, Σάββατο 15/1 & 22/1 στις 21:00 και Κυριακή 16/1 & 23/1 στις 19:00.
Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ
Συμφορά από το πολύ μυαλό
Σκηνοθεσία Στάθης Λιβαθινός
Το Θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής, ένα από τα σημαντικότερα και επιδραστικότερα θέατρα της αθηναϊκής σκηνής, περνάει στη νέα του εποχή. Χτίζοντας γέφυρες με τη σπουδαία ιστορία του ιδρυτή του και με το βλέμμα ταυτόχρονα στραμμένο μπροστά, o πολιτιστικός οργανισμός ‘Λυκόφως’ του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου αναλαμβάνει για τα επόμενα 10 χρόνια το ιστορικό θέατρο της Κυψέλης.
Οι πόρτες άνοιξαν στις 6 Νοεμβρίου με το έργο-σταθμός της ρωσικής δραματουργίας ‘Συμφορά από το πολύ μυαλό’ του Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, με μια καινούργια 13μελή ομάδα νέων και παλαιότερων ηθοποιών και σε νέα έμμετρη μετάφραση της Έλσας Ανδριανού. Το θεμελιώδες αυτό κείμενο ανέβηκε για πρώτη φορά από τον Λευτέρη Βογιατζή το 1986 και έκτοτε δεν παρουσιάστηκε ποτέ ξανά στην Ελλάδα.
Η νέα σύγχρονη προσέγγιση του Στάθη Λιβαθινού πάνω στην κλασική αυτή ρώσικη κωμωδία επιχειρεί να αναδείξει τις -σχεδόν σκανδαλώδεις- αναλογίες του με το δικό μας “σήμερα” και συνομιλεί με τη δηκτική ανατομία των αρχών του ρωσικού 19ου αιώνα που έχει φιλοτεχνήσει ο Γκριμπογέντοφ αξιοποιώντας τα μοτίβα της κλασικής ευρωπαϊκής κωμωδίας κάτω από τα οποία αναδύονται συνεχώς η ανελέητη κριτική και η πικρή επίγνωση.
Η ματαιωμένη επιστροφή και η κανιβαλική κατακρήμνιση του ευφυούς πολυτάλαντου που αρνείται με απόλυτο τρόπο να προσαρμοστεί σε μια κοινωνία που αποθεώνει τη μετριότητα, η μετωπική σύγκρουση μιας ειλικρινούς ιδεολογικής στάσης με την αέναη προσαρμογή που εξασφαλίζει την επιτυχία, η απουσία ελπιδοφόρας πολιτικής δράσης σε εποχές που υπάρχει απόλυτη ανάγκη αλλαγής ενώ το νέο δεν διαφαίνεται ακόμη, η αντιπαράθεση ενός πολιτισμού εικονικής ελαφρότητας με τις πραγματικές ανάγκες επιβίωσης, ο χρόνος που αλλοιώνει τα πάντα οδηγώντας τα στο αναπόφευκτο τέλος, η ερωτική προδοσία που ακυρώνει σχέσεις ζωής αντικαθιστώντας τις με ανούσιες συμβατικές, είναι μόνο μερικά από τα θέματα που εντοπίζονται, τόσο στο χαοτικό παρόν μας, όσο και στην κοινωνία την οποία στοχοποιεί η οξεία σατιρική ματιά του Γκριμπογέντοφ.
Η παράσταση σηματοδοτεί την επιστροφή του Στάθη Λιβαθινού στο ελεύθερο θέατρο, καθώς πρόκειται για την πρώτη του σκηνοθεσία μετά τη θητεία του ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.
Μετάφραση: Έλσα Ανδριανού
Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά-Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Κίνηση: Πάρης Λεόντιος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Έμιλυ Λουϊζου, Σοφία Παλάτη
Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Έμιλυ Κουκουτσάκη
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Παίζουν (αλφαβητικά): Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Θέμης Θεοχάρογλου, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Αθανασία Κουρκάκη, Νέστωρ Κοψιδάς, Μάριος Κρητικόπουλος, Πάρις Λεόντιος, Νεφέλη Μαϊστράλη , Λίλλυ Μελεμέ, Ερρίκος Μηλιάρης, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Δημήτρης Φιλιππίδης, Γιλμάζ Χουσμέν
Μια παραγωγή του Πολιτιστικού Οργανισμού «Λυκόφως»
Θέατρο Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη
Τηλ.: 2108217877
Τιμές εισιτηρίων:
Τετάρτη έως Παρασκευή: 18 ευρώ Ανέργων/Φοιτητικό/ΑΜΕΑ: 15 ευρώ
Σάββατο και Κυριακή: 20 ευρώ Ανέργων/Φοιτητικό/ΑΜΕΑ: 17 ευρώ
Προπώληση:
Ticketservices.gr: https://www.ticketservices.gr/event/symfora-ap-to-poly-myalo
Viva.gr: https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/symfora-ap-to-poly-myalo
«Λεωφορείον ο Πόθος», έργο επίκαιρο, διαχρονικό, κλασικό, δαρβινικό αλλά και κβαντικό.
Στο Εθνικό μας Θέατρο, σε μια υπέροχη τρίωρη απολαυστική παράσταση.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αθάνατο έργο, ειδικά τώρα που δημοσιοποιούνται θέματα συζυγοκτονιών, κακοποίησης γυναικών και μη προνομιούχων εν γένει. «Υπέρ αδυνάμου» ο λόγος τού Τεννεσσή Γουίλλιαμς, που μεγάλωσε με μια αδελφή που κατέφευγε στον «Γυάλινο κόσμο» της και με μια μάνα θύμα των συνθηκών.
Η αμερικάνικη κοινωνία εξελίχθηκε σημαντικά από το 1947 μέχρι σήμερα. Θέματα διαφορετικότητας μοιάζουν να έχουν λυθεί, τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο. Αυτά τα εβδομήντα χρόνια που περάσανε από τότε απέδειξαν περίτρανα το ανατροφοδοτικό στοιχείο τού δημοκρατικού πολιτεύματος όταν βασίζεται και στηρίζει τα ιδεώδη τού Διαφωτισμού.
Ισότης-Ελευθερία-Αδελφότης, Δικαιοσύνη, Ισονομία. Δεν είναι απλώς λέξεις στο χαρτί στην οθόνη ή στο χαρτί. Είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Το Αμερικάνικο Σύνταγμα καθιερώνει και θέτει στο απυρόβλητο της ελευθερία τής έκφρασης, με προεξάρχουσα την ελευθερία τού Λόγου.
Παρά τις όποιες δοκιμασίες και κλυδωνισμούς που προέκυψαν από την πρακτική εφαρμογή αυτών των πάγκοινων αξιών, δεν υπάρχει μέχρι τώρα κανένα άλλο πολιτικό-κοινωνικό μοντέλο που να τα εξασφαλίζει.
Η εν θέματι παράσταση τού πολυκύμαντου Εθνικού μας Θεάτρου δικαιώνει τον συγγραφέα, δραματικό ποιητή Τεννεσσή Γουίλλιαμς (τον διαχρονικότερο κι ανθεκτικότερο στον πανδαμάτορα Χρόνο, ισχυρότερο όλων των συγχρόνων και προγενέστερών του).
Το χιλιοειδωμένο, χιλιοανεβασμένο και χιλιοειδωμένο αυτό έργο είναι αειθαλές όταν το σεβαστεί κανείς και το πάρει κατά γράμμα. ΓΙΑΤΙ ΝΑΙ, ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΑ ΡΑΣΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΠΑ και οι οιεσδήποτε κόντρα διανομές μόνον να εξασθενήσουν και να αδικήσουν το πρωτότυπο απαστράπτον κείμενο μπορούν.
Όσο πιο συνδημιουργικά συντηρητικό το ανέβασμα τόσο κλασικών και δοκιμασμένων μέσα στον Χρόνο έργων που βασίζονται στον λόγο τόσο ασφαλέστερα από αισθητικής, ρυθμολογικής και θεματολογικής πλευράς τα αποτελέσματα.
Είναι η πρώτη φορά που το βλέπω ανεβασμένο «Το Λεωφορείον ο Πόθος» (με νι, ευφωνικό και παλιομοδίτικο), είναι η πρώτη φορά που το απολαμβάνω, συγκινούμαι, κινητοποιούμαι, συμπάσχω, συμμετέχω μέσα μου βουβός, διαδρώ (στην εικονική οθόνη τού συνειδητού μου, αλλά και στα βαθιά νερά τού υποσυνείδητου)… είναι η πρώτη φορά που δεν βρίσκω τίποτα να προσθέσω ή να αφαιρέσω, τίποτα να παρατηρήσω ή να προτείνω για βελτίωση.
Βεβαίως, η πρωταγωνίστρια ήταν μονόχορδη και με ελάχιστες φωνητικές δυνατότητες, όμως κι αυτό προσέθετε στην αληθοφάνεια τής ερμηνείας.
Το βασικό ζευγάρι Στέλλας-Κοβάλσκι παραήταν baby-face και έδειχναν πολύ νεαρότεροι από τα υποτιθέμενα 25 και πλέον έτη τους (της εποχής τού 1950). Ειδικά η ηθοποιός που υποδύθηκε την Στέλλα έμοιαζε με κόντρα διανομή, ειδικά όταν κατέβαινε την θρυλική σκάλα ενδίδοντας στον κτηνώδη σεξουαλικό πόθο. Εμείς αυτό που βλέπαμε (και το συζήτησα με άλλους θεατές αυτό) ήταν κάποιος απροσδιόριστος πρωτοεφηβικός ερωτισμός που θα ταίριαζε περισσότερο στην Μπλανς, που ξεχειλίζει από καθυστερημένη παιδική αθωότητα (στο υπό-κείμενο τού έργου). Οι άλλοι ρόλοι ευτύχησαν σε ταιριαστή διανομή κι αποδόθηκαν επάξια από τους αντάξιους καλλιτέχνες.
Όλοι αξιέπαινοι, όλοι αξιόμαχοι, όλοι αξιοσέβαστοι στο δύσκολο λειτουργικό τους καθήκον.
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε. Η καλύτερη τού Εθνικού μας Θεάτρου μέχρι τώρα, για αυτή την θεατρική περίοδο.
Εξαιρετικά τα σκηνικά και τα κοστούμια, η μουσική, οι φωτισμοί, η μπρεχτική προβολή τού εσωτερικού στον εξωτερικό χώρο.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
https://www.n-t.gr/el/events/lewforeion_o_pothos/
https://www.ticketservices.gr/event/leoforeio-o-pothos/?lang=el
Τενεσί Ουίλιαμς
Λεωφορείον ο Πόθος
Έναρξη: 12 Nοεμβρίου 2021
Η Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» ξεκινά τη νέα θεατρική περίοδο με ένα αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας, το Λεωφορείον ο πόθος, του Τενεσί Ουίλιαμς, το οποίο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου.
Νέα Ορλεάνη, τέλη της δεκαετίας του 1940. Η Στέλλα και ο Στάνλεϊ Κοβάλσκι, δύο άνθρωποι από διαφορετικούς κόσμους – η Στέλλα κόρη μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας του Νότου, ο Στάνλεϊ ένας τραχύς Πολωνός μετανάστης δεύτερης γενιάς – ζουν έναν παθιασμένο έρωτα σε μια γοητευτικά παρηκμασμένη συνοικία της πόλης υπό τους μελαγχολικούς ήχους της τζαζ. Αυτό μέχρι τη στιγμή που στο σπίτι τους φτάνει η Μπλανς Ντυμπουά, η αδελφή της Στέλλας. Η Μπλανς στις αποσκευές της φέρνει όλη την απελπισία της χαμένης ζωής της, τα οικογενειακά βάρη που την τσάκισαν, έναν εύθραυστο ψυχισμό που την κάνει να προτιμά να ζει στη φαντασία αντί στην οδυνηρή πραγματικότητα. Η ματαίωση, η αποτυχία και ο χρόνος που περνά αδυσώπητα στοιχειώνουν το πολυδιάστατο έργο του Ουίλιαμς, που αντανακλά έναν σκληρό κόσμο ο οποίος αποβάλλει ή καταστρέφει όποιον δεν μπορεί να ενσωματωθεί.
Το έργο γράφτηκε το 1947 και έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Ethel Barrymore στη Νέα Υόρκη, σε σκηνοθεσία Ηλία Καζάν. Το 1951 γνώρισε παγκόσμια επιτυχία με τη μεταφορά του στον κινηματογράφο από τον ίδιο σκηνοθέτη και με πρωταγωνιστές την Βίβιαν Λη (Μπλανς) και τον Μάρλον Μπράντο (Στάνλεϊ). Έκτοτε έχει γνωρίσει αναρίθμητες αναβιώσεις στις σκηνές όλου του κόσμου, εντούτοις είναι η πρώτη φορά που το έργο ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο.
Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θανάσης Σαράντος
Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Λίνα Μότσιου
Μουσική: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης
Κίνηση: Εύη Οικονόμου
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Κακαβούλας
Σύμβουλος δραματουργίας: Μάρκος Τσούμας
Βοηθός σκηνογράφου: Φανή Παϊτάκη
Βοηθός ενδυματολόγου: Σοφία Τάμπλερ
Βοηθός σχεδιασμού ήχου: Τάσος Μπακασιέτας
Διανομή (αλφαβητικά)
Γιατρός: Άγγελος Ανδριόπουλος
Μιτς: Ιερώνυμος Καλετσάνος
Μάργκαρετ-Νοσοκόμα: Ίντρα Κέιν
Πάμπλο: Λάμπρος Κτεναβός
Στιβ: Νικόλας Μακρής
Ευνίκη-Μεξικάνα: Πηνελόπη Μαρκοπούλου
Στέλλα: Νάνσυ Μπούκλη
Mπλανς: Κωνσταντίνα Τάκαλου
Στάνλεϊ: Αποστόλης Τότσικας
Νέος: Γρηγόρης Φρέσκος
Μουσικοί επί σκηνής: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης, Γιάννης Παπαναστασίου
Φωτογραφίες προγράμματος: Ανδρέας Σιμόπουλος.
«ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ» σε κείμενο-σκηνοθεσία ΒΑΣΙΛΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Γνωρίστε μια μεγάλη ποιήτρια που «δεν μπορούσε να ζήσει φωναχτά» μέσα από μία queer παράσταση θεάτρου καμπαρέ στο ProjectR café πίσω από την Πάντειο.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από τις πιο ενδιαφέρουσες, συγκινητικές, ποιητικές παραστάσεις της χρονιάς που μόλις ανέτειλε. Επιτέλους, το θέατρο γίνεται πάλι «κρυφό σχολείο». Καιρός ήτανε. Να επανέλθουμε στην υψηλή Ποίηση, να ακούσουμε ενδιαφέρουσα αφήγηση, να δώσουμε προβάδισμα στον Λόγο και στην Λογική. Ναι, οι ποιητές είναι περισσότερο «λογικοί» από τους συνηθισμένους ανθρώπους που άγονται και φέρονται από τα άγχη τής καθημερινότητας. Οι ποιητές είναι περισσότερο «πρακτικοί» στην Διαχείριση Κρίσεων, επειδή ακριβώς βρίσκονται εκ γενετής, εξ ορισμού κι ως εκ της θέσεών των εις διαρκείς, αλλεπάλληλες και ποικιλόμορφες κρίσεις. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Σεισμογράφοι των καιρών τους, ευαίσθητες κεραίες, ζυγαριές τής εποχής τους, ακαταλόγιστοι αλλά λελογισμένοι, υψιπετείς, αιθεροβάμονες ακόμα κι όταν φαίνονται χαμερπείς, οι ποιητές (και οι ποιήτριες) είναι άστεγοι, μετανάστες, πένητες, άσυλο ζητώντες, την έξοδον κινδύνου διαρκώς αναζητώντες, τον δικό τους παράλληλο πλανήτη νοσταλγούν και σ΄ έναν ιδιωτικό επώδυνο κόσμο από ονειροφαντασιές χτυπιούνται σαν το χταπόδι πάνω στον άσπλαχνο βράχο τού ψαρά, τον λειασμένον από το αίμα των σωθικών τους.
Κανείς λογικός δεν διαλέγει παρόμοια μοίρα. Βάσανο κι απολύτρωση. Ο θάνατος επιστροφή στο Φως, το αδιόρατο εκείνον Φάος που βλέπουν μονάχα εκείνοι/εκείνες, που υπερβαίνουν τις συνήθεις κατηγοριοποιήσεις περί φυλών και φύλων και περιφέρονται άφιλοι/άφιλες στις ερήμους του κόσμου. Οι τυχερότεροι βρίσκουν συμμάχους, συνοδοιπόρους, προαγωγούς. Οι άλλοι / άλλες, οι μη προνομιούχοι μαστροπούς μόνον συναντάνε (κι εάν). Στην χειρότεροι περίπτωση περιφέρονται απελπισμένοι σε ατραπούς γεμάτες αγκάθια, οχιές, σκορπιούς μαύρους κι αγκαλιάζουν με τα φτερά τής Φαντασίας τους απόκρημνους γκρεμούς που μήτε τα πετούμενα ξωτικά πλησιάζουν. Οι ποιητές δεν φοβούνται τον θάνατο, η ζωή τούς / τίς τρομάζει. Αυτό είναι όλο. Κι είναι τόσο απλό.
Η μεγαλύτερη ποιήτρια της Αμερικής έζησε αφανής και άσημη, αξιοπρεπώς όμως, χάρη στην αγάπη των αδελφών και της νύφης της, παραγκωνισμένοι από περιώνυμους καθηγητές-κριτικούς από τους οποίους δεν έμεινε μήτε ένας αξιομνημόνευτος στίχος.
Η Έμιλι εκδικήθηκε τους ανοήτους μετριοκρατούντες μετά θάνατον. Όμως θα ήθελα στην εκπληκτική αυτή παράσταση, ο αξιοθαύμαστος για την φυσικότητά του ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ να μην αναφέρει καν τα ονόματα των κυνηγών της. Τιμωρία ανυπόφορη για κάθε Ηρόστρατο τού παρόντος και του μέλλοντος, φυσικά.
Τι θέαμα ήταν αυτό; Με στοιχεία παρενδυτικού queer, με μια πλατινέ προς χαλκόχρωμη περούκα τόσο «πλαστική» που έμοιαζε εξωκοσμική.
Αλλά η αληθοφάνεια-αληθοφάνεια. Μάλιστα. Αυτός κι αν είναι άθλος. Να υπερβαίνεις τα όρια, τα εσκαμμένα, τα προκατειλημμένα και να ΕΙΣΑΙ, να ΓΙΝΕΣΑΙ και να ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ως άλλος/άλλη κάτω από τα αμείλικτα φώτα της σκηνής. Αυτό είναι το ζητούμενο κάθε καλλιτεχνικής πράξεως, ανά-παραστατικής, μιμητικής, πολιτικώς ορθής αλλά κι αισθητικώς προκλητικής ούτως ή άλλως.
Μπράβο και πάλι μπράβο σε όλους τους συντελεστές αυτής της νυχταγωγίας υπό βροχήν πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα αλλοκοσμική, ιερή, τελετουργική, υπερβατική, διαχρονική αλλά και τόσο περιορισμένη στην ασφυξία τού πειραματικού σωλήνα Γαία.
Το ProjectR café είναι ο καταλληλότερος χώρος για ανάλογες μυσταγωγίες. Δηλώνω θαυμαστής, ακόλουθος, συνοδοιπόρος και αυτόκλητος συναυτουργός για παρούσες και μελλοντικές ποιητικές ιερές αλχημείες.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ
κείμενο-σκηνοθεσία… ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
σκηνικά-κοστούμια…Replica
επιμέλεια παραγωγής…Αντρέας Αριστοτέλους, Γιάννης Κλειδέρης
επικοινωνία…Νατάσα Παππά
στον ρόλο της Έμιλι ο Βασίλης Θεοδώρου
Η ζωή της διασημότερης Αμερικανίδας ποιήτριας που επειδή δεν άντεχε να ζήσει φωναχτά έγινε η ίδια ένα ποίημα. Μιά οικουμενική ψυχή για όλους… Μιά βιογραφική παράσταση γεμάτη ποίηση, τρυφερότητα, ονειροπόληση και νοσταλγία.
η παράσταση είναι υπό την αιγίδα του EMILY DICKINSON MUSEUM 280 MAIN ST. AMHERST MASSACHUSETTS 01002
Διάρκεια 60 λεπτά
πρώτη παράσταση Δευτέρα 06-12-2021 και κάθε Δευτέρα 21.15
ProjectR
Αλέξανδρου Πάντου 10 και Λαγουμιτζή 32 (πίσω από την Πάντειο) τηλέφωνο 2111110055
Γενική είσοδος 10 ευρώ
η είσοδος επιτρέπεται μόνο με τα πιστοποιητικά που ζητά η κυβέρνηση εμβολιασμού ή νόσησης.
Το «Sexy Laundry» της Michele Riml, στο θέατρο Κάππα με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Δάφνη Λαμπρόγιαννη.
ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΙ ΈΤΣΙ ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΙ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ παρομοίας θεματικής παραγωγών.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο παραδοσιακός πουριτανισμός των αγγλοσαξωνικής (και όχι μόνον) καταγωγής προτεσταντών έχει διαπιδύσει ως κυρίαρχη πολιτιστική περιρρέουσα ατμόσφαιρα του Δυτικού Κόσμου, τόσο που η διπρόσωπη υποκρισία θα έκαμε τον Ρωμαίο Θεό Ιανό να κοκκινίσει!!!
Ο γάμος ως καπιταλιστική σύμβαση, μετεξέλιξη της αναγεννησιακής οικοτεχνίας και της μεσαιωνικής φεουδαρχίας, απογυμνώνεται εδώ από το επιφανειακό του λούστρο κι απογυμνώνονται τα αλλοτριωμένα σώματα από τις ψευδαισθήσεις, τις παρανοήσεις, τις ειδωλοποιήσεις τους.
Η μόδα ως κυρίαρχος άξονας τού εκάστοτε κατεστημένου επιβολής νορμών, κανόνων και υποδειγμάτων προς συμμόρφωσιν, επιβάλλει στον Δυτικό Κόσμο την αναζήτηση τής αιώνιας νεότητας.
Παυσίλυπος και παυσίπονος πολιτισμός, με φρενιτικούς ρυθμούς υπερπαραγωγικότητος προκειμένου να επιτευχθεί η μεγίστη ανταγωνιστικότητα τής Οικονομίας οδηγώντας σε υπεράντληση των φυσικών κι ανθρωπίνων πόρων, σε κατασπατάληση της όποιας μορφής ενέργειας, στην κατάθλιψη, καταπόνηση, εξόντωση τού ανθρωπίνου σώματος που ασφυκτιά σε αφύσικες στάσεις κι αφύσικους ρυθμούς επιτάχυνσης.
Οι νέοι σύζυγοι ξεκινούν να στήσουν το ιδανικό σπιτικό τους ακολουθώντας το «αμερικάνικο όνειρο» και μετά από είκοσι χρόνια, επιτυχημένοι, με δύο παιδιά, με σπίτι, εξοχικό και δύο ή τέσσερα αυτοκίνητα, ανακαλύπτουν ξαφνικά πως έχουν λησμονήσει τα σώματά τους και τις χαρές τις ερωτικές.
Και τότε ρίχνονται με τα μούτρα να αναστήσουν την ήδη ταριχευμένη σεξουαλική τους ζωή. Δίαιτες, ινστιτούτα αισθητικής, θεσμοθετημένη πορνεία, εμπορευματοποιημένη αγορά βασισμένη στο δίπολο προσφορά-ζήτηση, μηχανήματα, βοηθήματα, εξαρτήματα, ενδύματα, εσώρουχα, μαστίγια, leathers, λέσχες, αγγελίες, ανταλλαγές… φαντασία.
Το αποτέλεσμα είναι πενιχρό ούτως ή άλλως και δεν συγκρίνεται ούτως ή άλλως με την πάλαι ποτέ εφηβική ρώμη και νεανική ορμή.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε το πολυπόθητο για τα μικροαστικά γούστα μας happy-end!!!
Σε άλλες περιπτώσεις, κενό-απελπισία-διαζύγιο-χωρισμός-τραύμα-ψυχανάλυσις…
Υπάρχει και η stand-up comedy για να γελάσουμε με τα χάλια μας και να επιτύχουμε κάποιον βαθμό δραματοθεραπείας.
Τελικά, ο κάθε θίασος, ανάλογα με την παραγωγή, την στόχευση, το target-group, την πρόθεση του σκηνοθέτη, την διανομή, τους διατιθέμενους ανθρώπινους και υλικούς πόρους, μεταφέρει στα καθ’ ημάς ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ ΑΣΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ – ΑΛΙΜΟΝΟ – ΚΩΜΩΔΙΑ και που οι διάφοροι πολιτισμοί το λύνουν εδώ και αιώνες με διαφορετικούς τρόπους (όπως π.χ. η πολυγαμία, το ανατολίτικο χαρέμι…).
Δεν προτείνω φυσικά κάτι τόσο ασύμβατο με τα ήθη κι έθιμά μας, όμως απλώς επισημαίνω ως κριτικός ότι το θέατρο είναι ΚΑΙ καθρέφτης της κοινωνίας, ένα ανοικτό σχολείο μιμήσεως επιτυχημένων τρόπων και συμπεριφορών προκειμένου να εξασφαλιστεί η κοινωνική ειρήνη, η συμβατότητα και η συνεργατική λειτουργικότητα…
Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι όχι και τόσο. Η εκάστοτε πολιτική ορθότητα είναι συνώνυμη της κατεστημένης ιδεολογίας και τροφοδοτεί τον καθημερινό φασισμό, τροφή τής απολυταρχικής εξουσίας. Επειδή όμως έχουμε την τύχη να ζούμε σε δημοκρατικές, ελεύθερες κοινωνίες, ας διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού το δικαίωμά μας στην σάτιρα, στην διακωμώδηση, στον καυτηριασμό ακραίων αντικοινωνικών υπερβολικών συμπεριφορών. Η κωμωδία είναι το αγαπημένο παιδί της Δημοκρατίας. Η εξαφάνιση, ο περιορισμός ή η λογοκρισία της θέτει εν αμφιβόλω τη βασική Ισονομία, Ελευθερία τής Έκφρασης και της ίδιας της Δικαιοσύνης εν τέλει (γραπτής και άγραφης…).
Στο συγκεκριμένο θέμα των σεξουαλικών αποξενωμένων συζύγων είναι ευρύ το φάσμα τής δραματουργικής διαχειρίσεως αυτού του πρωτογενούς υλικού που ρέπει από την τραγωδία τής Μήδειας στην κωμωδία τού sexy laundry.
Ας είμαστε ανοικτοί στο γέλιο. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι το βασικό αντι-φασιστικό, αντι-ρατσιστικό εργαλείο.
Οι άλλοι είναι ο καθρέφτης μας. Όταν ανακύπτει μία Κρίση, καλόν είναι πριν αντιδράσουμε να προτάξουμε την ανάγκη για αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, φιλότητα και ΑΓΑΠΗ εν τέλει…
Με σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση κι ευγνωμοσύνη,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, ενώνονται με τα «δεσμά του γάμου» από 9 Δεκεμβρίου στο θέατρο ΚΑΠΠΑ. Οι δύο τους συναντιούνται πρώτη φορά επί σκηνής, με αφορμή την τρυφερή κωμωδία της Michele Riml, «Sexy Laundry», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Το “Sexy Laundry” είναι μια ξεκαρδιστική, όσο και συγκινητική κωμωδία, που έχουν παρακολουθήσει ήδη εκατομμύρια θεατές σε πάνω από 20 χώρες ανά τον κόσμο, ενώ έχει αποσπάσει διθυραμβικά σχόλια από κοινό και κριτικούς.
Για το έργο: 25 χρόνια γάμου, 3 παιδιά, λίγα παχάκια, ολίγη φαλακρίτσα, πολλή γκρίνια, πολλή ανασφάλεια, πολλή αγάπη και ολίγον sex!
Πού οδεύομεν;
Θ’ αφήσουμε τη συνήθεια να μας βγάλει στα βράχια, ή να πάρουν το τιμόνι τα αισθήματα;
Μήπως είναι πια αργά;
Ή μήπως να το ξαναπάρουμε απ’ την αρχή;
Καλά τα ερωτήματα, με τις απαντήσεις τι γινεται;
Ο Λάρυ και η Άλις σ’ ένα δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου, και με το εγχειρίδιο ΣΕΞ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ ανά χείρας, αμήχανοι, αξιοθρήνητοι και αξιολάτρευτοι, προσπαθούν να βρουν τις απαντήσεις… και το ερωτικό πάθος που έχει …ατονήσει με το πέρασμα του χρόνου.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη 19:00 (λαϊκή απογευματινή)
Πέμπτη 21:00
Παρασκευή 21:00
Σάββατο 18:00 και 21:00
Κυριακή 20:00
Τιμές
Τετάρτη 15€
Πέμπτη 17€
Παρασκευή 20€
Σάββατο απόγευμα 15€
Σάββατο βράδυ 20€
Κυριακή 20€
Φοιτητικό 12€
ΑΜΕΑ – Ανεργίας – Παιδικό – Θέσεις Περιορισμένης Ορατότητας 10€
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΑΦΝΗ ΛΑΜΠΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Σπύρος Παπαδόπουλος
Μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίνα Κατσακούλη
ΈΝΑ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ μελοδραματικό και ερεβώδες «ΚΟΥΔΟΥΝΙ» χτυπάει σημαίνοντας την συλλογική χαρμολύπη μας στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Φαίνεται πως η ηθογραφία καλά κρατεί στο νεοελληνικό θέατρο, εικονογραφώντας κι αποδίδοντας εν μεγεθύνσει τις παθογένειες μιας κοινωνίας οιονεί ευρωπαϊκής αλλά και ανατολίτικης, που ναι μεν παραδέχτηκε θεσμικά τα δικαιώματα των ομοερωτικών και των διαφορετικών εν γένει, εξακολουθεί όμως να κατατρύχεται από ενοχές και οιδιπόδεια που οδηγούν στην αυτομαστίγωση.
Η ομοφυλοφιλία έχει συχνά αποδοθεί στην σύγχρονη ελληνόφωνη Τέχνη, από τις ασπρόμαυρες ταινίες μέχρι και σήμερα με το συνοδευτικό τής αμαρτίας / αστοιχίας, αν όχι και της παραβατικότητας. Και ναι μεν η Τέχνη λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και στα κοινωνικά προβλήματα ως μικροσκόπιο, όμως πολύ συγκίνηση έχει προκληθεί χωρίς το ανάλογο βάρος το εξωτερικό. Η εσωτερίκευση τού Υπερεγώ είναι ένα άλλο θέμα, ευρύτερο και δυσχερέστατο στην διαχείρισή του.
Είδα λοιπόν στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ μια αριστουργηματική παράσταση, βασισμένη σε ένα καλογραμμένο κείμενο, που ξεπήδησε λες μέσα από τη ζωή, σαν φέτα νατουραλιστική.
Αν δεν ήταν η θεατρική σύμβαση, ειδικά οι αλλαγές του φωτισμού και οι εμφανείς τεχνικές αλλαγής χωροχρονικού πλαισίου, αν το έβλεπα αυτό σε ταινία, με την ίδια απολύτως επιτυχημένη διανομή, θα έκλαιγα μέχρις εξαντλήσεως.
Συνταρακτική η πόρνη μάνα, απελευθερωμένη αλλά και δεσμευμένη, που «αμάρτησε μεν για το παιδί της», δεν μπορεί όμως να αποδεχτεί την ομοερωτική επιλογή του κι ένα απλό μικροαστικό δράμα μετατρέπεται σε ψυχολογικό θρίλερ.
Η ανθρώπινη κωμωδία είναι συγγνωστή από την Αναγέννηση και μετά. Ειδικά ο Διαφωτισμός προέτεινε και προεξέτεινε την έννοια της προσωπικής ατομικής ελευθερίας και την δυνατότητα της επιλογής στα όρια τής μη βλαπτικής συμπεριφοράς. Η όποια αυτοκαταστροφή είναι καθαρά παθολογικό φαινόμενο κι εν πολλοίς μη επιθυμητή. Την κοινωνία ελευθέρων ατόμων συμφέρει η συνδημιουργικότητα όλων, η μετατροπή τής ερωτικής μηχανής σε παραγωγικότητα βιομηχανική, τεχνολογική, ψηφιακή. Έχει κάθε λόγο λοιπόν να ενσωματώσει το διαφορετικό, ειδικά όταν είναι ευφυές, επινοητικό, πολυμήχανο. Και ποιος οξυδερκέστερος των μέχρι πρότινος κατακριτέων, όταν έχουν επιβιώσει υποδυόμενοι ρόλους εξ αντιθέτου;
Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξέρουμε αν και κατά πόσον ο μέχρι πρότινος συμπαθέστατος κι ενσυναίσθητος μορφωμένος κρυπτοομοφυλόφιλος εκδικείται ή επιδίδεται σε μια ακραία πράξη συμπόνοιας όπως η παπαδιαμαντική «Φόνισσα». Είναι ασαφές το τέλος, ανοικτό κι ως εκ τούτου ευεπίφορον εις κάθε ερμηνείαν. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα, ο ρυθμός κλιμακώνεται στο τελικό κρεσέντο, όπου η εικόνα αναλαμβάνει τα ηνία από τον ολοένα κι ελλείποντα ήχο. Οι λέξεις κρατούν το νήμα μιας κάποιας λογικής, η απουσία τους δίνει τόπο στα ορμέφυτα και στην οργή, στην συμπιεσμένη, στην καταπιεσμένη οργή.
Εκπληκτική παράσταση. Ελπίζω να επαναληφθεί και στην μετά «όμικρον» εποχή. Εύχομαι να γίνει κινηματογραφική ή τηλεοπτική ταινία και να μην την χάσουν όλοι και όλες όσες εξακολουθούν να θεωρούν το διαφορετικό αμαρτία.
Ο Μεσαίωνας είναι πολύ μακριά πίσω μας και ΔΕΝ θα ξαναγυρίσουμε. Οι πυρές που καίνε βιβλία ή και ανθρώπους ΔΕΝ θα ξανανάψουν ποτέ. Ας είμαστε ευαίσθητοι και αγωνιστικά αντίθετοι στον καθημερινό ρατσισμό που πολλές φορές μεταμφιέζεται στα αντίθετά του (όπως είναι π.χ. η λεγομένη «πολιτική ορθότητα»). Και για να παραφράσω τον Ελύτη, όπου ακούς ορθότητα κάποιος προσπαθεί να σε κόψει και να σε ράψει στα μέτρα του, ακόμα κι αν χρειαστεί να σε αποκεφαλίσει ή να σου κόψει τα πόδια… Ας ευαισθητοποιηθούμε όλοι απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα επιβολής τού «ορθού». Κάθε φορά που επικράτησε αυτό στο παρελθόν, η Ιστορία έδειξε πάντα έναν καινούργιο Μεσαίωνα. Παλέψαμε πολύ σκληρά για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Ελευθερία τού Λόγου και τής Έκφρασης, την Αυτοδιάθεση, για την επιλογή συντρόφου, θρησκείας, ιδεολογίας. Μην τα γκρεμίσουμε όλα τώρα στο όνομα ενός στρεβλού, αντεστραμμένου «προοδευτισμού». Προσέξτε τις λέξεις! Έχουν την δική τους λογική κι εκδικούνται τους αμόρφωτους, τους αδιαμόρφωτους, τους δοκησίσοφους, τους αγγράμματους εγγραμμάτους, τους ανοήτους σοφολογιοτάτους, τους φασίστες μετριοκρατούντες που ανακηρύσσουν τον ολίγιστο εαυτό τους πρότυπο το οποίο εξάπαντος πρέπει να μιμηθούν οι άλλοι. «Οι άλλοι είναι η Κόλαση», όπως λέει ο Σαρτρ στη «Ναυτία» του όταν δεν έχουν αυτογνωσία, δεν ασκούνται καθημερινά στην ενσυναίσθηση, όταν θεωρούν τον εαυτό τους τέλειο κι ότι για όλα «φταίνε οι άλλοι». Οι άλλοι είμαστε εμείς κι οφείλουμε για το καλό όλων να αυτοβελτιωθούμε και να εξασκήσουμε τις κοινωνικές μας δεξιότητες.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΔΙΑΘΛΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ. Κι αν κρίνω από αυτή την επιτυχημένη παράσταση, η Ελληνική Κοινωνία έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει μέχρι της απελευθέρωσή της από μεσαιωνικές / οθωμανικές αγκυλώσεις.
Μετά Δέους και Πίστεως εις το Φως / Φάος,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-metaxourgeio/to-koudouni/
Παράταση παραστάσεων!
Κάτι καλό συμβαίνει στο θέατρο Μεταξουργείο…
Μετά από 10 συνεχόμενες SOLDOUT παραστάσεις και με ενθουσιώδεις κριτικές και υποδοχή από κοινό και κριτικούς, το νέο σύγχρονο ελληνικό έργο «Το κουδούνι» του Δημήτρη Αλεξίου που ανεβαίνει για πρώτη φορά σε δική του σκηνοθεσία από την ομάδα Αντικλείδι, θα συνεχίσει τις παραστάσεις του στο ίδιο θέατρο μετακομίζοντας πλέον το Σαββατοκύριακο.
Το κουδούνι
του Δημήτρη Αλεξίου
από την ομάδα Αντικλείδι
YouTube trailer: https://www.youtube.com/watch?v=jv4TMHuLv3s
«Γροθιά στο στομάχι» χαρακτηρίστηκε η παράσταση που γέμισε κόσμο τον πεζόδρομο της Ακαδήμου τα Δευτερότριτα του Οκτώβρη και του Νοέμβρη. Μία αναμέτρηση με τις κρυμμένες και παραμελημένες αλήθειες, με τα βολικά ψέματα, με τις κοινωνικές συμβάσεις και υποχρεώσεις, με τον ίδιο μας τον εαυτό. Μια βουτιά στην ψυχή όχι μόνο των ηρώων αλλά καθενός μας. Αμείλικτη, σκληρή, ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας, από μία δουλεμένη ομάδα που φλέγεται πάνω στο σανίδι. Μια παράσταση που χωρίς να είναι κωμωδία αναπολεί με χιούμορ την τρυφερότητα και την κίβδηλη αγνότητα του παρελθόντος, που χωρίς να είναι θρίλερ προκαλεί τρόμο για το τι είναι ικανοί οι άνθρωποι, που χωρίς να είναι αστυνομική ψάχνει τις αιτίες θανάτου και εγκλημάτων, που χωρίς να είναι queer κοιτάζει στα ίσια το θέμα της φαλλοκρατίας, του σεξισμού, της σεξουαλικότητας και της αναζήτησης της σεξουαλικής ταυτότητας.
Για 10 ακόμα παραστάσεις. Μην το χάσετε!
Λίγα λόγια για το έργο:
“Μια εφηβική παρέα αγοριών που άντεξε στο πέρασμα του χρόνου.
Σαραντάρηδες πια καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με όσα δεν ήξεραν αλλά και όσα ήξεραν και επέλεγαν επιμελώς να καταχωνιάζουν.
Μια μάνα κατάκοιτη με αδυναμία ομιλίας επικοινωνεί τις ανάγκες αλλά και όλες τις επιθυμίες της με ένα ηλεκτρικό κουδούνι κρεμασμένο στο λαιμό.
Πόση δύναμη μπορεί να κρύβεται στην αδυναμία;
Πόση εξουσία στην ανημπόρια;
Πόσο μας επηρεάζουν οι άνθρωποι γύρω μας;
Πόσο μας αλλοιώνουν, μας διαμορφώνουν, μας συνθλίβουν;
Πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά στις επιλογές μας;
Το νέο έργο του Δημήτρη Αλεξίου είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα χαρακτήρων που είναι φίλοι μας, κοιμούνται δίπλα μας ή τους αντικρίζουμε κάθε μέρα στον καθρέφτη. ”
Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή
σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου
και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη
Διάρκεια: 105’ χωρίς διάλειμμα
Κρατήσεις/ ομαδικά εισιτήρια: 6972211091
Facebook Page: https://www.facebook.com/antikleiditheater
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω από 15 ετών.
Πρωτόκολλα Covid:
Είσοδος με πιστοποιητικό εμβολιασμού ή πιστοποιητικό νόσησης εντός 3 μηνών. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο – σκηνοθεσία: Δημήτρης Αλεξίου
Σκηνικά: Σταμάτης Ζέρβας
Κατασκευή σκηνικών: Γιώργος Χάιντας, Δημήτρης Μαμάι, Αλέξανδρος Πέτοβας
Φωτισμοί: Δημήτρης Αλεξίου
Φωτογραφίες: Γιώργος Νίκογλου
Βίντεο: Νεκτάριος Θεοδώρου
Graphics design: Δήμητρα Καραγιάννη
Πρωτότυπη μουσική επένδυση: Βαγγέλης Σερίφης
Δημόσιες σχέσεις: Acerinta
Εκτέλεση παραγωγής: Κωνσταντίνος Πλατής
Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή
σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου
και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη
Ερμηνεύουν: Απόστολος Βαρναβέλιας, Κατερίνα Ξαναλάτου, Βασίλης Λαδικός , Γιώργος Χάιντας , Βαρβάρα Ραμπαούνη, Γεωργία Προκοπίου. Φιλική συμμετοχή: Βασίλης Μουτσόπουλος
Σκέψεις, περισκέψεις, επί-σκέψεις με αφορμή την «Ολεάννα» του Μάμετ, που ανεβαίνει υποδειγματικά στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ στο Μεταξουργείο.
ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ ΚΑΙ Η ΧΡΟΝΟΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έργο που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1992 στην Μασαχουσέτη των Η.Π.Α. έρχεται σήμερα να επανεισαχθεί ως επίκαιρο με μια αξιοσημείωτη χρονοκαθυστέρηση 30 ετών. Αυτό κατ’ αρχήν δείχνει την διαχρονικότητα και «αθανασία» του διακεκριμένου θεατρικού συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, αφ’ ετέρου πρέπει και οφείλουμε να προβληματιστούμε για την ετεροχρονισμένη (ή ταυτόχρονη, λόγω Διαδικτύου) εισαγωγή αισθητικών, ιδεολογικών και κοινωνικών ρευμάτων.
Το χάσμα των γενεών παίζει φυσικά έναν σημαντικότατο ρόλο στην «Ολεάννα». Ο Κύριος Καθηγητής είναι ως φαίνεται παιδί του Μάη του 1968, των παιδιών των λουλουδιών και των αντικομφορμιστικών φιλειρηνικών κινημάτων. Στα νιάτα του προφανώς διάβαζε τα βιβλία τού Μαρκούζε και της περίφημης «Σχολής της Φρανκφούρτης». Είναι μορφωμένος, γραμματισμένος και σπουδαγμένος. Ανήκει στην προνομιούχα μεσοαστική τάξη με όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Από την άλλη πλευρά, η νεαρή φοιτήτρια εργατικής καταγωγής που δυσκολεύεται με τα δίδακτρα (εκεί όπου δεν ισχύει η δωρεάν Παιδεία), ως ορμητική και θυελλώδης έφηβος κάνει την πολιτική ορθότητα σημαία της επανάστασής της, οργανώνεται σε «ομάδα», αποτελεί μέρος ενός συλλογικού «εγρηγορότος» κι επιχειρεί να μετατρέψει την προσωρινή αμάθειά της σε δοκησίσοφο αρνητισμό. Δεν σέβεται μήτε την ηλικία μήτε τις γνώσεις μήτε την εμπειρία ενός μεγαλύτερου δασκάλου της, τον ταυτίζει αυθαίρετα και προκατειλημμένα με την πατρική/πατριαρχική εξουσία, προβάλλει πάνω του πατερναλιστικές συμπεριφορές που ίσως έχει ή μιμείται εκείνος σε έναν βαθμό. Όμως ο ταλαίπωρος προσπαθεί να την καταλάβει, παρά την όποια επιθετικότητα που προέρχεται από την βιολογική, κούραση, τη σύγχυση, την ανεπάρκεια να αντιμετωπίσει τα πρακτικά βιοποριστικά προβλήματα τής οικογένειάς του (και της ζωής γενικότερα).
Κατ’ αρχήν ασκώντας την ενσυναίσθηση εκείνος κάνει ένα βήμα καλής θέλησης και της εξομολογείται πως κι εκείνος νιώθει μπερδεμένος, ανεπαρκής, «σκουπίδι»… Αποκτά οικειότητα και ταυτίζεται μαζί της, αφού προβάλλει την δική του εφηβεία πάνω της. Εκείνο είναι το πρώτο, το βασικό και το μοιραίο λάθος του: την αντιμετωπίζει ως ίση, ως ομόλογο, ως ανάλογος, ως εταίρο, ως συνεταίρο στο Χάος. Εκείνη όμως δεν ανταποκρίνεται. Δεν ανοίγεται. Είναι κλειστή σαν στρείδι. Αποφασισμένη. Εργαλείο εκτελεστικό, όπλο στο χέρι μιας υπερ-συνείδησης, μιας συλλογικότητας που έχει αποφασίσει από πριν τι είναι «ορθόν», τι είναι σωστό και τι όχι. Δεν σας ακούγεται κάπως φασιστικό αυτό; Και πού είναι η ελευθερία τού Λόγου και της έκφρασης, κοινή στις δημοκρατικές κοινωνίες που προέκυψαν μετά τον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση;
Μία παρέα νεαρών εφήβων, ευλογημένα δοκησίσοφων, υπέρ της απλοποιήσεως του εμπλουτισμένου μέσα στους αιώνες γλωσσικού κώδικα, μπορεί να επιβάλλει στους «μεγάλους» πώς θα μιλούν και πώς όχι; Το πώς φέρονται είναι άλλο θέμα. Η σωματική και ψυχολογική βιοπραγία είναι απαράδεκτη και κατακριτέα. Όμως το να αφαιρούμε, το να καίμε βιβλία, το να μην διδάσκουμε πλέον τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά γιατί ήταν «σεξιστικά» με υπερβαίνει.
Το δεύτερο λάθος τού Κυρίου Καθηγητή είναι η σωματικότητα. Σήμερα στην μετατεχνολογική εποχή τής τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης κάθε άγγιγμα, κάθε προσέγγιση, κάθε καταγραφή μιας συνομιλίας είναι επιτρεπτή μόνον κατόπιν αμοιβαίας συγκαταβάσεως, συμφωνίας και συμβάσεως, ει δυνατόν γραπτής και υπογεγραμμένης με ψηφιακή ή χειροποίητη υπογραφή.
Το τρίτο λάθος τού Κυρίου Καθηγητή είναι η παράνοια μεγαλείου, η ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, αποτελέσματα τής αγίας ακαδημαϊκής έδρας που θα κατέχει σε λίγο. Ας μην ξεχνάμε πως τα σύγχρονα πανεπιστήμια κατάγονται από τα μεσαιωνικά θρησκευτικά κολλέγια και η λέξη «Κανόνας / Κανών» έχει καθαρά εκκλησιαστικό περιεχόμενο.
Ο άντρας καθηγητής κάνει όλα τα λάθη που περιμένει η αντίπαλός του. Το έργο αυτό θα έπρεπε να λέγεται «Ποντικοπαγίδα». Το κατηγορεί για έλλειψη σεβασμού, την κατηγορεί για έλλειψη ενσυναίσθησης. Ποιος / ποια έχει δίκιο; ΚΑΝΕΙΣ / ΚΑΜΙΑ. Είναι και οι δύο εγκλωβισμένοι στο αξιακό τους σύστημα, στις αρχές, στις έξεις και στις συνήθειές του. Είναι ισοδύναμοι και ισόρροποι. Ο Ντέιβιντ Μάμετ στήνει μια αρχετυπική δραματική σύγκρουση μοιράζοντας τον τραγικωμικό «Αγώνα λόγων» σε δύο ισάξιους ρήτορε, εκπροσώπους της τάξης, της ομάδας, της συλλογιστικής τους.
Εκπληκτική η παράσταση στο θέατρο ΑΡΓΩ με τον έμπειρο, εμπειρότατο ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΟΦΙΑΝΟ σε διπλό ρόλο υποκριτή και σκηνοθέτη. Η παράσταση έγερνε προς το μέρος του άντρα. Η Μαριλένα Λιακοπούλου ήταν σχηματική, περιγραφική, άκαμπτη, αδικώντας το πρόσωπο που συμβολίζει όλες τις γενιές των κακοποιημένων γυναικών (και ανδρών) που ζητούν δικαίωση.
Το κίνημα τού #MeToo, του οποίου είμαι ένθερμος οπαδός κι εγώ ως κακοποιηθείς για τις πάμπολλες ιδιαιτερότητές μου, είναι σήμερα περισσότερο κι από επίκαιρο. Είναι επιτακτικό προκειμένου να αποδοθεί συμπαντική δικαιοσύνη, να απαλειφθεί το γήινο κάρμα (ο κοσμικός νόμος τής αιτίας και του αποτελέσματος). «Αντιπεπονθός» το έλεγαν αυτό οι αρχαίοι.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ως ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ, ΣΟΦΗ ΤΡΟΦΟΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, της Γαίας συμπεριλαμβανομένης. Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ γιατί έχει στο πλευρό της την ΘΕΜΙΔΑ / ΔΙΚΗ / ΝΕΜΕΣΙΝ. Στέκομαι στο πλευρό όλων των αγωνιζόμενων νέων. Κάθε αλλαγή προκύπτει μέσα από την ορμή των νεαρών αμφισβητιών. Αλλιώς θα ήμασταν ακόμη στα σπήλαια.
Παρατηρώντας το αρχιτεκτονικώς δομημένο βασίλειο των μελισσών, παρατηρούμε πως μόλις γεννηθεί η καινούργια βασίλισσα (συνήθως εργάτρια μέλισσα αφού τραφεί επί ικανό και αναγκαίο διάστημα με βασιλικό πολτό) η παλαιά εγκαταλείπει την κοινωνία της κυψέλης και με τις πιστές της εργάτριες-ακολούθους-συνοδοιπόρους μετοικεί, μεταναστεύει, αυτοεξορίζεται και στήνει αλλού το καινούργιο βασίλειό της. Κατά-στημα. Από εκεί βγαίνει και η λέξη κατεστημένο.
Και μια συμβουλή, προς όλους εμάς τους οργισμένους νέους: ακούστε, δείτε, παρατηρείστε, αναλογιστείτε, διαλογιστείτε, ερευνήστε, μελετήσετε πολύ πριν επιτεθείτε. Μόνον τότε θα είστε αποτελεσματικοί και θα έχετε το Δίκαιο με το μέρος σας.
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΑΦΟΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ!!!
Κι αν η γλώσσα μου σάς φαίνεται περίεργη είναι γιατί την κληρονόμησα από τον Όμηρο!!! Αποδεχτείτε με, ως διαφορετικό (και σ’ αυτό). Και σας παρακαλώ, σας εκλιπαρώ, μην με ρίξετε στην πυρά. Μού έχει συμβεί πολλές φορές στον Μεσαίωνα… Η ΆΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΜΑΡΤΙΑ / ΑΣΤΟΧΙΑ. Ειδικά όταν παίρνει τη μορφή τής δοκησισοφίας… Οι δάσκαλοί σας διδάσκονται από εσάς και διαδρούν και νοιάζονται αρμονικώς προκειμένου να επιτευχθεί μια αγαστή συν-εργασία, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΌΛΩΝ (κι εδώ ταυτίζονται τα δύο γένη: στην γενική πληθυντικού).
Μετά περισσής περισκέψεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Δελτίο Τύπου
«Oλεάννα»: Αφετηρία και προορισμός του #MeToo
«Oλεάννα»
του Ντέιβιντ Μάμετ
Σκηνοθεσία: Φίλιππος Σοφιανός
Με τους
Φίλιππο Σοφιανό και Μαριλένα Λιακοπούλου
Πρεμιέρα: Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021
για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Η Hand Made Production Ε.Π.Ε. παρουσιάζει το συγκλονιστικό έργο του Αμερικανού βραβευμένου συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, «Ολεάννα», σε μετάφραση της Γεωργίας Ζάχου και σκηνοθεσία του Φίλιππου Σοφιανού, στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου ΑΡΓΩ, από την Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021. Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν ο Φίλιππος Σοφιανός και η Μαριλένα Λιακοπούλου.
Λίγα λόγια για το έργο
Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, ο Τζων, και μια νεαρή φοιτήτρια, η Κάρολ, με αφορμή ένα μάθημα, μπλέκονται σε ένα παιχνίδι λέξεων, παρεξηγήσεων και παρερμηνειών – σε ένα παιχνίδι εξουσίας. Ο τίτλος «Ολεάννα» προέρχεται από ένα νορβηγικό παραδοσιακό τραγούδι το οποίο κάνει λόγο για την ουτοπία μιας ιδανικής κοινωνίας. Έτσι ακριβώς και το έργο, μέσα από τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται, επιχειρεί να διερευνήσει την «ουτοπία της πραγματικότητας». Μέσα σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον, εκ πρώτης όψεως δημοκρατικό και ελεύθερο, τοποθετεί έναν καθηγητή και μία φοιτήτρια σε μία σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ τους. Η ανάγκη και των δύο για εξουσία και ασφάλεια καθιστά αδύνατη την μεταξύ τους επικοινωνία και την αμοιβαία κατανόηση. Η ίδια η πραγματικότητα τούς παραμορφώνει σε θηρία και η επίφαση της πολιτισμένης δημοκρατίας που τους περιβάλλει, αποδεικνύεται ουτοπική.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Στην «Ολεάννα» ο Ντέιβιντ Μάμετ εξερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, μελετώντας τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα, καθώς και τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται στο πλαίσιο του ισχύοντος εκπαιδευτικού συστήματος, ενός συστήματος που, είτε δημιουργεί «πελατειακές σχέσεις» στους συμμετέχοντες, είτε δίνει άλλοθι σε συναισθηματικές αναπηρίες. Το έργο είναι μια μηχανή παραγωγής ερωτημάτων τα οποία συνοδεύουν τον θεατή μέρες μετά την παρακολούθηση της παράστασης. Ερωτήματα που εν έτει 2021 παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος τόσο απενοχοποιημένα να γκρεμίζει το μέλλον ενός άλλου; Πόσο επηρεάζει η συλλογικότητα την ατομική συνείδηση; Πώς μπορεί μια φιλική χειρονομία να μεταφραστεί σε παρενόχληση; Μήπως στην πραγματικότητα είναι; Μήπως η εξουσία την κάνει να είναι; Η «Ολεάννα» θεωρείται ένα από τα πιο προκλητικά κείμενα του Μάμετ. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1992 στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης από τον θίασο BackBay Theater και κατάφερε να εγείρει αντιδράσεις. Οι κριτικοί αντιμετώπισαν το έργο ως μια δεξιά πολεμική ενάντια στην πολιτική ορθότητα, ενώ για τους αριστερούς ο Μάμετ έγινε σύμβολο της τοξικής αρρενωπότητας. Σήμερα, όμως, μετά το ξέσπασμα του ελληνικού #MeToo, ίσως είμαστε πλέον έτοιμοι για μία εκ νέου ανάγνωση.
Φίλιππος Σοφιανός
Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Γεωργία Ζάχου
Σκηνοθεσία – φωτισμοί – μουσική επιμέλεια: Φίλιππος Σοφιανός
Σκηνικά – κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Βοηθός σκηνοθέτης: Γιάννης Τσουρουνάκης
Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Διεύθυνση παραγωγής: Τέτα Καμπουρέλη
Παραγωγή: Hand Made Production Ε.Π.Ε.
Φωτογράφιση: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Διανομή
Φίλιππος Σοφιανός – Τζων
Μαριλένα Λιακοπούλου – Κάρολ
Info
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη στις 20.30
Πέμπτη στις 21.15
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: €17 πλατεία, €15 εξώστης
Μειωμένο: €10 για θεατές άνω των 65 ετών, φοιτητές, ανέργους
Προπώληση εισιτηρίων: €14
Ατέλειες ηθοποιών και σπουδαστών Δραματικών Σχολών δεκτές
Εισιτήρια – Προπώληση: viva.gr
Πληροφορίες – κρατήσεις θέσεων
Τηλ.: 6974432929 / 6970012618 / 6936144443
Email: sofianoshandmade.p@gmail.com
Θέατρο ΑΡΓΩ
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο (πλησίον σταθμού μετρό «Μεταξουργείο»)
Τηλ.: 210 5201684 / https://argotheater.gr/
Social media παράστασης
Facebook: https://www.facebook.com/OleannaArgoTheater
Σημείωση:
Το Θέατρο ΑΡΓΩ θα λειτουργήσει αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά της COVID-19 ή έχουν νοσήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου.
Κατά την είσοδο των θεατών στους χώρους, θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών καθώς και πιστοποιητικού ταυτοπροσωπίας (αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης).
Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική σε όλους τους χώρους του θεάτρου ενώ η προσέλευση ανήλικων προϋποθέτει την επίδειξη υπεύθυνης δήλωσης των γονέων για τη διενέργεια self test.
Το θέατρο λειτουργεί με σύγχρονο εξαερισμό (είναι ισόγειο και με μεγάλα ύψη) και υπάρχουν ράμπες ΑΜΕΑ για την πρόσβαση ατόμων με δυσκολίες, τόσο στην είσοδο όσο και στις τουαλέτες.
Όπερα Η ΦΟΝΙΣΣΑ του Γιώργου Κουμεντάκη στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ στο εορταστικό Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Χαμηλόφωνη μελοδραματική μεταφορά του αριστουργήματος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του ΈΛΛΗΝΑ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ, που ναι μεν δεν έγραψε θεατρικά έργα, αξιώθηκε όμως μετά θάνατον να έχει μια σκηνική παρουσία εφάμιλλη τού Ρίτσου.
Σε ένα πανοραμικό σκηνικό μεταξύ εξπρεσσιονισμού, μπρεχτισμού και σοσιαλιστικού ρεαλισμού, κινήθηκαν με αληθοφάνεια νεορεαλιστική οι επαρκείς τραγουδιστές.
Ορθή η επιλογή του σκηνοθέτη κι εμπνευστή αυτής τής επιτυχημένης μεταφοράς να ακούγονται χωρίς «ψείρες» στα recitativi παραπέμποντας ίσως (ηθελημένα ή αθέλητα) στις παραστάσεις τού Claude Regy, όπου το ηχοτοπίο ήταν στα κατώτατα όρια του ακουστικού φάσματος. Αυτό απαιτούσε μια ενισχυμένη προσοχή εκ μέρους του θεατή, ο οποίος συμπλήρωνε το ηχητικώς απροσδιόριστο με το λιμπρέτο που διάβαζε στην μικρή οθόνη του εμπρόσθιου καθίσματος.
Οι φωτισμοί ήταν επίσης «σβησμένοι», ανάλογοι της ζωγραφικής της εποχής του Παπαδιαμάντη.
Όψις και ηχητικό τοπίο σε αισθητική ερμηνεία με το ανυπέρβλητο πρωτότυπο κείμενο, έτσι όπως διασκευάστηκε σεβαστικά σε αυτή την άκρως πρωτότυπη όπερα, που πόρρω απέχει από τις μεγαλοστομίες ανάλογων προσπαθειών που βασίζονταν στην Παράδοση.
Επιτέλους, μια μελοδραματική πρόταση για το παρόν και το μέλλον.
Το κοινό αποθέωσε όλους τους συντελεστές, ειδικά την πρωταγωνίστρια, η οποία στάθηκε με ευθύνη απέναντι στον επώνυμο ρόλο, θυμίζοντας την Παξινού, την Μανιάνι, την Ειρήνη Παπά.
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε. Είναι εορταστική με έναν ρεφλεξολογικό, ομοιοπαθητικό, «εναλλακτικό» τρόπο.
Ας μην παραλείψουμε να αποδώσουμε τιμάς εις απαξάπαντας τους άξιους συντελεστές:
Ποιητικό κείμενο: Γιάννης Σβώλος, βασισμένο στο ομώνυμο «κοινωνικόν μυθιστόρημα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Μουσική διεύθυνση: Βασίλης Χριστόπουλος.
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης.
Συνεργάτιδα σκηνοθέτρια: Αγγέλα-Κλεοπάτρα Σαρόγλου.
Σκηνικά: Πέτρος Τουλούδης.
Κοστούμια: Πέτρος Τουλούδης – Ιωάννα Τσάμη.
Φωτισμοί: Βινίτσιο Κέλι.
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος.
Διεύθυνση παιδικής χορωδίας: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου.
Φραγκογιαννού (Φόνισσα): Μαίρη-Έλεν Νέζη.
Μαρουσώ: Άννα Στυλιανάκη.
Ιωάσαφ: Τάσος Αποστόλου.
Δελχαρώ: Μυρτώ Μποκολίνη.
Γιάννης Περιβολάς: Βαγγέλης Μανιάτης.
Γιαννού: Σοφία Κυανίδου.
Μάνα Ξενούλας: Φύλλη Γεωργιάδου.
Αστυνόμος Α΄: Γιάννης Χριστόπουλος.
Ειρηνοδίκης: Γιάννης Γιαννίσης.
Αστυνόμος Β΄ / Πάρεδρος: Νίκος Στεφάνου.
Kρινιώ: Μαριλένα Στριφτόμπολα.
Tούλα: Στελίνα Αποστολοπούλου.
Μυρσούδα: Μιράντα Μακρυνιώτη (3, 5/12) / Εβίτα Χιώτη (28, 30/12).
Γιατρός: Γιώργος Παπαδημητρίου.
Αμέρσα: Μαρία Κωνσταντά.
Κωνσταντής: Άγγελος Νεράντζης.
Πολυφωνικό σύνολο: Μάρθα Μαυροειδή, Μαρία Μελαχροινού, Αλκμήνη Μπασακάρου, Ιωάννα Φόρτη.
Συμμετέχουν η Ορχήστρα, η Χορωδία και η Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής, καθώς και πολυφωνικό σύνολο
Ναι, έχουμε μεγάλο, σημαντικό, παγκόσμιο λυρικό θέατρο στην Ελλάδα και η Λυρική μας Σκηνή διατηρεί επαξίως τα πρωτεία. Το ΊΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΝΙΑΡΧΟΥ ακτινοβολεί στον πνευματικό ορίζοντα τής οικουμένης. Τυχεροί που ζούμε σε απόσταση αναπνοής από έναν Πολυχώρο Πολιτισμού, Ευταξίας, Ευζωίας, Ευπροσωπείας…
Μετ’ ενθουσιασμού,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της ΕΛΣ:
https://www.nationalopera.gr/aithousa-stavros-niarxos/kentrikis-skini-opera/item/3830-i-fonissa
ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ
Όπερα
Η ΦΟΝΙΣΣΑ
Γιώργος Κουμεντάκης
03, 05, 28, 30 Δεκ 2021
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)|
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 30€, 35€, 42€, 50€, 55€, 70€
Φοιτητικό, παιδικό: 12€
Περιορισμένης ορατότητας: 10€
Με βάση τα περιοριστικά μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο διασποράς του κορονοϊού COVID-19 και σύμφωνα με τις οδηγίες της Ελληνικής Πολιτείας, οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ θα λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό παράλληλα με την ταυτότητα ή το διαβατήριό τους). Για παιδιά από 4 έως και 17 ετών ισχύει η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (selftest) τελευταίου 24ώρου.
«Η Εθνική Λυρική Σκηνή δεν συλλέγει ούτε επεξεργάζεται κανένα προσωπικό δεδομένο μέσω της διαδικασίας ελέγχου των πιστοποιητικών»
– Ισχύουν όλα τα μέτρα για την αποφυγή συνωστισμού στην είσοδο και την έξοδο των θεατών, ενώ η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική στην είσοδο, την έξοδο και καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.
– Αναλυτικές πληροφορίες στο https://www.nationalopera.gr/eisitiria.
Μια μεγάλη επιτυχία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ένας σημαντικός σταθμός για τη σύγχρονη ελληνική μουσική δημιουργία, επιστρέφει στη σκηνή. Η φόνισσα, η όπερα του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Γιώργου Κουμεντάκη, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε το 2014 σημειώνοντας ιδιαίτερη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, έρχεται στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στις 3, 5, 28 και 30 Δεκεμβρίου 2021. Το ποιητικό κείμενο του Γιάννη Σβώλου βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Διευθύνει ο Βασίλης Χριστόπουλος, σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, ενώ τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Μαίρη-Έλεν Νέζη. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Με τη σύνθεση της Φόνισσας το 2014, ο Γιώργος Κουμεντάκης δημιούργησε έναν απρόσμενο μουσικό κόσμο, εξελίσσοντας το προσωπικό μουσικό του ιδίωμα. Με τη μουσική του δεν επιχείρησε την αναβίωση της εποχής του έργου του Παπαδιαμάντη, αλλά μια «εσωτερική αναβίωση» του ψυχογραφήματος της ίδιας της Φραγκογιαννούς. H σύνθεση της όπερας ακολουθεί κάθε βήμα της Φόνισσας – άλλοτε εξωτερικεύει τον ψυχισμό της και άλλοτε βυθίζεται στους σκοτεινούς και ανήλιαγους διαδρόμους της ψυχής της. Είναι στιγμές που κυριαρχεί η απέραντη μοναξιά που βιώνει η Φραγκογιαννού και άλλοτε αναδύεται ο σαρκασμός που αποσυμπιέζει τη φορτισμένη πλοκή. «Άφησα τη μουσική να περιπλανηθεί και να εκφράσει αβίαστα και ελεύθερα τον ψυχισμό της Φραγκογιαννούς, φτάνοντας εκεί που δεν μπορεί να φτάσει η λογική», σημειώνει ο συνθέτης. Και συνεχίζει: «Προσπάθησα να πλησιάσω τις κρυφές πτυχές μιας ψυχοπαθολογικής (;), ψυχονευρωτικής (;), δυναμικής (;), αυταρχικής (;), σίγουρα σύνθετης προσωπικότητας που παίρνει μορφή μέσα από τη συγκλονιστική λογοτεχνική προσέγγιση του μέγιστου Παπαδιαμάντη. Πολύ συχνά μάλιστα, σβήνει η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πρωταγωνίστριας και συγγραφέα και γίνονται μέσα μου ένα και μόνο πρόσωπο. Όσο καιρό έγραφα τη Φόνισσα, προσπάθησα να ξεχάσω την εξωτερική της εμφάνιση, την ηλικία, τα χαρακτηριστικά του προσώπου της και να στραφώ να φτάσω τον νου που, όπως λέει ο Παπαδιαμάντης, “ψηλώνει”».
Η Φόνισσα εντάσσεται στην κατηγορία της Literaturoper, καθώς πρόκειται για όπερα απευθείας βασισμένη σε ένα λογοτεχνικό έργο. Ο Γιάννης Σβώλος, που υπογράφει το ποιητικό κείμενο, συμπύκνωσε την ιστορία της Φόνισσας στα ουσιώδη, κρατώντας ατόφιο τον λόγο του Παπαδιαμάντη. Η Χαδούλα ή Φραγκογιαννού, μια βασανισμένη μεσόκοπη γυναίκα που έχει αναλώσει τη ζωή της υπηρετώντας τους άλλους –γονείς, σύζυγο, παιδιά, εγγόνια–, απαυδισμένη και αντιλαμβανόμενη τη δυσμενή θέση των γυναικών σε φτωχές, αγροτικές κοινωνίες όπως η δική της, καταλήγει να πιστέψει ότι είναι αποστολή της να απαλλάξει τον κόσμο από τα κορίτσια. Ξεκινά στραγγαλίζοντας τη νεογέννητη εγγονή της και επαναλαμβάνει το φονικό, πνίγοντας και άλλα κορίτσια. Καταδιωκόμενη στα βουνά από τις αρχές, η Φραγκογιαννού αποφασίζει να εξομολογηθεί, αλλά χάνεται στη θάλασσα καθώς προσπαθεί να φτάσει στο ερημητήριο του Αγίου Σώστη.
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη επιχειρεί να αποδώσει με ποιητικό τρόπο το ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στη μεγάλη κλίμακα που επιβάλλει η παρουσία χορωδιακών σχημάτων και πρωταγωνιστών και τη μικροκλίμακα του εσωτερικού μονολόγου της Φραγκογιαννούς. Ο Αλέξανδρος Ευκλείδης σημειώνει: «Η όπερα του Γιώργου Κουμεντάκη εστιάζει στον χαρακτήρα της Φόνισσας και αναδεικνύει, με τη χρήση της μουσικής, αυτό που είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί σε μια απλή σκηνική απόδοση του μυθιστορήματος: το ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Το στοίχημα της παράστασης είναι να αποδώσει αυτό ακριβώς το στοιχείο, υλοποιώντας επί σκηνής τον εφιαλτικό κόσμο της Φραγκογιαννούς. Έτσι, η όπερα αποδίδεται ως μονόδραμα, μέσα από το υποκειμενικό και διαταραγμένο βλέμμα της πρωταγωνίστριας. Άλλωστε, η Φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ισορροπεί ανάμεσα στη μεγάλη και τη μικρή κλίμακα: χρησιμοποιεί τέσσερα χορωδιακά σχήματα και μεγάλη ορχήστρα για να αποδώσει τις λεπτές, εσωτερικές αποχρώσεις του ψυχισμού της ηρωίδας, που είναι το απόλυτο επίκεντρο της δράσης».
Το σκηνικό και τα κοστούμια (σε συνεργασία με την Ιωάννα Τσάμη) του Πέτρου Τουλούδη συνθέτουν έναν σκοτεινό, υπόγειο, ενοχικό και γήινο κόσμο, όπου τα «πάθια» της Φραγκογιαννούς συνομιλούν με την υποβλητική φύση της Σκιάθου. Στη σκηνή αποτυπώνεται με μια ιδιαίτερη ματιά η ελληνικότητα και ο ανοιχτός ορίζοντας. Στη Β΄ Πράξη του έργου κατά την καταδίωξη τα πάντα αναποδογυρίζουν. Έτσι, αντί να τρέχει η Φόνισσα προς τα βουνά, όπως περιγράφει ο Παπαδιαμάντης, στην παράσταση συμβαίνει το αντίθετο. Η Φόνισσα μένει ακίνητη και η φύση είναι αυτή που γυρίζει γύρω της, την περικυκλώνει και την πνίγει.
Ο Πέτρος Τουλούδης, σημειώνει:
«Η εργασία μας στη όπερα Η φόνισσα του Γιώργου Κουμεντάκη ήταν ένας μετεωρισμός μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Σκοπός μας ήταν να δημιουργήσουμε ένα άχρονο πλαίσιο όπου θα λάμβανε χώρα η ιστορία της Φόνισσας. Ένα «δοχείο» όπου θα μπορούσαν ιδέες που πηγάζουν από το κείμενο να μεταφραστούν σκηνικά, προσκαλώντας τον θεατή να παρακολουθήσει τον ρυθμό της μουσικής σύνθεσης, η οποία ήταν και το βασικό σημείο αναφοράς του αφηγήματος. Η σκέψη για τον ρόλο της παράδοσης ως ενός μηχανισμού μεταβίβασης γνώσης και όχι ως ενός φορέα ταύτισης μέσα από μια γραφική εικονογράφησή της ήταν και το βασικό μέλημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οικειοποιηθήκαμε στοιχεία από το πρωτότυπο έργο, αναπτύσσοντας ιδέες για το πώς θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο εγχείρημα πάνω στη σκηνή. Η χρήση αισθητικών στοιχείων με αναφορές στην παράδοση, τα οποία ήταν δεδομένα εξαρχής από τη δημιουργική ομάδα, αποδόθηκαν ως μέρος ενός συνόλου που θα αναδείκνυε παράλληλα τη μεταφυσική ατμόσφαιρα του κειμένου.
Η όλη διαδικασία ήταν ένα είδος οπτικής και εννοιολογικής ανασκαφής, με ευρήματα που μέσα από την αφαιρετική σκηνική απόδοσή τους εξυπηρετούν τη δραματουργία. Ο σκηνογραφικός σχεδιασμός αναπτύχθηκε γύρω από την ιδέα του σκηνικού ως ενός οργανισμού που θα ανταποκρινόταν στο ψυχικό τοπίο της ηρωίδας. Η αισθητική απόδοση της παράστασης επιχείρησε, ωστόσο, να μην εστιάσει τόσο στη δραματικότητα της πλοκής όσο στο να συνομιλήσει με το σύμπαν που δημιουργεί η ανείπωτη οδύνη της».
Τους φωτισμούς υπογράφει ο Βινίτσιο Κέλι.
Διευθύνει ο διακεκριμένος αρχιμουσικός και πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Βασίλης Χριστόπουλος. Την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής πλαισιώνουν τρεις μουσικοί επί σκηνής, καθώς και τέσσερα χορωδιακά σύνολα. Η ανδρική χορωδία στο βάθος της σκηνής, σε ρόλο ισοκράτη, εστιάζει στα δεινά της ανθρώπινης φύσης, ενώ μια πολυπληθής γυναικεία χορωδία λειτουργεί ως καθρέφτης της καθημερινότητας. Ένα ακόμα ολιγομελές γυναικείο φωνητικό σύνολο με τέσσερις μοιρολογίστρες ερμηνεύει χορωδιακά που βασίζονται στα πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου. Η Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ έχει τον ρόλο του παιδικού χορού που τροφοδοτεί την εγκληματική φύση της Φραγκογιαννούς. Τη Χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος και την Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ η Κωνσταντίνα Πιτσιάκου.
Τον εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο του τίτλου θα ερμηνεύσει η διακεκριμένη Ελληνίδα μεσόφωνος με τη διεθνή σταδιοδρομία Μαίρη-Έλεν Νέζη, η οποία έχει ερμηνεύσει πάνω από 40 πρωταγωνιστικούς ρόλους σε κορυφαία λυρικά θέατρα Ευρώπης, Αμερικής και Ασίας, παράλληλα με σημαντική πορεία στη δισκογραφία. Συμμετέχουν διακεκριμένοι και νεότεροι Έλληνες μονωδοί, όπως οι Άννα Στυλιανάκη, Τάσος Αποστόλου, Μυρτώ Μποκολίνη, Βαγγέλης Μανιάτης, Σοφία Κυανίδου, Φύλλη Γεωργιάδου, Γιάννης Χριστόπουλος, Γιάννης Γιαννίσης, Νίκος Στεφάνου, Μαριλένα Στριφτόμπολα, Στελίνα Αποστολοπούλου, Μιράντα Μακρυνιώτη, Γιώργος Παπαδημητρίου.
3η εργασία τής αριστούχου φοιτήτριας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ του ΕΚΠΑ
Κριτική για την έκθεση «Body Worlds»
Η έκθεση «Body Worlds» μας φέρνει πιο κοντά στο από τι πραγματικά είμαστε φτιαγμένοι. Η έκθεση έρχεται να μας λύσει διάφορες απορίες που ενδεχομένως έχουμε για το σώμα μας. Από την έναρξη παρουσίασης σειράς εκθέσεων στην Ιαπωνία το 1995, περισσότεροι από 50 εκατομμύρια επισκέπτες σε περισσότερες από 90 πόλεις της Ασίας, της Ευρώπης, της Αμερικής και της Αφρικής έχουν δει την πιο επιτυχημένη έκθεση που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Αναλυτικές πληροφορίες για την συγκεκριμένη τεχνική δίνονται στο τέλος της έκθεσης μέσω βίντεο.
Το «Body Worlds» παρουσιάζει πραγματικά ανθρώπινα σώματα που έχουν διατηρηθεί μέσω της «πλαστινοποίησης», μιας καινοτόμου μεθόδου διατήρησης του ιστού του σώματος. η οποία εφευρέθηκε για διδακτικούς-ιατρικούς σκοπούς το 1977 από τον Γερμανό γιατρό Gunther von Hagens ενώ εργαζόταν ως ανατόμος στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. O Gunther von Hagens, ο οποίος πάσχει από τη νόσο του Parkinson, αποκάλυψε ότι θέλει το σώμα του να πλαστινοποιηθεί και να προστεθεί στην έκθεση όταν πεθάνει.
Η λογική της στηρίζεται στην προσπάθεια συντήρησης του σώματος και είναι μία τεχνική όπως η μουμιοποίηση, τα πτώματα, δηλαδή, κόβονται προσεκτικά σε κομμάτια και στη συνέχεια τοποθετούνται σε ένα ειδικό υγρό, σε θερμοκρασία -25C, όπου σταδιακά μέσω χημικών διεργασιών αποβάλλεται το λίπος και τα υγρά από σώμα και τα όργανα. Η ανατομία και η πλαστινοποίηση ενός ολόκληρου σώματος απαιτεί 1.500 ώρες εργασίας και συνήθως χρειάζεται τουλάχιστον ένα έτος για να ολοκληρωθεί.
«Τα πλαστενικά σώματα έχουν σκοπό να θυμίζουν στον καθένα μας τη δική μας θνητότητα και τι θαυμάσιο δώρο είναι η ζωή». Μια πολύ αισιόδοξη νότα προσφέρει αυτή η έκθεση, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε τόσο τη μοναδικότητα του ανθρώπινου είδους όσο και την φθαρτότητά του. Αυτοσκοπό, λοιπόν, αποτελεί η έκθεση να προσφέρει μια ευκαιρία για αποκάλυψη και περισυλλογή ως προς την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης και ζωικής ανατομίας. Σύμφωνα και με τον εφευρέτη της μεθόδου σκοπός της έκθεσης είναι να εαυσθητοποιήσει το κοινό απέναντι στον επικείμενο θάνατο, εντάσσοντας τον θάνατο στην κοινωνία και κατά αυτόν τον τρόπο οδηγεί σε μια αναθεώρηση των αντιλήψεων του σύγχρονου ανθρώπου για τη ζωή.
Άκρως ενδιαφέρον και διαδραστικό επίσης, είναι ο καθρέπτης ανατομίας, στον οποίο, αφού πρώτα επιλέξεις το φύλο σου, ύστερα εμφανίζονται με βάση τον τρόπο που στέκεσαι τα μέρη του σώματος με πολύ κατανοητό τρόπο, εξερευνώντας με αυτόν τον τρόπο τον αληθινό και απογυμνωμένο εαυτό σου. Προς το τέλος της έκθεσης δίνεται η δυνατότητα συμμετοχής του κοινού ως τρόπο υπενθύμισης των πραγμάτων που έχουν κάποια σημαντική σημασία και επίδραση στο καθένα μας, αποκτώντας έτσι κίνητρο και έμπνευση.
Συνολικά η έκθεση παρέχει μία σαφή εικόνα για την ανατομία και τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος, τις λειτουργίες των οργάνων και τις κοινές ασθένειες, μέσω της σύγκρισης υγιών και προσβεβλημένων οργάνων. Η έκθεση παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις εξαρτήσεων, όπως η κατανάλωση καπνού ή αλκοόλ ή τον τρόπο που λειτουργούν τα τεχνητά μέλη.
«Κουβαλάμε το σώμα μας μαζί μας σε όλη μας τη ζωή. Είναι η ίδια η βάση της ύπαρξής μας. Κάθε δράση, κάθε συναίσθημα, κάθε πρόσληψη του κόσμου μας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων διεργασιών που γίνονται μέσα μας. Την ίδια στιγμή δεν μπορείς να δεις τίποτα από όλα αυτά» αναφέρει η Dr. Angelina Whalley και σύζυγος του Gunther von Hagens.
Dr. Angelina Whalley και Dr. Gunther von Hagens
Την έκθεση μπορείτε να την επισκεφτείτε: Ελληνικός Κόσμος Πειραιώς 254, 177 78 Ταύρος, Ελλάδα (δίπλα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών)
Περίοδος έκθεσης: 24/9/2021 – 9/1/2022
