Ο Ευριπίδης παρακολουθεί από το χωροχρονικό σεντόνι την αναβίωση των «Ηρακλειδών» του στο θέατρο ΌΛΒΙΟ.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ηρακλειδών… Αναβίωσις.
Τον Ευριπίδη είδα
Καθισμένον ανάμεσα στους
Σύγχρονους θεατές
Να συμπληρώνει το ακρόαμα
από της Μνημοσύνης
τον σκληρό (αναλλοίωτο) δίσκο.
Τα ακασικά αρχεία των αρχαίων σοφών επιτρέπουν την παλίμψηστον ανάγνωσιν καθιερωμένων νοητικών πτήσεων εις την χωροχρονικήν σινδόνην, εκεί όπου σχηματίζονται πύλες και πολυδιαστασιακές σήραγγες γεφυρώνουν αλλότριες καταστάσεις τής Υλοενέργειας.
Με άλλα λόγια, «ταξίδεψα» παρακολουθώντας ενεός πέντε διονυσιακούς τεχνίτες να μετακυλίουν τα σωθικά τους πάνω στην γυψοποιημένη σκηνή τού βωμού τού Διός στην αρχαία αγορά τής πάλαι ποτέ Αθήνας (εις τα αιθερικά πέπλα σαβανωμένη τώρα).
Βεβαίως, χάσαμε τα ιστορικά, κοινωνικοπολιτικά, πολεμικά και διπλωματικά συμφραζόμενα, όμως κάπου στην διαδρομή αποστάχτηκε το αιθέριο έλαιο όλων των υψιπετών στεναγμών τού τραγικοτέρου τών τραγικών κι απέμεινε το αποκρυσταλλωμένο ρούχο τής μορφής, αποστεωμένο από το αρχικό περιεχόμενό της, σαν τα καβούκια των τζιτζικιών που τραγουδούν ακόμη τις αφέγγαρες νύκτες.
Στις καλές παραστάσεις γίνομαι ποιητικός, στις απογειωτικές στιγμές καθίσταμαι διθυραμβικός. Μα γι’ αυτό δεν σερνόμαστε από θέατρο σε θέατρο μέχρι να επιτευχθεί εκείνη η κβαντική ανάτασις πέρα από τα όρια των επιθυμιών μας;
Το Σύμπαν είναι σκληρό και άγνωστο, ανελέητο πολλές φορές σαν Ιστορία, δεν υπακούει σε ηθικούς και ιδεολογικούς κώδικες. Δεν αναγνωρίζει κάποια συγκεκριμένη πολιτική ορθότητα. Ο Κόσμος είναι μια Δυνατότητα. Μέσα από την Μεγάλη Τέχνη, χάρη στην Υψηλή Ποίηση φτάνουμε καμιά φορά κι εμείς στην μερική θέαση τού Άπαντος, στην ολιστική θεώρηση τού Παντός…
Η εύθραυστη αντιπαλότητα Αργείων κι Αθηναίων στα χρόνια τού καταστροφικού εμφυλίου Πελοποννησιακού Πολέμου, οι λυκοφιλίες και οι σαθρές συμμαχίες με άλλες γείτονες πόλεις-κράτη, αυτό είναι που χάσαμε είκοσι πέντε αιώνες μετά. Κάτω από αυτά τα κείμενα υπήρχε μια σαφής εκάστοτε πολιτική-προπαγανδιστική σκοπιμότητα. Ο τραγικός ποιητής γινόταν το φερέφωνο κομματικών δυνάμεων της εποχής του, ακριβώς όπως πίσω από το τραγικό προσωπείο λάμπει το Φως, περασμένο όμως από τα διαθλαστικά, παραμορφωτικά φίλτρα τής διαρκώς μεταβαλλομένης συλλογικής συνειδητότητος. Τότε δεν υπήρχε η ρομαντική απαίτηση τού θριάμβου τής ατομικότητος. Τότε το θέατρο ήταν συλλογική πράξη, ομαδική τελετουργία, αυστηρός ή ελαστικός κανών, σχεδόν μοναστηριακός. Εδώ συναντάται ο ερημίτης Ευριπίδης με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα τής εποχής του. Κι εκεί θεοποιείται και θεώνεται μετά θάνατον.
Συγκινήθηκα ιδιαίτερα από αυτή την επιτυχημένη ανάπλαση.
Σοβαρή, πιστή, λειτουργική, ποιητική η μεταφραστική απόπειρα του στιβαρού Κώστα Βάρναλη. Είναι τόσον λαϊκώς εστέτ όσον κι ο Ευριπίδης.
Πέντε ηθοποιοί-χορευτές-παντόμιμοι κινούνται στροβιλόμενοι πίσω από έναν νοητό άξονα, καταλλήλως μεταπίπτων ως προς τους ισημερινούς και τους μεσημβρινούς του.
Εκπληκτική η σκηνοθεσία. Η τετριμμένη αλλά πάντα συνυποδηλωτική εναλλαγή των ηθοποιών σε αντίθετους ή και αντιτιθέμενους ρόλους είναι ένα σημειολογικό σχόλιο πάνω στην αποπροσωποποίηση τής κοινωνικής μας δράσεως, εκεί όπου οι συμβάσεις κυριαρχούν, το εγώ σβήνει ή απλώς υποχωρεί και «τα ράσα κάνουν τον παπά».
Μονάχα περισσότερη μουσική θα ήθελα, ει δυνατόν επί σκηνής.
Πετυχημένες οι παύσεις και οι σιωπές. Λειτουργούσαν αντιστικτικά στην φορτισμένη συγκινησιακή ατμόσφαιρα.
Η συμπληρωματική παραπληρωματικότητα τού αρχαίου δραματικού λόγου είναι αποτέλεσμα μακραίωνης ζυμώσεως. Δούλεψαν πάνω από 1320 σημαντικοί τραγικοί ποιητές για να φτάσουμε στα ανυπέρβλητα ορόσημα των τριών τυχερών που εσώθησαν και ως όνομα και ως γράμμα κι ως γραφή.
Η καλύτερη υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε στους μεγάλους ποιητές τής Αρχαιότητας είναι η δική μας συνδημιουργική προσέγγιση με ιδιαίτερη έγνοια για τον Λόγο, που είναι και αρχή και τέλος και ουσία, αλληλένδετος με την Μορφή, ακριβώς όπως σε όλα τα μεγάλα ανθρώπινα καλλιτεχνικά επιτεύγματα.
Ο πολιτισμός είναι το άθροισμα των υπερβάσεών μας, όλα εκείνα τα αδιόρατα, ανεπαίσθητα αλλά καθοριστικά «ποιοτικά άλματα» που διέγνωσε, οραματιζόταν και ήλπιζε ο μεγάλος Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκααρντ αγωνιώντας με έναν καθαρά μονοθεϊστικό Δυτικό ρασιοναλιστικό τρόπο. Οι ανατολίτες διανοητές είναι περισσότερο προνομιούχοι γιατί ξεκινάνε από την βεβαιότητα τής Άγνοιας, ακριβώς όπως ο Σωκράτης…
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε. Σε αυτό το απομακρυσμένο θέατρο τού Βοτανικού συντελούνται αλχημείες μεθυστικές και συναινετικές…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info από το Δελτίο Τύπου:
Ηρακλείδαι
του Ευριπίδη
Σκηνοθεσία
Κώστας Παπακωνσταντίνου – Άρτεμις Γρύμπλα
Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και η Άρτεμις Γρύμπλα, μετά τις πολύ επιτυχημένες παραστάσεις “Γάμος” του Μάριου Ποντίκα (σκ. Κώστας Παπακωνσταντίνου) και “Οι κάτω απ’ τα αστέρια” (σκ. Άρτεμις Γρύμπλα) συνσκηνοθετούν την τραγωδία “Ηρακλείδαι” του Ευριπίδη, που θα κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Olvio το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου.
Οι απόγονοι του Ηρακλή καταδιωκόμενοι από τον βασιλιά του Άργους, Ευρυσθέα, καταφεύγουν στην Αθήνα όπου ζητούν να τους δοθεί άσυλο. Η δημοκρατική πόλη τούς το παρέχει παρά τις απειλές του Άργους για πόλεμο, και δεν υποκύπτει στο συμφέρον του δυνατού. Η πόλη είναι ελεύθερη γιατί παραμένει δίκαιη. Στην μάχη, η Αθήνα κερδίζει και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο Ευρυσθέας είναι πλέον αιχμάλωτος ικέτης και οι Ηρακλείδες ισχυροί νικητές. Το δίκαιο επιβάλλει να σωθεί η ζωή του αιχμαλώτου, αλλά η Αλκμήνη, μητέρα του Ηρακλή, αποφασίζει τον θάνατο του Ευρυσθέα. Η πόλη της Αθήνας δεν παρεμβαίνει.
Οι «Ηρακλείδες» παρουσιάστηκαν το 430-427 π.Χ. στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Ευριπίδης επηρεασμένος από τα σύγχρονα γεγονότα επιχειρεί ένα πολιτικό σχόλιο. Θέλοντας να τονώσει τον πατριωτισμό των συμπολιτών του και να τους εμφυσήσει το πνεύμα της νίκης, παρουσιάζει την Αθήνα ως την πόλη της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού. Όλα αυτά είναι που πρέπει να υπερασπιστούν οι Αθηναίοι, και για όλα αυτά πρέπει ακόμα περισσότερο να επιδιώκουν την ειρήνη. Από την άλλη μεριά, μέσα από τους Ηρακλείδες, οι απόγονοί τους Σπαρτιάτες, εμμέσως παρουσιάζονται δολεροί, αλαζόνες, άδικοι, αχάριστοι. Αφού βοηθηθούν από την Αθήνα, υπόσχονται να μην στραφούν ποτέ εναντίον της. Οι Αθηναίοι θεατές της παράστασης, γνωρίζουν ότι η υπόσχεση αυτή δεν τηρήθηκε, αφού έχουν ήδη δεχτεί την επίθεση της Σπάρτης. Η αγανάκτησή τους είναι εύλογη και το δίκιο με το μέρος τους.
Η ομάδα «Ξανθίας» στρέφεται για πρώτη φορά σε ένα κείμενο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Επιλέγει την κατεξοχήν πολιτική τραγωδία του Ευριπίδη «Ηρακλείδαι», ένα έργο που παίζεται σπάνια και είναι σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό. Φιλοδοξεί να φωτίσει τον αντιπολεμικό χαρακτήρα του έργου και το πεδίο όπου συγκρούονται οι αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, με αυτές της ιδιοτέλειας, της βίας και του συμφέροντος του ισχυρού. Η ελεύθερη πόλη, μετράει στις αποφάσεις της την ντροπή πιο πολύ από τον φόβο, και ακολουθεί το δίκιο ανεξάρτητα από το κόστος. Ο πόλεμος όμως τα σαρώνει όλα, και το δίκαιο της βίας και της εκδίκησης θριαμβεύει. Όταν οι άνθρωποι αλλάζουν θέση και μεταβάλλεται η ισχύς τους, τότε μεταβάλλεται και η οπτική τους. Η παράσταση τονίζει και σχολιάζει αυτή την ασυνέπεια των ρόλων ακολουθώντας μία φόρμα που μετεωρίζεται ανάμεσα στο δράμα και την φαιδρότητα, αφήνοντας το κοινό να προσδώσει το δικό του πρόσημο στην πρόσληψη της σκηνικής δράσης.
Με όχημα την μετάφραση του ποιητή Κώστα Βάρναλη, η ομάδα συνεχίζει την έρευνά της σε θέματα υποκριτικής και παράστασης, και πειραματίζεται στο πώς ο ρυθμός και η μουσική του λόγου εναρμονίζονται με την κίνηση των σωμάτων, και πώς τα νοήματα του κειμένου μπορούν να προκύψουν και να φωτιστούν μέσα από τον δρόμο αυτόν.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου, Άρτεμις Γρύμπλα
Μετάφραση: Κώστας Βάρναλης
Σκηνικά: Βίκυ Πάντζιου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Βασίλης Κουτσιλιέρης
Κινησιολογία: Μαργαρίτα Τρίκκα, Κατερίνα Γεβετζή
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης
Βοηθός Σκηνογράφου: Άννα Σάπκα
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: Ξανθίας Α.Μ.Κ.Ε.
Ερμηνεία: Ελισσαίος Βλάχος, Μυρτώ Γκόνη, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Έλενα Σταύρου
Πληροφορίες Παράστασης
Από Σάββατο 5 Φεβρουαρίου μέχρι Κυριακή 6 Μαρτίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Σάββατο και Κυριακή στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 15€
Μειωμένο: 10€
Ανέργων-ΑμεΑ : 5€
Ατέλειες ΣΕΗ: Δωρεάν
Διάρκεια παράστασης : 75 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων: VIVA.GR: https://www.viva.gr/tickets/theater/irakleides/
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Θέατρο OLVIO
Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118
Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 17:00- 21:00
W www.olviotheater.gr | Μ olvio.info@gmail.com | FB OLVIO.theater
Για την είσοδό τους στην παράσταση οι θεατές πρέπει να επιδεικνύουν είτε πιστοποιητικό πλήρους εμβολιασμού είτε πιστοποιητικό νόσησης, καθώς και αποδεικτικό ταυτοπροσωπίας. Το Θέατρο τηρεί όλους τους ισχύοντες κανόνες προστασίας από την εξάπλωση του COVID – 19. Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την προσέλευση των θεατών αλλά και καθ’ όλη την παραμονή τους στον χώρο του θεάτρου.
«ΜΕΦΙΣΤΟ» βασισμένο στο πολυσήμαντο έργο του Κλάους Μανν σε εκπλητική-αξιοθέατη-αξιάκουστη-αξιομνημόνευτη ερμηνεία και σκηνοθεσία τού αναγεννησιακού παντόμιμου και πανάξιου διονυσιακού αρχιτεχνίτη ΝΙΚΟΛΑ ΒΑΓΙΩΝΑΚΗ
Από την ταινία «Μεφίστο» στη σκηνή τού πάντα φιλόξενου, ανοικτού και πρωτοπόρου στα πολιτισμικά δρώμενα Ιδρύματος Κακογιάννη.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από τότε που είδα την βραβευμένη και άξια πολλά Όσκαρ ταινία «Μεφίστο» με τον ανεπανάληπτο Κλάους Μαρία Μπραντάουερ (https://www.ertnews.gr/ert-protaseis/mefisto-i-vraveymeni-me-oskar-tainia-toy-istvan-zampo-stin-ert2/) ξαναδιάβασα τον Κλάους Μαν με ιδιαίτερη προσοχή εξορύσσοντας πλούτη από το υπό-κείμενο.
Όλα αυτά τα ξαναθυμήθηκα χθες παρακολουθώντας τον διεθνών προδιαγραφών ηθοποιό Νικόλα Βαγιονάκη να ξετυλίγει επί σκηνής με πλήρη μουσική σωματικότητα ένα θεατρικό ποίημα πολλαπλών κωδικοποιήσεων κι ανυπολογίστων συνυποδηλώσεων. Φαντάζομαι αν είχα την χρονική πολυτέλεια να το βλέπω κάθε βραδιά θα ανακάλυπτα, θα πρόσεχα και θα αποκρυπτογραφούσα και κάποια άλλη πτυχή, όχι μόνον λογοτεχνική αλλά και «θεατρική». Η παράσταση, το κάθε παραστασιακό γεγονός είναι ένα άλλο «κείμενο» που συντίθεται από πολλαπλούς «κώδικες» που απευθύνονται και στις πέντε γνωστές αισθήσεις αλλά και στις άδηλες λειτουργίες τού εγκεφάλου, αφού κινητοποιεί την ψυχοσωματική ύπαρξη του θεατή με απρόβλεπτα κι αστάθμητα κάθε φορά αποτελέσματα. Επομένως, λέω και ξαναλέω στα μαθήματά μου, η λογοτεχνική κριτική είναι ένα μικρό ποσοστό τού συνολικώς κρινομένου «προϊόντος». Η «όψις», το ηχητικό τοπίο ή περιβάλλον, η σωματική έκφραση (η συνειδητή), η άδηλη κι αυτόματη εν πολλοίς «γλώσσα του σώματος», η διάδραση όχι μόνον με τον μεμονωμένο θεατή αλλά και με το κοινό και με την απροσδιόριστη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», οι οσμές και οι τεχνητές «παραισθήσεις» δημιουργούν ένα τόσο εκρηκτικό αμάλγαμα πού πολλές φορές ναυαγεί το συνολικό αποτέλεσμα παρά τις όποιες προθέσεις και τα κατάλληλα συστατικά. Ένα σημαντικό θέμα είναι η «ορθή διανομή», ανάλογα με τα εκάστοτε στερεότυπα (αισθητικά, κοινωνικά, πολιτικά, ιδεολογικά) και τις όποιες προκατασκευασμένες αντιλήψεις. Ας μην ξεχνάμε πως το θέατρο είναι ΚΑΙ εικόνα και συχνά (ανάλογα με το είδος) «τα ράσα κάνουν τον παπά», όσο κι αν η αποδόμηση έχει ανατρέψει προσωρινώς και πεπερασμένως τα πάντα.
Στην Ελλάδα των μεμονωμένων επιδόσεων έχουμε παγκόσμιους ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς, χορευτές σολίστες, ηθοποιούς σολίστες, τραγουδιστές σολίστες, δεν συνεργάζονται όμως όλοι αυτοί μαζί για την δημιουργία ενός «ολικού καλλιτεχνήματος» (όχι με την έννοια που απέδιδαν στον όρο οι ναζί, αλλά με την ολιστική στόχευση). Η κάθε εποχή έχει τα όρια. «Καθείς και τα όπλα του». «Απορία ψάλτου βηξ». Η οικονομική και υγειονομική κρίση μάς έστρεψαν πάλι προς μονολογικές καταστάσεις σε όλα τα επίπεδα.
Μονόλογοι, μονόλογοι, μονόλογοι. Σε μερικές παραστάσεις σού έρχεται (αν είσαι επαρκής θεατής) να σηκωθείς και να διαμαρτυρηθείς προκαλώντας «θεατρικό σκάνδαλο».
Και στην ποίηση και στον σκηνικό μονόλογο ταυτίσαμε το άλογο, άναρχο παραλήρημα με τον άναρχο κι αναιτιολόγητο πειραματισμό δίκην πρωτοπορίας, όμως ο αναγνώστης-θεατής δεν είναι η κωφάλαλη κατάκοιτη γιαγιά μας, μήτε ο εξομολόγος-ψυχαναλυτής μας, μήτε καν ο καθρέφτης μας (που έχει άπλετο χρόνο να ανά-κλάσει τα προβαλλόμενα/εκπεμπόμενα παντοειδή σήματά μας ως είδωλα).
Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΑΓΙΟΝΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΔΙΕΘΝΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΙΚΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΤΟ ΈΧΕΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙ ΣΕ ΜΟΥΣΙΚΟ ΌΡΓΑΝΟ ΛΕΠΤΑΙΣΘΗΤΩΝ ΑΠΟΧΡΩΣΕΩΝ. Εκεί, στα οπτικά και ακουστικά «ημιτόνια» κρύβεται η Υψηλή Τέχνη. Στην λεπτομέρεια.
Ο ρόλος τού Μεφιστοφελή, αν και ταυτίστηκε με τον χριστιανικής κοπής Διάβολο, είναι πολυσύνθετος και ανθρώπινος. Υλοποιείται σε αυτό το ιδιοφυές αποκύημα τής Συλλογικής Συνειδητότητας η ανάγκη μας να επιβιώσουμε σε έναν πλανήτη στέρησης, με έναν και μοναδικό ανάδελφο ήλιο, χαμένον κάπου στην άκρη ενός σπειροειδούς γαλαξία. Ο Μεφίστο είναι η περιπέτεια τού Φωτός φυλακισμένου μέσα στην αργή, νωθρή σκοτεινή ή μαύρη Ύλη, όπως το έντομο μέσα στο κεχριμπάρι. Δεν είναι απλά τα πράγματα. Οι μανιχαϊστικές αναλύσεις δεν θα συνάδουν σε λίγο με τους κβαντικούς υπολογιστές τού μέλλοντος. Το ασπρόμαυρο είναι δύσκολο στην διαχείρισή του και οι άπειρη τόνοι του γκρίζου εξομοιούνται και απλοποιούνται από την φτωχή (άνευ ιδιατέρας φαντασίας) μέση ανθρώπινη νόηση. Παρατηρείστε μια ασπρόμαυρη κι έγχρωμη εκδοχή τού ίδιου θαύματος-θεάματος.
Το απείκασμα εξαρτάται από ανυπολόγιστες εκδοχές νοημοσύνης, που οι νευροεπιστήμες δεν έχουν διερευνήσει ακόμη.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΩ ΌΤΙ ΘΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΓΗΪΝΟ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΈΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΑΥΤΙ. Άπειροι παραγλωσσικοί και εξωγλωσσικοί κώδικες συνυφαίνονται σε ένα σπαρακτικό πανανθρώπινο «τοπίο» διαχρονικό κι επίκαιρο λόγω της αναβιώσεως των φασισμών εξ αιτίας τής φτώχειας, της ανεργίας, της απαξίωσης των αρίστων και της απανθρωποποίησης που προκαλεί πάντα στην ιστορία η λατρεία κι εξιδανίκευση τού μέσου όρου των ημιμαθών-αμαθών. Είναι άλλο πράγμα η δημοκρατία «εκκλησία τού δήμου», που συζητά, αναλύει, ψηφίζει και συναποφασίζει κι άλλο πράγμα οι τεχνικές ποδηγέτησης τού εκάστοτε λαού όταν αντιμετωπίζεται από τους κάθε φορά ανίσχυρους εξουσιαστές ως «όχλος». Οι σύγχρονες θεωρίες περί «Ηγεσίας» προτάσσουν τον άνθρωπο ως μέτρο, σκοπό και μοναδικός στόχος είναι και πρέπει να είναι η ευτυχία του.
Ο Τόμας Μαν έθεσε με μοναδικό κι ανεξίτηλο τρόπο το θέμα της κατάχρησης εξουσίας, τού πανίσχυρου υπερεγώ, του υπερτιμημένου εγώ, των παθογόνων πλευρών τού ναρκισσισμού, των ορίων τής εξιδανικευμένης από τον Ρομαντισμό προσωπικής «ελευθερίας» κι εν τέλει το αναπάντητο ερώτημα: «Πότε κινητοποιείται η Νέμεσις σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο;».
Σε αυτό το ερώτημα ο κάθε θεατής απαντάει κάθε βραδιά (τότε που τελειώνει ο ζόφος της μέρας και καταλαγιάζει ο κοπετός τής καθημερινής αγωνίας για την επιβίωση).
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αυτής της αριστουργηματικής μονολογικής αλλά πολυδιάστατης παράστασης.
Συγχαρητήρια επίσης σε όλους τους συντελεστές τού ζωντανού πολιτισμικού κυττάρου «ΊΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ» με κορυφαία την πάντοτε εξελικτική, εξελισσόμενη και λειτουργική, αποτελεσματικότατη και συμβατή με τον φιλελεύθερο ουμανισμό ΚΥΡΙΑ ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΔΑΡΑ.
Κάποιοι χώροι είναι, γίνονται «πόρτες» γιατί εκεί η ψυχή μας κουρνιάζει κι αναγαλλιάζουμε προσωρινά πριν ξαναβυθιστούμε στην καθημερινή κινούμενη άμμο της συν-κατά-βίωσης.
ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, που κλείνεις φέτος 100 χρόνια από την γέννησή σου, συνεχίζεις ως πνεύμα να μας εκπολιτίζεις και να μας διδάσκεις μέσα από τους πανάξιους διαδόχους σου.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info:
«ΜΕΦΙΣΤΟ» Εμπνευσμένο από το έργο του Κλάους Μανν
Ερμηνεία – Σκηνοθεσία
ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΑΓΙΟΝΑΚΗΣ
Από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022
Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30
Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάζεται το πιο συγκλονιστικό, σκοτεινό και αντιφασιστικό μυθιστόρημα του Κλάους Μανν, «ΜΕΦΙΣΤΟ», από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε ερμηνεία και σκηνοθεσία Νικόλα Βαγιονάκη.
Η ιστορία του ηθοποιού Χέντρικ Χέφγκεν, που ξεκινά την καριέρα του στο θέατρο τέχνης του Αμβούργου το 1926, οραματιζόμενος ένα επαναστατικό ισοδύναμο θέατρο μέχρι το 1936, που αναδείχθηκε το νέο αστέρι του τρίτου Ράιχ.
Η μετάβαση του στο Βερολίνο προκειμένου να καθιερωθεί σαν πρωταγωνιστής στο Θέατρο συμπίπτει με την άνοδο του φασισμού, που εξευτελίζει και χειραγωγεί την ανθρώπινη υπόσταση. Συνάπτοντας λοιπόν συμφωνία με τον διάβολο, προδίδει όλα τα ιδανικά και τις αξίες του, και στο τέλος μεταμορφώνεται σε μαϊμού της εξουσίας. Ένας παλιάτσος που διασκεδάζει δολοφόνους. Οι συνέπειες θα είναι δραματικές.
Πρόκειται άραγε για κωμωδία, δράμα, ουτοπία, παρωδία, cabaret? Όλα αυτά και πολλά άλλα…
Συντελεστές παράστασης:
Εμπνευσμένο από το έργο του Κλάους Μανν
Κείμενο – μετάφραση: Ειρήνη Δερμιτζάκη
Επεξεργασία κειμένου: Νικόλας Βαγιονάκης
Σχεδιασμός παράστασης – Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Νικόλας Βαγιονάκης
Σκηνικό – Κοστούμι: Εύα Νάθενα
Βοηθός σκηνογράφου: Έλσα Γκογκογλου
Το κοστούμι είναι Sur Mesure by: Takis Giannetos
Χορογραφίες: Νικόλας Βαγιονάκης
Σχεδιασμός φωτισμού: Νικόλας Βαγιονάκης – Παναγιώτης Μπούκας
Επιμέλεια φωτισμού: Παναγιώτης Μπούκας
Μουσική επιμέλεια: Βασίλης Χριστακέας
Στίχοι τραγουδιού “καλωσορίσατε”: Γιάννης Κότσιρας
Τρέιλερ παράστασης: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Φωτογραφίες παράστασης: Θανάσης Καρατζάς
Δημόσιες σχέσεις: Αντώνης Κοκολάκης
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη 21:30
Παρασκευή 21:30
Σάββατο 21:30
Προπώληση εισιτηρίων: https://tickets.mcf.gr/?lang=el
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com
Ο Μότσαρτ γελούσε, ο Σαλιέρι όχι.
Η διονυσιακή χαρά τής ζωής ως εχέγγυο, ως ικανή κι αναγκαία συνθήκη για την πανανθρώπινη, οικουμενική και διαχρονική πνευματική δημιουργία.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Μότσαρτ γελούσε
(δυνατά, αυθόρμητα, ξεκαρδιστικά,
με την ψυχή του στη διαπασών).
Ο Σαλιέρι όχι.
Εσείς, Ποιος νομίζετε πως είστε;
[…]
Ευθυμία, αυτοσαρκασμός, εμπαιγμός, γελοιότητα…
Σαν τον εκκεντρικό τετράχρονο
Που συνθέτει μεγαλειώδεις αρμονίες
Συμπαντικές, πυθαγόρειες,
Γελάς κάθε φορά που συγκρούεσαι
Με τη συνειδητοποίηση τής θνητότητος,
Με τη συμφιλίωση τής προσκαιρότητας,
Με την επιδίωξη τής υγιούς φιλοδοξίας,
Ως αντίδοτον τής ακαμάτου ματαιοδοξίας
Υπό την έννοιαν «με το νου πλουτίζει η Κόρη,
Με τον ύπνο η ακαμάτρα»…
Σαν τον ευγενικό Μότσαρτ
Που γελάει κατάμουτρα στους εχθρούς του,
Αυτογελοιοποιείται κι αυτοσαρκάζεται,
Εμπαίζει ο ίδιος τον εαυτό του,
Πριν προλάβουν οι άλλοι να τον
Πετροβολήσουν,
Στο τέλος καταπίνει αμέσως
Αδιαμαρτύρητα το κώνειο,
Εισπράττοντας προηγουμένως
Τα τριάντα αργύρια τής αυτοπροδοσίας του,
Που δεν φτάνουν ούτε καν για τα έξοδα
Τής κηδείας.
Το «Ρέκβιεμ» όμως έχει συντεθεί, σχεδόν
Από μόνο του, εκ του φυσικού, ακριβώς
Όπως ανέπνεε ο μακαρίτης…
«Δια άλλην χρήσιν προορίζετο», βεβαίως,
«πλην όμως θα ταιριάξη πλήρως»
Με το χαμό τον οριστικό
Του συχωρεμένου
Από αυτήν την αντεστραμμένην Χοάνην
Τού Χρόνου,
Τη χαοτική…
Σαν τον ακαταπόνητο Σωκράτη
Τον παράδοξο,
Που μάζευε κάθε βράδυ «ακρίδες»
[τα βλαστάρια δηλαδή από τα χαμόχορτα]
Γυρνώντας από τα πανάκριβα ακριβοπληρωμένα
Δια λόγων και έργων
Εις είδος (με Φιλοσοφίαν, υψηλήν
Κερδισμένα) συμπόσια…
Για να φάει από την Ξανθίππη
Το άδειο τηγάνι στο κεφάλι,
Αφού η συμβία του – δίκιο έχει,
Για μπείτε λίγο στη θέση της! –
Τον περίμενε εναγωνίως
Πίσω από την πόρτα
Να γυρίσει τουλάχιστον
Με κοψίδια από τη γουρ(ου)νοπούλα
Και τα «σιχτίρ γλυκά»
Που δίνανε στους βραδυπορούντες
Επισκέπτες προκειμένου να γλυκάνουν
Κάπως, να μελώσουν και να φιλιώσουν
Για να στέρξουν όπως θέσωσι ένα τέρμα
Σε αυτήν την αρμένικη βίζιταν…
Σαν το τετράχρονο συνθέτεις,
Το τετράχορδο
[το τέσσερα ιερός πλήρης αριθμός για τον Πυθαγόρα],
Ασκήσεις Ελευθερίας.
[…]
Χειροτεχνία, αργαλειός
Ξαφνικά άκουσα
Μέσα από το βαλς ενός Μότσαρτ
Την απέναντι να δακτυλογραφεί
Κι ένιωσα
Σαν τη μάνα μου
Στον αργαλειό
Με την αντιπαθητική κουνιάδα
Απέναντι
Να ξερνάει
Μίσος, χολή, κακεντρέχεια.
Χειροτεχνία, χειρωναξία, χείρον
Τού μη υπάρχειν
Να χτυπάς τα πλήκτρα
Μέχρι να πάρουν φωτιά
Κι όχι για σπονδή
Στην ουράνια Αρμονία
Μόνο θυσία ανώφελη
Στην καθημερινή γραφειοκρατία.
Παράσιτα είμαστε όλοι μας
Στο κορμί τής Γης.
Μακάριοι σκώληκες
που μας ανακυκλώνουν.
(από την άρτι κυκλοφορούσα ποιητική μου συλλογή «137 Φάος. Λεξικάνθαρος α-φθονία Φωτός», εκδόσεις Νίκας).
Παρακολουθώντας την καλοστημένη παράσταση τού κατά Πήτερ Σάφερ «Αμαντέους» στο ανανεωμένο Δημοτικό Θέατρο τού Πειραιά αφουγκράστηκα για μια ακόμη φορά τον Παγκόσμιο Συμπαντικό Ρυθμό, παρ’ όλη την γραφικοποίηση και αναδόμηση του αρχικού κειμένου έτσι ώστε να προσομοιάζει με ανατετμημένον παίγνιον, μαριονέττα που μας αποκαλύπτει τα σωθικά της, κούκλα-μηχανισμός χωρίς δέρμα. Και δεν εννοώ βέβαια την επιδερμική προσέγγιση μετανεωτεριστών.
Το δίπολο Σαλιέρι-Μότσαρτ υλοποιεί την περίφημη «κβαντική διεμπλοκή». Χωρίς τον έναν δεν θα υπήρχε ο άλλος (σύμφωνα με τον Σάφερ).
Είναι όμως έτσι; Μήπως πρόκειται απλώς για μια μανιχαϊστική αντίληψη μεγαλιθικού τύπου; Μήπως θα έπρεπε να το δούμε απλώς ως αντιδραστική εκδίκηση της απολυταρχίας των απανταχού μετρίων έναντι των εξαιρετικών/αρίστων;
Η απόδειξη τής ύπαρξης Του Θεού είναι η μεγαλοφυία/μεγαλοφυίες!!! [δικό μου αυτό].
Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε περιμένουμε τους κβαντικούς υπολογιστές να τον αποκωδικοποιήσουν ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ ΔΟΝΕΙ ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΟΠΟΙΕΙ. Αυτό είν’ όλο. Τόσο απλά.
Ο μύθος τής «συφιλιδικής μεγαλοφυίας» καταδεικνύει απλώς την ανησυχία των πρωτοπόρων δημιουργών που ερευνούν την Ύλη παρατηρώντας την Φύσιν και τα Φαινόμενα. Του εαυτού τους συμπεριλαμβανομένου.
Ο Μότσαρτ διέθετε όλα εκείνα που τροφοδοτούν τον Μύθο: ταλέντο, νιάτα, ομορφιά και άκρατο παν-ερωτισμό στα όρια τού αθέμιτου ανταγωνισμού. Φυσικό λοιπόν ήταν να μην μακροημερεύσει, όπως και πολλοί άλλοι «αθάνατοι» από όλες τις εκφάνσεις του Πολιτισμού.
Ο Σαλιέρι δίνει ένα μπαρόκ βάθος σε αυτή την αγιογραφία, είναι η Σκιά, ο Σκοτεινός, ο εξεγερμένος εναντίον τού Θεού γιατί δεν τον προίκισε με το ταλέντο των «μεγάλων» αυτού του κόσμου. Μόνον που οι μετέπειτα «μεγάλοι» είναι τόσο χτυπημένοι από τις μυλόπετρες τής Ιστορίας, τόσο κακοποιημένοι από την στενή οικογένεια και τους συγχρόνους τους που το τέλος τους είναι μάλλον ευεργετικό αν και «κακό». Το στερεότυπο τού «καταραμένου ποιητή» καλά κρατεί. Τροφοδοτεί τόσες και τόσες ανοησιογραφίες.
Κανείς δεν γίνεται μεγάλος αν δεν ταπεινωθεί, αν δεν ξεκολλήσει το εγώ του από το Φως που τον τυραννάει έσωθεν [ξανά, δικό μου αυτό].
Έτσι λοιπόν είδα με ενσυναίσθητη συγκατάβαση την χαριτωμένη αυτή απόπειρα να συνδυάσουμε το μελοδραματικό μεσογειακό πνεύμα με τους βαρύγδουπους μύθους τού ομιχλώδους Βορρά.
Το διονυσιακό στοιχείο υπερίσχυσε τού απολλώνειου, ως ήτο αναμενόμενον.
Μία εξηντάρα κυρία είπε στην πάλαι ποτέ συμμαθήτριά της βγαίνοντας από την υπεροπολυτελή αίθουσα: «μα εγώ περίμενα να είναι εποχής, όπως η ταινία». Αυτή η σύγκρουση του εγχώριου με το διεθνές είναι καταλυτική, συντριπτική, ακριβώς όπως η σύγκριση του Σαλιέρι με τον Μότσαρτ.
Πηγαίνετε να δείτε αυτή την παράσταση. Αξίζει να προβληματιστείτε για όλους τους «καταραμένους» που στραγγαλίζονται δίπλα σας σε καθημερινή βάση. Και κάν’τε κάτι επιτέλους γι’ αυτό!!! Όχι μόνο λόγια, παράτες και παρελάσεις, αλλά και πράξεις. Τουλάχιστον οι πάλαι ποτέ αυτοκράτορες είχαν παιδεία και δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αναγνωρίσουν το εξαιρετικό, αφού δεν έπασχαν από συμπλέγματα κατωτερότητας!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΑΜΑΝΤΕΟΥΣ
του Peter Shafer
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Κεντρική Σκηνή Δημήτρης Ροντήρης
Πρεμιέρα: Σάββατο 5 Φεβρουαρίου
Σκηνοθεσία:
Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Το θεατρικό αριστούργημα του Πήτερ Σάφερ το οποίο μάγεψε κοινό και κριτικούς όταν έκανε πρεμιέρα το 1979 στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και έγινε η ταινία των 8 όσκαρ το 1984, παρουσιάζεται στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά από τις 2 Φεβρουαρίου σε σκηνοθεσία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου και κεντρικούς πρωταγωνιστές τον Νίκο Ψαρρά, τον Γιάννη Νιάρρο και τη Μαίρη Μηνά.
Υπάρχει, λένε, μία αιώνια μάχη του Καλού με το Κακό. Του Φωτός με το Σκοτάδι. Του Θεού με τον Διάβολο. Όμως μία στα αλήθεια είναι η μάχη. Του Εαυτού με τον Εαυτό.
Το 1979 ο Πήτερ Σάφερ, χρησιμοποιώντας έναν μύθο που διέρρευσε στην Ευρώπη στα μέσα του 19ου αιώνα, περί δολοφονίας του Μότσαρτ από τον σύγχρονό του συνθέτη Αντόνιο Σαλιέρι, δημιουργεί ένα από τα διασημότερα και σημαντικότερα θεατρικά έργα της σύγχρονης δραματουργίας.
ΑΜΑΝΤΕΟΥΣ
Ο Αντόνιο Σαλιέρι, αρχιμουσικός της αυλής του αυτοκράτορα Ιωσήφ, συναντιέται με τον νεαρό Αμαντέους. Καθώς η συνάντησή τους μετατρέπεται σε ανηλεή σύγκρουση, η αιώνια μάχη αποκαλύπτεται. Και μέσα από την αποκάλυψη αυτή, αντικρίζουμε την δική μας μάχη να αντιμετωπίσουμε την ζωή. Να αντιμετωπίσουμε την ύπαρξή μας. Και να καταφέρουμε, ίσως, το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπου. Να ζήσουμε σε επαφή με τον Εαυτό.
Το “Αμαντέους”, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ανεβαίνει στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά με την μουσική του Μότσαρτ να ερμηνεύεται ζωντανά, επί σκηνής, από ένα διαφορετικό κουιντέτο εγχόρδων σε πρωτότυπες μεταγραφές των έργων του Μότσαρτ.
Συντελεστές:
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Μετάφραση αρχικού κειμένου: Έλενα Καρακούλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Όλγα Μπρούμα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Ενορχήστρωση – Μεταγραφές – Μουσική Επιμέλεια: Δημήτρης Σιάμπος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Αναστασία Στυλιανίδη, Δανάη Μουτσοπούλου
Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Βάσω Κακοσίμου
Trailer Παράστασης: Χρήστος Συμεωνίδης
Φωτογραφίες Παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Γραφείο Τύπου & Επικοινωνία Παράστασης: Μαρία Τσολάκη, Ευαγγελία Σκρομπόλα
Διαφήμιση – SocialMedia: RenegadeMedia / ΒασίληςΖαρκαδούλας
Παραγωγή: ΤΕΧΝΗΧΩΡΟΣ
Διανομή:
Σαλιέρι: Νίκος Ψαρράς
Αμαντέους: Γιάννης Νιάρρος
Κωνστάνς: Μαίρη Μηνά
Αυτοκράτορας: Γιάννης Κότσιφας
Ρόζενμπεργκ: Γιώργος Τριανταφυλλίδης
Βαν Σβήτεν: Γιώργος Τζαβάρας
Βεντιτσέλλι: Βαγγέλης Δαούσης, Βασίλης Ντάρμας
Μουσικοί:
1ο Βιολί: Κώστας Καριτζής
2ο βιολί: Αγγελική Ποτήρη
Βιόλα: Ελευθερία Τόγια
Τσέλο: Άρης Ζέρβας
Κοντραμπάσο: Κώστας Πατσιώτης
Sound Design – Μίξεις: Σωτήρης Ζηλιασκόπουλος
ΑΜΑΝΤΕΟΥΣ
του Peter Shafer
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Κεντρική Σκηνή Δημήτρης Ροντήρης
Πρεμιέρα: Σάββατο 5 Φεβρουαρίου
Μέρες & Ώρες Παραστάσεων
Τετάρτη: 20.00
Πέμπτη: 21.00
Παρασκευή: 21.00
Σάββατο: 17.30 & 21.00
Κυριακή: 20.00
Τιμές Εισιτηρίων:
Διακεκριμένη Ζώνη: 25-30 ευρώ
Α Ζώνη: 20-25 ευρώ
Β Ζώνη: 15-20 ευρώ
Ζωρίς Αρίθμηση- Εξώστης: 10 – 15 ευρώ
Λινκ Προπώλησης:
https://www.viva.gr/tickets/theater/festivalamanteous/
Γραφείο Τύπου & Επικοινωνίας παράστασης:
Μαρία Τσολάκη | 6974 76 78 90 | mtsolaki@gmail.com
Ευαγγελία Σκρομπόλα | 6972 54 70 75 | eskrobola@gmail.com
Γραφείο Τύπου & Επικοινωνίας ΔΘΠ:
Μαρία Αδαμοπούλου | 210 4143 357, 6944 242395 | press.dimotikopirea@gmail.com
Στον ποιητικό Πολυχώρο Πολιτισμού Διέλευσις,
ο Γκαίτε ξαναζωντανεύει την δική του εκδοχή του μεσαιωνικού μυστικιστή-αλχημιστή «Φάουστ», σε επινοητική και σεβαστικό σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου.
από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο «Φάουστ» ένα διαρκές αίνιγμα τρεις αιώνες μετά. Μία ενδελεχής πολυδιάστατη πραγματεία για την αέναη σύγκρουση Φωτός-Σκότους. Το Καλό-Κακό είναι μια απλοποιημένη εκδοχή αυτής της διαμάχης. Το ανθρώπινο μυαλό δεν έχει υπερβεί ακόμα τους περιορισμούς του ερπετοειδούς εγκεφάλου και του πιθηκοειδούς-αιλουροειδούς μυοσκελετικού του οικοδομήματος.
Όλοι οι επιστήμονες δεν είναι ερευνητές κι όλοι οι ερευνητές δεν είναι επιστήμονες. Ο σαιξπηρικός Άμλετ μιλάει για τα όρια της επιστήμης-φιλοσοφίας του καιρού του. Στην Αρχαιότητα φιλοσοφία, ποίηση και μαντικός οραματισμός ήταν αλληλένδετα. Σήμερα στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση φαίνεται πλέον καθαρά η ανάγκη υπερβάσεως των στεγανών ορίων ανάμεσα στις επιστημονικές εξειδικεύσεις. Η Ολιστική αντιμετώπιση των Πάντων και κάθε θέματος ξεχωριστά προκειμένου να εξηγήσουμε την «πρωτόγονη» μαγική αντίληψη του κόσμου ως Άπαν, ως ΈΝΑ.
Έτσι ο πολυμήχανος αναγεννησιακός πανεπιστήμων Γκαίτε συνειδητοποιεί τον επερχόμενο θάνατο, σφαδάζει κάτω από το βάρος των γηρατειών, έχει ανεκπλήρωτους πόθους να δαμάσει, που δεν γαληνεύουν με τίποτα και συμμαχεί με την σκοτεινή πλευρά του θείου εαυτού του προκειμένου να εκτονωθεί και ενδεχομένως να αυτοεκπληρωθεί σε αυτήν εδώ τη ζωή.
Ο Μεφιστοφελής αυτοσυστήνεται ως «ένας από εκείνους που ξεκινάνε να κάνουν το κακό και καταλήγουν να εξυπηρετούν το Καλό». Ποιος έχει προσέξει άραγε αυτή την σιβυλλική διατύπωση;
Το πρόβλημα του Κακού στο αστρικό πεδίο είναι πανάρχαιο. Το φίδι στον κήπο της Εδέμ παρουσιάζεται εδώ ως «θεία» του Μεφιστοφελή. Ο Χριστός λέει «ύπαγε οπίσω μου Σατανά», ωστόσο δεν τον εξορίζει, δεν τον εξοντώνει, δεν τον εξοβελίζει, δεν τον απομακρύνει από το ταλαίπωρο ανθρώπινο είδος. Η ανατολίτικη φιλοσοφία και κοσμοθεωρία, είτε πρόκεται για τον Lao Tsu είτε για τον θιβετιανό βουδισμό είτε για τον πανάρχαιο ινδουισμό, αποκαλύπτει δια της αρμονικής συμπληρωματικότητος των συμβόλων της ότι το άσπρο και το μαύρο είναι απλώς οι δύο όψεις ενός και του ιδίου νομίσματος. Το ίδιο υπαινίσσεται κι ο σοφιστής Ευριπίδης στις «Βάκχες», που απηχούν τα συνδυαστικά μυστήρια τής Ίσιδος και του Οσίριδος. Ο συγκρητισμός είναι συχνά μια μέθοδος συνδημιουργικής ανασυνθέσεως των πάντων σε μια κοσμοθεωρία που βολεύει κάθε φορά τους ανθρώπους μιας συγκεκριμένης μεταβατικής/μεταιχμιακής εποχής. Και όλες οι εποχές είναι και μεταβατικές και μεταιχμιακές εξ ορισμού, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την ηρακλείτεια ρήσιν «τα πάντα ρει».
Ο «Φάουστ» είναι ένα κείμενο πρόσφορο για διαρκή ομαδική/συλλογική εργαστηριακή μελέτη. Αυτή η παράσταση στο ποιητικών προδιαγραφών θέατρο Διέλευσις με τους προσεκτικά επιλεγμένους αισθαντικούς συντελεστές ενός παραστασιακού (αξιο-)θαύματος επαναθέτει το ερώτημα της συστηματικής μελέτης κειμένων αμφιλεγομένων γιγάντων τής Σκέψης έτσι ώστε να ανακαλύψουμε τους κομμένους μίτους και τα κρυμμένα μυστικά μιας Γνώσης αρχαίας και επίκαιρης, πρωτόγνωρης και επαναληπτικής.
Σήμερα, αν θέλουμε να κερδίσουμε τον αγώνα δρόμου με την οικολογική καταστροφή, μόνον το πανάρχαιο «Know–how», η κωδικοποιημένη παντοιοτρόπως Αρχαία Γνώση, η Αλήθεια μόνον μπορεί να μας λυτρώσει, όπως διδάσκει ο Χριστός τής Βίβλου.
Μακάρι όλες οι παραστάσεις που θα δούμε φέτος να είναι τόσο συμφιλιωτικές με το Πνεύμα σε εποχές υλιστικές και άνυδρες.
Εύχομαι στους πανάξιους καλλιτέχνες αυτού του πολυσήμαντου χώρου να δουν τους καρπούς των κόπων τους παντού όπου υπάρχουν επαρκείς θεατές/αναγνώστες.
Η αποσπασματικότητα του χώρου που παραπέμπει σε παραδοσιακές εκδοχές «υπογείου» «θεάτρου δωματίου» με τις δίδυμες κολώνες στο κέντρο της σκηνής δημιουργεί μια έμμεση διαπαραστατικότητα παραπέμποντας στο μεσαιωνικό εκκλησιαστικό stationen drama.
Το ηχητικό τοπίο εμπλουτισμένο από τα παιδιά που παίζουν έξω στην οδό Πόρου. Όλα εντοιχισμένα, εναρμονισμένα, εγκιβωτισμένα στον αστικό ιστό.
Ιδιαίτερα επιτυχημένη η διανομή στους δευτερεύοντες αλλά ισότιμης σημασίας ρόλους.
Εκπληκτικής κινηματογραφικής περιγραφικότητος ο Μεφιστοφελής τού Γιώργου Καπετανάκου και η Μάρθα της φιλολόγου ποιήτριας κι εύπλαστης ηθοποιού Έφης Χαντζούλη.
Τα συγχαρητήρια όμως ανήκουν σε όλες/όλους ανεξαιρέτως!!! Και πρωτίστως στην ηρωική σκηνοθέτιδα Χρυσάνθη Κορνηλίου.
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info:
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις, από το Σάββατο 22 Ιανουαρίου και κάθε Σάββατο και Κυριακή, παρουσιάζει το έργο ζωής του Γκαίτε «Φάουστ», που ολοκληρώθηκε λίγο πριν το θάνατό του, σε δραματουργική επεξεργασία, προσαρμογή κειμένων σε πεζό λόγο και σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το προγενέστερό του «Δόκτωρ Φάουστους» του Κρίστοφερ Μάρλοου. Πρόκειται για ένα αφήγημα που διηγείται την τραγική ιστορία ενός σοφού μάγου, ο οποίος κλείνοντας συμφωνία με τον Μεφιστοφελή (διάβολο), προσπαθεί να εξαγοράσει με την ψυχή του, όλες τις ανθρώπινες επιθυμίες που του υπόσχονται ευτυχία.
Η παράσταση, με την εξαιρετική δουλειά των ηθοποιών και της σκηνοθέτιδας Χρυσάνθης Κορνηλίου, αποκαλύπτει τις ουσίες του έργου αυτού – διαμάντι της παγκόσμιας δραματουργίας – οι οποίες αποτελούν δίδαγμα ζωής. Με ελεύθερη απόδοση ώστε να έρθει πιο κοντά στον θεατή, η θεατρική ομάδα της Διέλευσης θα μας κάνει για άλλη μια φορά κοινωνούς ενός κλασικού έργου και των προβληματισμών μιας εποχής που δεν παύουν να είναι σύγχρονοι με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
«Ο Φάουστ, έργο ζωής του Γκαίτε, με σαφή αυτοβιογραφικά στοιχεία, δείχνει με αλληγορικό και όχι μόνο τρόπο την τραγική διελκυστίνδα του ανθρώπου καθώς διασχίζει το επισφαλές πεδίο του βίου του. Από τη μια πλευρά η πνευματική του καταγωγή που απαιτεί την υπέρβαση και από την άλλη τα εσωτερικά και εξωτερικά του εμπόδια που του κλείνουν τον δρόμο, καθιστώντας αβέβαιο τον βηματισμό του προς τον υπέρτατο σκοπό που η ύπαρξή του επιτάσσει. Το μεγαλύτερο όπλο του, την πίστη, την σκιάζει η αμφιβολία που μαζί με τις δυσκολίες της γήινης διαδρομής του γίνονται το αργό δηλητήριο που τον καθιστά αδύναμο και ευάλωτο ψυχικά και πνευματικά. Τελικά θα σωθεί σαν ύπαρξη ή όχι; Θα βγει νικητής από τα αδιέξοδα ή θα υποκύψει; Αυτή η πάλη των αντίρροπων δυνάμεων αποτελεί το βασικό θέμα – κορμό αυτού του αριστουργήματος της παγκόσμιας δραματουργίας. Πάλη που τον καθιστά υπεύθυνο για το αποτέλεσμα που θα προκύψει. Το έργο υπογραμμίζει την επικινδυνότητα που ενυπάρχει στο περιπετειώδες ταξίδι της ζωής. Και με τον προειδοποιητικό του χαρακτήρα δημιουργεί τον έλεο και τον φόβο, στοιχεία της γνήσιας τραγωδίας. Το δράμα είναι χτισμένο έτσι ώστε να ωθεί τον θεατή όχι σε εύκολες λύσεις και απαντήσεις, αλλά στην καρδιά του προβλήματος, αναγκάζοντάς τον να σκεφτεί όλα τα δεδομένα, να βιώσει, να αισθανθεί και να διαισθανθεί όλες τις παραμέτρους των πιθανών αποτελεσμάτων, έτσι ώστε να αφυπνισθεί από την οξύτητα των ερωτημάτων. Και αυτό είναι που καθιστά το έργο όχι ένα εύπεπτο θέαμα, αλλά ένα κίνητρο που δίνει στον καθένα την σκυτάλη του πρωταγωνιστικού ρόλου στη ζωή και στη χάραξη του ατομικού του πεπρωμένου.»
Ταυτότητα της παράστασης:
Δραματουργική επεξεργασία/προσαρμογή κειμένων σε πεζό λόγο/σκηνοθεσία: Χρυσάνθη Κορνηλίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννης Δαφνιωτίδης, Σκηνικά: Άγγελος Δελής, Κοστούμια: Βάνια Αλεξάντροβα, Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Δαφνιωτίδης, Κινησιολογία: Σίμων Πάτροκλος, Σχεδιασμός/χειρισμός Φωτισμού: Κωνσταντίνος Σακουλάς, Οργάνωση παραγωγής: Σωτήρης Οικονόμου
Social Media: 4P Productions
Παίζουν οι ηθοποιοί/διανομή: Γιάννης Λαμπρόπουλος: Φάουστ, Γιώργος Καπετανάκος: Μεφιστοφελής, Ιωάννα Χρυσομάλλη: Μαργαρίτα, Έφη Χαντζούλη: Μάρθα, Γιάννης Δαφνιωτίδης: Βάγκνερ, σπουδαστής, Βαλεντίνος, Ευδοκία Κατερινιού: στρίγγλα, Λίζα
Διάρκεια παράστασης: 170’
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:, Σάββατο 19:30, Κυριακή 18:30
Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 15€, Μειωμένο εισιτήριο: 12€ | ΑμΕΑ και 65+, Μειωμένο εισιτήριο: 10€ | άνεργοι και φοιτητές
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.viva.gr/tickets/theater/faoust/
Κρατήσεις εισιτηρίων: – Τηλέφωνο 2108613739 και – e-mail dieleusis@gmail.com
Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη http://www.dieleusis.gr/
fb: Πολυχώρος διέλευσις, Τηλ.: 210 86 13 739, e-mail: info@dieleusis.gr
Μαρία Δημάκη-Ζώρα, Η νεοελληνική δραματουργία στις κορυφές του «Παρνασσού». Θέατρο και Πολιτισμός στην Αθήνα του 19ου και του 20ού αι.,
Θεατρικός Παρνασσός Κείμενα και Μελέτες Ι, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ», Αθήνα 2021, σελ. 238.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Πέρα από «εργαλείο» για ερευνητές, μελετητές και ανήσυχους πνευματικούς επαρκείς αναγνώστες, αυτό το βιβλίο είναι ένα εικονογραφημένο αφήγημα με ψυχαγωγικά μέρη, όπως «Ο Πολυτεχνήτης [sic] Ιατρός – Μίμος εις πράξιν μίαν» «που υποβλήθηκε στον Δραματικό Διαγωνισμό του 1874, με το ψευδώνυμο “Pardon” (δυστυχώς δεν σώζεται ο φάκελος με το όνομα του συγγραφέα). Στο πάνω μέρος του εξωφύλλου του χειρογράφου έχουν τεθεί οι υπογραφές των μελών της κριτικής Επιτροπής που το ανέγνωσαν: Αριστείδης Δόσιος, Γεώργιος Παράσχος, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Θεοδόσιος Βενιζέλος, Ιωάννης Πανταζίδης, Σπυρίδων Βασιλειάδης (Αρχείο «Παρνασσού»).
Όλο το πιο πάνω (εντός εισαγωγικών απόσπασμα) είναι η εκτενής λεζάντα τού εξωφύλλου αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας (και από λαογραφικής πλευράς) δραματουργικής απόπειρας κάποιου αγνώστου πνευματικού ανθρώπου τής εποχής εκείνης, που δεν απέχει – ως φαίνεται – από την δική μας.
Η πρωτοτυπία αυτού του βιβλίου είναι πως μέσα από μια αυστηρή επιστημονική εργασία φιλοτεχνείται ένα συναρπαστικό αφήγημα που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια της ψυχής μας δύο αιώνες πολιτιστικής δράσεως τού ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΥΓΟΥ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ». Κι αυτό είναι εκτός από άκρως κατατοπιστικό και λογοτεχνικώς συναρπαστικό.
Η Καθηγήτρια Μαρία Δημάκη-Ζώρα είναι συστηματική επιστήμων αλλά και δεινή λογοτέχνις. Με πλήρη επίγνωση της ακαδημαϊκής ορθότητος επιτυγχάνει να σαγηνεύσει τον μυημένον αναγνώστην, ουχί μόνον δια των παρατιθεμένων πραγματολογικών στοιχείων, αλλά δια του συνδετικού μίτου της Αριάδνης που δίνει διέξοδο προς το Φως τής Γνώσεως, της Αλήθειας και τού Κάλλους.
«Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω» εις αυτήν την αναγνωστικήν περιπέτειαν. Είναι τόσον ορθώς αρχιτεκτονημένον το εν λόγω πόνημα που υποδεικνύει προσεκτικήν ανάγνωσιν, περιήγησιν, περιδιάβασιν, επί-σκεψιν.
Με το καλό να δούμε και το δεύτερο βιβλίο τής σειράς «ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΕΣ».
Δηλώνω ευθαρσώς ότι επιθυμώ να συμμετάσχω.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
H Όπερα Αντρέα Σενιέ τού Ουμπέρτο Τζορντάνο
σε
Μουσική διεύθυνση: Φιλίπ Ωγκέν
και
Σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια: Νίκος Πετρόπουλος.
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΚΗΝΗΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Τέχνη αν δεν λειτουργεί και παρακινητικά/εμψυχωτικά για δευτερογενή συνδημιουργική ανάδραση είναι μερικώς ελλιπώς, αφού εκτός από σχολείο είναι και Βουλή και Εκκλησία τού Δήμου και φυτώριο νέων εκφάνσεων/εκφράσεων/διατάσεων/ανατάσεων.
Η κριτική είναι ένα άχαρο λειτούργημα γιατί βλέπουμε συνήθως αναχαράξεις πάνω στα πεπατημένα/κεκτημένα/αναγνωρισμένα/καταξιωμένα.
Βλέποντας συχνά τα ίδια και τα ίδια, εμείς οι κριτικοί παραστατικών τεχνών βυθιζόμαστε σε μια ιδιότυπη υπνοβασία όπου παρακολουθούμε κι ένα άλλο, «δεύτερο» μετά-κείμενο / απείκασμα που το μοιραζόμαστε μόνον με τον εαυτό μας, εκτός εάν είμαστε ικανοί να το μεταπλάσουμε σε δοκιμιακό ή και ποιητικό λόγο (σπανίως).
Στην συγκεκριμένη πρεμιέρα της 29ης Ιανουαρίου 2022, μετά τα χιόνια και το ξέβρασμα συμπαθεστάτων θαλασσίων κητών στον Άλιμο και στα Λιμανάκια, απήλαυσα τόσο το επί σκηνής θέαμα/ακρόαμα όσο και το δευτερογενές «κείμενο» που ξετυλίχτηκε στην οθόνη τής ψυχοσωματικής μου οντότητας και σας το ανά-μετά-δίδω (σήμερα κατ’ εξαίρεσιν) σε καθαρά ποιητική μορφή:
Έκ-στασις
Με τα πέντε στοιχεία
Αγκαλιά θα κοιμηθώ
Αν και καλά δεν ήταν
Τα νέα που έφτασαν
Από μακριά.
Το σπίτι μας εξερράγη,
Ο πλανήτης καταστράφηκε,
Έρημος ο γαλαξίας
Περιμένει την ευσπλαχνία
Μιας μαύρης τρύπας
Που θα μας ανακυκλώσει
Στο πουθενά,
Σε άγνωστα στενά
Μεταξύ των διαστάσεων
Εκεί που ανασαίνεις
Την ελευθερία
Τής μη υπάρξεως
Άνευ αρχής
Κι αμφι-
Βόλου τέλους.
+
Στον ορίζοντα των γεγονότων
Θα εξαφανιστώ,
Σε κοινή θέα θα κρυφτώ
Σφυρίζοντας αδιάφορα
Χορεύοντας τον πυρρίχιο
Σ’ αναμμένα κάρβουνα
Αναστενάρης Βάκχος.
+
Φαροφύλακας στην άκρη
Τού Γαλαξία
Στο κενό μην προσκρούσω
Νοσταλγώ
Αιθεροβάμων μέχρις αρχής
Εκ τέλους ορμώμενος.
+
Ναι, ανακαλύψαμε τον Χρόνο
Που κυλάει ανάποδα,
Αλλά με ποιο κόστος;
Την απώλεια τού Εγώ.
Περί αυτοσυνειδήσεως
Ο λόγος.
+
Έκρηξις νιονίων,
Προστιθέμενης αξίας
Επαύξησις,
Ανατοκισμού το θαύμα.
+
Μελωδία και ρυθμός
Ταυτόσημες έννοιες
Δεν είναι.
+
Αναστεναγμός
Και σωμάτων μετακύλισις
Εις το άχρονον μηδέν
Πλοηγούνται.
+
Έκρηξις ηφαιστείων
Στην αγκαλιά ενός παγόβουνου:
Άνοιξις νιότης
Φουσκοδεντριές…
Ξεβράζουνε φάλαινες
Οι φουσκοθαλασσιές,
Ταλαίπωρα θηλαστικά
Που απολέσανε
Την πυξίδα τους.
+
Αγαπώ κάθε μορφή
Ζωής,
Φτάνει να είναι αληθινή,
Συνεπής στη φύση της.
+
Θα ξαναδούμε τον ήλιο
Από την άλλη του πλευρά
Κρυμμένοι στο σκοτάδι
Μιάς υψικαμίνου
Που καταπίνει πέτρες
Και διαμάντια
Ξεφουρνίζει.
+
Στη χωματερή των διαστάσεων
Θ’ αναλωθώ
Στην ηδονή τής επίγνωσης
Τού Τίποτα
(πικρά γεύσις).
+
Κάτω από το σεντόνι
Τού χωροχρόνου
Ένα άλλο λιβάδι θάλλει.
+
Έρωτας και Χάροντας
Έχουν την ίδια χαρά:
Υπερβαίνουν το μέτρο.
+
Με τον μέσο όρο συναντηθήκαμε
Μόνο μια φορά:
Στον Ισημερινό
Όταν παντρευτήκαμε
Μια νύχτα που απεργούσαν
τα άστρα.
+
Όταν πετάξεις
Στα κρύα ύψη
Τ’ απάτητα,
Κάθε πυρκαγιά
Σού φαίνεται
Ευπρόσδεκτη.
+
Στάζουνε φως
Τα χέρια
Θεραπευτών
Από άλλες διαστάσεις,
Εκκλησίασμα ναών
Που δεν έχουν κριστεί ακόμη.
+
Πεθαίνω
Παχαίνοντας
Το δέρμα ν’ αντέξει
Την διαπίδυσιν τού Μηδενός,
Ύλης κι αντί-Ύλης
Το ζευγάρωμα.
+
Παθαίνω συχνά
Κράμπες στον ύπνο μου
Δρασκελώντας αόρατα
Λειβάδια,
Με τα ποτάμια και τους
Βάλτους τους.
Γλυσίνες και νούφαρα
Σε κινούμενη άμμο
Ριζωμένα.
Εφηβεία δολοφονημένη
Θαμμένη κάτω από
Παχύρρευστη λάσπη,
Εκεί που δεν φτάνει
Μεγεθυντικός φακός…
Κι είν’ όλα υπερβολικά,
Εκτός μέτρου
Και κλίμακος παραβολικής
Γεωμετρίας αγνώστου…
Νοός τεθλασμένου,
Πεθαμένου πριν γεννηθεί,
Θαμμένου στα ρείθρα τού δρόμου
Που δεν έχει χαραχτεί
Ακόμη…
+
Ρυθμική γυμναστική
Των αισθήσεων,
Οφθαλμών λουτρό,
Ποταμός όπου δεν έχει
Βαπτιστεί κανείς
Μέχρι τώρα…
Μέχρι αύριο όλα θα είναι
Διαφορετικά
Τελείως…
*
Αλαζονεία
Απληστία
Αστοχασιά
Τα τρία Άλφα της κατάντιας
+
Κρύβομαι στο Φως
Το Σκοτάδι δεν με τρομάσσει.
Με την Αθωότητα ντυμένος
Απολαμβάνω τη γύμνια μου
Τής Αλήθειας οπαδός,
Το ψέμα δεν καταδέχτηκα.
Υποκρίνομαι το φαίνεσθαι
Στο Είμαι αποκρίνομαι.
Σύμβολον πίστεως συμπαντικόν.
+
Ελευθερία.
Μόνον αυτή τη λέξη
Θα πάρω μαζί μου
Φεύγοντας.
Αυτήν να γράψετε
Στον αιθέρα
Με πύρινα γράμματα.
Καλύτερος τάφος
Δεν θα βρεθεί να χωρέσει
Την απλοχεριά μου.
+
Σπάταλος σαν επικούρειος,
Φειδωλός σαν πυθαγόρειος
Απαθής σαν στωϊκός
Με τον Προμηθέα σφαδάζω.
+
Πτερογραφία
Καλλιφώνων
Ονειρώξεων
+
Με φτερό ξιφία
Θα χαράξω στον ουρανό
Τ’ όνομά σου.
+
Ήταν βαθιά η μαχαιριά.
Η αγάπη σου πληγώνει.
Μα γιατί γυρίζω σ’ εκείνη
Την αποφράδα μέρα;
Ώρα τυφλή
Μάς ένωσε,
Στιγμή που διαρκεί
Για πάντα.
+
Πεθαίνει κανείς
Με πολλούς τρόπους.
Χειρότερη φυλακή
Από τον έρωτά σου
Δεν εγνώρισα.
+
Υποδύθηκες ρόλους
Στη σκηνή
Και στη ζωή,
Μητέρα.
Μόνο που η ζωή
Διαθέτει μεγαλύτερη
Φαντασία.
+
Κρύβω τον πόνο μου
Κραυγάζοντας.
Κρύβω το μυστικό
Αποκαλύπτοντας την αλήθεια,
Τόσο που φαίνεται απίστευτη,
Πολύπλοκη,
Αναληθοφανής.
Αχ, ζωή, είσαι τόσο
Παράλογη,
Απρόβλεπτη,
Ακαταλόγιστη, αγεωμέτρητη
Νοσηρότερη από κάθε ανθρώπινη
Επί-νόηση.
+
Τα έργα των ανθρώπων
Κάποιου είδους λογική
Διαθέτουν, αφού
Φοβούνται το Κενό
Και τρέμουν το παρ-
Άλογο.
+
Αν θέλεις ν’ αφηγηθείς
Μιαν Αλήθειαμ
Μπόλιασέ την
Με τής υπερβολής
Το ψέμα.
Μόνον έτσι μπορεί να γίνει
Πιστευτή.
+
Επένδυσα στο Μηδέν.
Τόκισα κι ανατόκισα
Μέχρι που πλούτισα
Από Τίποτα.
+
Το Τίποτα
και το Τίποτε
σε τι διαφέρουν
άραγε;
+
Πεινώ
Και πένομαι μουσικών
Που αναζωογονούν
Τα κύτταρα βαθιά
Στον πυρήνα τους τον πρώτο.
+
Προσβολή
Και προστασία,
Προβολή ανώτερων ιδανικών,
Ανεφάρμοστων,
Ύλης τραχειάς
Εκμαγείον.
+
Για τον Κόσμο των Ιδεών
Παλεύουμε όλοι.
Στον Κόσμο των Ιδεών
Θυσιαζόμαστε
Τραγουδώντας
Με το αγκάθι
Να μπήγεται
Ολοένα και βαθύτερα
Στην καρδιά μας.
Προσωρινοί οι πόθοι μας
Και τα πάθη μας αναλώσιμα,
Ανακυκλώσιμα,
Προβλέψιμα…
Μαζί μέχρι να μας χωρίσει
Ο θάνατος,
Που ούτως ή άλλως
Μάς χωρίζει.
Όμως η ζωή προλαβαίνει
Πάντα,
Σαν σπουργίτι
που αρπάζει το ψίχουλο
από τα τρυγονοπερίστερα.
Βασιλικο-μαϊντανός.
*
Καιρό είχα να νιώσω
Την ηδονή τού υπάρχειν,
Την αναζωπύρωσιν των αισθήσεων
Κάτω από τ’ αστέρια
Που αναβοσβήνουν
Εναγωνίως.
+
Αγωνίας Άγνοια
Άγνοια Αγωνία
Αγωνία κι Άγνοια: συνώνυμα.
+
ΈΛΛΕΙΨΙΣ ΓΝΩΣΕΩΣ = ΚΑΚΙΑ.
+
Τους συμπαντικούς νόμους
Δούναι και λαβείν
Ασπάστηκα
Ενωρίς.
Αρχαιόθεν
+
Εσωτερικευμένη ενοχή
Μέσα μου μη ριζώνεις.
Τοπίο άνυδρο να βρεις,
Έρημο ματαίων αισθημάτων.
+
Καθαρή μπορώ να παραδώσω
Την ψυχή μου.
Και το στερνό ζιζάνιο
Ξερρίζωσα,
Το πλέον ανθεκτικό,
Δαιμόνιε μάγε μαύρε
Στην όψη,
Μαυριτανέ
Οθέλλε στην ψυχή.
+
Η λύτρωση προϋποθέτει:
Επίγνωση τής σκλαβιάς,
Να γνωρίζεις τον δυνάστη σου,
Στην εργασία ανθεκτικός
Χρήματα ν’ αποκτήσεις
Τ’ αναγκαία.
*
Πέρασαν πολλά χρόνια
Στο μισόφωτο..
Τώρα δεν αντέχω
Τα γυαλιά ηλίου.
Τυφλότης ευπρόσδεκτος
Πριν την φωτεινιά
Τού θανάτου.
+
Τώρα σ’ αφήνω
Να πέσεις
Να βουτηχτείς
Στα Τάρταρα
Που σου ταιριάζουν
Μαύρε δαίμονα,
Τής Κόλασης σπλάχνο.
Ακόμα κι εσένα
Αγάπησα!!!
+
Γνώσις,
Πόσο αργά έρχεσαι;
Αν μας έδινες μια προκαταβολή…
Μια τόση δα προκαταβολούλα.
Στων Σοφών τα βιβλία
Διαμεσολαβημένη η Γνώση.
+
Η γλώσσα
Εύπλαστο χαρμάνι
Κουλουριού που δεν
Ψήνεται.
+
Πέρα από τα όρια
Τής γλώσσας,
Το Άγνωστο, το Άρρητο,
Το Άφατο.
+
Γέρικο αίμα δεν υπάρχει.
Γέρικη ορμή, ναι…
Ξεθυμασμένη.
Φίδι που σέρνεται στο χώμα
Τυφλό, δηλητηριώδες συνάμα.
+
Το κενό ανάμεσα
Στις νότες κατοίκησα,
Παράσιτος λειχήν,
Εμβολίζων την Ύλην
Με τού Πνεύματος
Το δράμα.
+
Τραχύνοια,
Τραχίνιες,
Τροχήλατες
Βρόχινες…
+
Ιδιοφυής,
Μεγαλοφυής όχι.
Αυτό το «Μέγας»
Φαντάζει κωμικό
Στην ανθρώπινη διάσταση.
+
Στην ιδιοσυχνότητα
Τού σύμπαντος κόσμου
Γαλβανίστηκα,
Στών ηφαιστείων τα γαρύφαλλα
Πορφυρώθηκα,
Στού δύοντος ηλίου
Το απείκασμα
Γαλήνεψα.
Τελειώνουν όλα!
Ευτυχώς.
+
Αιώνια Κόλαση:
Το ατελείωτο τώρα,
Ακόμα και στην ευτυχία.
Ειδικά τότε.
+
Φεύγω τώρα πανευτυχής
Που σ’ αγάπησα
Και σε εξεπέρασα εγκαίρως
Πριν μας καταστρέψεις,
Πόθε άμετρε για το Αδύνατο.
+
Σοφός; Σαφώς!
Τι να το κάνεις τώρα πια;
Αδιάφορος ισορ-
Ροπία.
(Αυτό θα ήθελα να είναι το
Επιτύμβιό μου.
Όμως έχουμε καιρό…)
ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΑΠΟΨΕ.
ΚΑΛΗΝ ΑΥΓΙΝΗΝ.
Κουράστηκα στα πυρωμένα
Βότσαλα να νυχο-
Πατώ νυχτηλατώντας
Το Άφατο.
Το εκτενές αυτό ποίημα γραφόταν κατά την διάρκεια αυτής της εκπληκτικής παράστασης, που είχε τόσο ρυθμό που θα μπορούσε να παρασύρει ακόμα και «νεκρό» σε έκσταση!!!
(φωτό: Α. Σιμόπουλος)
Τα συγχαρητήρια ανήκουν σε όλους τους καλλιτέχνες, στους διοικούντες και στους υπηρετούντες την μεγάλη υπόθεση τού λυρικού θεάτρου στην χώρα μας.
Μετά διονυσιακής βακχείας,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Δελτίο τύπου
Όπερα
Αντρέα Σενιέ
Ουμπέρτο Τζορντάνο
20, 23, 26, 29 Ιανουαρίου & 6, 10, 13 Φεβρουαρίου 2022
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Μουσική διεύθυνση Φιλίπ Ωγκέν
Σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια Νίκος Πετρόπουλος
Μια εμβληματική όπερα σαρωτικής μουσικής δύναμης, ο Αντρέα Σενιέ του Ουμπέρτο Τζορντάνο, ανοίγει το 2022 για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Από τις 20 Ιανουαρίου και για 7 παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στο ΚΠΙΣΝ, σε μουσική διεύθυνση Φιλίπ Ωγκέν και σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια Νίκου Πετρόπουλου. Τους βασικούς ρόλους ερμηνεύουν πρωταγωνιστές διεθνούς ακτινοβολίας, όπως οι Μαρσέλο Πουέντε, Μαρσέλο Άλβαρες, Τσέλια Κοστέα, Εύα-Μαρία Βέστμπρουκ, Δημήτρης Πλατανιάς, Ελτσίν Αζίζοφ. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για τη δημιουργία του επετειακού προγράμματος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η όπερα αναφέρεται στη ζωή του διάσημου Γάλλου ποιητή Αντρέ Σενιέ (1762-1794). Το 1789 στους αριστοκρατικούς κύκλους του Παρισιού ο Σενιέ υποστηρίζει την Επανάσταση και συντάσσεται με τον Ζεράρ στο επαναστατικό κίνημα. Ο Ζεράρ από υπηρέτης των αριστοκρατών γίνεται ηγετική φιγούρα των Sans-cullotes (των Αβράκωτων, οι οποίοι φορούσαν παντελόνια, σε αντίθεση με τους αριστοκράτες που φορούσαν βράκες), των ανθρώπων των χαμηλών στρωμάτων της αστικής τάξης που συμμετείχαν ενεργά στον πολιτικό στίβο της Επανάστασης. Ωστόσο, ο έρωτας για την ίδια γυναίκα μετατρέπει τη φιλία των δύο ανδρών σε αντιζηλία. Τρία χρόνια αργότερα, όταν ο Σενιέ συλλαμβάνεται ως συνωμότης κατά της Επανάστασης, ο Ζεράρ θα συντάξει την καταδίκη του. Αν και αργότερα ο Ζεράρ, συνειδητοποιώντας το λάθος του, θα προσπαθήσει να ελευθερώσει τον ποιητή, η προσπάθειά του θα αποβεί μάταιη και ο Σενιέ θα οδηγηθεί στην γκιλοτίνα.
Ο Αντρέα Σενιέ είναι μια όπερα γεμάτη παράφορα συναισθήματα, τα οποία ξεχειλίζουν μέσα από μελωδίες γεμάτες πάθος. Ο Τζορντάνο, μέσα από ένα έργο μεγάλης θεατρικότητας, γράφει άριες γεμάτες λυρισμό και ενστικτώδη ορμή, ηρωικά ντουέτα και μοναδικά χορωδιακά. Στον Αντρέα Σενιέ συνθέτης και λιμπρετίστας εστιάζουν στο ιδιωτικό και συναισθηματικό στοιχείο, καθώς ζητήματα όπως ο έρωτας και ο θάνατος δεν μετριάζονται από τις ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Στη σελίδα τίτλου της παρτιτούρας διαβάζουμε: «Δράμα σε ιστορικό περιβάλλον…» και, πράγματι, ο Τζορντάνο μέσα από τη μουσική του αναδεικνύει, πέρα από το ερωτικό στοιχείο και τα πάθη των ηρώων, τη σύγκρουση των αντίπαλων κοινωνικών ομάδων μέσα στο χρονικό πλαίσιο και την ατμόσφαιρα της Γαλλικής Επανάστασης: η γκαβότα –τυπικός χορός της αριστοκρατίας– αντιπαραβάλλεται με το Ça ira, την Καρμανιόλα και τη Μασσαλιώτιδα. Οι διαχρονικές αξίες που προβάλλονται στο έργο, συνδυασμένες με το έντονο ερωτικό και δραματικό στοιχείο, αλλά και ο τρόπος με τον οποίον αναδεικνύονται μέσα από τη γοητευτική μουσική του Τζορντάνο, είναι ο λόγος για τον οποίον η συγκεκριμένη όπερα γνωρίζει τόσο υψηλή δημοφιλία έως τις μέρες μας.
Στην υψηλής αισθητικής παραγωγή του διακεκριμένου σκηνοθέτη και σκηνογράφου Νίκου Πετρόπουλου (αναβίωση Ίων Κεσούλης) τα σκηνικά και τα κοστούμια αντικατοπτρίζουν το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζεται το έργο. Την παραγωγή θα διευθύνει ο αρχιμουσικός Φιλίπ Ωγκέν, έως πρότινος μουσικός διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Ουάσινγκτον, ο οποίος σπούδασε στη Βιέννη και τη Φλωρεντία και έχει διευθύνει σε μερικές από τις σημαντικότερες όπερες, όπως σε Βιέννη, Μιλάνο, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, αλλά και στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ.
Πρωταγωνιστούν κορυφαίοι ερμηνευτές διεθνούς ακτινοβολίας.
Ο τενόρος Μαρσέλο Πουέντε, που θα ερμηνεύσει τον ρόλο του τίτλου στην πρώτη διανομή, έχει ήδη διαγράψει μια εντυπωσιακή διαδρομή σε σημαντικά λυρικά θέατρα ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το διεθνές κοινό τον γνώρισε όταν ερμήνευσε με τεράστια επιτυχία τον ρόλο του Πίνκερτον στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου υπό την μπαγκέτα του Αντόνιο Παππάνο. Εκτός από το Λονδίνο, έχει εμφανιστεί στην Εθνική Όπερα του Παρισιού, στη Γερμανική Όπερα του Βερολίνου, στη Σκάλα του Μιλάνου, στις όπερες του Αμβούργου, των Βρυξελλών, του Τορόντο, της Πράγας, της Ζυρίχης κ.α.
Στη δεύτερη διανομή θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και να ακούσουμε τον μοναδικό τενόρο Μαρσέλο Άλβαρες, ο οποίος έχει τραγουδήσει στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου όπως Μητροπολιτική Όπερα Νέας Υόρκης, Βασιλική Όπερα Λονδίνου, Εθνική Όπερα Παρισιού, Κρατική Όπερα Βιέννης, Θέατρο Ρεάλ Μαδρίτης, Σκάλα Μιλάνου κ.α. Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει διάσημους ρόλους από μπελκάντο μέχρι γαλλικές όπερες και έργα του βερισμού. Έχει συνεργαστεί με διακεκριμένους αρχιμουσικούς, ενώ η δισκογραφία του περιλαμβάνει περισσότερες από τριάντα ηχογραφήσεις σε εταιρείες όπως Sony και Decca.
Ο κορυφαίος Έλληνας βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς θα ερμηνεύσει τον ρόλο του Ζεράρ, δύο χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε στην παραγωγή του Αντρέα Σενιέ της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά το καλλιτεχνικό του εκτόπισμα. Στη δεύτερη διανομή, τον Ζεράρ θα ερμηνεύσει ο βαρύτονος από το Αζερμπαϊτζάν Ελτσίν Αζίζοφ, ο οποίος ανδρώθηκε καλλιτεχνικά στο ensemble του Μπολσόι, ενώ από το 2015 και μετά έχει συμμετάσχει σε πολλές παραγωγές της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης.
Στον ρόλο της Μανταλένας συναντούμε στην πρώτη διανομή τη διακεκριμένη, με διεθνή σταδιοδρομία, σοπράνο της ΕΛΣ Τσέλια Κοστέα. Η Κοστέα έκανε με μεγάλη επιτυχία το ντεμπούτο της στον ρόλο της Μανταλένας το 2019 σε δύο σημαντικές όπερες της Γαλλίας, στην Όπερα της Τουλόν και στη Νίκαια.
Το ντεμπούτο της στην Εθνική Λυρική Σκηνή θα κάνει μια από τις πιο σπουδαίες και με μεγάλη διεθνή αναγνώριση σοπράνο, η Εύα-Μαρία Βέστμπρουκ, στη δεύτερη διανομή του ρόλου της Μανταλένας. Η Βέστμπρουκ έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα θέατρα και φεστιβάλ του πλανήτη, από το Μπάυρωυτ και την Αιξ-αν-Προβάνς έως τη Μετροπόλιταν, το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Βιέννη, τη Σκάλα, το Μόναχο, το Βερολίνο κ.α., έχει συνεργαστεί με τις κορυφαίες ορχήστρες του πλανήτη, υπό την μπαγκέτα των σημαντικότερων μαέστρων της εποχής μας, ενώ έχει σκηνοθετηθεί από κορυφαίους σκηνοθέτες.
Με μια ματιά
O συνθέτης. Γεννημένος το 1867 στη Φότζα της νότιας Ιταλίας, ο Ουμπέρτο Τζορντάνο σπούδασε στο Ωδείο της Νάπολης. Το 1890 η μονόπρακτη όπερά του Μαρίνα δεν κέρδισε τον διαγωνισμό νέων συνθετών του εκδοτικού οίκου Σοντσόνιο, προκάλεσε όμως αρκετό ενδιαφέρον ώστε να του ανατεθεί νέο έργο, η Κακιά ζωή (1892), η οποία σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε Ρώμη, Νάπολη, Βιέννη, Βερολίνο και Μιλάνο. Το 1896 η παρουσίαση του Αντρέα Σενιέ στη Σκάλα του Μιλάνου έκανε τον Τζορντάνο διάσημο και δυο χρόνια αργότερα η Φεντόρα με πρωταγωνιστή τον Ενρίκο Καρούζο τον έκανε και πλούσιο. Ο Τζορντάνο πέθανε στο Μιλάνο το 1948 σε ηλικία 81 ετών.
Το έργο. Δράμα σε ιστορικό περιβάλλον, η όπερα Αντρέα Σενιέ επικεντρώνεται στα τελευταία χρόνια της ζωής του ποιητή Αντρέ Σενιέ.
Πρεμιέρες. Ο Αντρέα Σενιέ πρωτοπαρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 28 Μαρτίου 1896 με τεράστια επιτυχία. Τους κεντρικούς ρόλους ερμήνευσαν αστέρες της εποχής. Από την Εθνική Λυρική Σκηνή, που ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1940, ο Αντρέα Σενιέ παραστάθηκε για πρώτη φορά στις 13 Μαρτίου 1965 στο Θέατρο Ολύμπια.
Σύνοψη
Α΄ Πράξη. Παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης. Κατά τη διάρκεια δεξίωσης στον πύργο των Κουανύ ο αρχιοικονόμος Ζεράρ αγανακτεί καθώς παρατηρεί σε μια γωνιά τον πατέρα του εξαντλημένο από τα πολλά χρόνια βαριάς εργασίας στην υπηρεσία των ευγενών. Ανάμεσα στους καλεσμένους είναι ο ποιητής Αντρέα Σενιέ. Η Μανταλένα, κόρη της κόμησσας του Κουανύ, του ζητά να αυτοσχεδιάσει ένα ποίημα. Εκείνος αποκρίνεται ότι δεν μπορεί κανείς να διατάξει την έμπνευση. Ωστόσο, ενοχλημένος από τα σχόλια που ακολουθούν, αυτοσχεδιάζει μερικούς στίχους σχετικά με την ανθρώπινη δυστυχία, επιτιθέμενος παράλληλα στους ισχυρούς αυτού του κόσμου, το κράτος και την εκκλησία. Ο χορός διακόπτεται από φωνές εξεγερμένων χωρικών, που ζητούν τροφή. Ο Ζεράρ παραιτείται και πετά τη λιβρέα του στα πόδια της κόμησσας. Οι επαναστάτες απομακρύνονται, η κόμησσα αναλογίζεται τη φιλανθρωπική της δραστηριότητα και καθησυχάζει τη συνείδησή της. Η δεξίωση συνεχίζεται.
Β΄ Πράξη. Παρίσι, 1794. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Σενιέ είναι απογοητευμένος από το καθεστώς της Τρομοκρατίας. Ο φίλος του, ο Ρουσέ, τον προμηθεύει με διαβατήριο και τον ενθαρρύνει να εγκαταλείψει τη χώρα αφού, όπως του υπενθυμίζει, η σχέση του με τον στρατηγό Ντυμουριέ τον έχει καταστήσει ύποπτο. Ο ποιητής διστάζει, καθώς μια άγνωστη γυναίκα τού έστειλε επιστολή ζητώντας να τον συναντήσει το ίδιο βράδυ. Είναι η Μανταλένα και, παρά τον κίνδυνο, οι δύο νέοι συναντιούνται και εξομολογούνται τον έρωτά τους. Εμφανίζεται ο Ζεράρ, που τώρα ακολουθεί τον Ροβεσπιέρο, βρίσκεται δηλαδή στο αντίπαλο στρατόπεδο. Προσπαθεί να απαγάγει τη Μανταλένα, μα ο Σενιέ τον τραυματίζει και ο Ρουσέ φυγαδεύει την κοπέλα. Νομίζοντας πως πεθαίνει, ο Ζεράρ συμβουλεύει τον Σενιέ να αποφύγει την οργή του Φουκιέ-Τενβίλ, κατηγόρου και εχθρού του, όπως επίσης να προστατέψει την κοπέλα. Ο Σενιέ φεύγει. Όταν φτάνει βοήθεια και ζητείται από τον Ζεράρ να αποκαλύψει ποιος του επιτέθηκε, εκείνος αρνείται.
Γ΄ Πράξη. Ο Σενιέ έχει συλληφθεί και ο Ζεράρ συντάσσει το κατηγορητήριο, κηρύσσοντάς τον εχθρό της Επανάστασης. Η Μανταλένα σπεύδει στον Ζεράρ, ζητώντας του να σώσει τον Σενιέ. Εκείνος, κρυφά ερωτευμένος με τη Μανταλένα από τα παιδικά του χρόνια, ζητά ως αντάλλαγμα εκείνη να του δοθεί. Όταν η Μανταλένα δέχεται, ο Ζεράρ συνειδητοποιεί το μέγεθος των αισθημάτων της για τον Σενιέ και κάνει πίσω. Κατά τη δίκη, παρά τον εντυπωσιακό τρόπο με τον οποίο ο Σενιέ υπερασπίζεται τον εαυτό του, ο Ζεράρ αποδεικνύεται ανήμπορος να τον βοηθήσει, μολονότι ομολογεί ότι οι κατηγορίες που ο ίδιος συνέταξε ήταν αναληθείς. Ο ποιητής καταδικάζεται σε θάνατο.
Δ΄ Πράξη. Στις φυλακές του Σαιν-Λαζάρ ο Σενιέ αναμένει την εκτέλεσή του. Με τη βοήθεια του Ζεράρ η Μανταλένα κατορθώνει να μπει στη φυλακή, όπου παίρνει τη θέση μιας φυλακισμένης, έχοντας αποφασίσει να πεθάνει στο πλευρό του αγαπημένου της.
Αντρέα Σενιέ
Ουμπέρτο Τζορντάνο
20, 23, 26, 29 Ιανουαρίου & 6, 10, 13 Φεβρουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Μουσική διεύθυνση: Φιλίπ Ωγκέν
Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: Νίκος Πετρόπουλος
Αναβίωση σκηνοθεσίας: Ίων Κεσούλης
Χορογραφία: Φάουστα Ματσουκκέλλι
Αναβίωση χορογραφίας – Κινησιολογία: Στράτος Παπανούσης
Αναβίωση φωτισμών: Χρήστος Τζιόγκας
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος
Αντρέα Σενιέ: Μαρσέλο Πουέντε (20, 23, 26, 29/1) / Μαρσέλο Άλβαρες (6, 10, 13/2)
Κάρλο Ζεράρ: Δημήτρης Πλατανιάς (20/1 & 6, 10, 13/2) / Ελτσίν Αζίζοφ (23, 26, 29/1)
Mανταλένα του Κουανύ: Τσέλια Κοστέα (20, 23, 26/1) / Εύα-Μαρία Βέστμπρουκ (29/1 & 6, 10, 13/2)
Μπέρσι: Μαρισία Παπαλεξίου
Κόμησσα του Κουανύ: Χρυσάνθη Σπιτάδη
Μαντελόν: Τζούλια Σουγλάκου
Ματιέ: Χάρης Ανδριανός
Ρουσέ: Διονύσης Σούρμπης (20, 23, 26, 29/1) / Γιάννης Γιαννίσης (6, 10, 13/2)
Πιέτρο Φλεβίλ: Βαγγέλης Μανιάτης
Φουκιέ-Τενβίλ: Γιώργος Ματθαιακάκης
Ένας «Απίστευτος»: Γιάννης Καλύβας (20, 23, 26/1) / Χρήστος Κεχρής (29/1 & 6, 10, 13/2)
Αβάς: Διονύσης Μελογιαννίδης
Σμιτ: Βαγγέλης Μανιάτης
Οικονόμος: Μαρίνος Ταρνανάς
Ντυμά: Διονύσης Τσαντίνης
Με την Ορχήστρα, τη Χορωδία και μέλη του Μπαλέτου της ΕΛΣ
Τιμές εισιτηρίων: €15, €20, €35, €40, €50, €55, €60, €90
Φοιτητικό, παιδικό: €15 | Περιορισμένης ορατότητας: €10
Προπώληση:
- Ταμεία ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ (2130885700, καθημερινά 09.00-21.00)
- www.ticketservices.gr
Bάσει των οδηγιών της Ελληνικής Πολιτείας, σημειώνεται ότι οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό και επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου). Για παιδιά από 4 έως και 17 ετών ισχύει η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου 24ώρου.
Χορηγός παράστασης: Εταιρεία Μυτιληναίος
Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής επετειακού προγράμματος 2021:
Η διακεκριμένη λογοτέχνις ΈΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ γράφει για το 41ο βιβλίο μου
ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ!!!! ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΌΛΕΣ / ΌΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ…
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ…
η Δρ Ανθούλα Δανιήλ γράφει για το πρόσφατο 41ο βιβλίο μου
https://diastixo.gr/kritikes/poihsh/17684-lexikatharos-137
ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ!!!
Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης έχει τη στόφα μεγάλου ηθοποιού από τον παλιό καλό κινηματογράφο και από την αθηναϊκή επιθεώρηση.
Υπερβαίνει την ηθογραφία με το σουρεαλιστικό γκροτέσκο που δεν ρέπει όμως ποτέ προς το παράλογο. Δεν είναι εκτονωτική αλλά απολύτως σεβαστική η προσέγγιση κειμένου και κοινού.
Σκέψεις κι απόψεις από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρατηρώντας εκ του σύνεγγυς εδώ και τέσσερις συναπτές δεκαετίες την θεατρική πράξη σε Ελλάδα και εξωτερικό, μπορώ να βγάλω κάποια εμπειρικά συμπεράσματα και με την βοήθεια τής θεωρίας να επιχειρήσω να τα γενικεύσω διαβλέποντας τάσεις και ρεύματα τής σύγχρονης πολιτισμικής κρίσης.
Υπάρχουν πλέον δύο κατηγορίες θεατρανθρώπων (όπως και σε άλλες φάσεις τής Ιστορίας των πολιτισμικών φαινομένων): οι λόγιοι (commedia erudita) και οι αυτοσχέδιοι (commedia dell’Arte). Οι πρώτοι είναι ακαδημαϊκοί πολίτες, οι δεύτεροι τεχνίτες/μαστόροι. Σπανίως συναντάς συνδυασμό και των δύο.
Σήμερα μπαίνοντας στην τρίτη δεκαετία τού ταραγμένου εικοστού πρώτου αιώνα νιώθουμε μετέωροι ανάμεσα στο βιωμένο παραλθόν, στο αβίωτο παρόν και στο αβέβαιο μέλλον. Καταφεύγουμε στους «κλασικούς», γιατί νομίζουμε πως αυτοί τα έχουν πει όλα, όμως προβάλλουμε απλώς τις δικές μας ιδεοληψίες πάνω τους. Υπάρχει φυσικά το διαχρονικό, οι αναλλοίωτες μέσα στον χρόνο αξίες, που εκπηγάζουν από το εν μέρει κι εν πολλοίς αναλλοίωτο τής ανθρώπινης φύσης μέσα στους τελευταίους εικοσιπέντε αιώνες. Όμως, η Τεχνολογία, η αλματώδης εξέλιξη τής Πληροφορικής, οι επιταχυνόμενοι ρυθμοί τής Κοινωνίας της Αφθονίας, η Ρομποτική, η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, η ψηφιοποίηση των πόθων και της ανάσας μας εν τέλει, θέτουν άλλου είδους προβλήματα, που καλόν είναι να συζητηθούν αφ’ εαυτών, χωρίς νοητικά άλματα στο επέκεινα των αστάθμητων αιθερικών πεδίων.
Σήμερα, θίασοι και θεατράνθρωποι συντονισμένοι στο διονυσιακό μπρίο τού Ιωσήφ Ιωσηφίδη είναι περιζήτητοι για την ανεπιτήδευτη επιστημοσύνη και δημοκρατική/διαδραστική ενάργειά της. Μακριά πολύ από το δήθεν πολλών διανοουμένων και την πολιτική αν-ορθότητα των «κουλτουριάρηδων», οι μανικοί τεχνίτες του θεάτρου διαφέρουν από τις μανιακές φασιστικές βακχείες πολλών εκτροχιασμένων καλλιτεχνικών συρμών.
ΤΟ ΚΑΛΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ. Το αρχαίο δράμα, το λατινικό θέατρο, το αναγεννησιακό, η όπερα, το ελισαβετιανό θέατρο, το θέατρο της εποχής τού πολυγραφότατου Λόπε ντε Βέγκα, το Κρητικό/Επτανησιακό θέατρο, το θέατρο τού Γκολντόνι, του Μολιέρου, οι μίμοι κι οι παντόμιμοι τής καρναβαλικής περιοδευούσης commedia dell’arte, ακόμα και το Δυτικό εκκλησιαστικό θέατρο με τα ταμπλώ-βιβάν και τα «στάσιμά» του, εντάσονται σε μια πανάρχαια γονιμολατρική παράδοση, που μελετάται πλέον από την Επιστήμη τής Λαογραφίας.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΧΡΗΖΕΙ ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ. Είναι αντικείμενο ερεύνης ακόμα και των λεγομένων Νευροεπιστημών. Και φυσικά, είναι ευεπίφορο έδαφος ψυχολογικών αναλύσεων και προβολών.
Οι φιλόλογοι έχουν χάσει προ πολλού την πρωτοκαθεδρία τής συγκριτικής εξέτασης τού σκηνικώς εκφερομένου λόγου. Μόνον οι Γλωσσολόγοι στέκουν αμέριμνοι πάνω από μεταφρασεολογίες, σύγχρονες θεωρίες τής Αφήγησης και μετεξελίξεις της πανάρχαις Ρητορικής Τέχνης…
Βλέποντας την διασκευή (από την Σοφία Καραγιάννη και από τον ίδιον τον αναγεννησιακό πολυπράγμονα Ιωσήφ Ιωσηφίδη) τού αθάνατου «Κατά φαντασίαν ασθενούς» (απολύτως επικαίρου λόγω της πανδημικής λαίλαπας), ένιωσα επιτέλους κι εγώ ελεύθερος να επαναπαυτώ σε παλαιά, γνωστά μοτίβα, θέματα, σχήματα και ρυθμολογήματα τής απολύτως αυτοσχεδιαστικής λαϊκής κωμωδίας από την οποία εμπνέεται ο μεγάλος ποιητής Μολιέρος.
Είναι τόσο οικείοι οι «δρόμοι» που πορεύτηκε αυτή η κομπανία που μπορείς ακόμα και να χαλαρώσεις στα όρια μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Ο κουρασμένος από τις πάμπολλες περίπλοκες αγχωτικές αναλύσεις εγκέφαλος τού σύγχρονου θεατή επιζητεί επιτέλους την διασκεδαστική ψυχ-αγωγία, όπως στα αρχαία μυστήρια που χρησιμοποιούσαν το θέατρο σκιών κι οι ζωντανοί άνθρωποι μεταμφιεσμένοι χάρη στα τελετουργικά άμφιά τους εικονοποιούσαν το Αόρατο, δίνοντας πνοήν ζωής στα φαντάσματα τής Συλλογικής Συνειδητότητάς μας.
Το υπερτονισμένο καλλιγραφικώς γελοιογραφικό γκροτέσκο αυτής τής παράστασης ήταν απολύτως αποδεκτό σαν ψιλή βροχούλα μετά από πολλά χρόνια αισθητικής ξηρασίας και λογιοτατισμών επεκτατικού τύπου.
Δεν γελάς ακριβώς, αλλά συμμετέχεις στην γενικότερη ευωχία. Ακόμα και ο αριθμός 44 πάνω στην τούρτα γενεθλίων του πρωταγωνιστή το κρύο βράδυ της Κυριακής 23/1/2022 ταιριάζει απολύτως στο οικογενειακό κλίμα ευψυχίας σε άχαρους καιρούς.
Ένα θέαμα που θα παίζεται για χρόνια, στον αντίποδα τής απολύτως επιτυχημένης κι ευπώλητης επίσης επίκαιρης «Πανούκλας» κατά Καμύ κι Ιωσηφίδη.
Η Σοφία Καραγιάννη και όλος ο θίασος «τα έδωσαν όλα», «έδωσαν ρέστα», τόσο που κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ξανανιώνει…
Αντιστικτικός στο ηχητικό τοπίο ο καγχασμός ενός γιγαντόσωμου καλοδιάθετου θεατή, που συμμετείχε με γέλωτες, επιφωνήματα και ανάσες σχεδόν θριλερικές, εναλλάξ με κάποιον άλλον που ψιλοροχάλιζε αμέριμνος, μακάριος και μαχμουρλής!!! Όλα καλά και φωτεινά, μέσα στην θεατρική πράξη, εμπλουτίζοντάς την με το διαδραστικό εκείνο στοιχείο που είχε σχεδόν χαθεί στο αστικό θέατρο του περασμένου αιώνα.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41 (σταθμός μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210 3455020
«Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ»
ΤΟΥ ΜΟΛΙΕΡΟΥ
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Η ομάδα GAFF σας εύχεται υγεία μεταφέροντας στη σκηνή την κωμωδία του Μολιέρου «Ο κατά φαντασίαν ασθενής».
Ο Αργκάν φοβάται τον θάνατο γι΄ αυτό και είναι σε επιφυλακή για πιθανές αρρώστιες. Αν και χαίρει άκρας υγείας, καθαρίζει καθημερινά το έντερο του, πίνει περιττά χάπια και τονωτικά φτιαγμένα ειδικά γι’ αυτόν και ταΐζει μια στρατιά γιατρών και φαρμακοποιών. Εκτός από τους γιατρούς στα χρήματά του στοχεύει και η δεύτερη σύζυγος του που προσποιείται πως τον αγαπά ενώ σχεδιάζει να του πάρει την περιουσία. Όταν ο Αργκάν θα αναγκάσει την κόρη του να παντρευτεί γιατρό, προκειμένου να εξασφαλίσει εικοσιτετράωρη ιατρική περίθαλψη για το υπόλοιπο της ζωής του αλλά, θα αναλάβει δράση η δαιμόνια υπηρέτρια του σπιτιού, σχεδιάζοντας μια ίντριγκα με σκοπό να ανοίξει τα μάτια του Αργκάν για να αντιμετωπίσει την υποχονδρία του, τους παρασιτικούς γιατρούς και την πανούργα γυναίκα του.
Το τελευταίο έργο του Μολιέρου είναι μια εξαιρετική μελέτη χαρακτήρων καθώς μέσα από τον «ασθενή» Αργκάν, που ελέγχει τα πάντα γύρω του με τις αυταπάτες και την εγωπάθεια του, αναδεικνύονται με τον πιο κωμικό τρόπο οι μηχανισμοί της χειραγώγησης και της εξαπάτησης.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Απόδοση – Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Καραγιάννη, Ιωσήφ Ιωσηφίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική: Μάνος Αντωνιάδης
Στίχοι τραγουδιών: Ο Θίασος
Επιμέλεια κίνησης: Κατερίνα Γεβετζή
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Πασσάς
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή:GAFF
Ερμηνεία: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Σοφία Καραγιάννη, Κωνσταντίνος Πασσάς, Αλέξανδρος Τούντας, Κορίνα Θεοδωρίδου, Κωνσταντίνος Παράσης, Γεωργία Κυριαζή
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: Από Σάββατο 1η Ιανουαρίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9.15
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 12€
Μειωμένο: 10€
Ατέλειες: 5€
Διάρκεια παράστασης 80 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων
Viva.gr: https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/o-kata-fantasian-asthenis/#organizer
Για την είσοδό τους στην παράσταση οι θεατές πρέπει να επιδεικνύουν είτε πιστοποιητικό πλήρους εμβολιασμού είτε πιστοποιητικό νόσησης. Το Θέατρο τηρεί όλους τους ισχύοντες κανόνες προστασίας από την εξάπλωση του COVID – 19. Η τήρηση των ατομικών μέτρων προστασίας των θεατών είναι υποχρεωτική κατά την προσέλευση τους και κατά την παραμονή τους στον χώρο του θεάτρου.
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι
(σταθμός Μετρό: Κεραμεικός)
Τηλέφωνα επικοινωνίας:6947409435, 210 3455020 | Facebook | Website
Αθάνατος ουμανισμός!!! Οι συμβολικές «Μικρές Αλεπούδες» της Λίλιαν Χέλμαν στο Studio Μαυρομιχάλη
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η σύγκρουση ανερχομένων νεοπλούτων μικρομεσοαστών και φωτισμένων αστών (με ή χωρίς αριστοκρατική καταγωγή σε κάποιο αξιόλογο βάθος χρόνου) είναι ένα θέμα πρόσφορο για δραματική αξιοποίηση, όπως φαίνεται άλλωστε στον θρυλικό «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ.
Η Λίλιαν Χέλμαν ήταν σύντροφος τού επίσης εναλλακτικού Ντάσιελ Χάμετ («Το γεράκι τής Μάλτας») που ανανέωσε το αστυνομικό μυθιστόρημα εισάγοντας ψήγματα κοινωνικής κριτικής και πολιτικού σχολιασμού σε ένα μάλλον απολιθωμένο στις παραδοσιακές συμβάσεις του παρά-λογοτεχνικό είδος.
Οι ανισότητες, οι κοινωνική αδικία, η έμφυλη βία, ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και άλλα απολύτως επίκαιρα θέματα διαχρονικού ενδιαφέροντος ακτινογραφούνται εδώ με έναν τραγικωμικό τρόπο που θα τον ζήλευε ακόμα και ο ιατροφιλόσοφος Άντον Τσέχωφ, η ο Γκόρκι (στο «Βυθό» και στους «Μικροαστούς» του). Το έρεβος της ανθρώπινης συνθήκης μπορεί να δοθεί και με επιφανειακώς ανάλαφρο τρόπο. Ειδικά τότε γίνεται περισσότερο τραγική η κατάστασή του και μεθίσταται σε άλλα ύψη, αισθητικά και μεταφυσικά, θα έλεγα.
Ο Κωστής Καπελώνης, συνεπικουρούμενος από μια πλειάδα εκλεκτών ερμηνευτών έστησε μια παράσταση «ποιητικού ρεαλισμού» αντάξια του παλαιού «Υπογείου» του Δασκάλου του και διδασκάλου όλων μας Καρόλου Κουν.
Ο περιορισμένος χώρος και η συνεπακόλουθη στατικότητα των πρωταγωνιστών ανδρείκελων σε ένα ταξικό παιχνίδι απληστίας κι επιβολής της εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο, επιτάθηκαν από το σκηνικό που παρέπεμπε στο κινηματογραφικό σφαγείο τής «Χρονιάς με τα δεκατρία φεγγάρια» του Ράϊνερ Βέρνερ Φασμπίντερ.
Σπανίως βλέπω τόσο καλό, ποιοτικό και διαφανές θέατρο, με κρυστάλλινες προθέσεις κι αρμονικές επιτεύξεις.
Δεν θέλω να ξεχωρίσω κανέναν και καμία από τους εξαίρετους ηθοποιούς, αντάξιους των αρχαίων τεχνιτών τού Διονύσου. Ήταν όλα τόσο απτά και τρυφερά στην υπερβολικά τονισμένη βιαιότητά τους που ένιωθες εκείνον τον αρχετυπικόν «έλεον και φόβον» για τον οποίο μιλάει ο Αριστοτέλης.
Ναι, η ενσυναίσθηση, η άσκηση της κατανόησης του άλλου είναι στη βάση κάθε θεατρικής απόλαυσης και ειδικά τής θεατρικής κριτικής. Ο επαρκής θεατής γνωρίζει τον εαυτό του κι αυτοβελτιώνεται κατά βούλησιν με τον δικό του ρυθμό διδασκόμενος από τους επί σκηνής παιδαγωγούς έτσι ώστε η Ιστορία να μην επαναλαμβάνεται διαρκώς στον ίδιο βαθμό, αλλά να αποφεύγονται σοβαρά λάθη και μαζικές αστοχίες.
Το άτομο είναι μέρος τού όλου κι αυτός ο συνεκδοχικός παραδειγματισμός με την σωματικότητα αναπνέουσα δεν θα εκλείψει ποτέ, όσο κι αν εξελιχθεί η Τεχνολογία.
Στα «μικρά θεάτρα», στα θέατρα δωματίου όπου ανεβαίνουν τα kammerspiele ζούμε και βιώνουμε την διαμεσολαβημένη εμπειρία ευαίσθητων δεκτών που κατέγραψαν στις σεισμικές δονήσεις στα πολιτισμικά συμφραζόμενα τού καιρού τους, που δεν διαφέρουν και τόσο πολύ από τα δικά μας…
Δεν είμαστε μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι, όλα έχουν συμβεί κάποτε παλιά και κάποιοι/κάποιες έχουν μιλήσει για λογαριασμό τους επ’ ωφελεία όλων μας.
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε γιατί θα χαθείτε στο έλος τής μετριότητας. Οι αναξιοκρατούντες ηλίθιοι έχουν καταστεί μάστιγα, κινούμενη άμμος που καταπίνει αχόρταγα κάθε καινοτομία. Όμως είμαστε κι εμείς εδώ, υπάρχουμε για να λέμε την Αλήθεια, να μεταδίδουμε την Πληροφορία, να μεταλαμπαδεύουμε το Φως τής Ομορφιάς.
Αισθητική ηδονή αμέριστη κι ανυπολόγιστη ένιωσα παρακολουθώντας αυτή την ανυπολογίστου αξίας παράστασιν!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Δελτίο Τύπου
«Οι Μικρές Αλεπούδες»
3ος χρόνος στο Studio Μαυρομιχάλη
Ο Θίασος Συν-θήκη συνεχίζει από 15 Δεκεμβρίου, στο Studio Μαυρομιχάλη, τον τρίτο κύκλο των παραστάσεων του κλασικού έργο της Λίλιαν Χέλμαν «Μικρές Αλεπούδες».
Πρόκειται για ένα δυνατό ρεαλιστικό δράμα, που αφορά στη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των ενδοοικογενειακών σχέσεων, ενώ στηλιτεύει τα σαθρά θεμέλια μιας παρακμασμένης κοινωνίας που ταυτίζει την ευτυχία με το κυνήγι του χρήματος. Έργο διαχρονικό, γραμμένο το 1939, έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο και παίζεται με μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Αντικατοπτρίζει εντυπωσιακά την σύγχρονη κοινωνία μας, αφού οι ήρωές του ζουν αναμεσά μας.
Ένας αδυσώπητος οικονομικός πόλεμος μαίνεται μεταξύ των μελών μιας οικογένειας, που βάζουν το χρήμα πάνω από τον άνθρωπο και πάνω από την ίδια τη ζωή. Απληστία, έλλειψη αξιών, φιλαργυρία, σκληρότητα, εγωισμός, δίψα για εξουσία, πάθος για εκδίκηση, συζυγικές σχέσεις που φτάνουν μέχρι τον φόνο, αποτελούν τον καμβά ενός σπουδαίου έργου. Οι Μικρές Αλεπούδες της Λίλιαν Χέλμαν είναι άγρια και ύπουλα αρπακτικά. Τυφλωμένες από την απληστία ασκούν βία, όχι μόνο γιατί πεινούν, αλλά γιατί θέλουν να απολαύσουν τη στιγμή που κατασπαράζουν τα θύματά τους.
Συντελεστές:
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης
Σκηνικά – Επιμέλεια κοστουμιών: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κλεοπάτρα Ροντήρη
Επικοινωνία και προβολή παράστασης : Νταίζη Λεμπέση | τηλέφωνο 6908502631 | email daisylempesi@hotmail.gr |
Παίζουν:
Γιώργος Κροντήρης, Δέσποινα Πόγκα, Μαρία Μακρή, Βέρα Χατζηϊακώβου, Χρήστος Συριώτης, Πέτρος Πέτρου, Εύη Τσάφου, Πάρις Σκαρτσολιάς
Ταυτότητα παράστασης:
Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134.
Πληροφορίες – κρατήσεις, τηλ: 210 6453330 – 6932177826
3ος κύκλος παραστάσεων: από 15 Δεκεμβρίου έως και 13 Ιανουαρίου 2022
Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 8:00μμ
Διάρκεια παράστασης: 110΄χωρίς διάλειμμα
Το Studio Μαυρομιχάλη, μέχρι νεωτέρας, λειτουργεί αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί πλήρως και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά της COVID-19 ή έχουν νοσήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου. Κατά την είσοδο των θεατών στο χώρο, θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών, όπως αυτός ορίζεται από την πολιτεία. Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική, σε όλους τους χώρους του θεάτρου, ενώ η προσέλευση ανηλίκων θεατών προϋποθέτει την επίδείξη υπεύθυνης δήλωσης διενέργειας self test των γονέων.
Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 14€
Φοιτητικό, κάτω των 25, άνω των 65: 10€
Ατέλειες και Ανέργων: 5€
Προπώληση από 15 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου με 10 €
Εισιτήρια προπωλούνται στα:
viva.gr
καταστήματα Public
καταστήματα Media Markt
Με την Υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού
