η Δρ Ανθούλα Δανιήλ γράφει για το πρόσφατο 41ο βιβλίο μου
https://diastixo.gr/kritikes/poihsh/17684-lexikatharos-137
ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ!!!
Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης έχει τη στόφα μεγάλου ηθοποιού από τον παλιό καλό κινηματογράφο και από την αθηναϊκή επιθεώρηση.
Υπερβαίνει την ηθογραφία με το σουρεαλιστικό γκροτέσκο που δεν ρέπει όμως ποτέ προς το παράλογο. Δεν είναι εκτονωτική αλλά απολύτως σεβαστική η προσέγγιση κειμένου και κοινού.
Σκέψεις κι απόψεις από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρατηρώντας εκ του σύνεγγυς εδώ και τέσσερις συναπτές δεκαετίες την θεατρική πράξη σε Ελλάδα και εξωτερικό, μπορώ να βγάλω κάποια εμπειρικά συμπεράσματα και με την βοήθεια τής θεωρίας να επιχειρήσω να τα γενικεύσω διαβλέποντας τάσεις και ρεύματα τής σύγχρονης πολιτισμικής κρίσης.
Υπάρχουν πλέον δύο κατηγορίες θεατρανθρώπων (όπως και σε άλλες φάσεις τής Ιστορίας των πολιτισμικών φαινομένων): οι λόγιοι (commedia erudita) και οι αυτοσχέδιοι (commedia dell’Arte). Οι πρώτοι είναι ακαδημαϊκοί πολίτες, οι δεύτεροι τεχνίτες/μαστόροι. Σπανίως συναντάς συνδυασμό και των δύο.
Σήμερα μπαίνοντας στην τρίτη δεκαετία τού ταραγμένου εικοστού πρώτου αιώνα νιώθουμε μετέωροι ανάμεσα στο βιωμένο παραλθόν, στο αβίωτο παρόν και στο αβέβαιο μέλλον. Καταφεύγουμε στους «κλασικούς», γιατί νομίζουμε πως αυτοί τα έχουν πει όλα, όμως προβάλλουμε απλώς τις δικές μας ιδεοληψίες πάνω τους. Υπάρχει φυσικά το διαχρονικό, οι αναλλοίωτες μέσα στον χρόνο αξίες, που εκπηγάζουν από το εν μέρει κι εν πολλοίς αναλλοίωτο τής ανθρώπινης φύσης μέσα στους τελευταίους εικοσιπέντε αιώνες. Όμως, η Τεχνολογία, η αλματώδης εξέλιξη τής Πληροφορικής, οι επιταχυνόμενοι ρυθμοί τής Κοινωνίας της Αφθονίας, η Ρομποτική, η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, η ψηφιοποίηση των πόθων και της ανάσας μας εν τέλει, θέτουν άλλου είδους προβλήματα, που καλόν είναι να συζητηθούν αφ’ εαυτών, χωρίς νοητικά άλματα στο επέκεινα των αστάθμητων αιθερικών πεδίων.
Σήμερα, θίασοι και θεατράνθρωποι συντονισμένοι στο διονυσιακό μπρίο τού Ιωσήφ Ιωσηφίδη είναι περιζήτητοι για την ανεπιτήδευτη επιστημοσύνη και δημοκρατική/διαδραστική ενάργειά της. Μακριά πολύ από το δήθεν πολλών διανοουμένων και την πολιτική αν-ορθότητα των «κουλτουριάρηδων», οι μανικοί τεχνίτες του θεάτρου διαφέρουν από τις μανιακές φασιστικές βακχείες πολλών εκτροχιασμένων καλλιτεχνικών συρμών.
ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ. Το αρχαίο δράμα, το λατινικό θέατρο, το αναγεννησιακό, η όπερα, το ελισαβετιανό θέατρο, το θέατρο της εποχής τού πολυγραφότατου Λόπε ντε Βέγκα, το Κρητικό/Επτανησιακό θέατρο, το θέατρο τού Γκολντόνι, του Μολιέρου, οι μίμοι κι οι παντόμιμοι τής καρναβαλικής περιοδευούσης commedia dell’arte, ακόμα και το Δυτικό εκκλησιαστικό θέατρο με τα ταμπλώ-βιβάν και τα «στάσιμά» του, εντάσονται σε μια πανάρχαια γονιμολατρική παράδοση, που μελετάται πλέον από την Επιστήμη τής Λαογραφίας.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΧΡΗΖΕΙ ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ. Είναι αντικείμενο ερεύνης ακόμα και των λεγομένων Νευροεπιστημών. Και φυσικά, είναι ευεπίφορο έδαφος ψυχολογικών αναλύσεων και προβολών.
Οι φιλόλογοι έχουν χάσει προ πολλού την πρωτοκαθεδρία τής συγκριτικής εξέτασης τού σκηνικώς εκφερομένου λόγου. Μόνον οι Γλωσσολόγοι στέκουν αμέριμνοι πάνω από μεταφρασεολογίες, σύγχρονες θεωρίες τής Αφήγησης και μετεξελίξεις της πανάρχαις Ρητορικής Τέχνης…
Βλέποντας την διασκευή (από την Σοφία Καραγιάννη και από τον ίδιον τον αναγεννησιακό πολυπράγμονα Ιωσήφ Ιωσηφίδη) τού αθάνατου «Κατά φαντασίαν ασθενούς» (απολύτως επικαίρου λόγω της πανδημικής λαίλαπας), ένιωσα επιτέλους κι εγώ ελεύθερος να επαναπαυτώ σε παλαιά, γνωστά μοτίβα, θέματα, σχήματα και ρυθμολογήματα τής απολύτως αυτοσχεδιαστικής λαϊκής κωμωδίας από την οποία εμπνέεται ο μεγάλος ποιητής Μολιέρος.
Είναι τόσο οικείοι οι «δρόμοι» που πορεύτηκε αυτή η κομπανία που μπορείς ακόμα και να χαλαρώσεις στα όρια μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Ο κουρασμένος από τις πάμπολλες περίπλοκες αγχωτικές αναλύσεις εγκέφαλος τού σύγχρονου θεατή επιζητεί επιτέλους την διασκεδαστική ψυχ-αγωγία, όπως στα αρχαία μυστήρια που χρησιμοποιούσαν το θέατρο σκιών κι οι ζωντανοί άνθρωποι μεταμφιεσμένοι χάρη στα τελετουργικά άμφιά τους εικονοποιούσαν το Αόρατο, δίνοντας πνοήν ζωής στα φαντάσματα τής Συλλογικής Συνειδητότητάς μας.
Το υπερτονισμένο καλλιγραφικώς γελοιογραφικό γκροτέσκο αυτής τής παράστασης ήταν απολύτως αποδεκτό σαν ψιλή βροχούλα μετά από πολλά χρόνια αισθητικής ξηρασίας και λογιοτατισμών επεκτατικού τύπου.
Δεν γελάς ακριβώς, αλλά συμμετέχεις στην γενικότερη ευωχία. Ακόμα και ο αριθμός 44 πάνω στην τούρτα γενεθλίων του πρωταγωνιστή το κρύο βράδυ της Κυριακής 23/1/2022 ταιριάζει απολύτως στο οικογενειακό κλίμα ευψυχίας σε άχαρους καιρούς.
Ένα θέαμα που θα παίζεται για χρόνια, στον αντίποδα τής απολύτως επιτυχημένης κι ευπώλητης επίσης επίκαιρης «Πανούκλας» κατά Καμύ κι Ιωσηφίδη.
Η Σοφία Καραγιάννη και όλος ο θίασος «τα έδωσαν όλα», «έδωσαν ρέστα», τόσο που κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ξανανιώνει…
Αντιστικτικός στο ηχητικό τοπίο ο καγχασμός ενός γιγαντόσωμου καλοδιάθετου θεατή, που συμμετείχε με γέλωτες, επιφωνήματα και ανάσες σχεδόν θριλερικές, εναλλάξ με κάποιον άλλον που ψιλοροχάλιζε αμέριμνος, μακάριος και μαχμουρλής!!! Όλα καλά και φωτεινά, μέσα στην θεατρική πράξη, εμπλουτίζοντάς την με το διαδραστικό εκείνο στοιχείο που είχε σχεδόν χαθεί στο αστικό θέατρο του περασμένου αιώνα.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41 (σταθμός μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210 3455020
«Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ»
ΤΟΥ ΜΟΛΙΕΡΟΥ
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Η ομάδα GAFF σας εύχεται υγεία μεταφέροντας στη σκηνή την κωμωδία του Μολιέρου «Ο κατά φαντασίαν ασθενής».
Ο Αργκάν φοβάται τον θάνατο γι΄ αυτό και είναι σε επιφυλακή για πιθανές αρρώστιες. Αν και χαίρει άκρας υγείας, καθαρίζει καθημερινά το έντερο του, πίνει περιττά χάπια και τονωτικά φτιαγμένα ειδικά γι’ αυτόν και ταΐζει μια στρατιά γιατρών και φαρμακοποιών. Εκτός από τους γιατρούς στα χρήματά του στοχεύει και η δεύτερη σύζυγος του που προσποιείται πως τον αγαπά ενώ σχεδιάζει να του πάρει την περιουσία. Όταν ο Αργκάν θα αναγκάσει την κόρη του να παντρευτεί γιατρό, προκειμένου να εξασφαλίσει εικοσιτετράωρη ιατρική περίθαλψη για το υπόλοιπο της ζωής του αλλά, θα αναλάβει δράση η δαιμόνια υπηρέτρια του σπιτιού, σχεδιάζοντας μια ίντριγκα με σκοπό να ανοίξει τα μάτια του Αργκάν για να αντιμετωπίσει την υποχονδρία του, τους παρασιτικούς γιατρούς και την πανούργα γυναίκα του.
Το τελευταίο έργο του Μολιέρου είναι μια εξαιρετική μελέτη χαρακτήρων καθώς μέσα από τον «ασθενή» Αργκάν, που ελέγχει τα πάντα γύρω του με τις αυταπάτες και την εγωπάθεια του, αναδεικνύονται με τον πιο κωμικό τρόπο οι μηχανισμοί της χειραγώγησης και της εξαπάτησης.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Απόδοση – Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Καραγιάννη, Ιωσήφ Ιωσηφίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική: Μάνος Αντωνιάδης
Στίχοι τραγουδιών: Ο Θίασος
Επιμέλεια κίνησης: Κατερίνα Γεβετζή
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Πασσάς
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή:GAFF
Ερμηνεία: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Σοφία Καραγιάννη, Κωνσταντίνος Πασσάς, Αλέξανδρος Τούντας, Κορίνα Θεοδωρίδου, Κωνσταντίνος Παράσης, Γεωργία Κυριαζή
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: Από Σάββατο 1η Ιανουαρίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9.15
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 12€
Μειωμένο: 10€
Ατέλειες: 5€
Διάρκεια παράστασης 80 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων
Viva.gr: https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/o-kata-fantasian-asthenis/#organizer
Για την είσοδό τους στην παράσταση οι θεατές πρέπει να επιδεικνύουν είτε πιστοποιητικό πλήρους εμβολιασμού είτε πιστοποιητικό νόσησης. Το Θέατρο τηρεί όλους τους ισχύοντες κανόνες προστασίας από την εξάπλωση του COVID – 19. Η τήρηση των ατομικών μέτρων προστασίας των θεατών είναι υποχρεωτική κατά την προσέλευση τους και κατά την παραμονή τους στον χώρο του θεάτρου.
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι
(σταθμός Μετρό: Κεραμεικός)
Τηλέφωνα επικοινωνίας:6947409435, 210 3455020 | Facebook | Website
Αθάνατος ουμανισμός!!! Οι συμβολικές «Μικρές Αλεπούδες» της Λίλιαν Χέλμαν στο Studio Μαυρομιχάλη
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η σύγκρουση ανερχομένων νεοπλούτων μικρομεσοαστών και φωτισμένων αστών (με ή χωρίς αριστοκρατική καταγωγή σε κάποιο αξιόλογο βάθος χρόνου) είναι ένα θέμα πρόσφορο για δραματική αξιοποίηση, όπως φαίνεται άλλωστε στον θρυλικό «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ.
Η Λίλιαν Χέλμαν ήταν σύντροφος τού επίσης εναλλακτικού Ντάσιελ Χάμετ («Το γεράκι τής Μάλτας») που ανανέωσε το αστυνομικό μυθιστόρημα εισάγοντας ψήγματα κοινωνικής κριτικής και πολιτικού σχολιασμού σε ένα μάλλον απολιθωμένο στις παραδοσιακές συμβάσεις του παρά-λογοτεχνικό είδος.
Οι ανισότητες, οι κοινωνική αδικία, η έμφυλη βία, ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και άλλα απολύτως επίκαιρα θέματα διαχρονικού ενδιαφέροντος ακτινογραφούνται εδώ με έναν τραγικωμικό τρόπο που θα τον ζήλευε ακόμα και ο ιατροφιλόσοφος Άντον Τσέχωφ, η ο Γκόρκι (στο «Βυθό» και στους «Μικροαστούς» του). Το έρεβος της ανθρώπινης συνθήκης μπορεί να δοθεί και με επιφανειακώς ανάλαφρο τρόπο. Ειδικά τότε γίνεται περισσότερο τραγική η κατάστασή του και μεθίσταται σε άλλα ύψη, αισθητικά και μεταφυσικά, θα έλεγα.
Ο Κωστής Καπελώνης, συνεπικουρούμενος από μια πλειάδα εκλεκτών ερμηνευτών έστησε μια παράσταση «ποιητικού ρεαλισμού» αντάξια του παλαιού «Υπογείου» του Δασκάλου του και διδασκάλου όλων μας Καρόλου Κουν.
Ο περιορισμένος χώρος και η συνεπακόλουθη στατικότητα των πρωταγωνιστών ανδρείκελων σε ένα ταξικό παιχνίδι απληστίας κι επιβολής της εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο, επιτάθηκαν από το σκηνικό που παρέπεμπε στο κινηματογραφικό σφαγείο τής «Χρονιάς με τα δεκατρία φεγγάρια» του Ράϊνερ Βέρνερ Φασμπίντερ.
Σπανίως βλέπω τόσο καλό, ποιοτικό και διαφανές θέατρο, με κρυστάλλινες προθέσεις κι αρμονικές επιτεύξεις.
Δεν θέλω να ξεχωρίσω κανέναν και καμία από τους εξαίρετους ηθοποιούς, αντάξιους των αρχαίων τεχνιτών τού Διονύσου. Ήταν όλα τόσο απτά και τρυφερά στην υπερβολικά τονισμένη βιαιότητά τους που ένιωθες εκείνον τον αρχετυπικόν «έλεον και φόβον» για τον οποίο μιλάει ο Αριστοτέλης.
Ναι, η ενσυναίσθηση, η άσκηση της κατανόησης του άλλου είναι στη βάση κάθε θεατρικής απόλαυσης και ειδικά τής θεατρικής κριτικής. Ο επαρκής θεατής γνωρίζει τον εαυτό του κι αυτοβελτιώνεται κατά βούλησιν με τον δικό του ρυθμό διδασκόμενος από τους επί σκηνής παιδαγωγούς έτσι ώστε η Ιστορία να μην επαναλαμβάνεται διαρκώς στον ίδιο βαθμό, αλλά να αποφεύγονται σοβαρά λάθη και μαζικές αστοχίες.
Το άτομο είναι μέρος τού όλου κι αυτός ο συνεκδοχικός παραδειγματισμός με την σωματικότητα αναπνέουσα δεν θα εκλείψει ποτέ, όσο κι αν εξελιχθεί η Τεχνολογία.
Στα «μικρά θεάτρα», στα θέατρα δωματίου όπου ανεβαίνουν τα kammerspiele ζούμε και βιώνουμε την διαμεσολαβημένη εμπειρία ευαίσθητων δεκτών που κατέγραψαν στις σεισμικές δονήσεις στα πολιτισμικά συμφραζόμενα τού καιρού τους, που δεν διαφέρουν και τόσο πολύ από τα δικά μας…
Δεν είμαστε μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι, όλα έχουν συμβεί κάποτε παλιά και κάποιοι/κάποιες έχουν μιλήσει για λογαριασμό τους επ’ ωφελεία όλων μας.
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε γιατί θα χαθείτε στο έλος τής μετριότητας. Οι αναξιοκρατούντες ηλίθιοι έχουν καταστεί μάστιγα, κινούμενη άμμος που καταπίνει αχόρταγα κάθε καινοτομία. Όμως είμαστε κι εμείς εδώ, υπάρχουμε για να λέμε την Αλήθεια, να μεταδίδουμε την Πληροφορία, να μεταλαμπαδεύουμε το Φως τής Ομορφιάς.
Αισθητική ηδονή αμέριστη κι ανυπολόγιστη ένιωσα παρακολουθώντας αυτή την ανυπολογίστου αξίας παράστασιν!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Δελτίο Τύπου
«Οι Μικρές Αλεπούδες»
3ος χρόνος στο Studio Μαυρομιχάλη
Ο Θίασος Συν-θήκη συνεχίζει από 15 Δεκεμβρίου, στο Studio Μαυρομιχάλη, τον τρίτο κύκλο των παραστάσεων του κλασικού έργο της Λίλιαν Χέλμαν «Μικρές Αλεπούδες».
Πρόκειται για ένα δυνατό ρεαλιστικό δράμα, που αφορά στη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των ενδοοικογενειακών σχέσεων, ενώ στηλιτεύει τα σαθρά θεμέλια μιας παρακμασμένης κοινωνίας που ταυτίζει την ευτυχία με το κυνήγι του χρήματος. Έργο διαχρονικό, γραμμένο το 1939, έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο και παίζεται με μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Αντικατοπτρίζει εντυπωσιακά την σύγχρονη κοινωνία μας, αφού οι ήρωές του ζουν αναμεσά μας.
Ένας αδυσώπητος οικονομικός πόλεμος μαίνεται μεταξύ των μελών μιας οικογένειας, που βάζουν το χρήμα πάνω από τον άνθρωπο και πάνω από την ίδια τη ζωή. Απληστία, έλλειψη αξιών, φιλαργυρία, σκληρότητα, εγωισμός, δίψα για εξουσία, πάθος για εκδίκηση, συζυγικές σχέσεις που φτάνουν μέχρι τον φόνο, αποτελούν τον καμβά ενός σπουδαίου έργου. Οι Μικρές Αλεπούδες της Λίλιαν Χέλμαν είναι άγρια και ύπουλα αρπακτικά. Τυφλωμένες από την απληστία ασκούν βία, όχι μόνο γιατί πεινούν, αλλά γιατί θέλουν να απολαύσουν τη στιγμή που κατασπαράζουν τα θύματά τους.
Συντελεστές:
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης
Σκηνικά – Επιμέλεια κοστουμιών: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κλεοπάτρα Ροντήρη
Επικοινωνία και προβολή παράστασης : Νταίζη Λεμπέση | τηλέφωνο 6908502631 | email daisylempesi@hotmail.gr |
Παίζουν:
Γιώργος Κροντήρης, Δέσποινα Πόγκα, Μαρία Μακρή, Βέρα Χατζηϊακώβου, Χρήστος Συριώτης, Πέτρος Πέτρου, Εύη Τσάφου, Πάρις Σκαρτσολιάς
Ταυτότητα παράστασης:
Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134.
Πληροφορίες – κρατήσεις, τηλ: 210 6453330 – 6932177826
3ος κύκλος παραστάσεων: από 15 Δεκεμβρίου έως και 13 Ιανουαρίου 2022
Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 8:00μμ
Διάρκεια παράστασης: 110΄χωρίς διάλειμμα
Το Studio Μαυρομιχάλη, μέχρι νεωτέρας, λειτουργεί αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί πλήρως και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά της COVID-19 ή έχουν νοσήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου. Κατά την είσοδο των θεατών στο χώρο, θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών, όπως αυτός ορίζεται από την πολιτεία. Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική, σε όλους τους χώρους του θεάτρου, ενώ η προσέλευση ανηλίκων θεατών προϋποθέτει την επίδείξη υπεύθυνης δήλωσης διενέργειας self test των γονέων.
Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 14€
Φοιτητικό, κάτω των 25, άνω των 65: 10€
Ατέλειες και Ανέργων: 5€
Προπώληση από 15 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου με 10 €
Εισιτήρια προπωλούνται στα:
viva.gr
καταστήματα Public
καταστήματα Media Markt
Με την Υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού
Στο θέατρο ΦΟΥΡΝΟΣ η Εταιρεία θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ παρουσιάζει: Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε! Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ
Τσέχωφ διαχρονικός, υπερβατικός, διορατικός, προορατικός, Τσέχωφ ανατόμος τής προεπαναστατικής Ρωσίας.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η υπέρ-εξάντληση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων οδηγεί τον πανέμορφο πλανήτη Γαία στον μαρασμό. Η Γη έχει επιβιώσει από πολλές ανθρώπινες αμετροέπειες και απληστίες. Εδέντια (Εδέμ) – Λεμουρία – Ατλαντίδα (κατά Πλάτωνα) – Κατακλυσμός (κατά Παλαιά Διαθήκη) – οι πληγές τού Φαραώ – σεισμοί – λοιμοί – λιμοί – καταποντισμοί… Το ανθρώπινο είδος μόνον αν είναι σφιγμένο σαν γροθιά μπορεί να επιβιώσει χωρίς όμως και να διατηρήσει την ψευδαισθητική αφθονία που το κατατρύχει.
Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης, τα ιδανικά του Διαφωτισμού που ενέπνευσαν πολλές επαναστάσεις είναι τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά επίκαιρα, επιτακτικής ανάγκης.
Ο Τσέχωφ ανατέμνει την προεπαναστατική Ρωσία της εποχής του. Σαν γιατρός σωμάτων και ψυχών καταδύεται βαθιά στο Συλλογικό Ασυνείδητο, αναζητά κρυμμένους θησαυρούς, αλλά βρίσκει λάσπη, φτωχοδιαβόλους κι αξιολύπητα, νωθρά και αργοκίνητα τέρατα και τερατάκια.
Η ρωσική εκδοχή τής «Φόνισσας», ο γραφειοκράτης που καταχράται την εξουσία του, ο κακοποιητής και κακοπαθημένος, ο άρρωστος κι ο παραμελημένος, ο άκαρδος, ο άσπονδος, ο άφιλος, που συμμορφώνεται όμως κάτω από την πίεση τής ασθένειας, της αδυναμίας, του επικείμενου θανάτου…
Η μεταμέλεια όμως δεν είναι εδώ χριστιανικού τύπου, αλλά μάλλον αθεϊστικού/αγνωστικιστικού. Η θεοσοφία δεν υπεισέρχεται εδώ στα βένθεα αλός των κακοπαθημένων υπάρξεων που υπνοβατούν και αντιδρούν μηχανικά χωρίς να έχουν αυτοσυνείδηση, αν και στο βάθος της ψυχούλας τους το κακό που διασπείρουν και αναπαραγάγουν τούς τύπτει…
Τα φύλα εδώ είναι (ακόμη) διαχωρισμένα. Ο άντρας είναι ο καταπιεστής και η γυναίκα θύμα του.
Αγάπη, Φιλότητα, κατανόηση, ενσυναίσθηση είναι το σαφές μήνυμα, σύγχρονο και μελλοντικό… Δεν εξελίχθηκε δυστυχώς ο άνθρωπος τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια. Όχι τόσο πολύ, ώστε να αφήσει για πάντα πίσω του τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες τού παρελθόντος.
Η Ιστορία κάνει κύκλους κι ο φασισμός γεννάει τα αυγά του στις κρισιμές εποχές τής στέρησης.
Ο Τσέχωφ έγινε διεθνώς γνωστός από την κατά Στανισλάβσκι θεατρική ερμηνεία του. Όμως δεν είναι μόνον αυτό. Είναι τραγικός κωμωδιογράφος, μελοδραματικός ευθυμογράφος, σπαρακτικός κλόουν, δραματικός τσιρκολάνος, απαθής μίμος, διεκτραγωδός τής αμφιβόλου ισορροπίας και δικαιοσύνης ανθρώπινης συνθήκης…
Ο Τσέχωφ είναι διεθνής και οικουμενικός δια της συνεκδοχής. Προσέξτε επίδοξοι δραματουργοί και δραματικοί ποιητές: αρκεί να αναλύσετε την δική σας μικροκοινωνία και τότε μιλάτε για ολάκερο το ανθρώπινο είδος. Είμαστε συνδεδεμένοι σε ένα αόρατο Διαδίκτυο, όπως τα πουλιά που μεταναστεύουν. Ας μην χρειαστεί να μεταναστεύσουμε ξανά, εγκαταλείποντας ΚΑΙ τον πλανήτη Γη.
Κατανυκτική η παράσταση στο ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ, ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Ξαναγυρίσαμε πίσω στον χωρόχρονο, στο ανάλογο σημείο μεγάλων ανακατατάξεων. Η κρίσιμη εποχή μας είναι μεταβατική. Η Ρομποτική Τεχνολογία σηματοδοτεί το μεταίχμιο προς μια καινούργια Αναγέννηση, ή προς μια νεόκοπη σκλαβιά. Ίδωμεν. Θα εξαρτηθεί από τον βαθμό ενάργειας, υπευθυνότητας, εγρηγόρσεως των πνευματικών ανθρώπων, ημών των ιδίων…
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΑΜΑ/ΑΚΡΟΑΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΡΜΟΖΕΙ. Προσέρχεσθε κατανυκτικώς, όπως στην Αγιά Σοφιά. «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν»…
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Δελτίο Τύπου
Η Εταιρεία θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ
παρουσιάζει
Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε!
Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ
Για πρώτη φορά στο θέατρο
Σκηνοθεσία-δραματουργία Μαρία Σάββα
27 Δεκεμβρίου 2021 – 26 Ιανουαρίου 2022
Θέατρο ΦΟΥΡΝΟΣ
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.viva.gr/tickets/theater/oneiro-i-efialtis-xypniste/
Η Εταιρεία Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ και η σκηνοθέτις Μαρία Σάββα συνεχίζει την προσέγγιση της μικρής φόρμας, του διηγήματος στο θέατρο. Το έργο «Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε! Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ» θα παρουσιαστεί μόνο για 15 παραστάσεις, από τις 27 Δεκεμβρίου 2021 έως τις 26 Ιανουαρίου 2022, κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη (9:00μμ) στο θέατρο Φούρνος (Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα, τηλ: 2106460748).
Η παράσταση βασίζεται σε έξι μικρά διηγήματα του Άντον Τσέχωφ που συγκαταλέγονται στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας: «Θέλω να κοιμηθώ», «Ο θάνατος ενός δημόσιου υπαλλήλου», «Τα στρείδια», «Ο πόνος» «Το ρομάντσο του κοντραμπάσο» και «Το βιολί του Ρότσιλντ», που ανεβαίνουν για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή.
Ο Άντον Τσέχωφ, ένας από τους σημαντικότερους διηγηματογράφους, αν και περισσότερο διάσημος για τα θεατρικά του έργα, δημιουργεί συναρπαστικές ιστορίες όπου συνυπάρχουν το τραγικό και το κωμικό στοιχείο, η λυρικότητα και η ποίηση, το γκροτέσκο και η φάρσα.
Τα 6 αυτά διηγήματα αποτελούν το πρώτο μέρος μιας ερευνητικής προσέγγισης των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ, με κοινό χαρακτηριστικό το στοιχείο της παραίσθησης που εκδηλώνεται ως απάτη των αισθήσεων -αποτέλεσμα της ψυχολογικής κατάστασης των ηρώων. Μια ακραία στιγμή θα τους οδηγήσει στην αφύπνιση ή την τρέλα.
Ο Τσέχωφ πλησιάζει τον άνθρωπο με γνώση, τρυφερότητα και άφθονο πικρό χιούμορ. Μελετά και καταγράφει χαρακτήρες και συμπεριφορές, αλλά δεν κατηγορεί και δεν καταδικάζει παρά μόνο έμμεσα, με την ήρεμη ευγένεια εκείνου που έχει ο ίδιος βιώσει τον πόνο, τη σκληρότητα αλλά και την αγάπη.
Στόχος μας είναι να αναδείξουμε θεατρικά αυτά τα συναρπαστικά διηγήματα που δεν έχουν μέχρι τώρα παρουσιαστεί στη σκηνή και να αποδείξουμε ότι παραμένουν αδιαμφισβήτητα επίκαιρα και γοητευτικά.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε! Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ»
Δραματοποιημένη λογοτεχνία
Συγγραφέας: Άντον Τσέχωφ
Μετάφραση: Γιώργος Τσακνιάς («Το βιολί του Ρότσιλντ»), Σταυρούλα Αργυροπούλου («Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»)
Σκηνοθεσία-Δραματουργία: Μαρία Σάββα
Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Καραθάνου
Πρωτότυπη μουσική: Τηλέμαχος Μούσσας
Μουσική επιμέλεια: Μαρία Σάββα
Φωτισμοί: Ναυσικά Χριστοδουλάκου
Ηθοποιοί: Νικόλας Αλεξίου, Χρήστος Δεσπότης, Χριστίνα Γκέγκα, Λευτέρης Καταχανάς, Μαρία Σάββα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Άρτεμις Παπαδάκη, Χρήστος Δεσπότης, Λευτέρης Καταχανάς
Φωτογραφίες: Λευτέρης Καταχανάς, Άρτεμις Παπαδάκη
Επικοινωνία: Δέσποινα Ερρίκου, Ράνια Παπαδοπούλου
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ
https://www.facebook.com/PAIKTESTheatreCompany
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Πατάκη για την ευγενική παραχώρηση της μετάφρασης του διηγήματος «Το βιολί του Ρότσιλντ» και τις εκδόσεις Απόπειρα για την ευγενική παραχώρηση της μετάφρασης του διηγήματος «Ο θάνατος ενός δημόσιου υπαλλήλου».
Info
Παραστάσεις: 27 Δεκεμβρίου 2021 έως 26 Ιανουαρίου 2022
Για 15 μόνο παραστάσεις
Κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 9:00 μμ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100 λεπτά
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: 14 € (κανονικό), 10 € (φοιτητικό, άνω των 65), 8 € (ανέργων, ατέλειες)
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ – VIVA: https://www.viva.gr/tickets/theater/oneiro-i-efialtis-xypniste/
Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, ΤΚ 11472 Αθήνα, τηλ: 2106460748
https://goo.gl/maps/brP2QqXJbUZ4QsXXA
Στη διάθεσή σας για συνεντεύξεις
Επικοινωνία:
Δέσποινα Ερρίκου, τηλ: 6944 613 607, errikou@eexi.gr
Ράνια Παπαδοπούλου, τηλ: 695 500 58 59, ran.papadopoulou@gmail.com
«Φλανδρώ» ποιοτικό μουσικό θέατρο.
Υψηλή λογοτεχνία και λαγαρή ελληνική λαλιά. Στο θέατρο «Φούρνος». Μην το χάσετε!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Κρίση κι ο κορωνοϊός έχουν και τις παράπλευρες ωφέλειές τους. Ξαναγυρίσαμε στην ιερότητα τού επί σκηνής Λόγου, στην Υψηλή Ποίηση, στην θεατρική λιτότητα, στην φορμαλιστική λακωνικότητα, στην αφηγηματική αφαιρετικότητα, στην εκφραστική σωματικότητα, μα πάνω απ’ όλα ΑΝΑ-ΚΑΛΥΨΑΜΕ την ΜΟΥΣΙΚΗ τής πανάρχαιας ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, συνεχούς μέσα στον Χρόνο, διαρκώς εμπλουτιζόμενη από τα μικρά ή μεγάλα ρεύματα των παγκοσμίων σεισμικών δονήσεων (πολιτισμικών και λαογραφικών).
Τα πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Ο μανιχαϊσμός είναι καταστροφικός για την Σκέψη. Η ημιμάθεια κι η αμορφωσιά οδηγούν νονοτελειακά μέσα στην Ιστορία στους διαφόρων μορφών απολυταρχικούς φασισμούς. Ακόμα και η λεγομένη «πολιτική ορθότητα» είναι μια μορφή φασισμού, από την ανάποδη.
Η ελευθερία τού Λόγου και της έκφρασης προϋποθέτει τον λόγο και τον αντίλογο όχι όμως και την εξόντωσιν τού αντιπάλου. «Πάταξον μεν άκουσον δε». Κινδυνεύουμε σαν λαός να χάσουμε την πολιτισμική μας ταυτότητα, γιατί κάποιοι ημιμαθείς κατήργησαν τους τόνους, τις αρχαΐζουσες λέξεις, την πατροπαράδοτη σάτιρα, τις γονιμολατρικές τελετές, τα καρναβαλικά-διονυσιακά δρώμενα και σε λίγο θα μείνουμε γυμνοί από παράδοση, ψάρια στον πάγκο τής λαϊκής αγοράς, κρέατα στον «ελεό» τού χασάπη, εύκολη λεία σε πάσης φύσεως εκμεταλλευτές-εξουσιαστές. Ποιος θυμάται σήμερα την λέξη «ελεός» που χρησιμοποιεί και ο Αριστοφάνης; Ποιος μπορεί να διαβάσει σήμερα τον Παπαδιαμάντη στο πρωτότυπο; Ποιος θυμάται την προσωδία (σε μακρά και βραχέα) της ελληνικής γλώσσας; Ποιος ξέρει ότι η πάλαι ποτέ δασεία ήταν ένα (εν μέρει) άφωνο h; Γιατί οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Γερμανοί τηρούν ως κόρην οφθαλμού την παραδοσιακή ορθογραφία τους κι εμείς βιαζόμαστε να την ξεπουλήσουμε στον βωμό ενός λαϊκισμού που μόνον τον λαό βλάφτει;
Αυτές και άλλες πολλές σκέψεις μοί [δοτική] εγεννήθησαν παρακολουθώντας την παμμεγίστη παράσταση στο γειτονικό μου θέατρο «Φούρνος», της Νεάπολης Εξαρχείων.
Φωνές και μουσική, σώματα και όργανα, εκφορές ποιητικές κι ανατάσεις σε ύψη που και ο Λογγίνος θα μπορούσε να προσμετρήσει στην πολιτιστική σταθερά άνοδο τής εξέλιξης προς μια καινούργια Αναγέννηση.
Η Ρομποτική Λογοτεχνία και οι κβαντικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα διευρύνουν τους ορίζοντες της Συλλογικής Ανθρώπινης Συνειδητότητας, η Φαντασία θα γίνει απαραίτητη στις διαφορικές εξιώσεις τού μέλλοντος.
Τότε θα ανακαλύψουμε τον Παπαδιαμάντη στο πρωτότυπο γιατί θα συνηχεί με τις συμπαντικές σταθερές και θα κινητοποιεί τις υπάρξεις μας στο πιο βαθύ ψυχοσωματικό επίπεδο. Η πάσης μορφής φασισμοί δεν θα μπορούν τότε να σταθούν γιατί η μόνη ισχύουσα εξίσωση είναι:
ΚΑΚΙΑ = Άγνοια + Υστερόβουλος ατομοκεντρισμός.
Μην χάσετε την εξαιρετική αυτή παράσταση στο ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ και άλλες παρόμοιες, ποιοτικές, ποιητικές. Μας ξαναγυρίζουν στην προβιομηχανική αθωότητα τού ανθρωπίνου είδους, μας ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ που λάτρευαν ακόμα και οι «πρωτόγονοι» απαξάπαντες.
Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΌΝΤΩΣ ΌΝ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΩΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑ, ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΝΑΟ ΜΑΣ.
Ας διαλύσουμε τα σύννεφα τού άκρατου υλισμού κι ας ξαναγίνουμε πνευματικοί ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ.
Δεν θα κουραστώ όσο ζω να μεθώ με το ΦΩΣ τής ΑΛΗΘΕΙΑΣ και της ΟΜΟΡΦΙΑΣ. Κι είμαι κάθε στιγμή να πληρώσω το κόστος τής φωτολαγνείας μου.
“Intoxicated by Light” είναι ο τίτλος ενός προ εικοσαετίας βιβλίου τής Shri Maa, προφανώς κι εμφανώς φωτισμένης στην Αγάπη.
Με άπειρο σεβασμό προς όλες τις μορφές Ζωής,
Υποκλίνομαι σε αυτό το παπαδιαμαντικό μετά-ποίημα…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Το Αθηναϊκό Μουσικό Θέατρο παρουσιάζει
Φλανδρώ
Το Αγνάντεμα και το Άνθος του γιαλού του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Μουσική σύνθεση – Σύλληψη Φένια Παπαδόδημα
Παραστάσεις Από Σάββατο 8 Ιανουαρίου
Από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στον Χρήστο Βακαλόπουλο
Σήμερα ίσως περισσότερο από ποτέ ο κόσμος έχει ανάγκη από ‘‘αλαφροΐσκιωτους‘‘ σαν τον Παπαδιαμάντη και τους ήρωες των διηγημάτων του. Εκείνους που κυνηγούν αστέρια φλεγόμενα πάνω στα κύματα και που ακούν τους βράχους να τραγουδούν.
Η Φλανδρώ, η γυναίκα – βράχος, είναι ένας αρχαίος θρύλος. Μια γυναίκα που στοίχειωσε αγναντεύοντας το ανοιχτό πέλαγος, περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει. Τα πικρά της δάκρυα έγιναν θύελλα και χωρίς να το θέλει, έπνιξε τον αγαπημένο της.
Καταράστηκε την θάλασσα αλλά και τον εαυτό της. Παρακάλεσε τους αρχαίους θεούς να την κάνουν βράχο. Να μείνει για πάντα εκεί. Στυλωμένη στο βάσανο της. Ν’ αγναντεύει το πέλαγος.
Μόνο όταν μία ευσεβής Σκιαθώτισσα έχτισε στο απόκρημνο αυτό σημείο το εκκλησάκι της Παναγίας της Κατευοδώτρας, το μέρος ’’μέρωσε’’, η κατάρα καταλάγιασε.
Η Φλανδρώ είναι ο αντίποδας της Λουλούδως. Της τρυφερής κόρης που μαράζωσε περιμένοντας να γυρίσει από τον πόλεμο το πριγκιπόπουλο που της έταξε αρραβώνα αλλά δεν κατάφερε να την παντρευτεί γιατί οι βάρβαροι το αιχμαλώτισαν. Η Λουλούδω αγνοώντας την τύχη του, τον περιμένει και κλαίει πικρά. Μόνο που τα ταπεινά της δάκρυα εξατμίζονται αθόρυβα, αφήνοντας πίσω τους ένα όμορφο, μοσχομυριστό λουλουδάκι. Το άνθος του γιαλού.
Δύο όψεις της απώλειας. Η άρνηση και η μετουσίωση της.
Γέφυρα ανάμεσα στα δύο αυτά κείμενα, μια προσωπική επιστολή του Παπαδιαμάντη στον πατέρα του, που μας μεταφέρει στην σκληρή πραγματικότητα της δικής του καθημερινότητας, στην Αθήνα, στα τέλη του 1800.
Ολομόναχος, χωρίς λεφτά να πληρώσει τα πλέον απαραίτητα, ακροβατεί κι αυτός όπως οι ήρωες των διηγημάτων του, ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Στην σκληρή και πεζή πραγματικότητα και σ’ έναν κόσμο μυστικό, κρυφό, τον οποίον μετουσιώνει τόσο μοναδικά σε εικόνες, ήχους και λέξεις τόσο μουσικά ορχηστρωμένες, κάνοντας τον ακροατή ν’ αναρωτιέται ποιος από τους δύο κόσμους είναι τελικά ο αληθινός.
Ένα σύγχρονο ντουέτο από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Γωγώ Ξαγαρά στην άρπα και Ήβη Παπαθανασίου στο τσέλο, συμπράττουν με τη Φένια Παπαδόδημα στην ερμηνεία των κειμένων και το τραγούδι και με τον Γιώργο Παλαμιώτη στο ηλεκτρικό μπάσο και τη δημιουργία ηχητικών τοπίων. Μέσα από πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις της Φένιας Παπαδόδημα μοιράζονται την μαγεία του Παπαδιαμάντη.
Οι ζωγραφιές του Γιώργου Κόρδη, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης. Είναι ο τόπος όπου η συνύπαρξη των δύο παράλληλων κόσμων γίνεται δυνατή. Καταγράφεται, αποτυπώνεται για πάντα.
Συντελεστές
Φένια Παπαδόδημα: Μουσική Σύνθεση – Σύλληψη
Γιώργος Κόρδης: Ζωγραφιές
Γιώργος Παπαστυλιανός : Eρμηνεία
Γωγώ Ξαγαρά: Άρπα – Ερμηνεία
Ήβη Παπαθανασίου : Τσέλο- Ερμηνεία
Γιώργος Παλαμιώτης: Ηλεκτρικό μπάσο, Ηχητικά τοπία- Ερμηνεία
Φένια Παπαδόδημα: Φωνή, Λούπες, Λαούτο – Ερμηνεία
Σοφήλια Τσορτέκη : Βοηθός Σκηνοθέτη
Απόστολος Τσατσάκος: Φωτισμοί
Παύλος Κοσμίδης: Φωτογραφίες
Χρύσα Ματσαγκάνη: Επικοινωνία
*Η Γωγώ Ξαγαρά ερμηνεύει το Nocturne for harp του Alan Hovhaness στην εισαγωγή του έργου.
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις
Από 8 έως 23 Ιανουαρίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Σάββατο 8, 15, 22 Ιανουαρίου στις 21:15
Κυριακή 9,16,23 Ιανουαρίου στις 20:30
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 12€
Φοιτητικό: 10€
Μειωμένο: (ανέργων, πολυτέκνων, ΑμεΑ, 65+) 8€
Διάρκεια παράστασης
70 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων: VIVA: https://www.viva.gr/tickets/theater/flandro/
Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
Τηλέφωνο: 21 0646 0748
Δημόσιες σχέσεις & Επικοινωνία Παράστασης
Χρύσα Ματσαγκάνη
Τ: (+30)698 6811609
«Συμφορά από το πολύ μυαλό» του Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ
στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων μέχρι 23 Ιανουαρίου – ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ!!! Μία από τις καλύτερα σκηνοθετημένες παραστάσεις συνόλου τής χρονιάς!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Στάθης Λιβαθηνός, έμπειρος στη ρωσική δραματουργία και παλαιός συνεργάτης τού Λευτέρη Βογιατζή, έκανε και πάλι το θαύμα του: σε έναν στενό, λιλιπούτειο χώρο για θέατρο δωματίου (kammerspiele) έστησε ένα ολόκληρο «εξωτερικό» με το μηχανικό ηλιακό ρολόι, με το χιόνι και τις περατζάδες των μεσο-μεγαλοαστών τής τσαρικής ανισότητας.
Έμμετρη μετάφραση που δεν ακουγότανε πάντα, η κίνηση πρωταγωνιστούσε, τα γκρουπαρίσματα (ομαδοποιήσεις, ελληνιστί), ο γοργός ρυθμός τού λόγου, οι εξωστρεφείς κορώνες που γεφύρωναν τον ποιητικό ρεαλισμό με τον εξπρεσσιονισμό, μα πάνω απ’ όλα η ονειρική κατάσταση που επιτυγχανόταν εις δόξαν τού Στανισλάβσκι και της μεθόδου του.
Σκηνικά και κοστούμια εντέχνως αφημένα στο φυσιολογικό πέσιμό τους πάνω σε σώματα φυσικά, που δεν ασφυκτιούσαν αλλά «ανέπνεαν» ομαλά.
Ο Έρωτας το βασικό κινητήριο στοιχείο ανθρώπων προνομιούχων που ζούνε μέσα στην πλήξη. Αργόσχολοι και καριερίστες. Άτομα που προσπαθούνε να πιαστούνε από το παραπαίον κράτος, να παρασιτίσουν, να σιτιστούν, να τελεσφορήσουν ασκώντας εξουσία πάνω σε όλους τους άλλους.
Η γραφειοκρατία που δεν ήταν αποκλειστικό προνόμιο τού υπαρκτού σοσιαλισμού προφανώς προϋπήρχε.
Επαναστάτης κι επαναστατικός ο Γκριμπογέντοφ γλίτωσε την Σιβηρία εξ αιτίας της συμμετοχής του σε ένα ανατρεπτικό κίνημα, το έργο του όμως πέρασε από πολλές κρησάρες λογοκρισίας μέχρι να φτάσει έως εμάς, ικανό κι αναγκαίο δείγμα μιας τέχνης σατιρικής. Η κοινωνική κριτική στοιχίζει πάντα, ειδικά όταν καυτηριάζει ανθρώπους χωρίς χιούμορ. Το ελευθεροφρονείν μπορεί να είναι διαφωτιστικό, είναι όμως κι ανθυγιεινό. Τελικά, ο καλός μας συγγραφέας πέθανε νέος στην Περσία, που τον έστειλε ο Τσάρος ως πρέσβη. Μάλιστα. Σκοτώνουν τα ά-λογα κούρσας πριν γεράσουν, όταν είναι επικίνδυνα για την καθεστηκυία τάξη και δεν κάθονται ήσυχα-ήσυχα στα αυγά τους.
Η κοινωνική κριτική κυριαρχεί στον υπό-κείμενο χώρο αυτού του λαμπρού και σίγουρα παραγνωρισμένου έργου, που το είδαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα χάρη στην μύτη λαγωνικού που διέθετε ο Λευτέρης Βογιατζής και η αρχική «Σκηνή».
Είδα το έργο στις 13 του μήνα και στη σκηνή υποκλίνονταν 13 ηθοποιοί. Όμως δεν έπαθα και τίποτα. Μέχρι σήμερα… Απλώς ροχάλισα λίγο κάποια στιγμή. Αστειεύομαι. Μην την χάσετε αυτή την παράσταση. Μόνον ο Κακλέας κι ο Λιβαθηνός ξέρουν να κινούν έτσι μεγάλες ομάδες ηθοποιών στη σκηνή. Ο Λιβαθηνός και σε …μικρή σκηνή.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώνονται στις 23 Ιανουαρίου οι παραστάσεις του έργου «Συμφορά από το πολύ μυαλό» του Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ. Το αριστούργημα της ρωσικής δραματουργίας παρουσιάστηκε τη φετινή σεζόν -για πρώτη φορά μετά το πρώτο του ανέβασμα το 1986 από τον Λευτέρη Βογιατζή- στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και έναν θίασο δεκατριών ηθοποιών. Μια τραγική φάρσα για έναν ερωτευμένο άνθρωπο που συντρίβεται από τον θρίαμβο της μετριότητας. Τελευταίες 10 παραστάσεις: Τετάρτη 12/1 και 19/1 στις 19:00, Πέμπτη 13/1 & 20/1 και Παρασκευή 14/1 & 21/1 στις 20:30, Σάββατο 15/1 & 22/1 στις 21:00 και Κυριακή 16/1 & 23/1 στις 19:00.
Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ
Συμφορά από το πολύ μυαλό
Σκηνοθεσία Στάθης Λιβαθινός
Το Θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής, ένα από τα σημαντικότερα και επιδραστικότερα θέατρα της αθηναϊκής σκηνής, περνάει στη νέα του εποχή. Χτίζοντας γέφυρες με τη σπουδαία ιστορία του ιδρυτή του και με το βλέμμα ταυτόχρονα στραμμένο μπροστά, o πολιτιστικός οργανισμός ‘Λυκόφως’ του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου αναλαμβάνει για τα επόμενα 10 χρόνια το ιστορικό θέατρο της Κυψέλης.
Οι πόρτες άνοιξαν στις 6 Νοεμβρίου με το έργο-σταθμός της ρωσικής δραματουργίας ‘Συμφορά από το πολύ μυαλό’ του Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, με μια καινούργια 13μελή ομάδα νέων και παλαιότερων ηθοποιών και σε νέα έμμετρη μετάφραση της Έλσας Ανδριανού. Το θεμελιώδες αυτό κείμενο ανέβηκε για πρώτη φορά από τον Λευτέρη Βογιατζή το 1986 και έκτοτε δεν παρουσιάστηκε ποτέ ξανά στην Ελλάδα.
Η νέα σύγχρονη προσέγγιση του Στάθη Λιβαθινού πάνω στην κλασική αυτή ρώσικη κωμωδία επιχειρεί να αναδείξει τις -σχεδόν σκανδαλώδεις- αναλογίες του με το δικό μας “σήμερα” και συνομιλεί με τη δηκτική ανατομία των αρχών του ρωσικού 19ου αιώνα που έχει φιλοτεχνήσει ο Γκριμπογέντοφ αξιοποιώντας τα μοτίβα της κλασικής ευρωπαϊκής κωμωδίας κάτω από τα οποία αναδύονται συνεχώς η ανελέητη κριτική και η πικρή επίγνωση.
Η ματαιωμένη επιστροφή και η κανιβαλική κατακρήμνιση του ευφυούς πολυτάλαντου που αρνείται με απόλυτο τρόπο να προσαρμοστεί σε μια κοινωνία που αποθεώνει τη μετριότητα, η μετωπική σύγκρουση μιας ειλικρινούς ιδεολογικής στάσης με την αέναη προσαρμογή που εξασφαλίζει την επιτυχία, η απουσία ελπιδοφόρας πολιτικής δράσης σε εποχές που υπάρχει απόλυτη ανάγκη αλλαγής ενώ το νέο δεν διαφαίνεται ακόμη, η αντιπαράθεση ενός πολιτισμού εικονικής ελαφρότητας με τις πραγματικές ανάγκες επιβίωσης, ο χρόνος που αλλοιώνει τα πάντα οδηγώντας τα στο αναπόφευκτο τέλος, η ερωτική προδοσία που ακυρώνει σχέσεις ζωής αντικαθιστώντας τις με ανούσιες συμβατικές, είναι μόνο μερικά από τα θέματα που εντοπίζονται, τόσο στο χαοτικό παρόν μας, όσο και στην κοινωνία την οποία στοχοποιεί η οξεία σατιρική ματιά του Γκριμπογέντοφ.
Η παράσταση σηματοδοτεί την επιστροφή του Στάθη Λιβαθινού στο ελεύθερο θέατρο, καθώς πρόκειται για την πρώτη του σκηνοθεσία μετά τη θητεία του ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.
Μετάφραση: Έλσα Ανδριανού
Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά-Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Κίνηση: Πάρης Λεόντιος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Έμιλυ Λουϊζου, Σοφία Παλάτη
Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Έμιλυ Κουκουτσάκη
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Παίζουν (αλφαβητικά): Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Θέμης Θεοχάρογλου, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Αθανασία Κουρκάκη, Νέστωρ Κοψιδάς, Μάριος Κρητικόπουλος, Πάρις Λεόντιος, Νεφέλη Μαϊστράλη , Λίλλυ Μελεμέ, Ερρίκος Μηλιάρης, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Δημήτρης Φιλιππίδης, Γιλμάζ Χουσμέν
Μια παραγωγή του Πολιτιστικού Οργανισμού «Λυκόφως»
Θέατρο Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη
Τηλ.: 2108217877
Τιμές εισιτηρίων:
Τετάρτη έως Παρασκευή: 18 ευρώ Ανέργων/Φοιτητικό/ΑΜΕΑ: 15 ευρώ
Σάββατο και Κυριακή: 20 ευρώ Ανέργων/Φοιτητικό/ΑΜΕΑ: 17 ευρώ
Προπώληση:
Ticketservices.gr: https://www.ticketservices.gr/event/symfora-ap-to-poly-myalo
Viva.gr: https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/symfora-ap-to-poly-myalo
«Λεωφορείον ο Πόθος», έργο επίκαιρο, διαχρονικό, κλασικό, δαρβινικό αλλά και κβαντικό.
Στο Εθνικό μας Θέατρο, σε μια υπέροχη τρίωρη απολαυστική παράσταση.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αθάνατο έργο, ειδικά τώρα που δημοσιοποιούνται θέματα συζυγοκτονιών, κακοποίησης γυναικών και μη προνομιούχων εν γένει. «Υπέρ αδυνάμου» ο λόγος τού Τεννεσσή Γουίλλιαμς, που μεγάλωσε με μια αδελφή που κατέφευγε στον «Γυάλινο κόσμο» της και με μια μάνα θύμα των συνθηκών.
Η αμερικάνικη κοινωνία εξελίχθηκε σημαντικά από το 1947 μέχρι σήμερα. Θέματα διαφορετικότητας μοιάζουν να έχουν λυθεί, τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο. Αυτά τα εβδομήντα χρόνια που περάσανε από τότε απέδειξαν περίτρανα το ανατροφοδοτικό στοιχείο τού δημοκρατικού πολιτεύματος όταν βασίζεται και στηρίζει τα ιδεώδη τού Διαφωτισμού.
Ισότης-Ελευθερία-Αδελφότης, Δικαιοσύνη, Ισονομία. Δεν είναι απλώς λέξεις στο χαρτί στην οθόνη ή στο χαρτί. Είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Το Αμερικάνικο Σύνταγμα καθιερώνει και θέτει στο απυρόβλητο της ελευθερία τής έκφρασης, με προεξάρχουσα την ελευθερία τού Λόγου.
Παρά τις όποιες δοκιμασίες και κλυδωνισμούς που προέκυψαν από την πρακτική εφαρμογή αυτών των πάγκοινων αξιών, δεν υπάρχει μέχρι τώρα κανένα άλλο πολιτικό-κοινωνικό μοντέλο που να τα εξασφαλίζει.
Η εν θέματι παράσταση τού πολυκύμαντου Εθνικού μας Θεάτρου δικαιώνει τον συγγραφέα, δραματικό ποιητή Τεννεσσή Γουίλλιαμς (τον διαχρονικότερο κι ανθεκτικότερο στον πανδαμάτορα Χρόνο, ισχυρότερο όλων των συγχρόνων και προγενέστερών του).
Το χιλιοειδωμένο, χιλιοανεβασμένο και χιλιοειδωμένο αυτό έργο είναι αειθαλές όταν το σεβαστεί κανείς και το πάρει κατά γράμμα. ΓΙΑΤΙ ΝΑΙ, ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΑ ΡΑΣΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΠΑ και οι οιεσδήποτε κόντρα διανομές μόνον να εξασθενήσουν και να αδικήσουν το πρωτότυπο απαστράπτον κείμενο μπορούν.
Όσο πιο συνδημιουργικά συντηρητικό το ανέβασμα τόσο κλασικών και δοκιμασμένων μέσα στον Χρόνο έργων που βασίζονται στον λόγο τόσο ασφαλέστερα από αισθητικής, ρυθμολογικής και θεματολογικής πλευράς τα αποτελέσματα.
Είναι η πρώτη φορά που το βλέπω ανεβασμένο «Το Λεωφορείον ο Πόθος» (με νι, ευφωνικό και παλιομοδίτικο), είναι η πρώτη φορά που το απολαμβάνω, συγκινούμαι, κινητοποιούμαι, συμπάσχω, συμμετέχω μέσα μου βουβός, διαδρώ (στην εικονική οθόνη τού συνειδητού μου, αλλά και στα βαθιά νερά τού υποσυνείδητου)… είναι η πρώτη φορά που δεν βρίσκω τίποτα να προσθέσω ή να αφαιρέσω, τίποτα να παρατηρήσω ή να προτείνω για βελτίωση.
Βεβαίως, η πρωταγωνίστρια ήταν μονόχορδη και με ελάχιστες φωνητικές δυνατότητες, όμως κι αυτό προσέθετε στην αληθοφάνεια τής ερμηνείας.
Το βασικό ζευγάρι Στέλλας-Κοβάλσκι παραήταν baby-face και έδειχναν πολύ νεαρότεροι από τα υποτιθέμενα 25 και πλέον έτη τους (της εποχής τού 1950). Ειδικά η ηθοποιός που υποδύθηκε την Στέλλα έμοιαζε με κόντρα διανομή, ειδικά όταν κατέβαινε την θρυλική σκάλα ενδίδοντας στον κτηνώδη σεξουαλικό πόθο. Εμείς αυτό που βλέπαμε (και το συζήτησα με άλλους θεατές αυτό) ήταν κάποιος απροσδιόριστος πρωτοεφηβικός ερωτισμός που θα ταίριαζε περισσότερο στην Μπλανς, που ξεχειλίζει από καθυστερημένη παιδική αθωότητα (στο υπό-κείμενο τού έργου). Οι άλλοι ρόλοι ευτύχησαν σε ταιριαστή διανομή κι αποδόθηκαν επάξια από τους αντάξιους καλλιτέχνες.
Όλοι αξιέπαινοι, όλοι αξιόμαχοι, όλοι αξιοσέβαστοι στο δύσκολο λειτουργικό τους καθήκον.
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε. Η καλύτερη τού Εθνικού μας Θεάτρου μέχρι τώρα, για αυτή την θεατρική περίοδο.
Εξαιρετικά τα σκηνικά και τα κοστούμια, η μουσική, οι φωτισμοί, η μπρεχτική προβολή τού εσωτερικού στον εξωτερικό χώρο.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
https://www.n-t.gr/el/events/lewforeion_o_pothos/
https://www.ticketservices.gr/event/leoforeio-o-pothos/?lang=el
Τενεσί Ουίλιαμς
Λεωφορείον ο Πόθος
Έναρξη: 12 Nοεμβρίου 2021
Η Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» ξεκινά τη νέα θεατρική περίοδο με ένα αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας, το Λεωφορείον ο πόθος, του Τενεσί Ουίλιαμς, το οποίο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου.
Νέα Ορλεάνη, τέλη της δεκαετίας του 1940. Η Στέλλα και ο Στάνλεϊ Κοβάλσκι, δύο άνθρωποι από διαφορετικούς κόσμους – η Στέλλα κόρη μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας του Νότου, ο Στάνλεϊ ένας τραχύς Πολωνός μετανάστης δεύτερης γενιάς – ζουν έναν παθιασμένο έρωτα σε μια γοητευτικά παρηκμασμένη συνοικία της πόλης υπό τους μελαγχολικούς ήχους της τζαζ. Αυτό μέχρι τη στιγμή που στο σπίτι τους φτάνει η Μπλανς Ντυμπουά, η αδελφή της Στέλλας. Η Μπλανς στις αποσκευές της φέρνει όλη την απελπισία της χαμένης ζωής της, τα οικογενειακά βάρη που την τσάκισαν, έναν εύθραυστο ψυχισμό που την κάνει να προτιμά να ζει στη φαντασία αντί στην οδυνηρή πραγματικότητα. Η ματαίωση, η αποτυχία και ο χρόνος που περνά αδυσώπητα στοιχειώνουν το πολυδιάστατο έργο του Ουίλιαμς, που αντανακλά έναν σκληρό κόσμο ο οποίος αποβάλλει ή καταστρέφει όποιον δεν μπορεί να ενσωματωθεί.
Το έργο γράφτηκε το 1947 και έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Ethel Barrymore στη Νέα Υόρκη, σε σκηνοθεσία Ηλία Καζάν. Το 1951 γνώρισε παγκόσμια επιτυχία με τη μεταφορά του στον κινηματογράφο από τον ίδιο σκηνοθέτη και με πρωταγωνιστές την Βίβιαν Λη (Μπλανς) και τον Μάρλον Μπράντο (Στάνλεϊ). Έκτοτε έχει γνωρίσει αναρίθμητες αναβιώσεις στις σκηνές όλου του κόσμου, εντούτοις είναι η πρώτη φορά που το έργο ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο.
Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θανάσης Σαράντος
Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Λίνα Μότσιου
Μουσική: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης
Κίνηση: Εύη Οικονόμου
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Κακαβούλας
Σύμβουλος δραματουργίας: Μάρκος Τσούμας
Βοηθός σκηνογράφου: Φανή Παϊτάκη
Βοηθός ενδυματολόγου: Σοφία Τάμπλερ
Βοηθός σχεδιασμού ήχου: Τάσος Μπακασιέτας
Διανομή (αλφαβητικά)
Γιατρός: Άγγελος Ανδριόπουλος
Μιτς: Ιερώνυμος Καλετσάνος
Μάργκαρετ-Νοσοκόμα: Ίντρα Κέιν
Πάμπλο: Λάμπρος Κτεναβός
Στιβ: Νικόλας Μακρής
Ευνίκη-Μεξικάνα: Πηνελόπη Μαρκοπούλου
Στέλλα: Νάνσυ Μπούκλη
Mπλανς: Κωνσταντίνα Τάκαλου
Στάνλεϊ: Αποστόλης Τότσικας
Νέος: Γρηγόρης Φρέσκος
Μουσικοί επί σκηνής: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης, Γιάννης Παπαναστασίου
Φωτογραφίες προγράμματος: Ανδρέας Σιμόπουλος.
«ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ» σε κείμενο-σκηνοθεσία ΒΑΣΙΛΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Γνωρίστε μια μεγάλη ποιήτρια που «δεν μπορούσε να ζήσει φωναχτά» μέσα από μία queer παράσταση θεάτρου καμπαρέ στο ProjectR café πίσω από την Πάντειο.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από τις πιο ενδιαφέρουσες, συγκινητικές, ποιητικές παραστάσεις της χρονιάς που μόλις ανέτειλε. Επιτέλους, το θέατρο γίνεται πάλι «κρυφό σχολείο». Καιρός ήτανε. Να επανέλθουμε στην υψηλή Ποίηση, να ακούσουμε ενδιαφέρουσα αφήγηση, να δώσουμε προβάδισμα στον Λόγο και στην Λογική. Ναι, οι ποιητές είναι περισσότερο «λογικοί» από τους συνηθισμένους ανθρώπους που άγονται και φέρονται από τα άγχη τής καθημερινότητας. Οι ποιητές είναι περισσότερο «πρακτικοί» στην Διαχείριση Κρίσεων, επειδή ακριβώς βρίσκονται εκ γενετής, εξ ορισμού κι ως εκ της θέσεών των εις διαρκείς, αλλεπάλληλες και ποικιλόμορφες κρίσεις. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Σεισμογράφοι των καιρών τους, ευαίσθητες κεραίες, ζυγαριές τής εποχής τους, ακαταλόγιστοι αλλά λελογισμένοι, υψιπετείς, αιθεροβάμονες ακόμα κι όταν φαίνονται χαμερπείς, οι ποιητές (και οι ποιήτριες) είναι άστεγοι, μετανάστες, πένητες, άσυλο ζητώντες, την έξοδον κινδύνου διαρκώς αναζητώντες, τον δικό τους παράλληλο πλανήτη νοσταλγούν και σ΄ έναν ιδιωτικό επώδυνο κόσμο από ονειροφαντασιές χτυπιούνται σαν το χταπόδι πάνω στον άσπλαχνο βράχο τού ψαρά, τον λειασμένον από το αίμα των σωθικών τους.
Κανείς λογικός δεν διαλέγει παρόμοια μοίρα. Βάσανο κι απολύτρωση. Ο θάνατος επιστροφή στο Φως, το αδιόρατο εκείνον Φάος που βλέπουν μονάχα εκείνοι/εκείνες, που υπερβαίνουν τις συνήθεις κατηγοριοποιήσεις περί φυλών και φύλων και περιφέρονται άφιλοι/άφιλες στις ερήμους του κόσμου. Οι τυχερότεροι βρίσκουν συμμάχους, συνοδοιπόρους, προαγωγούς. Οι άλλοι / άλλες, οι μη προνομιούχοι μαστροπούς μόνον συναντάνε (κι εάν). Στην χειρότεροι περίπτωση περιφέρονται απελπισμένοι σε ατραπούς γεμάτες αγκάθια, οχιές, σκορπιούς μαύρους κι αγκαλιάζουν με τα φτερά τής Φαντασίας τους απόκρημνους γκρεμούς που μήτε τα πετούμενα ξωτικά πλησιάζουν. Οι ποιητές δεν φοβούνται τον θάνατο, η ζωή τούς / τίς τρομάζει. Αυτό είναι όλο. Κι είναι τόσο απλό.
Η μεγαλύτερη ποιήτρια της Αμερικής έζησε αφανής και άσημη, αξιοπρεπώς όμως, χάρη στην αγάπη των αδελφών και της νύφης της, παραγκωνισμένοι από περιώνυμους καθηγητές-κριτικούς από τους οποίους δεν έμεινε μήτε ένας αξιομνημόνευτος στίχος.
Η Έμιλι εκδικήθηκε τους ανοήτους μετριοκρατούντες μετά θάνατον. Όμως θα ήθελα στην εκπληκτική αυτή παράσταση, ο αξιοθαύμαστος για την φυσικότητά του ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ να μην αναφέρει καν τα ονόματα των κυνηγών της. Τιμωρία ανυπόφορη για κάθε Ηρόστρατο τού παρόντος και του μέλλοντος, φυσικά.
Τι θέαμα ήταν αυτό; Με στοιχεία παρενδυτικού queer, με μια πλατινέ προς χαλκόχρωμη περούκα τόσο «πλαστική» που έμοιαζε εξωκοσμική.
Αλλά η αληθοφάνεια-αληθοφάνεια. Μάλιστα. Αυτός κι αν είναι άθλος. Να υπερβαίνεις τα όρια, τα εσκαμμένα, τα προκατειλημμένα και να ΕΙΣΑΙ, να ΓΙΝΕΣΑΙ και να ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ως άλλος/άλλη κάτω από τα αμείλικτα φώτα της σκηνής. Αυτό είναι το ζητούμενο κάθε καλλιτεχνικής πράξεως, ανά-παραστατικής, μιμητικής, πολιτικώς ορθής αλλά κι αισθητικώς προκλητικής ούτως ή άλλως.
Μπράβο και πάλι μπράβο σε όλους τους συντελεστές αυτής της νυχταγωγίας υπό βροχήν πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα αλλοκοσμική, ιερή, τελετουργική, υπερβατική, διαχρονική αλλά και τόσο περιορισμένη στην ασφυξία τού πειραματικού σωλήνα Γαία.
Το ProjectR café είναι ο καταλληλότερος χώρος για ανάλογες μυσταγωγίες. Δηλώνω θαυμαστής, ακόλουθος, συνοδοιπόρος και αυτόκλητος συναυτουργός για παρούσες και μελλοντικές ποιητικές ιερές αλχημείες.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ
κείμενο-σκηνοθεσία… ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
σκηνικά-κοστούμια…Replica
επιμέλεια παραγωγής…Αντρέας Αριστοτέλους, Γιάννης Κλειδέρης
επικοινωνία…Νατάσα Παππά
στον ρόλο της Έμιλι ο Βασίλης Θεοδώρου
Η ζωή της διασημότερης Αμερικανίδας ποιήτριας που επειδή δεν άντεχε να ζήσει φωναχτά έγινε η ίδια ένα ποίημα. Μιά οικουμενική ψυχή για όλους… Μιά βιογραφική παράσταση γεμάτη ποίηση, τρυφερότητα, ονειροπόληση και νοσταλγία.
η παράσταση είναι υπό την αιγίδα του EMILY DICKINSON MUSEUM 280 MAIN ST. AMHERST MASSACHUSETTS 01002
Διάρκεια 60 λεπτά
πρώτη παράσταση Δευτέρα 06-12-2021 και κάθε Δευτέρα 21.15
ProjectR
Αλέξανδρου Πάντου 10 και Λαγουμιτζή 32 (πίσω από την Πάντειο) τηλέφωνο 2111110055
Γενική είσοδος 10 ευρώ
η είσοδος επιτρέπεται μόνο με τα πιστοποιητικά που ζητά η κυβέρνηση εμβολιασμού ή νόσησης.
Το «Sexy Laundry» της Michele Riml, στο θέατρο Κάππα με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Δάφνη Λαμπρόγιαννη.
ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΙ ΈΤΣΙ ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΙ ΑΤΟΠΗΜΑΤΑ παρομοίας θεματικής παραγωγών.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο παραδοσιακός πουριτανισμός των αγγλοσαξωνικής (και όχι μόνον) καταγωγής προτεσταντών έχει διαπιδύσει ως κυρίαρχη πολιτιστική περιρρέουσα ατμόσφαιρα του Δυτικού Κόσμου, τόσο που η διπρόσωπη υποκρισία θα έκαμε τον Ρωμαίο Θεό Ιανό να κοκκινίσει!!!
Ο γάμος ως καπιταλιστική σύμβαση, μετεξέλιξη της αναγεννησιακής οικοτεχνίας και της μεσαιωνικής φεουδαρχίας, απογυμνώνεται εδώ από το επιφανειακό του λούστρο κι απογυμνώνονται τα αλλοτριωμένα σώματα από τις ψευδαισθήσεις, τις παρανοήσεις, τις ειδωλοποιήσεις τους.
Η μόδα ως κυρίαρχος άξονας τού εκάστοτε κατεστημένου επιβολής νορμών, κανόνων και υποδειγμάτων προς συμμόρφωσιν, επιβάλλει στον Δυτικό Κόσμο την αναζήτηση τής αιώνιας νεότητας.
Παυσίλυπος και παυσίπονος πολιτισμός, με φρενιτικούς ρυθμούς υπερπαραγωγικότητος προκειμένου να επιτευχθεί η μεγίστη ανταγωνιστικότητα τής Οικονομίας οδηγώντας σε υπεράντληση των φυσικών κι ανθρωπίνων πόρων, σε κατασπατάληση της όποιας μορφής ενέργειας, στην κατάθλιψη, καταπόνηση, εξόντωση τού ανθρωπίνου σώματος που ασφυκτιά σε αφύσικες στάσεις κι αφύσικους ρυθμούς επιτάχυνσης.
Οι νέοι σύζυγοι ξεκινούν να στήσουν το ιδανικό σπιτικό τους ακολουθώντας το «αμερικάνικο όνειρο» και μετά από είκοσι χρόνια, επιτυχημένοι, με δύο παιδιά, με σπίτι, εξοχικό και δύο ή τέσσερα αυτοκίνητα, ανακαλύπτουν ξαφνικά πως έχουν λησμονήσει τα σώματά τους και τις χαρές τις ερωτικές.
Και τότε ρίχνονται με τα μούτρα να αναστήσουν την ήδη ταριχευμένη σεξουαλική τους ζωή. Δίαιτες, ινστιτούτα αισθητικής, θεσμοθετημένη πορνεία, εμπορευματοποιημένη αγορά βασισμένη στο δίπολο προσφορά-ζήτηση, μηχανήματα, βοηθήματα, εξαρτήματα, ενδύματα, εσώρουχα, μαστίγια, leathers, λέσχες, αγγελίες, ανταλλαγές… φαντασία.
Το αποτέλεσμα είναι πενιχρό ούτως ή άλλως και δεν συγκρίνεται ούτως ή άλλως με την πάλαι ποτέ εφηβική ρώμη και νεανική ορμή.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε το πολυπόθητο για τα μικροαστικά γούστα μας happy-end!!!
Σε άλλες περιπτώσεις, κενό-απελπισία-διαζύγιο-χωρισμός-τραύμα-ψυχανάλυσις…
Υπάρχει και η stand-up comedy για να γελάσουμε με τα χάλια μας και να επιτύχουμε κάποιον βαθμό δραματοθεραπείας.
Τελικά, ο κάθε θίασος, ανάλογα με την παραγωγή, την στόχευση, το target-group, την πρόθεση του σκηνοθέτη, την διανομή, τους διατιθέμενους ανθρώπινους και υλικούς πόρους, μεταφέρει στα καθ’ ημάς ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ ΑΣΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ – ΑΛΙΜΟΝΟ – ΚΩΜΩΔΙΑ και που οι διάφοροι πολιτισμοί το λύνουν εδώ και αιώνες με διαφορετικούς τρόπους (όπως π.χ. η πολυγαμία, το ανατολίτικο χαρέμι…).
Δεν προτείνω φυσικά κάτι τόσο ασύμβατο με τα ήθη κι έθιμά μας, όμως απλώς επισημαίνω ως κριτικός ότι το θέατρο είναι ΚΑΙ καθρέφτης της κοινωνίας, ένα ανοικτό σχολείο μιμήσεως επιτυχημένων τρόπων και συμπεριφορών προκειμένου να εξασφαλιστεί η κοινωνική ειρήνη, η συμβατότητα και η συνεργατική λειτουργικότητα…
Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι όχι και τόσο. Η εκάστοτε πολιτική ορθότητα είναι συνώνυμη της κατεστημένης ιδεολογίας και τροφοδοτεί τον καθημερινό φασισμό, τροφή τής απολυταρχικής εξουσίας. Επειδή όμως έχουμε την τύχη να ζούμε σε δημοκρατικές, ελεύθερες κοινωνίες, ας διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού το δικαίωμά μας στην σάτιρα, στην διακωμώδηση, στον καυτηριασμό ακραίων αντικοινωνικών υπερβολικών συμπεριφορών. Η κωμωδία είναι το αγαπημένο παιδί της Δημοκρατίας. Η εξαφάνιση, ο περιορισμός ή η λογοκρισία της θέτει εν αμφιβόλω τη βασική Ισονομία, Ελευθερία τής Έκφρασης και της ίδιας της Δικαιοσύνης εν τέλει (γραπτής και άγραφης…).
Στο συγκεκριμένο θέμα των σεξουαλικών αποξενωμένων συζύγων είναι ευρύ το φάσμα τής δραματουργικής διαχειρίσεως αυτού του πρωτογενούς υλικού που ρέπει από την τραγωδία τής Μήδειας στην κωμωδία τού sexy laundry.
Ας είμαστε ανοικτοί στο γέλιο. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι το βασικό αντι-φασιστικό, αντι-ρατσιστικό εργαλείο.
Οι άλλοι είναι ο καθρέφτης μας. Όταν ανακύπτει μία Κρίση, καλόν είναι πριν αντιδράσουμε να προτάξουμε την ανάγκη για αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, φιλότητα και ΑΓΑΠΗ εν τέλει…
Με σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση κι ευγνωμοσύνη,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, ενώνονται με τα «δεσμά του γάμου» από 9 Δεκεμβρίου στο θέατρο ΚΑΠΠΑ. Οι δύο τους συναντιούνται πρώτη φορά επί σκηνής, με αφορμή την τρυφερή κωμωδία της Michele Riml, «Sexy Laundry», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Το “Sexy Laundry” είναι μια ξεκαρδιστική, όσο και συγκινητική κωμωδία, που έχουν παρακολουθήσει ήδη εκατομμύρια θεατές σε πάνω από 20 χώρες ανά τον κόσμο, ενώ έχει αποσπάσει διθυραμβικά σχόλια από κοινό και κριτικούς.
Για το έργο: 25 χρόνια γάμου, 3 παιδιά, λίγα παχάκια, ολίγη φαλακρίτσα, πολλή γκρίνια, πολλή ανασφάλεια, πολλή αγάπη και ολίγον sex!
Πού οδεύομεν;
Θ’ αφήσουμε τη συνήθεια να μας βγάλει στα βράχια, ή να πάρουν το τιμόνι τα αισθήματα;
Μήπως είναι πια αργά;
Ή μήπως να το ξαναπάρουμε απ’ την αρχή;
Καλά τα ερωτήματα, με τις απαντήσεις τι γινεται;
Ο Λάρυ και η Άλις σ’ ένα δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου, και με το εγχειρίδιο ΣΕΞ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ ανά χείρας, αμήχανοι, αξιοθρήνητοι και αξιολάτρευτοι, προσπαθούν να βρουν τις απαντήσεις… και το ερωτικό πάθος που έχει …ατονήσει με το πέρασμα του χρόνου.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη 19:00 (λαϊκή απογευματινή)
Πέμπτη 21:00
Παρασκευή 21:00
Σάββατο 18:00 και 21:00
Κυριακή 20:00
Τιμές
Τετάρτη 15€
Πέμπτη 17€
Παρασκευή 20€
Σάββατο απόγευμα 15€
Σάββατο βράδυ 20€
Κυριακή 20€
Φοιτητικό 12€
ΑΜΕΑ – Ανεργίας – Παιδικό – Θέσεις Περιορισμένης Ορατότητας 10€
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΑΦΝΗ ΛΑΜΠΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Σπύρος Παπαδόπουλος
Μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίνα Κατσακούλη
ΈΝΑ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ μελοδραματικό και ερεβώδες «ΚΟΥΔΟΥΝΙ» χτυπάει σημαίνοντας την συλλογική χαρμολύπη μας στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Φαίνεται πως η ηθογραφία καλά κρατεί στο νεοελληνικό θέατρο, εικονογραφώντας κι αποδίδοντας εν μεγεθύνσει τις παθογένειες μιας κοινωνίας οιονεί ευρωπαϊκής αλλά και ανατολίτικης, που ναι μεν παραδέχτηκε θεσμικά τα δικαιώματα των ομοερωτικών και των διαφορετικών εν γένει, εξακολουθεί όμως να κατατρύχεται από ενοχές και οιδιπόδεια που οδηγούν στην αυτομαστίγωση.
Η ομοφυλοφιλία έχει συχνά αποδοθεί στην σύγχρονη ελληνόφωνη Τέχνη, από τις ασπρόμαυρες ταινίες μέχρι και σήμερα με το συνοδευτικό τής αμαρτίας / αστοιχίας, αν όχι και της παραβατικότητας. Και ναι μεν η Τέχνη λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και στα κοινωνικά προβλήματα ως μικροσκόπιο, όμως πολύ συγκίνηση έχει προκληθεί χωρίς το ανάλογο βάρος το εξωτερικό. Η εσωτερίκευση τού Υπερεγώ είναι ένα άλλο θέμα, ευρύτερο και δυσχερέστατο στην διαχείρισή του.
Είδα λοιπόν στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ μια αριστουργηματική παράσταση, βασισμένη σε ένα καλογραμμένο κείμενο, που ξεπήδησε λες μέσα από τη ζωή, σαν φέτα νατουραλιστική.
Αν δεν ήταν η θεατρική σύμβαση, ειδικά οι αλλαγές του φωτισμού και οι εμφανείς τεχνικές αλλαγής χωροχρονικού πλαισίου, αν το έβλεπα αυτό σε ταινία, με την ίδια απολύτως επιτυχημένη διανομή, θα έκλαιγα μέχρις εξαντλήσεως.
Συνταρακτική η πόρνη μάνα, απελευθερωμένη αλλά και δεσμευμένη, που «αμάρτησε μεν για το παιδί της», δεν μπορεί όμως να αποδεχτεί την ομοερωτική επιλογή του κι ένα απλό μικροαστικό δράμα μετατρέπεται σε ψυχολογικό θρίλερ.
Η ανθρώπινη κωμωδία είναι συγγνωστή από την Αναγέννηση και μετά. Ειδικά ο Διαφωτισμός προέτεινε και προεξέτεινε την έννοια της προσωπικής ατομικής ελευθερίας και την δυνατότητα της επιλογής στα όρια τής μη βλαπτικής συμπεριφοράς. Η όποια αυτοκαταστροφή είναι καθαρά παθολογικό φαινόμενο κι εν πολλοίς μη επιθυμητή. Την κοινωνία ελευθέρων ατόμων συμφέρει η συνδημιουργικότητα όλων, η μετατροπή τής ερωτικής μηχανής σε παραγωγικότητα βιομηχανική, τεχνολογική, ψηφιακή. Έχει κάθε λόγο λοιπόν να ενσωματώσει το διαφορετικό, ειδικά όταν είναι ευφυές, επινοητικό, πολυμήχανο. Και ποιος οξυδερκέστερος των μέχρι πρότινος κατακριτέων, όταν έχουν επιβιώσει υποδυόμενοι ρόλους εξ αντιθέτου;
Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξέρουμε αν και κατά πόσον ο μέχρι πρότινος συμπαθέστατος κι ενσυναίσθητος μορφωμένος κρυπτοομοφυλόφιλος εκδικείται ή επιδίδεται σε μια ακραία πράξη συμπόνοιας όπως η παπαδιαμαντική «Φόνισσα». Είναι ασαφές το τέλος, ανοικτό κι ως εκ τούτου ευεπίφορον εις κάθε ερμηνείαν. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα, ο ρυθμός κλιμακώνεται στο τελικό κρεσέντο, όπου η εικόνα αναλαμβάνει τα ηνία από τον ολοένα κι ελλείποντα ήχο. Οι λέξεις κρατούν το νήμα μιας κάποιας λογικής, η απουσία τους δίνει τόπο στα ορμέφυτα και στην οργή, στην συμπιεσμένη, στην καταπιεσμένη οργή.
Εκπληκτική παράσταση. Ελπίζω να επαναληφθεί και στην μετά «όμικρον» εποχή. Εύχομαι να γίνει κινηματογραφική ή τηλεοπτική ταινία και να μην την χάσουν όλοι και όλες όσες εξακολουθούν να θεωρούν το διαφορετικό αμαρτία.
Ο Μεσαίωνας είναι πολύ μακριά πίσω μας και ΔΕΝ θα ξαναγυρίσουμε. Οι πυρές που καίνε βιβλία ή και ανθρώπους ΔΕΝ θα ξανανάψουν ποτέ. Ας είμαστε ευαίσθητοι και αγωνιστικά αντίθετοι στον καθημερινό ρατσισμό που πολλές φορές μεταμφιέζεται στα αντίθετά του (όπως είναι π.χ. η λεγομένη «πολιτική ορθότητα»). Και για να παραφράσω τον Ελύτη, όπου ακούς ορθότητα κάποιος προσπαθεί να σε κόψει και να σε ράψει στα μέτρα του, ακόμα κι αν χρειαστεί να σε αποκεφαλίσει ή να σου κόψει τα πόδια… Ας ευαισθητοποιηθούμε όλοι απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα επιβολής τού «ορθού». Κάθε φορά που επικράτησε αυτό στο παρελθόν, η Ιστορία έδειξε πάντα έναν καινούργιο Μεσαίωνα. Παλέψαμε πολύ σκληρά για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Ελευθερία τού Λόγου και τής Έκφρασης, την Αυτοδιάθεση, για την επιλογή συντρόφου, θρησκείας, ιδεολογίας. Μην τα γκρεμίσουμε όλα τώρα στο όνομα ενός στρεβλού, αντεστραμμένου «προοδευτισμού». Προσέξτε τις λέξεις! Έχουν την δική τους λογική κι εκδικούνται τους αμόρφωτους, τους αδιαμόρφωτους, τους δοκησίσοφους, τους αγγράμματους εγγραμμάτους, τους ανοήτους σοφολογιοτάτους, τους φασίστες μετριοκρατούντες που ανακηρύσσουν τον ολίγιστο εαυτό τους πρότυπο το οποίο εξάπαντος πρέπει να μιμηθούν οι άλλοι. «Οι άλλοι είναι η Κόλαση», όπως λέει ο Σαρτρ στη «Ναυτία» του όταν δεν έχουν αυτογνωσία, δεν ασκούνται καθημερινά στην ενσυναίσθηση, όταν θεωρούν τον εαυτό τους τέλειο κι ότι για όλα «φταίνε οι άλλοι». Οι άλλοι είμαστε εμείς κι οφείλουμε για το καλό όλων να αυτοβελτιωθούμε και να εξασκήσουμε τις κοινωνικές μας δεξιότητες.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΔΙΑΘΛΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ. Κι αν κρίνω από αυτή την επιτυχημένη παράσταση, η Ελληνική Κοινωνία έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει μέχρι της απελευθέρωσή της από μεσαιωνικές / οθωμανικές αγκυλώσεις.
Μετά Δέους και Πίστεως εις το Φως / Φάος,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-metaxourgeio/to-koudouni/
Παράταση παραστάσεων!
Κάτι καλό συμβαίνει στο θέατρο Μεταξουργείο…
Μετά από 10 συνεχόμενες SOLDOUT παραστάσεις και με ενθουσιώδεις κριτικές και υποδοχή από κοινό και κριτικούς, το νέο σύγχρονο ελληνικό έργο «Το κουδούνι» του Δημήτρη Αλεξίου που ανεβαίνει για πρώτη φορά σε δική του σκηνοθεσία από την ομάδα Αντικλείδι, θα συνεχίσει τις παραστάσεις του στο ίδιο θέατρο μετακομίζοντας πλέον το Σαββατοκύριακο.
Το κουδούνι
του Δημήτρη Αλεξίου
από την ομάδα Αντικλείδι
YouTube trailer: https://www.youtube.com/watch?v=jv4TMHuLv3s
«Γροθιά στο στομάχι» χαρακτηρίστηκε η παράσταση που γέμισε κόσμο τον πεζόδρομο της Ακαδήμου τα Δευτερότριτα του Οκτώβρη και του Νοέμβρη. Μία αναμέτρηση με τις κρυμμένες και παραμελημένες αλήθειες, με τα βολικά ψέματα, με τις κοινωνικές συμβάσεις και υποχρεώσεις, με τον ίδιο μας τον εαυτό. Μια βουτιά στην ψυχή όχι μόνο των ηρώων αλλά καθενός μας. Αμείλικτη, σκληρή, ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας, από μία δουλεμένη ομάδα που φλέγεται πάνω στο σανίδι. Μια παράσταση που χωρίς να είναι κωμωδία αναπολεί με χιούμορ την τρυφερότητα και την κίβδηλη αγνότητα του παρελθόντος, που χωρίς να είναι θρίλερ προκαλεί τρόμο για το τι είναι ικανοί οι άνθρωποι, που χωρίς να είναι αστυνομική ψάχνει τις αιτίες θανάτου και εγκλημάτων, που χωρίς να είναι queer κοιτάζει στα ίσια το θέμα της φαλλοκρατίας, του σεξισμού, της σεξουαλικότητας και της αναζήτησης της σεξουαλικής ταυτότητας.
Για 10 ακόμα παραστάσεις. Μην το χάσετε!
Λίγα λόγια για το έργο:
“Μια εφηβική παρέα αγοριών που άντεξε στο πέρασμα του χρόνου.
Σαραντάρηδες πια καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με όσα δεν ήξεραν αλλά και όσα ήξεραν και επέλεγαν επιμελώς να καταχωνιάζουν.
Μια μάνα κατάκοιτη με αδυναμία ομιλίας επικοινωνεί τις ανάγκες αλλά και όλες τις επιθυμίες της με ένα ηλεκτρικό κουδούνι κρεμασμένο στο λαιμό.
Πόση δύναμη μπορεί να κρύβεται στην αδυναμία;
Πόση εξουσία στην ανημπόρια;
Πόσο μας επηρεάζουν οι άνθρωποι γύρω μας;
Πόσο μας αλλοιώνουν, μας διαμορφώνουν, μας συνθλίβουν;
Πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά στις επιλογές μας;
Το νέο έργο του Δημήτρη Αλεξίου είναι ένα δυνατό ψυχογράφημα χαρακτήρων που είναι φίλοι μας, κοιμούνται δίπλα μας ή τους αντικρίζουμε κάθε μέρα στον καθρέφτη. ”
Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή
σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου
και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη
Διάρκεια: 105’ χωρίς διάλειμμα
Κρατήσεις/ ομαδικά εισιτήρια: 6972211091
Facebook Page: https://www.facebook.com/antikleiditheater
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω από 15 ετών.
Πρωτόκολλα Covid:
Είσοδος με πιστοποιητικό εμβολιασμού ή πιστοποιητικό νόσησης εντός 3 μηνών. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο – σκηνοθεσία: Δημήτρης Αλεξίου
Σκηνικά: Σταμάτης Ζέρβας
Κατασκευή σκηνικών: Γιώργος Χάιντας, Δημήτρης Μαμάι, Αλέξανδρος Πέτοβας
Φωτισμοί: Δημήτρης Αλεξίου
Φωτογραφίες: Γιώργος Νίκογλου
Βίντεο: Νεκτάριος Θεοδώρου
Graphics design: Δήμητρα Καραγιάννη
Πρωτότυπη μουσική επένδυση: Βαγγέλης Σερίφης
Δημόσιες σχέσεις: Acerinta
Εκτέλεση παραγωγής: Κωνσταντίνος Πλατής
Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Αθηνά Πανταζή
σε στίχους Κατερίνας Ξαναλάτου , μελωδία του Δημήτρη Αλεξίου
και παραγωγή- ενορχήστρωση Βαγγέλη Σερίφη
Ερμηνεύουν: Απόστολος Βαρναβέλιας, Κατερίνα Ξαναλάτου, Βασίλης Λαδικός , Γιώργος Χάιντας , Βαρβάρα Ραμπαούνη, Γεωργία Προκοπίου. Φιλική συμμετοχή: Βασίλης Μουτσόπουλος
