MOBY DICK. Το πρώτο ελληνικό διεθνές μιούζικαλ. Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ
ΚΑΙ ΤΙΜΑΕΙ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΚΛΕΑΣ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΝΕΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΣΕ ΜΙΑ ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΥ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΧΩΡΟΤΑΞΙΑ. ΤΑ ΣΚΗΝΙΚΑ ΤΟΥ ΜΟΝΙΜΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΠΑΝΤΕΛΙΔΑΚΗ ΒΑΡΥΓΔΟΥΠΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΑ, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΒΑΡΙΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΚΑΙ ΕΛΑΦΡΟΤΕΡΑ ΧΡΗΣΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ (requisites) που συνδυάζονται τέλεια με Ολογράμματα – 3d Animation: Candyshop VFX (Ευάγγελος Κουλουκύθας – Hashem Alshaer – Στάθης Αθανασίου). ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΟΙ ΦΩΝΗΤΙΚΕΣ, ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το επόμενο βήμα είναι να κινηματογραφηθεί αυτή η υπερπαραγωγή και να κάνει τον γύρο τού κόσμου. Γιατί το αξίζουν και το δικαιούνται οι υπερεπαρκείς, ιδιοφυείς πρωτογενείς δημιουργοί κι ερμηνευτές καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε αυτή την πανδαισία χρωμάτων, ήχων και νοημάτων. Οι ιδέες είναι πρωτοποριακές και ρηξικέλευθες, πιστές όμως στο πρωτότυπο αριστούργημα του Herman Melville, πάνω στο οποίο βασίστηκε κι εμπνεύστηκε και μεγαλούργησε ο διεθνής μας συνθέτης ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ.
Περιμένουμε τώρα και άλλες πρωτοποριακές του οπερατικές δημιουργίες βασισμένες στην αρχαία τραγωδία στην Ελληνική Μυθολογία, στον ελληνικό κι ελληνιστικό πολιτισμό, στην σύγχρονη νεοελληνική ποίηση. Το ορατόριο έχει μείνει desideratum και φωτεινό αντικείμενο τού πόθου για κάθε ζώντα ποιητή, για κάθε δρώσα ποιήτρια που οραματίζεται να ανέβει το έργο του/της επί σκηνής κι ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ είναι ο μόνος από τους ζώντες συνθέτες που μπορεί αποδεδειγμένα να προσδώσει στην σύγχρονη ελληνόφωνη γραφή την παγκόσμια θέση που της αξίζει υπερβαίνοντας τα γλωσσικά σύνορα δια του συμπαντικού μουσικού κώδικα.
Στο Christmas Theater (δεν είναι και πολύ διαχρονική αυτή η ονομασία – μήπως πρέπει να αλλάξει;) πηγαίνετε να ψυχαγωγηθείτε με ένα υπερθέαμα, μελωδικό ακρόαμα, αρμονικό συνδημιούργημα όλων των πανάξιων καλλιτεχνών που συνεργάζονται.
Το MOBY DICK, The Musical του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ θα παίζεται πολλές δεκαετίες εγγράφοντας πολιτισμικές υποθήκες για την εξασφαλισμένη αθανασία τού δημιουργού του.
Μετά τον Χατζηδάκι, τον Θεοδωράκη, τον Ξαρχάκο και τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ είναι ο κορυφαίος σήμερα παγκόσμιος συνθέτης μας με ιδιαίτερες ποιητικές ευαισθησίες και συμπαντικές αντιλήψεις. Οι δημιουργικές του αντένες είναι ικανές να συλλάβουν και να αποτυπώσουν τα Παγκόσμια Ρεύματα, επειδή παρατηρεί – προφανώς – ενδελεχώς «την Φύσιν και τα φαινόμενα», ερευνώντας και μελετώντας διαρκώς την ανθρώπινη συνθήκη, όπως δείχνει αυτό το φιλοσοφικό σκηνικό του ποίημα.
Από σκηνής διδάσκαλος ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ συνεπικουρούμενος από μια πλειάδα διονυσιακών τεχνιτών δημιουργεί «σχολή» ικανή να αναστήσει το ανθρωποκεντρικό και ανθρωπομετρικό ελληνικό πνεύμα και να ταράξει τα γενικώς λιμνάζοντα διεθνή πολιτισμικά ύδατα.
Η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» τής Ελλάδας αλλά και της οικουμένης έχει ανάγκη τόσον υπερβατικούς δημιουργούς που θα μας οδηγήσουν μέσα στη καινούργια Αναγέννηση που θα ανατείλει αιωνίως.
Ουμανιστικά τα ιδεώδη, διαφωτιστικές οι προθέσεις, τελεσφόρες οι επιτεύξεις τού Δημήτρη Παπαδημητρίου που τείνει πλέον προς το «Ολικό Καλλιτέχνημα».
ΣΚΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ, ΑΜΕΙΩΤΟ CRESCENDO…
ΔΕΙΤΕ ΤΟ!!! ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!! ΌΛΑ ΣΕ ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΟ, ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ ΒΑΘΜΟ!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
https://ct.gr/project/moby-dick-the-musical/
MOBY DICK, The Musical
του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Βασισμένο στο αριστούργημα του Herman Melville
Σκηνοθεσία: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΚΛΕΑΣ
ΑΠΟ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Πρωταγωνιστούν:
Μπάμπης Βελισσάριος (Αχαάβ), Θοδωρής Βουτσικάκης (Στάρμπακ), Αιμιλιανός Σταματάκης (Ισμαήλ), Ivan Svitailo (Σταμπ), Αντώνης Βλάχος (Ηλιού) και άλλοι 25 ηθοποιοί – τραγουδιστές.
Στον ρόλο του Γάλλου Σιτιστή ο κοντρατενόρος Νίκος Σπανάτης.
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Ολογράμματα – 3d Animation: Candyshop VFX (Ευάγγελος Κουλουκύθας – Hashem Alshaer – Στάθης Αθανασίου)
Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδήρη
Χορογραφίες: Αγγελική Τρομπούκη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Μαέστρος δωδεκαμελούς ορχήστρας: Αλέξιος Πρίφτης
Παραγωγή: Onassis Culture
Πληροφορίες στο onassis.org
Η λογοτεχνία, η μουσική, το θέατρο ο χορός και η πιο σύγχρονη τεχνολογία των «Ολογραμμάτων» κάνουν εφικτή τη σκηνική αναπαράσταση του πέμπτου, πιο πολυδιαβασμένου βιβλίου στην ιστορία της Ανθρωπότητας: o Moby Dick – το μιούζικαλ, του Δημήτρη Παπαδημητρίου σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Χέρμαν Μέλβιλ επιστρέφει για να μας συναρπάσει. Το Onassis Culture μεταμόρφωσε το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας σ’ ένα μοναδικό μουσικό υπερθέαμα και από τις 9 Φεβρουαρίου, η μεγαλύτερη ελληνική μουσική υπερπαραγωγή σηκώνει αυλαία στο Christmas Theater.
Ένα περιπετειώδες μουσικό και φιλοσοφικό υπερθέαμα για όλη την οικογένεια.
Ο Moby Dick «βουτάει» ξανά από τη σκηνή στον ωκεανό της Μουσικής και υπόσχεται ένα αξέχαστο ταξίδι στις θάλασσες και στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, με μια απόλυτα πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα μουσική σύνθεση αλλά και παραγωγή.
Μια κατάρα. Ένας οιωνός. Ένα ανθρωποφάγο κήτος. Ένα δαιμονικό, παράξενο παραμύθι-περιπέτεια ή ένα φιλοσοφικό εργαστήρι ιδεών; Μπορεί το κυνήγι μιας φάλαινας να κλείνει μέσα του όλες τις περίπλοκες λειτουργίες του ανθρώπινου νου και την ανάγκη του ανθρώπου να πολεμάει τα όρια του; Τον ίδιο τον θεό του;
Το μιούζικαλ (διασκευή-λιμπρέτο και μουσική σύνθεση) του Δημήτρη Παπαδημητρίου σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα είναι ένα «φαλαινώδες» σε μέγεθος εγχείρημα. Ένα λιμπρέτο 29.198 λέξεων, 23 ερμηνευτών επί σκηνής και 12 μουσικών ζωντανά 430 ωρών πρόβας και 250 ωρών μουσικής διδασκαλίας. Ακόμα 135 κοστούμια, αμέτρητες αλλαγές σκηνών, 70 τετραγωνικά οθόνη ολογραφικής προβολής, 96 τετραγωνικά LED οθόνη και εντυπωσιακές ολογραμματικές προβολές και 3D videos έρχονται να συναρπάσουν και να χαρίσουν μια αξέχαστη εμπειρία στο κοινό, εναρμονισμένη με το παγκόσμιο αριστούργημα του Χέρμαν Μέλβιλ.
Μια πολυεπίπεδη ιστορία, μια περιπέτεια που κόβει την ανάσα, με μια βαθιά φιλοσοφική διάσταση. Η επική σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα ζωντανεύει το τεράστιο μουσικό και θεατρικό έργο του Δημήτρη Παπαδημητρίου στη μεγαλύτερη θεατρική σκηνή της πόλης, με τη ζωντανή ορχήστρα υπό τη έμπειρη διεύθυνση του Αλέξιου Πρίφτη, τα μυθικά σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, τα επιβλητικά κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη, τις ευφάνταστες χορογραφίες της Αγγελικής Τρομπούκη, τους μοναδικούς φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου που συνοδεύονται από τα εντυπωσιακά και καινοφανή στο ελληνικό θέατρο ολογράμματα και 3D animation του Candyshop VFX (Ευάγγελου Κουλουκύθα) σε συνεργασία με τον Hashem Alshaer, Visual Effects Director της CandyshopVFX “The Division” και Art Direction video υλικών του Στάθη Αθανασίου που ξεπερνούν τα μέχρι τώρα γνωστά θεατρικά τεχνολογικά δεδομένα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
MOBY DICK, Τhe Musical
του Δημήτρη Παπαδημητρίου
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μουσική – Λιμπρέτο: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας
Μαέστρος παράστασης: Αλέξιος Πρίφτης
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Χορογραφίες: Αγγελική Τρομπούκη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Visual effects, ολογράμματα: Ευάγγελος Κουλουκύθας – CandyshopVFX
σε συνεργασία με τον Hashem Alshaer και τον Στάθη Αθανασίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Feli Moschos
Οργάνωση παραγωγής: Βασίλης Δραμουντάνης
Διεύθυνση παραγωγής: Κωνσταντίνος Σαγιάς
Συντονισμός παραγωγής: Κωνσταντίνα Τζιλίρα
Εκτέλεση Παραγωγής: Gg Productions
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ (αλφαβητικά):
Μπάμπης Βελισσάριος – Αχαάβ
Θοδωρής Βουτσικάκης – Στάρμπακ
Αιμιλιανός Σταματάκης – Ισμαήλ
Ιβάν Σβιτάιλο – Σταμπ
Γάλλος Σιτιστής ο κοντρα-τενόρος Νίκος Σπανάτης
Και οι
Νικόλας Καραγκιαούρης – Πατήρ Μέιπλς / Φεϋνταλλάχ
Θοδωρής Μπουζικάκος – Κουίκουεγκ
Δημήτρης Γεωργαλάς – Μπίλνταντ / Ξυλουργός Σματ / Ναύτης από Νήσο Μαν
Βλάχος Αντώνης – Ηλιού / Ναύτης Ιρλανδός
Jerome Kaluta – Μάγειρας Φλις
Λίνος Μάνεσης – Πιπ
Βασίλης Τσιγκριστάρης – Ταστίγκο
Σαμουήλ Ακίνολα – Νταγκού
Ορφέας Τσαρέκας – Ναύτης Ναντακετιανός
Αλέξανδρος Ψυχράμης – Σιδεράς Περθ / Ναύτης Ισπανός
Κωνσταντίνος Ευστρατίου – Ναύτης Ισπανός
Γρηγόρης Ποιμενίδης – Ναύτης Μαλτέζος
Πολύκαρπος Φιλιππίδης – Ναύτης Δανός
Δημήτρης Σταματελόπουλος – Ναύτης Σικελός
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ
Christmas Theater
Λεωφόρος Βεΐκου 139, Γαλάτσι
Προπώληση – πληροφορίες: οnassis.org, τηλ. 210 9005800
ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ: Από 15 Φεβρουαρίου 2022
ΗΜΈΡΕΣ ΚΑΙ ΏΡΕΣ
Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή & Σάββατο, ώρα 20:00
Κυριακή ώρα 19:00
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Ζώνη VIP: 68 €
Ζώνη Α: 58 €
Ζώνη Β: 48 €
Ζώνη C: 38 €
Ζώνη D: 28 €
Ζώνη E: 18 €
ΑμεΑ, Ανεργίας: 13 €
Συνοδός ΑμεΑ: 18 €
Ισχύουν ειδικές τιμές για τους Φίλους της Στέγης
Με την υποστήριξη: Ticket Master
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Η υπηρεσία e-ticket / print@home είναι διαθέσιμη για τις online αγορές εισιτηρίων. Ανοίξτε το pdf στη smart συσκευή σας ή τυπώστε το εισιτήριό σας από όπου κι αν βρίσκεστε και μπείτε με αυτό απευθείας στην αίθουσα.
ΠΡΟΣΒΑΣΗ:
Το Christmas Theater διαθέτει χώρο στάθμευσης.
Με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς:
Από το κέντρο μπορείτε να πάρετε τη γραμμή 608 Γαλάτσι – Ακαδημία – Νεκροταφείο Ζωγράφου με κατεύθυνση προς Γαλάτσι και να κατεβείτε στη στάση Αθλητικό Κέντρο. Από εκεί χρησιμοποιείτε την πεζογέφυρα και να περάσετε απέναντι. Για την επιστροφή σας η αφετηρία της γραμμής βρίσκεται ακριβώς έξω από το θέατρο.
Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε την πράσινη γραμμή του μετρό (ηλεκτρικός) και να πάρετε τη γραμμή 444 από τους σταθμούς Άνω Πατήσια ή Ειρήνη και να κατεβείτε στη Στάση Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου.
ONASSIS CULTURE ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Ακολουθώντας τις οδηγίες της Πολιτείας και στο πλαίσιο των προληπτικών μέτρων για την εξάπλωση του κορωνοϊού, η είσοδος στο Christmas Theater για την παραγωγή MOBY DICK The Musical επιτρέπεται μόνο με την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού (τουλάχιστον 14 ημερών) ή νόσησης (έως 6 μήνες από τη διάγνωση). Για ανήλικους θεατές από 4 έως 11 ετών, η είσοδος στον χώρο επιτρέπεται με δήλωση αυτοδιαγνωστικού ελέγχου self-test τελευταίου 24ώρου. Για την ταυτοποίηση στοιχείων, θα χρειαστεί να έχετε μαζί σας ταυτότητα ή διαβατήριo. Ο έλεγχος των απαραίτητων δικαιολογητικών πραγματοποιείται από ειδικά εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο με σάρωση του σχετικού κωδικού QR, μέσα από την ειδική ηλεκτρονική εφαρμογή “CovidFreeGr”.
Στις παραγωγές μας, προτεραιότητά μας είναι η ασφάλεια όλων.
Προπώληση – πληροφορίες: οnassis.org, τηλ. 210 9005800
https://www.onassis.org/el/whats-on/moby-dick/
Παναγιώτης Καλαντζόπουλος / Ρένος Χαραλαμπίδης, Φτηνά τσιγάρα,
Μιούζικαλ, Πρώτη παρουσίαση / Ανάθεση της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ.
Φτηνά τσιγάρα, αναλώσιμη ζωή!!!
από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
«Ρομαντική οπερέτα σε 34 σκηνές και 19 τραγούδια», χαρακτηρίζεται στο ευμενές κι ευγενές βιβλίο-πρόγραμμα αυτής της άκρως ψυχαγωγικής και για ευρεία λαϊκή κατανάλωση παράστασης που ανεβαίνει κατόπιν παραγγελίας στην πάντα φιλόξενη και πρωτοπόρο Εναλλακτική Σκηνή τής εκθαμβωτικής πλέον ΕΛΣ στο υπέρλαμπρο Ίδρυμα Νιάρχου (πρεμιέρα με πανσέληνο και χρωματιστά σιντριβάνια – το τέλειο feng–sui για Αφθονία υλικών, ψυχικών και πνευματικών αγαθών).
Το διασκεδαστικό στοιχείο παραπέμπει στις καλοκαιρινές μουσικές παραστάσεις που πρόλαβα παιδί στο Κηποθέατρο τού Πεδίου τού Άρεως, καθώς και στον απόηχο της περίφημης αθηναϊκής επιθεώρησης.
Φελλινικού τύπου υπερθέαμα με έντονα χολυγουντιανά στοιχεία, μοτίβα και στερεότυπα, με μια αυθεντική κι ανυπόκριτη λαϊκότητα. Εξάλλου, ο σκηνοθέτης-χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος έχει προ πολλού εντρυφήσει στο kitsch (πολύ πριν το θέσει ως στόχο τής καλλιτεχνικής ζωής της η Λένα Κιτσοπούλου).
Η «πολιτική ορθότητα» δοκιμάστηκε από την προβολή τού καπνίσματος (παρά τις περί του αντιθέτου φωτεινές επιγραφές). Κυριάρχησε όμως η θεατρική σύμβαση τής καλλιτεχνικής αναλωσιμότητα κι έτσι σώθηκαν τα προσχήματα, με αποτέλεσμα το καρναβαλικό στοιχείο να επιταχυνθεί στο απροχώρητο.
Οι όποιες παθογένειες τής ελληνικής (αλλά και διεθνούς) τηλεόρασης παρωδήθηκαν δεόντως και σατιρίστηκαν υπογείως.
Εν γένει, ήταν ένα ελαφρύ, ευτράπελο, αναλώσιμο θέαμα, με γνώση, μεράκι και χωρίς ίχνος επιτηδεύσεως, από αυτές τις εκδηλώσεις που επιτυγχάνουν «να γελάσει ο κάθε πικραμένος». Κι αν όχι να γελάσει, τουλάχιστον να μπει σε μια θολή, ανάλαφρη απροσδιόριστη μέθη, χωρίς να προσβάλλεται (ιδιαίτερα) η αισθητική του.
Μπορώ να το δω και ως τηλεθέαμα, αλλά όχι και ως κινηματογραφική ταινία (τουλάχιστον με την παραδοσιακή έννοια). Κι αν τα διάσημα μιούζικαλ μεταφέρονται στον κινηματογράφο, είναι αφού έχουν επιτύχει την τελειότητα (τεχνική, αισθητική, σεναριακή και μουσική) – κάτι που, θαρρώ, πως δεν συνέβαινε στην περίπτωσή μας.
Ως επαρκής θεατής, σας μεταφέρω το ποιητικό μετείκασμα μιας βραδιάς που δεν θα την έλεγα χαμένη, αλλά χαοτική οπωσδήποτε:
Η ζωή συμβαίνει
Για όλα τ’ άλλα πάμε γυρεύοντας…
Μακάριος ο σιωπών
Μακάριος ο σιγών
Μακάριος ο ευγνωμονών
Μακάριος ο εγκυμονών Αρμονίαν…
Μακαριστός ο εργαζόμενος υπέρ Φωτός ασβέστου,
Μακαριστός ο υπομένων
Μακαριστός ο επιμένων
Μακαριστός ο θηρευτών
Αγρίους καρπούς
Αγρών αναχερσωμένων…
*
Χειροκρότημα σαν περαστική βροχή
Σε τσίγκινη στέγη…
Τόσο διαρκούν οι επιτυχίες μας.
Κι οι έρωτές μας
Δεν σβήνουν ποτέ,
Εκείνοι που δεν τους αποδώσαμε,
Εκείνοι που στοιχειώνουν τα
Λουτρά μας
Σε νερά που δεν βραχήκαμε…
Μπορείτε και να το χάσετε μια χαρά αυτό το υπερθέαμα χωρίς να διακινδυνεύσετε νοητικήν βλάβην ή ζημίαν. Μπορείτε όμως να το απολαύσετε ακομπλεξάριστα ως απλοί, γνήσιοι νεοέλληνες, που αντικρύζουν επιπολής ένα από τα παραμορφωμένα και παραμορφωτικά είδωλά τους.
Κακά τα ψέματα, η λαϊκή κουλτούρα εξελίσσεται, αναπτύσσεται, αναπαράγεται, επαναλαμβάνεται ερήμην ημών των διανοουμένων. Όλοι έχουν όμως δικαίωμα στην ύπαρξη κι απαξάπαντες/απαξάπασες δύνανται (όταν μπορούν και τους δίνονται οι ευκαιρίες) να εκφράζονται λαϊκοτρόπως. Το «λαϊκόν» είναι ευρυτέρα κι απροσδιόριστος έννοια, επιδεχομένη πολλαπλών αναλύσεων.
Μετά θυμηδίας συγκρατημένης,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Παναγιώτης Καλαντζόπουλος / Ρένος Χαραλαμπίδης
Φτηνά τσιγάρα
Μιούζικαλ
Πρώτη παρουσίαση / Ανάθεση της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ
16, 17, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 26, 27 Φεβρουαρίου
2, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12, 13 Μαρτίου 2022
Ώρα έναρξης: 20.30 (Κυριακή 20 & 27/2: 19.30, 6 & 13/3: 17.30 & 20.30)
Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Λιμπρέτο: Πέτρος Βουνισέας, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη
Σκηνοθεσία, κινησιολογία, σκηνικό: Κωνσταντίνος Ρήγος
Είκοσι δύο χρόνια μετά την πρώτη προβολή της, η πασίγνωστη ταινία Φτηνά τσιγάρα του Ρένου Χαραλαμπίδη, που σημάδεψε τη δεκαετία του ’90 και αγαπήθηκε παράφορα από τη νέα γενιά, μετατρέπεται σε μιούζικαλ από την Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Μια «ρομαντική οπερέτα» σε 34 σκηνές και 19 τραγούδια για ανεκπλήρωτους έρωτες, συλλέκτες στιγμών και φιλιά που δεν βρήκαν τον δρόμο τους.
Το μιούζικαλ Φτηνά τσιγάρα σε μουσική Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και λιμπρέτο Πέτρου Βουνισέα έρχεται μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Ρήγου στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος από τις 16 Φεβρουαρίου 2022 και για 22 παραστάσεις έως και τις 13 Μαρτίου 2022.
Ο συνθέτης Παναγιώτης Καλαντζόπουλος προσθέτει 16 νέα τραγούδια στην αρχική παρτιτούρα της ταινίας ενώ η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου αποδίδει τον αισθησιακό πυρήνα αυτής της sui generis ταινίας περιπλάνησης με στοιχεία φιλμ νουάρ μέσω μιας δεξιοτεχνικής χρήσης του χώρου, που συμπυκνώνει τις τοποθεσίες του πρωτότυπου σεναρίου γύρω από ένα πολυμορφικό, παραισθησιογόνο lounge. Τους στίχους των τραγουδιών υπογράφουν οι Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Πέτρος Βουνισέας, Μιχάλης Γκανάς και Ελένη Ζιώγα.
«Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου: στιγμές».
Αύγουστος 1999. Γυρισμένη μέσα σε είκοσι τρεις ημέρες του Αυγούστου του 1999 με φόντο την έρημη Αθήνα, η δεύτερη κινηματογραφική ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη Φτηνά τσιγάρα φέρνει στο μυαλό έναν «τζαζ αυτοσχεδιασμό». Ο Ρένος Χαραλαμπίδης έγραψε το σενάριο της ταινίας καθώς ταξίδευε, εμπνευσμένος από τη συνάντησή του με τον μπιτ συγγραφέα Πωλ Μπόουλς, τις πλαστικές σακούλες με τα χρυσόψαρα που απλώνονταν σαν γιρλάντες στις λαϊκές αγορές της Ταγγέρης και τις ταινίες του Τζιμ Τζάρμους. Οι ήρωές του ερωτεύονται, βρίζουν, φιλοσοφούν, διεκδικούν τον ρομαντισμό και ικανοποιούνται με τα ελάχιστα, καπνίζοντας πάντα φτηνά τσιγάρα. Η ταινία, ένας φόρος τιμής στο κέντρο της Αθήνας και στον ανεκπλήρωτο έρωτα, σημάδεψε την έναρξη της δεκαετίας του 2000 χάρη στον αστικό ρομαντισμό και τη νυχτερινή, νεανική της αισθητική.
Μια ταινία «ανδρικού ρομαντισμού», σύμφωνα με τον συνθέτη Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, τα Φτηνά τσιγάρα προβλήθηκαν σε άδειες αίθουσες από το φθινόπωρο του 2000 στον κινηματογράφο «Απόλλων» στην οδό Σταδίου, λαμβάνοντας κυρίως κακές κριτικές. «Τα Φτηνά τσιγάρα, που μου δίνουν όλες αυτές τις πολύ μεγάλες χαρές, είναι η ταινία μου που μου έχει δώσει και τις μεγαλύτερες θλίψεις. Έχασα την πίστη μου. Με συνέτριψε όλο αυτό. Τι να κάνεις δηλαδή όταν προβάλλεις μια ταινία και πάει άπατη; Έπεσα, μου κόπηκαν τα φτερά. Σκέφτηκα ότι η ταινία ήταν ένα προσωπικό μου καπρίτσιο, μία προσωπική μου τρέλα. Και ότι απέτυχα στους στόχους μου», λέει ο σκηνοθέτης της ταινίας Ρένος Χαραλαμπίδης. Ωστόσο, η ταινία δεν είχε πει την τελευταία της λέξη. Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια από την παταγώδη εμπορική αποτυχία της ώστε να κερδίσει σταδιακά ένα μεγαλύτερο κοινό, αρχικά χάρη στο βίντεο και κατόπιν στο διαδίκτυο. «Έρχονταν στο δρόμο», θυμάται ο Ρένος Χαραλαμπίδης, «έχοντας δει την ταινία προφανώς από βιντεοκλάμπ και μου μιλούσαν. Και με το YouTube το όλο πράγμα εκτινάχτηκε!». Τα Φτηνά τσιγάρα πλέον μετρούν εκατομμύρια views και αποθεώνονται, κάθε προβολή τους σε θερινό σινεμά δημιουργεί το αδιαχώρητο, ενώ οι ατάκες τους έγιναν κλασικές και συνθήματα στους τοίχους: «Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι». Ξεχωριστή θέση απέκτησε στις δισκοθήκες και το εξαιρετικό σάουντρακ που συνέθεσε ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος με τα υπέροχα τραγούδια «Summertime in Prague» και «Λευκό μου γιασεμί» ερμηνευμένα από την Έλλη Πασπαλά. Τα Φτηνά τσιγάρα μοιάζουν πλέον σαν ένα αποχαιρετιστήριο άσμα σε μια Αθήνα που δεν υπάρχει πια και αποτελεί σημαντικό δείγμα γραφής ενός ιδιαίτερου δημιουργού.
«Όταν έχω αυτόν τον ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου. Γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές. Τυχαία αγγίγματα, βρισιές. Τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές. Σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια».
Φεβρουάριος 2022. Είκοσι δύο καλοκαίρια μετά, η ταινία Φτηνά τσιγάρα μετατρέπεται σε μιούζικαλ και ζωντανεύει στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. «Τα Φτηνά τσιγάρα, που συνεχίζουν τη συνάντησή τους με τις νέες γενιές, τώρα διασταυρώνονται με την πολυσύνθετη τέχνη του μουσικού θεάτρου, σε μια παράσταση που κρατάει ακέραιο τον καλλιτεχνικό πυρήνα της ταινίας. Η τιμή τού να εμπνέει δημιουργικά μια ταινία μου καταξιωμένους καλλιτέχνες άλλων τεχνών γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αναλογιζόμενος το καλλιτεχνικό κύρος του οργανισμού αλλά και το ότι για πρώτη φορά ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου διασκευάζεται για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Στο προσωπικό μου σύμπαν η μεταφορά του φιλμ στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ ταυτίζεται με το θαύμα της αρχής. Σαν μια απροσδόκητη καλλιτεχνική γέννηση. Εξάλλου η μεγαλύτερη χαρά στη ζωή είναι να αρχίζεις», σημειώνει ο Ρένος Χαραλαμπίδης.
Καθοριστική για το εγχείρημα, η ζωντανή παρουσία του σκηνοθέτη-σεναριογράφου της ταινίας Ρένου Χαραλαμπίδη στον ρόλο τού επί σκηνής αφηγητή συμπυκνώνει το αισθητικό στίγμα μιας παράστασης που διεξάγεται εν είδει «φλας μπακ» ανάμεσα σε δύο χρονικές ζώνες: Ο κεντρικός χαρακτήρας του αθηναϊκού flâneur (που ενσάρκωνε ο Χαραλαμπίδης στην πρωτότυπη ταινία) μοιράζεται εδώ ανάμεσα στον παροντικό και τον παρελθοντικό εαυτό του, ρίχνοντας ένα βλέμμα νοσταλγικό αλλά και κριτικό στην καθοριστική, για τον ήρωα και για την πόλη, μετάβαση τόσο από τη νωχελική μετεφηβεία στην ωριμότητα όσο και από τον 20ό στον 21ο αιώνα.
Στη μουσικοθεατρική προσαρμογή των Φτηνών τσιγάρων, ο συνθέτης Παναγιώτης Καλαντζόπουλος έδωσε προνομιακή θέση στα τραγούδια και τη μουσική από την κινηματογραφική ταινία. «Είναι μια απόπειρα μεταφοράς στο θέατρο του απόλυτου ρομαντισμού στα τέλη του προηγούμενου αιώνα στην Αθήνα. Ένας ύμνος στην Αθήνα που έφυγε, με μάτι σημερινό. Η εποχή του ’90, η απομόνωση της νύχτας και η δύναμη της βωμολοχίας στο μουσικό θέατρο», σημειώνει ο ίδιος. Ως προς την υλοποίηση της τελικής παρτιτούρας, η αυτοσχεδιαστική ικανότητα των μουσικών που συμμετέχουν στην παραγωγή είχε κεντρική θέση. «Οι ιδέες των μουσικών, ο αυτοσχεδιασμός, το πάρε δώσε είναι το ωραιότερο κομμάτι της πρόβας, πόσο μάλλον που εδώ όλοι οι μουσικοί είναι ένας κι ένας: Σταύρος Λάντσιας, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Χρήστος Ραφαηλίδης, Γιώργος Παλαμιώτης, Θανάσης Τσακιράκης, Χρήστος Βίγκος… Dream team».
Ο συγγραφέας Πέτρος Βουνισέας υπογράφει το λιμπρέτο του νέου μιούζικαλ. Στη διασκευή του, οι ατάκες και οι αυθεντικοί χαρακτήρες της ταινίας έχουν μείνει ανέπαφοι. «Τα Φτηνά τσιγάρα, αυτό το έξοχο κείμενο, στάθηκε μπροστά μου ολοζώντανο με τον πόθο να χορέψει και να τραγουδήσει χάρη στη θέληση του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και την εμπιστοσύνη του Ρένου Χαραλαμπίδη. Κείμενο συναρπαστικό, αστείο, αληθινό. Βαθύ, σαν θάλασσα με αστερίες που υποδηλώνουν τη συσχέτιση με το απέραντο του ουρανού και το απέραντο του νου, με ψάρια κλόουν που σε κάνουν να χαμογελάς αλλά και με καρχαρίες που σου θυμίζουν ότι είσαι σάρκα και αίμα. Πώς βουτάς σε αυτή τη θάλασσα; Δεν χρειάζεσαι πολλά. Μολύβι για να φτάσεις βαθιά, μελάνι για να μπερδέψεις τις αμφιβολίες που καραδοκούν και το φως μιας οθόνης που σου δείχνει το απύθμενο και το απίθανο. Και μετά, όταν πλέον θα έχεις αναδυθεί, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις γύρω από τη φωτιά που άναψε μέσα σου τους εαυτούς σου και να τους διηγηθείς όσα είδες και όσα φαντάστηκες ότι είδες… Είναι βαθιά αυτή η θάλασσα. Γιατί είναι η θάλασσα του καθενός μας. Γι’ αυτό τα τραγούδια που φτιάξαμε μαζί με τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο για να την ταξιδέψουμε χτίστηκαν σαν υποβρύχια που ευελπιστούν να αντέξουν την πίεση της αβύσσου που κρύβουμε μέσα μας, φτιάχτηκαν σαν βαθυσκάφη που επιθυμούν να φτάσουν στο ανεξερεύνητο της κάθε ψυχής. Μακάρι να το καταφέρουν».
Τη σκηνοθεσία, την κινησιολογία και το σκηνικό υπογράφει ο Διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνος Ρήγος, ο οποίος επιστρέφει στην Εναλλακτική Σκηνή πέντε χρόνια μετά τη σαρωτική επιτυχία του μιούζικαλ Ερωτόκριτος. «Σαν μια τζούρα τσιγάρου, η ταινία ανάβει και σβήνει και μαζί της ανάβουν και σβήνουν πρόσωπα, αισθήσεις, συμβάντα. Ένας μικρός νυχτερινός περίπατος σε μια μεγάλη πόλη γίνεται η αφορμή για μια ταινία-σύμβολο λίγο πριν το πέρασμα στον 21ο αιώνα. Χαρακτήρες θεατρικοί αλλά και κινηματογραφικοί θα συναντηθούν σε αυτό το group therapy lounge μιούζικαλ με σκοπό να αναμετρηθούν με τις αγωνίες τους αλλά και τις απόψεις για τη ζωή, τις σχέσεις και το αύριο. Η παράσταση, χωρισμένη σε 34 σκηνές και δύο επίπεδα, ξεκινά στο μέλλον. Είκοσι δύο χρόνια μετά, όταν ο Νίκος, ήρωας της ταινίας, πλέον ζει στην κάψουλα της μνήμης του (εκεί όπου τα πράγματα μοιάζουν απλά, αλλά δεν είναι και τόσο), θα αναμετρηθεί με τον νεότερο διαφορετικό εαυτό του, θα ξανασυναντήσει τη Σοφία και η διαδρομή θα ξεκινήσει από την αρχή. Οι υπόλοιποι ήρωες θα ζωντανέψουν σαν σε μια παρτίδα σκάκι και θα αναμετρηθούν με τους εαυτούς τους, τους απέναντι αλλά και τη συλλογική μας μνήμη πάνω στην ταινία. Οι εμβληματικές φράσεις της ταινίας θα εξελιχθούν στα 19 τραγούδια της παράστασης και θα λειτουργήσουν σαν όχημα στοχασμού, αναζήτησης αλλά και χιουμοριστικής διάθεσης εξελίσσοντας τους χαρακτήρες και προσθέτοντάς τους τον προβληματισμό του σήμερα. Η ζωή ξέρει και εγώ την εμπιστεύομαι», σημειώνει ο Κωνσταντίνος Ρήγος.
Τα κοστούμια υπογράφει ο σχεδιαστής μόδας Απόστολος Μητρόπουλος και τους φωτισμούς ο Περικλής Μαθιέλλης.
Τους ρόλους ερμηνεύει ένα πολυσυλλεκτικό καστ ταλαντούχων ηθοποιών-τραγουδιστών με πείρα σε ολόκληρο το ευρύ φάσμα του χώρου του θεάματος: Τάκης Βαμβακίδης, Αθηνά Βρούβα, Πάρις Θωμόπουλος, Idra Kayne, Σοφία Κουρτίδου, Θάνος Λέκκας, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Δημήτρης Ναλμπάντης, Χριστίνα Στεφανίδη, Ίαν Στρατής και Ρένος Χαραλαμπίδης, συνοδευόμενοι από ένα σύνολο κορυφαίων μουσικών: Σταύρος Λάντσιας (πιάνο), Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα), Χρήστος Ραφαηλίδης (βιμπράφωνο), Γιώργος Παλαμιώτης (ηλεκτρικό μπάσο), Θανάσης Τσακιράκης / Χρήστος Βίγκος (ντραμς, κρουστά), Παναγιώτης Καλαντζόπουλος (κιθάρες, γιουκαλίλι).
Τ Ε Ρ Α Σ του Μιχάλη Καλιότσου Για οκτώ παραστάσεις στο Θέατρο Δρόμος
«Το τέρας» τής βιομηχανικής κοινωνίας τής αφθονίας κι ο ομφάλιος λώρος τής υπερπροστατευτικής μάνας που δεν κόβεται ποτέ.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Υπάρχουν πολλές στιγμές που ακυρώνεται η χαρά τής ζωής κι υπερισχύει ο τρόμος απέναντι στο Άγνωστο.
«Ο Έρωτας είναι μια φυλακή κι όχι η χειρότερη απ’ όλες», όπως έγραφα σε προγενέστερο πόνημά μου.
Η υποκατάσταση αφεντικών με άλλα είναι ήδη φανερή στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» τού Μπέκετ.
Η λιτότητα και η σκηνική οικονομία που επιβάλλουν την εναλλαγή ηθοποιών σε διαφορετικούς ρόλους ενισχύει την αντικαταστασιμότητα των ατόμων στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
«Η μάνα κι αν θα γεννηθεί στην πεθερά θα μοιάσει», λέει μια παλιά παροιμία. Το ίδιο ισχύει και για τους συντρόφους μας ανεξαρτήτως φύλου. Η επανάληψη προτύπων και προκατασκευασμένων συμπεριφορών αποκαλύπτει την ζωή ως ένα τεράστιο θέατρο (σύμφωνα με τον Σαίξπηρ και άλλους από σκηνής διδασκάλους).
Ο εραστής που γίνεται μάνα (στο θέατρο «τα ράσα κάνουν τον παπά») κι η μάνα που μοιάζει, φέρεται και λειτουργεί σαν εραστής τού γιού της αποδίδονται γραφικά εδώ, στην ανατριχιαστική παράσταση τού θεάτρου «Δρόμος», όπου το πονεμένο παιδί κλαίει σαν τραυματισμένο γατάκι στην άκρη τού δρόμου μέχρι να βρει την άκρη μέσα από τον λαβύρινθο και να απαλλαγεί από την δυστοπία τού παθολογικού περιβάλλοντος τής οικογένειας, αλλά και τού «δεσμού» που τον περιβάλλει αλλά δεν τον απελευθερώνει.
Θα πρέπει επιτέλους να αποσυνδέσουμε τις έννοιες «νοιάζομαι για τον άλλον», «προστατεύω τον άλλον» από το «αγαπώ πραγματικά τον άλλον και τον εκτιμώ, τον σέβομαι και τον αναγνωρίζω ως ξεχωριστή, διακριτή κι ανεξάρτητη προσωπικότητα».
Από τα πιο δυνατά κείμενα που έχουν γραφτεί κι έχουν ανεβεί σε ελληνική θεατρική σκηνή.
Μην το χάσετε!!!
Νέοι άνθρωποι, νέες ιδέες, νέοι ρυθμοί στο θέατρο Δρόμος της οδού Αγίου Μελετίου 25 στην Κυψέλη. ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΟΥΣ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΥΣ!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Τ Ε Ρ Α Σ
του Μιχάλη Καλιότσου
Για οκτώ παραστάσεις στο Θέατρο Δρόμος
Το πρώτο θεατρικό έργο του ηθοποιού και σκηνοθέτη Μιχάλη Καλιότσου ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θέατρο Δρόμος στις 14 Φεβρουάριου 2022.
Η υγρασία, η βροχή, το negative στην ανάμνηση, η σκέψη που γίνεται στο σκοτάδι με κλειστό παράθυρο! Δύο άντρες ο Άρης και ο Κρις διαπραγματεύονται την εξέλιξη της ζωής τους με διαφορετικό τρόπο ο καθένας.
Ο Κρις επισκέπτεται τον Άρη στο σπίτι του (σε ένα υπόγειο) με σκοπό να δώσει ένα τέλος στην γνωριμία τους και να του ανακοινώσει κάτι πολύ σημαντικό για τον ίδιο. Ανάμεσα τους μια γυναίκα-μάνα που αδυνατεί να κατανοήσει την έννοια της διαφορετικότητας!
Με στοιχεία εγκλεισμού και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας τα πρόσωπα του έργου έρχονται αντιμέτωπα με τον ίδιο τους τον εαυτό ενώ πάντα ένα τέρας παραμονεύει στο σκοτάδι και επηρεάζει τα όσα συμβαίνουν στο υπόγειο.
Το έργο αναφέρεται στους ανθρώπους που έχουν μπει στο περιθώριο για τις επιλογές τους και εξαιτίας του αποκλεισμού τους πολλές φορές δημιουργούν τέρατα στην φαντασία τους, φοβίες, και ανασφάλειες. Κάθε δάχτυλο που σε κρίνει είναι και ένα μικρό Τέρας που σε σπρώχνει στο σκοτάδι. Στο τέλος ο ήρωας ελευθερώνεται γιατί έχει επιθυμία να ζήσει και να προχωρήσει μπροστά. Δεν είναι εύκολη υπόθεση αλλά η παράσταση αποσκοπεί ακριβώς σε αυτό: να δώσει, σε κάποιον που έχει νιώσει έτσι, μια μικρή δόση αυτοπεποίθησης να αφήσει πίσω του ότι τον σκοτώνει και να βγει στο φως, στην ζωή που θα την χτίσει με τους δικούς του όρους.
Να διώξουμε τα τέρατα που μας κρατούν στο σκοτάδι.
Σημείωμα του σκηνοθέτη:
Θέλησα να γράψω αυτό το έργο για να μιλήσω για την ιδιαιτερότητα, για το διαφορετικό και πώς αυτές οι ιδιότητες-αν μπορούμε να τις ονομάσουμε έτσι- μπορούν να μετατραπούν σε έναν Γολγοθά τύψεων και επίπονου αγώνα, όταν η κοινωνία σε βάζει στο περιθώριο για τις επιλογές σου. Δεν μου αρέσει ούτε η λέξη “ιδιαιτερότητα” ούτε η λέξη “διαφορετικό”. Αυτό που επιθυμώ είναι ο καθένας να δίνει το δικό του όνομα για οποιαδήποτε φυσική του κλίση. Το ιδανικό θα ήταν να μη χρειάζεται να δίνουμε κανέναν ορισμό στις προσωπικές μας επιθυμίες. Δυστυχώς η δική μας κοινωνία απέχει ακόμη πολύ από αυτό..!
Συντελεστές
Κείμενο / Σκηνοθεσία: Μιχάλης Καλιότσος
Σκηνικά / Κοστούμια / Φωτογραφίες: Νάρκισσος Σκαρλάφτης
Σχεδιασμός Φωτισμού: Μανώλης Σιγάλας
Κίνηση: Μάνια Καραβασίλη
Ηχητικό Περιβάλλον: Κώστας Στεργίου (STER)
Trailer: Εμμανουήλ Γ. Μαύρος
Video Post Production Trailer: Μανώλης Πετρής
Σχεδιασμός Αφίσας: Γιώργος Βαχάρης
Χειρισμός Κονσόλας: Γιώτα Ηλιοπούλου
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Εκτέλεση Παραγωγής: Medea Pictures
Διανομή: Αλέξανδρος Μαράκης, Νεκτάριος Παπαλεξίου
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις Από Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου (για 8 παραστάσεις)
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 10€
Μειωμένο: 5€ (φοιτητικό, ανέργων, πολυτέκνων, ΑμεΑ, ατέλειες, 65+)
Διάρκεια παράστασης
75 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων
Viva.gr: https://www.viva.gr/tickets/theater/teras/
Για την είσοδό τους στην παράσταση οι θεατές πρέπει να επιδεικνύουν είτε πιστοποιητικό πλήρους εμβολιασμού είτε πιστοποιητικό νόσησης. καθώς και πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας (αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης). Επίσης υποχρεούνται να φορούν μάσκα κατά την παραμονή τους σε όλους τους χώρους του θεάτρου.
Θέατρο Δρόμος
Αγ. Μελετίου 25, Αθήνα
Τηλ. 210 8818906
Web Site: https://dromostheatre.gr/
Facebook: https://www.facebook.com/dromostheatre
Instagram: https://www.instagram.com/dromostheatre/
Δημόσιες σχέσεις & Επικοινωνία
Χρύσα Ματσαγκάνη
Τ: (+30)698 6811609
Ο Ευριπίδης παρακολουθεί από το χωροχρονικό σεντόνι την αναβίωση των «Ηρακλειδών» του στο θέατρο ΌΛΒΙΟ.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ηρακλειδών… Αναβίωσις.
Τον Ευριπίδη είδα
Καθισμένον ανάμεσα στους
Σύγχρονους θεατές
Να συμπληρώνει το ακρόαμα
από της Μνημοσύνης
τον σκληρό (αναλλοίωτο) δίσκο.
Τα ακασικά αρχεία των αρχαίων σοφών επιτρέπουν την παλίμψηστον ανάγνωσιν καθιερωμένων νοητικών πτήσεων εις την χωροχρονικήν σινδόνην, εκεί όπου σχηματίζονται πύλες και πολυδιαστασιακές σήραγγες γεφυρώνουν αλλότριες καταστάσεις τής Υλοενέργειας.
Με άλλα λόγια, «ταξίδεψα» παρακολουθώντας ενεός πέντε διονυσιακούς τεχνίτες να μετακυλίουν τα σωθικά τους πάνω στην γυψοποιημένη σκηνή τού βωμού τού Διός στην αρχαία αγορά τής πάλαι ποτέ Αθήνας (εις τα αιθερικά πέπλα σαβανωμένη τώρα).
Βεβαίως, χάσαμε τα ιστορικά, κοινωνικοπολιτικά, πολεμικά και διπλωματικά συμφραζόμενα, όμως κάπου στην διαδρομή αποστάχτηκε το αιθέριο έλαιο όλων των υψιπετών στεναγμών τού τραγικοτέρου τών τραγικών κι απέμεινε το αποκρυσταλλωμένο ρούχο τής μορφής, αποστεωμένο από το αρχικό περιεχόμενό της, σαν τα καβούκια των τζιτζικιών που τραγουδούν ακόμη τις αφέγγαρες νύκτες.
Στις καλές παραστάσεις γίνομαι ποιητικός, στις απογειωτικές στιγμές καθίσταμαι διθυραμβικός. Μα γι’ αυτό δεν σερνόμαστε από θέατρο σε θέατρο μέχρι να επιτευχθεί εκείνη η κβαντική ανάτασις πέρα από τα όρια των επιθυμιών μας;
Το Σύμπαν είναι σκληρό και άγνωστο, ανελέητο πολλές φορές σαν Ιστορία, δεν υπακούει σε ηθικούς και ιδεολογικούς κώδικες. Δεν αναγνωρίζει κάποια συγκεκριμένη πολιτική ορθότητα. Ο Κόσμος είναι μια Δυνατότητα. Μέσα από την Μεγάλη Τέχνη, χάρη στην Υψηλή Ποίηση φτάνουμε καμιά φορά κι εμείς στην μερική θέαση τού Άπαντος, στην ολιστική θεώρηση τού Παντός…
Η εύθραυστη αντιπαλότητα Αργείων κι Αθηναίων στα χρόνια τού καταστροφικού εμφυλίου Πελοποννησιακού Πολέμου, οι λυκοφιλίες και οι σαθρές συμμαχίες με άλλες γείτονες πόλεις-κράτη, αυτό είναι που χάσαμε είκοσι πέντε αιώνες μετά. Κάτω από αυτά τα κείμενα υπήρχε μια σαφής εκάστοτε πολιτική-προπαγανδιστική σκοπιμότητα. Ο τραγικός ποιητής γινόταν το φερέφωνο κομματικών δυνάμεων της εποχής του, ακριβώς όπως πίσω από το τραγικό προσωπείο λάμπει το Φως, περασμένο όμως από τα διαθλαστικά, παραμορφωτικά φίλτρα τής διαρκώς μεταβαλλομένης συλλογικής συνειδητότητος. Τότε δεν υπήρχε η ρομαντική απαίτηση τού θριάμβου τής ατομικότητος. Τότε το θέατρο ήταν συλλογική πράξη, ομαδική τελετουργία, αυστηρός ή ελαστικός κανών, σχεδόν μοναστηριακός. Εδώ συναντάται ο ερημίτης Ευριπίδης με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα τής εποχής του. Κι εκεί θεοποιείται και θεώνεται μετά θάνατον.
Συγκινήθηκα ιδιαίτερα από αυτή την επιτυχημένη ανάπλαση.
Σοβαρή, πιστή, λειτουργική, ποιητική η μεταφραστική απόπειρα του στιβαρού Κώστα Βάρναλη. Είναι τόσον λαϊκώς εστέτ όσον κι ο Ευριπίδης.
Πέντε ηθοποιοί-χορευτές-παντόμιμοι κινούνται στροβιλόμενοι πίσω από έναν νοητό άξονα, καταλλήλως μεταπίπτων ως προς τους ισημερινούς και τους μεσημβρινούς του.
Εκπληκτική η σκηνοθεσία. Η τετριμμένη αλλά πάντα συνυποδηλωτική εναλλαγή των ηθοποιών σε αντίθετους ή και αντιτιθέμενους ρόλους είναι ένα σημειολογικό σχόλιο πάνω στην αποπροσωποποίηση τής κοινωνικής μας δράσεως, εκεί όπου οι συμβάσεις κυριαρχούν, το εγώ σβήνει ή απλώς υποχωρεί και «τα ράσα κάνουν τον παπά».
Μονάχα περισσότερη μουσική θα ήθελα, ει δυνατόν επί σκηνής.
Πετυχημένες οι παύσεις και οι σιωπές. Λειτουργούσαν αντιστικτικά στην φορτισμένη συγκινησιακή ατμόσφαιρα.
Η συμπληρωματική παραπληρωματικότητα τού αρχαίου δραματικού λόγου είναι αποτέλεσμα μακραίωνης ζυμώσεως. Δούλεψαν πάνω από 1320 σημαντικοί τραγικοί ποιητές για να φτάσουμε στα ανυπέρβλητα ορόσημα των τριών τυχερών που εσώθησαν και ως όνομα και ως γράμμα κι ως γραφή.
Η καλύτερη υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε στους μεγάλους ποιητές τής Αρχαιότητας είναι η δική μας συνδημιουργική προσέγγιση με ιδιαίτερη έγνοια για τον Λόγο, που είναι και αρχή και τέλος και ουσία, αλληλένδετος με την Μορφή, ακριβώς όπως σε όλα τα μεγάλα ανθρώπινα καλλιτεχνικά επιτεύγματα.
Ο πολιτισμός είναι το άθροισμα των υπερβάσεών μας, όλα εκείνα τα αδιόρατα, ανεπαίσθητα αλλά καθοριστικά «ποιοτικά άλματα» που διέγνωσε, οραματιζόταν και ήλπιζε ο μεγάλος Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκααρντ αγωνιώντας με έναν καθαρά μονοθεϊστικό Δυτικό ρασιοναλιστικό τρόπο. Οι ανατολίτες διανοητές είναι περισσότερο προνομιούχοι γιατί ξεκινάνε από την βεβαιότητα τής Άγνοιας, ακριβώς όπως ο Σωκράτης…
Δείτε αυτή την παράσταση. Μην την χάσετε. Σε αυτό το απομακρυσμένο θέατρο τού Βοτανικού συντελούνται αλχημείες μεθυστικές και συναινετικές…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info από το Δελτίο Τύπου:
Ηρακλείδαι
του Ευριπίδη
Σκηνοθεσία
Κώστας Παπακωνσταντίνου – Άρτεμις Γρύμπλα
Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και η Άρτεμις Γρύμπλα, μετά τις πολύ επιτυχημένες παραστάσεις “Γάμος” του Μάριου Ποντίκα (σκ. Κώστας Παπακωνσταντίνου) και “Οι κάτω απ’ τα αστέρια” (σκ. Άρτεμις Γρύμπλα) συνσκηνοθετούν την τραγωδία “Ηρακλείδαι” του Ευριπίδη, που θα κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Olvio το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου.
Οι απόγονοι του Ηρακλή καταδιωκόμενοι από τον βασιλιά του Άργους, Ευρυσθέα, καταφεύγουν στην Αθήνα όπου ζητούν να τους δοθεί άσυλο. Η δημοκρατική πόλη τούς το παρέχει παρά τις απειλές του Άργους για πόλεμο, και δεν υποκύπτει στο συμφέρον του δυνατού. Η πόλη είναι ελεύθερη γιατί παραμένει δίκαιη. Στην μάχη, η Αθήνα κερδίζει και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο Ευρυσθέας είναι πλέον αιχμάλωτος ικέτης και οι Ηρακλείδες ισχυροί νικητές. Το δίκαιο επιβάλλει να σωθεί η ζωή του αιχμαλώτου, αλλά η Αλκμήνη, μητέρα του Ηρακλή, αποφασίζει τον θάνατο του Ευρυσθέα. Η πόλη της Αθήνας δεν παρεμβαίνει.
Οι «Ηρακλείδες» παρουσιάστηκαν το 430-427 π.Χ. στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Ευριπίδης επηρεασμένος από τα σύγχρονα γεγονότα επιχειρεί ένα πολιτικό σχόλιο. Θέλοντας να τονώσει τον πατριωτισμό των συμπολιτών του και να τους εμφυσήσει το πνεύμα της νίκης, παρουσιάζει την Αθήνα ως την πόλη της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού. Όλα αυτά είναι που πρέπει να υπερασπιστούν οι Αθηναίοι, και για όλα αυτά πρέπει ακόμα περισσότερο να επιδιώκουν την ειρήνη. Από την άλλη μεριά, μέσα από τους Ηρακλείδες, οι απόγονοί τους Σπαρτιάτες, εμμέσως παρουσιάζονται δολεροί, αλαζόνες, άδικοι, αχάριστοι. Αφού βοηθηθούν από την Αθήνα, υπόσχονται να μην στραφούν ποτέ εναντίον της. Οι Αθηναίοι θεατές της παράστασης, γνωρίζουν ότι η υπόσχεση αυτή δεν τηρήθηκε, αφού έχουν ήδη δεχτεί την επίθεση της Σπάρτης. Η αγανάκτησή τους είναι εύλογη και το δίκιο με το μέρος τους.
Η ομάδα «Ξανθίας» στρέφεται για πρώτη φορά σε ένα κείμενο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Επιλέγει την κατεξοχήν πολιτική τραγωδία του Ευριπίδη «Ηρακλείδαι», ένα έργο που παίζεται σπάνια και είναι σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό. Φιλοδοξεί να φωτίσει τον αντιπολεμικό χαρακτήρα του έργου και το πεδίο όπου συγκρούονται οι αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, με αυτές της ιδιοτέλειας, της βίας και του συμφέροντος του ισχυρού. Η ελεύθερη πόλη, μετράει στις αποφάσεις της την ντροπή πιο πολύ από τον φόβο, και ακολουθεί το δίκιο ανεξάρτητα από το κόστος. Ο πόλεμος όμως τα σαρώνει όλα, και το δίκαιο της βίας και της εκδίκησης θριαμβεύει. Όταν οι άνθρωποι αλλάζουν θέση και μεταβάλλεται η ισχύς τους, τότε μεταβάλλεται και η οπτική τους. Η παράσταση τονίζει και σχολιάζει αυτή την ασυνέπεια των ρόλων ακολουθώντας μία φόρμα που μετεωρίζεται ανάμεσα στο δράμα και την φαιδρότητα, αφήνοντας το κοινό να προσδώσει το δικό του πρόσημο στην πρόσληψη της σκηνικής δράσης.
Με όχημα την μετάφραση του ποιητή Κώστα Βάρναλη, η ομάδα συνεχίζει την έρευνά της σε θέματα υποκριτικής και παράστασης, και πειραματίζεται στο πώς ο ρυθμός και η μουσική του λόγου εναρμονίζονται με την κίνηση των σωμάτων, και πώς τα νοήματα του κειμένου μπορούν να προκύψουν και να φωτιστούν μέσα από τον δρόμο αυτόν.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου, Άρτεμις Γρύμπλα
Μετάφραση: Κώστας Βάρναλης
Σκηνικά: Βίκυ Πάντζιου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Βασίλης Κουτσιλιέρης
Κινησιολογία: Μαργαρίτα Τρίκκα, Κατερίνα Γεβετζή
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης
Βοηθός Σκηνογράφου: Άννα Σάπκα
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: Ξανθίας Α.Μ.Κ.Ε.
Ερμηνεία: Ελισσαίος Βλάχος, Μυρτώ Γκόνη, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Έλενα Σταύρου
Πληροφορίες Παράστασης
Από Σάββατο 5 Φεβρουαρίου μέχρι Κυριακή 6 Μαρτίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Σάββατο και Κυριακή στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 15€
Μειωμένο: 10€
Ανέργων-ΑμεΑ : 5€
Ατέλειες ΣΕΗ: Δωρεάν
Διάρκεια παράστασης : 75 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων: VIVA.GR: https://www.viva.gr/tickets/theater/irakleides/
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Θέατρο OLVIO
Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118
Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 17:00- 21:00
W www.olviotheater.gr | Μ olvio.info@gmail.com | FB OLVIO.theater
Για την είσοδό τους στην παράσταση οι θεατές πρέπει να επιδεικνύουν είτε πιστοποιητικό πλήρους εμβολιασμού είτε πιστοποιητικό νόσησης, καθώς και αποδεικτικό ταυτοπροσωπίας. Το Θέατρο τηρεί όλους τους ισχύοντες κανόνες προστασίας από την εξάπλωση του COVID – 19. Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την προσέλευση των θεατών αλλά και καθ’ όλη την παραμονή τους στον χώρο του θεάτρου.
«ΜΕΦΙΣΤΟ» βασισμένο στο πολυσήμαντο έργο του Κλάους Μανν σε εκπλητική-αξιοθέατη-αξιάκουστη-αξιομνημόνευτη ερμηνεία και σκηνοθεσία τού αναγεννησιακού παντόμιμου και πανάξιου διονυσιακού αρχιτεχνίτη ΝΙΚΟΛΑ ΒΑΓΙΩΝΑΚΗ
Από την ταινία «Μεφίστο» στη σκηνή τού πάντα φιλόξενου, ανοικτού και πρωτοπόρου στα πολιτισμικά δρώμενα Ιδρύματος Κακογιάννη.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από τότε που είδα την βραβευμένη και άξια πολλά Όσκαρ ταινία «Μεφίστο» με τον ανεπανάληπτο Κλάους Μαρία Μπραντάουερ (https://www.ertnews.gr/ert-protaseis/mefisto-i-vraveymeni-me-oskar-tainia-toy-istvan-zampo-stin-ert2/) ξαναδιάβασα τον Κλάους Μαν με ιδιαίτερη προσοχή εξορύσσοντας πλούτη από το υπό-κείμενο.
Όλα αυτά τα ξαναθυμήθηκα χθες παρακολουθώντας τον διεθνών προδιαγραφών ηθοποιό Νικόλα Βαγιονάκη να ξετυλίγει επί σκηνής με πλήρη μουσική σωματικότητα ένα θεατρικό ποίημα πολλαπλών κωδικοποιήσεων κι ανυπολογίστων συνυποδηλώσεων. Φαντάζομαι αν είχα την χρονική πολυτέλεια να το βλέπω κάθε βραδιά θα ανακάλυπτα, θα πρόσεχα και θα αποκρυπτογραφούσα και κάποια άλλη πτυχή, όχι μόνον λογοτεχνική αλλά και «θεατρική». Η παράσταση, το κάθε παραστασιακό γεγονός είναι ένα άλλο «κείμενο» που συντίθεται από πολλαπλούς «κώδικες» που απευθύνονται και στις πέντε γνωστές αισθήσεις αλλά και στις άδηλες λειτουργίες τού εγκεφάλου, αφού κινητοποιεί την ψυχοσωματική ύπαρξη του θεατή με απρόβλεπτα κι αστάθμητα κάθε φορά αποτελέσματα. Επομένως, λέω και ξαναλέω στα μαθήματά μου, η λογοτεχνική κριτική είναι ένα μικρό ποσοστό τού συνολικώς κρινομένου «προϊόντος». Η «όψις», το ηχητικό τοπίο ή περιβάλλον, η σωματική έκφραση (η συνειδητή), η άδηλη κι αυτόματη εν πολλοίς «γλώσσα του σώματος», η διάδραση όχι μόνον με τον μεμονωμένο θεατή αλλά και με το κοινό και με την απροσδιόριστη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», οι οσμές και οι τεχνητές «παραισθήσεις» δημιουργούν ένα τόσο εκρηκτικό αμάλγαμα πού πολλές φορές ναυαγεί το συνολικό αποτέλεσμα παρά τις όποιες προθέσεις και τα κατάλληλα συστατικά. Ένα σημαντικό θέμα είναι η «ορθή διανομή», ανάλογα με τα εκάστοτε στερεότυπα (αισθητικά, κοινωνικά, πολιτικά, ιδεολογικά) και τις όποιες προκατασκευασμένες αντιλήψεις. Ας μην ξεχνάμε πως το θέατρο είναι ΚΑΙ εικόνα και συχνά (ανάλογα με το είδος) «τα ράσα κάνουν τον παπά», όσο κι αν η αποδόμηση έχει ανατρέψει προσωρινώς και πεπερασμένως τα πάντα.
Στην Ελλάδα των μεμονωμένων επιδόσεων έχουμε παγκόσμιους ποιητές, ζωγράφους, μουσικούς, χορευτές σολίστες, ηθοποιούς σολίστες, τραγουδιστές σολίστες, δεν συνεργάζονται όμως όλοι αυτοί μαζί για την δημιουργία ενός «ολικού καλλιτεχνήματος» (όχι με την έννοια που απέδιδαν στον όρο οι ναζί, αλλά με την ολιστική στόχευση). Η κάθε εποχή έχει τα όρια. «Καθείς και τα όπλα του». «Απορία ψάλτου βηξ». Η οικονομική και υγειονομική κρίση μάς έστρεψαν πάλι προς μονολογικές καταστάσεις σε όλα τα επίπεδα.
Μονόλογοι, μονόλογοι, μονόλογοι. Σε μερικές παραστάσεις σού έρχεται (αν είσαι επαρκής θεατής) να σηκωθείς και να διαμαρτυρηθείς προκαλώντας «θεατρικό σκάνδαλο».
Και στην ποίηση και στον σκηνικό μονόλογο ταυτίσαμε το άλογο, άναρχο παραλήρημα με τον άναρχο κι αναιτιολόγητο πειραματισμό δίκην πρωτοπορίας, όμως ο αναγνώστης-θεατής δεν είναι η κωφάλαλη κατάκοιτη γιαγιά μας, μήτε ο εξομολόγος-ψυχαναλυτής μας, μήτε καν ο καθρέφτης μας (που έχει άπλετο χρόνο να ανά-κλάσει τα προβαλλόμενα/εκπεμπόμενα παντοειδή σήματά μας ως είδωλα).
Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΑΓΙΟΝΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΔΙΕΘΝΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΙΚΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΤΟ ΈΧΕΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙ ΣΕ ΜΟΥΣΙΚΟ ΌΡΓΑΝΟ ΛΕΠΤΑΙΣΘΗΤΩΝ ΑΠΟΧΡΩΣΕΩΝ. Εκεί, στα οπτικά και ακουστικά «ημιτόνια» κρύβεται η Υψηλή Τέχνη. Στην λεπτομέρεια.
Ο ρόλος τού Μεφιστοφελή, αν και ταυτίστηκε με τον χριστιανικής κοπής Διάβολο, είναι πολυσύνθετος και ανθρώπινος. Υλοποιείται σε αυτό το ιδιοφυές αποκύημα τής Συλλογικής Συνειδητότητας η ανάγκη μας να επιβιώσουμε σε έναν πλανήτη στέρησης, με έναν και μοναδικό ανάδελφο ήλιο, χαμένον κάπου στην άκρη ενός σπειροειδούς γαλαξία. Ο Μεφίστο είναι η περιπέτεια τού Φωτός φυλακισμένου μέσα στην αργή, νωθρή σκοτεινή ή μαύρη Ύλη, όπως το έντομο μέσα στο κεχριμπάρι. Δεν είναι απλά τα πράγματα. Οι μανιχαϊστικές αναλύσεις δεν θα συνάδουν σε λίγο με τους κβαντικούς υπολογιστές τού μέλλοντος. Το ασπρόμαυρο είναι δύσκολο στην διαχείρισή του και οι άπειρη τόνοι του γκρίζου εξομοιούνται και απλοποιούνται από την φτωχή (άνευ ιδιατέρας φαντασίας) μέση ανθρώπινη νόηση. Παρατηρείστε μια ασπρόμαυρη κι έγχρωμη εκδοχή τού ίδιου θαύματος-θεάματος.
Το απείκασμα εξαρτάται από ανυπολόγιστες εκδοχές νοημοσύνης, που οι νευροεπιστήμες δεν έχουν διερευνήσει ακόμη.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΩ ΌΤΙ ΘΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΓΗΪΝΟ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΈΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΑΥΤΙ. Άπειροι παραγλωσσικοί και εξωγλωσσικοί κώδικες συνυφαίνονται σε ένα σπαρακτικό πανανθρώπινο «τοπίο» διαχρονικό κι επίκαιρο λόγω της αναβιώσεως των φασισμών εξ αιτίας τής φτώχειας, της ανεργίας, της απαξίωσης των αρίστων και της απανθρωποποίησης που προκαλεί πάντα στην ιστορία η λατρεία κι εξιδανίκευση τού μέσου όρου των ημιμαθών-αμαθών. Είναι άλλο πράγμα η δημοκρατία «εκκλησία τού δήμου», που συζητά, αναλύει, ψηφίζει και συναποφασίζει κι άλλο πράγμα οι τεχνικές ποδηγέτησης τού εκάστοτε λαού όταν αντιμετωπίζεται από τους κάθε φορά ανίσχυρους εξουσιαστές ως «όχλος». Οι σύγχρονες θεωρίες περί «Ηγεσίας» προτάσσουν τον άνθρωπο ως μέτρο, σκοπό και μοναδικός στόχος είναι και πρέπει να είναι η ευτυχία του.
Ο Τόμας Μαν έθεσε με μοναδικό κι ανεξίτηλο τρόπο το θέμα της κατάχρησης εξουσίας, τού πανίσχυρου υπερεγώ, του υπερτιμημένου εγώ, των παθογόνων πλευρών τού ναρκισσισμού, των ορίων τής εξιδανικευμένης από τον Ρομαντισμό προσωπικής «ελευθερίας» κι εν τέλει το αναπάντητο ερώτημα: «Πότε κινητοποιείται η Νέμεσις σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο;».
Σε αυτό το ερώτημα ο κάθε θεατής απαντάει κάθε βραδιά (τότε που τελειώνει ο ζόφος της μέρας και καταλαγιάζει ο κοπετός τής καθημερινής αγωνίας για την επιβίωση).
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αυτής της αριστουργηματικής μονολογικής αλλά πολυδιάστατης παράστασης.
Συγχαρητήρια επίσης σε όλους τους συντελεστές τού ζωντανού πολιτισμικού κυττάρου «ΊΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ» με κορυφαία την πάντοτε εξελικτική, εξελισσόμενη και λειτουργική, αποτελεσματικότατη και συμβατή με τον φιλελεύθερο ουμανισμό ΚΥΡΙΑ ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΔΑΡΑ.
Κάποιοι χώροι είναι, γίνονται «πόρτες» γιατί εκεί η ψυχή μας κουρνιάζει κι αναγαλλιάζουμε προσωρινά πριν ξαναβυθιστούμε στην καθημερινή κινούμενη άμμο της συν-κατά-βίωσης.
ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, που κλείνεις φέτος 100 χρόνια από την γέννησή σου, συνεχίζεις ως πνεύμα να μας εκπολιτίζεις και να μας διδάσκεις μέσα από τους πανάξιους διαδόχους σου.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info:
«ΜΕΦΙΣΤΟ» Εμπνευσμένο από το έργο του Κλάους Μανν
Ερμηνεία – Σκηνοθεσία
ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΑΓΙΟΝΑΚΗΣ
Από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022
Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30
Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάζεται το πιο συγκλονιστικό, σκοτεινό και αντιφασιστικό μυθιστόρημα του Κλάους Μανν, «ΜΕΦΙΣΤΟ», από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε ερμηνεία και σκηνοθεσία Νικόλα Βαγιονάκη.
Η ιστορία του ηθοποιού Χέντρικ Χέφγκεν, που ξεκινά την καριέρα του στο θέατρο τέχνης του Αμβούργου το 1926, οραματιζόμενος ένα επαναστατικό ισοδύναμο θέατρο μέχρι το 1936, που αναδείχθηκε το νέο αστέρι του τρίτου Ράιχ.
Η μετάβαση του στο Βερολίνο προκειμένου να καθιερωθεί σαν πρωταγωνιστής στο Θέατρο συμπίπτει με την άνοδο του φασισμού, που εξευτελίζει και χειραγωγεί την ανθρώπινη υπόσταση. Συνάπτοντας λοιπόν συμφωνία με τον διάβολο, προδίδει όλα τα ιδανικά και τις αξίες του, και στο τέλος μεταμορφώνεται σε μαϊμού της εξουσίας. Ένας παλιάτσος που διασκεδάζει δολοφόνους. Οι συνέπειες θα είναι δραματικές.
Πρόκειται άραγε για κωμωδία, δράμα, ουτοπία, παρωδία, cabaret? Όλα αυτά και πολλά άλλα…
Συντελεστές παράστασης:
Εμπνευσμένο από το έργο του Κλάους Μανν
Κείμενο – μετάφραση: Ειρήνη Δερμιτζάκη
Επεξεργασία κειμένου: Νικόλας Βαγιονάκης
Σχεδιασμός παράστασης – Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Νικόλας Βαγιονάκης
Σκηνικό – Κοστούμι: Εύα Νάθενα
Βοηθός σκηνογράφου: Έλσα Γκογκογλου
Το κοστούμι είναι Sur Mesure by: Takis Giannetos
Χορογραφίες: Νικόλας Βαγιονάκης
Σχεδιασμός φωτισμού: Νικόλας Βαγιονάκης – Παναγιώτης Μπούκας
Επιμέλεια φωτισμού: Παναγιώτης Μπούκας
Μουσική επιμέλεια: Βασίλης Χριστακέας
Στίχοι τραγουδιού “καλωσορίσατε”: Γιάννης Κότσιρας
Τρέιλερ παράστασης: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Φωτογραφίες παράστασης: Θανάσης Καρατζάς
Δημόσιες σχέσεις: Αντώνης Κοκολάκης
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη 21:30
Παρασκευή 21:30
Σάββατο 21:30
Προπώληση εισιτηρίων: https://tickets.mcf.gr/?lang=el
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com
Ο Μότσαρτ γελούσε, ο Σαλιέρι όχι.
Η διονυσιακή χαρά τής ζωής ως εχέγγυο, ως ικανή κι αναγκαία συνθήκη για την πανανθρώπινη, οικουμενική και διαχρονική πνευματική δημιουργία.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Μότσαρτ γελούσε
(δυνατά, αυθόρμητα, ξεκαρδιστικά,
με την ψυχή του στη διαπασών).
Ο Σαλιέρι όχι.
Εσείς, Ποιος νομίζετε πως είστε;
[…]
Ευθυμία, αυτοσαρκασμός, εμπαιγμός, γελοιότητα…
Σαν τον εκκεντρικό τετράχρονο
Που συνθέτει μεγαλειώδεις αρμονίες
Συμπαντικές, πυθαγόρειες,
Γελάς κάθε φορά που συγκρούεσαι
Με τη συνειδητοποίηση τής θνητότητος,
Με τη συμφιλίωση τής προσκαιρότητας,
Με την επιδίωξη τής υγιούς φιλοδοξίας,
Ως αντίδοτον τής ακαμάτου ματαιοδοξίας
Υπό την έννοιαν «με το νου πλουτίζει η Κόρη,
Με τον ύπνο η ακαμάτρα»…
Σαν τον ευγενικό Μότσαρτ
Που γελάει κατάμουτρα στους εχθρούς του,
Αυτογελοιοποιείται κι αυτοσαρκάζεται,
Εμπαίζει ο ίδιος τον εαυτό του,
Πριν προλάβουν οι άλλοι να τον
Πετροβολήσουν,
Στο τέλος καταπίνει αμέσως
Αδιαμαρτύρητα το κώνειο,
Εισπράττοντας προηγουμένως
Τα τριάντα αργύρια τής αυτοπροδοσίας του,
Που δεν φτάνουν ούτε καν για τα έξοδα
Τής κηδείας.
Το «Ρέκβιεμ» όμως έχει συντεθεί, σχεδόν
Από μόνο του, εκ του φυσικού, ακριβώς
Όπως ανέπνεε ο μακαρίτης…
«Δια άλλην χρήσιν προορίζετο», βεβαίως,
«πλην όμως θα ταιριάξη πλήρως»
Με το χαμό τον οριστικό
Του συχωρεμένου
Από αυτήν την αντεστραμμένην Χοάνην
Τού Χρόνου,
Τη χαοτική…
Σαν τον ακαταπόνητο Σωκράτη
Τον παράδοξο,
Που μάζευε κάθε βράδυ «ακρίδες»
[τα βλαστάρια δηλαδή από τα χαμόχορτα]
Γυρνώντας από τα πανάκριβα ακριβοπληρωμένα
Δια λόγων και έργων
Εις είδος (με Φιλοσοφίαν, υψηλήν
Κερδισμένα) συμπόσια…
Για να φάει από την Ξανθίππη
Το άδειο τηγάνι στο κεφάλι,
Αφού η συμβία του – δίκιο έχει,
Για μπείτε λίγο στη θέση της! –
Τον περίμενε εναγωνίως
Πίσω από την πόρτα
Να γυρίσει τουλάχιστον
Με κοψίδια από τη γουρ(ου)νοπούλα
Και τα «σιχτίρ γλυκά»
Που δίνανε στους βραδυπορούντες
Επισκέπτες προκειμένου να γλυκάνουν
Κάπως, να μελώσουν και να φιλιώσουν
Για να στέρξουν όπως θέσωσι ένα τέρμα
Σε αυτήν την αρμένικη βίζιταν…
Σαν το τετράχρονο συνθέτεις,
Το τετράχορδο
[το τέσσερα ιερός πλήρης αριθμός για τον Πυθαγόρα],
Ασκήσεις Ελευθερίας.
[…]
Χειροτεχνία, αργαλειός
Ξαφνικά άκουσα
Μέσα από το βαλς ενός Μότσαρτ
Την απέναντι να δακτυλογραφεί
Κι ένιωσα
Σαν τη μάνα μου
Στον αργαλειό
Με την αντιπαθητική κουνιάδα
Απέναντι
Να ξερνάει
Μίσος, χολή, κακεντρέχεια.
Χειροτεχνία, χειρωναξία, χείρον
Τού μη υπάρχειν
Να χτυπάς τα πλήκτρα
Μέχρι να πάρουν φωτιά
Κι όχι για σπονδή
Στην ουράνια Αρμονία
Μόνο θυσία ανώφελη
Στην καθημερινή γραφειοκρατία.
Παράσιτα είμαστε όλοι μας
Στο κορμί τής Γης.
Μακάριοι σκώληκες
που μας ανακυκλώνουν.
(από την άρτι κυκλοφορούσα ποιητική μου συλλογή «137 Φάος. Λεξικάνθαρος α-φθονία Φωτός», εκδόσεις Νίκας).
Παρακολουθώντας την καλοστημένη παράσταση τού κατά Πήτερ Σάφερ «Αμαντέους» στο ανανεωμένο Δημοτικό Θέατρο τού Πειραιά αφουγκράστηκα για μια ακόμη φορά τον Παγκόσμιο Συμπαντικό Ρυθμό, παρ’ όλη την γραφικοποίηση και αναδόμηση του αρχικού κειμένου έτσι ώστε να προσομοιάζει με ανατετμημένον παίγνιον, μαριονέττα που μας αποκαλύπτει τα σωθικά της, κούκλα-μηχανισμός χωρίς δέρμα. Και δεν εννοώ βέβαια την επιδερμική προσέγγιση μετανεωτεριστών.
Το δίπολο Σαλιέρι-Μότσαρτ υλοποιεί την περίφημη «κβαντική διεμπλοκή». Χωρίς τον έναν δεν θα υπήρχε ο άλλος (σύμφωνα με τον Σάφερ).
Είναι όμως έτσι; Μήπως πρόκειται απλώς για μια μανιχαϊστική αντίληψη μεγαλιθικού τύπου; Μήπως θα έπρεπε να το δούμε απλώς ως αντιδραστική εκδίκηση της απολυταρχίας των απανταχού μετρίων έναντι των εξαιρετικών/αρίστων;
Η απόδειξη τής ύπαρξης Του Θεού είναι η μεγαλοφυία/μεγαλοφυίες!!! [δικό μου αυτό].
Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε περιμένουμε τους κβαντικούς υπολογιστές να τον αποκωδικοποιήσουν ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ ΔΟΝΕΙ ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΟΠΟΙΕΙ. Αυτό είν’ όλο. Τόσο απλά.
Ο μύθος τής «συφιλιδικής μεγαλοφυίας» καταδεικνύει απλώς την ανησυχία των πρωτοπόρων δημιουργών που ερευνούν την Ύλη παρατηρώντας την Φύσιν και τα Φαινόμενα. Του εαυτού τους συμπεριλαμβανομένου.
Ο Μότσαρτ διέθετε όλα εκείνα που τροφοδοτούν τον Μύθο: ταλέντο, νιάτα, ομορφιά και άκρατο παν-ερωτισμό στα όρια τού αθέμιτου ανταγωνισμού. Φυσικό λοιπόν ήταν να μην μακροημερεύσει, όπως και πολλοί άλλοι «αθάνατοι» από όλες τις εκφάνσεις του Πολιτισμού.
Ο Σαλιέρι δίνει ένα μπαρόκ βάθος σε αυτή την αγιογραφία, είναι η Σκιά, ο Σκοτεινός, ο εξεγερμένος εναντίον τού Θεού γιατί δεν τον προίκισε με το ταλέντο των «μεγάλων» αυτού του κόσμου. Μόνον που οι μετέπειτα «μεγάλοι» είναι τόσο χτυπημένοι από τις μυλόπετρες τής Ιστορίας, τόσο κακοποιημένοι από την στενή οικογένεια και τους συγχρόνους τους που το τέλος τους είναι μάλλον ευεργετικό αν και «κακό». Το στερεότυπο τού «καταραμένου ποιητή» καλά κρατεί. Τροφοδοτεί τόσες και τόσες ανοησιογραφίες.
Κανείς δεν γίνεται μεγάλος αν δεν ταπεινωθεί, αν δεν ξεκολλήσει το εγώ του από το Φως που τον τυραννάει έσωθεν [ξανά, δικό μου αυτό].
Έτσι λοιπόν είδα με ενσυναίσθητη συγκατάβαση την χαριτωμένη αυτή απόπειρα να συνδυάσουμε το μελοδραματικό μεσογειακό πνεύμα με τους βαρύγδουπους μύθους τού ομιχλώδους Βορρά.
Το διονυσιακό στοιχείο υπερίσχυσε τού απολλώνειου, ως ήτο αναμενόμενον.
Μία εξηντάρα κυρία είπε στην πάλαι ποτέ συμμαθήτριά της βγαίνοντας από την υπεροπολυτελή αίθουσα: «μα εγώ περίμενα να είναι εποχής, όπως η ταινία». Αυτή η σύγκρουση του εγχώριου με το διεθνές είναι καταλυτική, συντριπτική, ακριβώς όπως η σύγκριση του Σαλιέρι με τον Μότσαρτ.
Πηγαίνετε να δείτε αυτή την παράσταση. Αξίζει να προβληματιστείτε για όλους τους «καταραμένους» που στραγγαλίζονται δίπλα σας σε καθημερινή βάση. Και κάν’τε κάτι επιτέλους γι’ αυτό!!! Όχι μόνο λόγια, παράτες και παρελάσεις, αλλά και πράξεις. Τουλάχιστον οι πάλαι ποτέ αυτοκράτορες είχαν παιδεία και δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αναγνωρίσουν το εξαιρετικό, αφού δεν έπασχαν από συμπλέγματα κατωτερότητας!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΑΜΑΝΤΕΟΥΣ
του Peter Shafer
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Κεντρική Σκηνή Δημήτρης Ροντήρης
Πρεμιέρα: Σάββατο 5 Φεβρουαρίου
Σκηνοθεσία:
Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Το θεατρικό αριστούργημα του Πήτερ Σάφερ το οποίο μάγεψε κοινό και κριτικούς όταν έκανε πρεμιέρα το 1979 στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και έγινε η ταινία των 8 όσκαρ το 1984, παρουσιάζεται στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά από τις 2 Φεβρουαρίου σε σκηνοθεσία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου και κεντρικούς πρωταγωνιστές τον Νίκο Ψαρρά, τον Γιάννη Νιάρρο και τη Μαίρη Μηνά.
Υπάρχει, λένε, μία αιώνια μάχη του Καλού με το Κακό. Του Φωτός με το Σκοτάδι. Του Θεού με τον Διάβολο. Όμως μία στα αλήθεια είναι η μάχη. Του Εαυτού με τον Εαυτό.
Το 1979 ο Πήτερ Σάφερ, χρησιμοποιώντας έναν μύθο που διέρρευσε στην Ευρώπη στα μέσα του 19ου αιώνα, περί δολοφονίας του Μότσαρτ από τον σύγχρονό του συνθέτη Αντόνιο Σαλιέρι, δημιουργεί ένα από τα διασημότερα και σημαντικότερα θεατρικά έργα της σύγχρονης δραματουργίας.
ΑΜΑΝΤΕΟΥΣ
Ο Αντόνιο Σαλιέρι, αρχιμουσικός της αυλής του αυτοκράτορα Ιωσήφ, συναντιέται με τον νεαρό Αμαντέους. Καθώς η συνάντησή τους μετατρέπεται σε ανηλεή σύγκρουση, η αιώνια μάχη αποκαλύπτεται. Και μέσα από την αποκάλυψη αυτή, αντικρίζουμε την δική μας μάχη να αντιμετωπίσουμε την ζωή. Να αντιμετωπίσουμε την ύπαρξή μας. Και να καταφέρουμε, ίσως, το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπου. Να ζήσουμε σε επαφή με τον Εαυτό.
Το “Αμαντέους”, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ανεβαίνει στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά με την μουσική του Μότσαρτ να ερμηνεύεται ζωντανά, επί σκηνής, από ένα διαφορετικό κουιντέτο εγχόρδων σε πρωτότυπες μεταγραφές των έργων του Μότσαρτ.
Συντελεστές:
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Μετάφραση αρχικού κειμένου: Έλενα Καρακούλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Όλγα Μπρούμα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Ενορχήστρωση – Μεταγραφές – Μουσική Επιμέλεια: Δημήτρης Σιάμπος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Αναστασία Στυλιανίδη, Δανάη Μουτσοπούλου
Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Βάσω Κακοσίμου
Trailer Παράστασης: Χρήστος Συμεωνίδης
Φωτογραφίες Παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Γραφείο Τύπου & Επικοινωνία Παράστασης: Μαρία Τσολάκη, Ευαγγελία Σκρομπόλα
Διαφήμιση – SocialMedia: RenegadeMedia / ΒασίληςΖαρκαδούλας
Παραγωγή: ΤΕΧΝΗΧΩΡΟΣ
Διανομή:
Σαλιέρι: Νίκος Ψαρράς
Αμαντέους: Γιάννης Νιάρρος
Κωνστάνς: Μαίρη Μηνά
Αυτοκράτορας: Γιάννης Κότσιφας
Ρόζενμπεργκ: Γιώργος Τριανταφυλλίδης
Βαν Σβήτεν: Γιώργος Τζαβάρας
Βεντιτσέλλι: Βαγγέλης Δαούσης, Βασίλης Ντάρμας
Μουσικοί:
1ο Βιολί: Κώστας Καριτζής
2ο βιολί: Αγγελική Ποτήρη
Βιόλα: Ελευθερία Τόγια
Τσέλο: Άρης Ζέρβας
Κοντραμπάσο: Κώστας Πατσιώτης
Sound Design – Μίξεις: Σωτήρης Ζηλιασκόπουλος
ΑΜΑΝΤΕΟΥΣ
του Peter Shafer
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Κεντρική Σκηνή Δημήτρης Ροντήρης
Πρεμιέρα: Σάββατο 5 Φεβρουαρίου
Μέρες & Ώρες Παραστάσεων
Τετάρτη: 20.00
Πέμπτη: 21.00
Παρασκευή: 21.00
Σάββατο: 17.30 & 21.00
Κυριακή: 20.00
Τιμές Εισιτηρίων:
Διακεκριμένη Ζώνη: 25-30 ευρώ
Α Ζώνη: 20-25 ευρώ
Β Ζώνη: 15-20 ευρώ
Ζωρίς Αρίθμηση- Εξώστης: 10 – 15 ευρώ
Λινκ Προπώλησης:
https://www.viva.gr/tickets/theater/festivalamanteous/
Γραφείο Τύπου & Επικοινωνίας παράστασης:
Μαρία Τσολάκη | 6974 76 78 90 | mtsolaki@gmail.com
Ευαγγελία Σκρομπόλα | 6972 54 70 75 | eskrobola@gmail.com
Γραφείο Τύπου & Επικοινωνίας ΔΘΠ:
Μαρία Αδαμοπούλου | 210 4143 357, 6944 242395 | press.dimotikopirea@gmail.com
Στον ποιητικό Πολυχώρο Πολιτισμού Διέλευσις,
ο Γκαίτε ξαναζωντανεύει την δική του εκδοχή του μεσαιωνικού μυστικιστή-αλχημιστή «Φάουστ», σε επινοητική και σεβαστικό σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου.
από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο «Φάουστ» ένα διαρκές αίνιγμα τρεις αιώνες μετά. Μία ενδελεχής πολυδιάστατη πραγματεία για την αέναη σύγκρουση Φωτός-Σκότους. Το Καλό-Κακό είναι μια απλοποιημένη εκδοχή αυτής της διαμάχης. Το ανθρώπινο μυαλό δεν έχει υπερβεί ακόμα τους περιορισμούς του ερπετοειδούς εγκεφάλου και του πιθηκοειδούς-αιλουροειδούς μυοσκελετικού του οικοδομήματος.
Όλοι οι επιστήμονες δεν είναι ερευνητές κι όλοι οι ερευνητές δεν είναι επιστήμονες. Ο σαιξπηρικός Άμλετ μιλάει για τα όρια της επιστήμης-φιλοσοφίας του καιρού του. Στην Αρχαιότητα φιλοσοφία, ποίηση και μαντικός οραματισμός ήταν αλληλένδετα. Σήμερα στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση φαίνεται πλέον καθαρά η ανάγκη υπερβάσεως των στεγανών ορίων ανάμεσα στις επιστημονικές εξειδικεύσεις. Η Ολιστική αντιμετώπιση των Πάντων και κάθε θέματος ξεχωριστά προκειμένου να εξηγήσουμε την «πρωτόγονη» μαγική αντίληψη του κόσμου ως Άπαν, ως ΈΝΑ.
Έτσι ο πολυμήχανος αναγεννησιακός πανεπιστήμων Γκαίτε συνειδητοποιεί τον επερχόμενο θάνατο, σφαδάζει κάτω από το βάρος των γηρατειών, έχει ανεκπλήρωτους πόθους να δαμάσει, που δεν γαληνεύουν με τίποτα και συμμαχεί με την σκοτεινή πλευρά του θείου εαυτού του προκειμένου να εκτονωθεί και ενδεχομένως να αυτοεκπληρωθεί σε αυτήν εδώ τη ζωή.
Ο Μεφιστοφελής αυτοσυστήνεται ως «ένας από εκείνους που ξεκινάνε να κάνουν το κακό και καταλήγουν να εξυπηρετούν το Καλό». Ποιος έχει προσέξει άραγε αυτή την σιβυλλική διατύπωση;
Το πρόβλημα του Κακού στο αστρικό πεδίο είναι πανάρχαιο. Το φίδι στον κήπο της Εδέμ παρουσιάζεται εδώ ως «θεία» του Μεφιστοφελή. Ο Χριστός λέει «ύπαγε οπίσω μου Σατανά», ωστόσο δεν τον εξορίζει, δεν τον εξοντώνει, δεν τον εξοβελίζει, δεν τον απομακρύνει από το ταλαίπωρο ανθρώπινο είδος. Η ανατολίτικη φιλοσοφία και κοσμοθεωρία, είτε πρόκεται για τον Lao Tsu είτε για τον θιβετιανό βουδισμό είτε για τον πανάρχαιο ινδουισμό, αποκαλύπτει δια της αρμονικής συμπληρωματικότητος των συμβόλων της ότι το άσπρο και το μαύρο είναι απλώς οι δύο όψεις ενός και του ιδίου νομίσματος. Το ίδιο υπαινίσσεται κι ο σοφιστής Ευριπίδης στις «Βάκχες», που απηχούν τα συνδυαστικά μυστήρια τής Ίσιδος και του Οσίριδος. Ο συγκρητισμός είναι συχνά μια μέθοδος συνδημιουργικής ανασυνθέσεως των πάντων σε μια κοσμοθεωρία που βολεύει κάθε φορά τους ανθρώπους μιας συγκεκριμένης μεταβατικής/μεταιχμιακής εποχής. Και όλες οι εποχές είναι και μεταβατικές και μεταιχμιακές εξ ορισμού, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την ηρακλείτεια ρήσιν «τα πάντα ρει».
Ο «Φάουστ» είναι ένα κείμενο πρόσφορο για διαρκή ομαδική/συλλογική εργαστηριακή μελέτη. Αυτή η παράσταση στο ποιητικών προδιαγραφών θέατρο Διέλευσις με τους προσεκτικά επιλεγμένους αισθαντικούς συντελεστές ενός παραστασιακού (αξιο-)θαύματος επαναθέτει το ερώτημα της συστηματικής μελέτης κειμένων αμφιλεγομένων γιγάντων τής Σκέψης έτσι ώστε να ανακαλύψουμε τους κομμένους μίτους και τα κρυμμένα μυστικά μιας Γνώσης αρχαίας και επίκαιρης, πρωτόγνωρης και επαναληπτικής.
Σήμερα, αν θέλουμε να κερδίσουμε τον αγώνα δρόμου με την οικολογική καταστροφή, μόνον το πανάρχαιο «Know–how», η κωδικοποιημένη παντοιοτρόπως Αρχαία Γνώση, η Αλήθεια μόνον μπορεί να μας λυτρώσει, όπως διδάσκει ο Χριστός τής Βίβλου.
Μακάρι όλες οι παραστάσεις που θα δούμε φέτος να είναι τόσο συμφιλιωτικές με το Πνεύμα σε εποχές υλιστικές και άνυδρες.
Εύχομαι στους πανάξιους καλλιτέχνες αυτού του πολυσήμαντου χώρου να δουν τους καρπούς των κόπων τους παντού όπου υπάρχουν επαρκείς θεατές/αναγνώστες.
Η αποσπασματικότητα του χώρου που παραπέμπει σε παραδοσιακές εκδοχές «υπογείου» «θεάτρου δωματίου» με τις δίδυμες κολώνες στο κέντρο της σκηνής δημιουργεί μια έμμεση διαπαραστατικότητα παραπέμποντας στο μεσαιωνικό εκκλησιαστικό stationen drama.
Το ηχητικό τοπίο εμπλουτισμένο από τα παιδιά που παίζουν έξω στην οδό Πόρου. Όλα εντοιχισμένα, εναρμονισμένα, εγκιβωτισμένα στον αστικό ιστό.
Ιδιαίτερα επιτυχημένη η διανομή στους δευτερεύοντες αλλά ισότιμης σημασίας ρόλους.
Εκπληκτικής κινηματογραφικής περιγραφικότητος ο Μεφιστοφελής τού Γιώργου Καπετανάκου και η Μάρθα της φιλολόγου ποιήτριας κι εύπλαστης ηθοποιού Έφης Χαντζούλη.
Τα συγχαρητήρια όμως ανήκουν σε όλες/όλους ανεξαιρέτως!!! Και πρωτίστως στην ηρωική σκηνοθέτιδα Χρυσάνθη Κορνηλίου.
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info:
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις, από το Σάββατο 22 Ιανουαρίου και κάθε Σάββατο και Κυριακή, παρουσιάζει το έργο ζωής του Γκαίτε «Φάουστ», που ολοκληρώθηκε λίγο πριν το θάνατό του, σε δραματουργική επεξεργασία, προσαρμογή κειμένων σε πεζό λόγο και σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το προγενέστερό του «Δόκτωρ Φάουστους» του Κρίστοφερ Μάρλοου. Πρόκειται για ένα αφήγημα που διηγείται την τραγική ιστορία ενός σοφού μάγου, ο οποίος κλείνοντας συμφωνία με τον Μεφιστοφελή (διάβολο), προσπαθεί να εξαγοράσει με την ψυχή του, όλες τις ανθρώπινες επιθυμίες που του υπόσχονται ευτυχία.
Η παράσταση, με την εξαιρετική δουλειά των ηθοποιών και της σκηνοθέτιδας Χρυσάνθης Κορνηλίου, αποκαλύπτει τις ουσίες του έργου αυτού – διαμάντι της παγκόσμιας δραματουργίας – οι οποίες αποτελούν δίδαγμα ζωής. Με ελεύθερη απόδοση ώστε να έρθει πιο κοντά στον θεατή, η θεατρική ομάδα της Διέλευσης θα μας κάνει για άλλη μια φορά κοινωνούς ενός κλασικού έργου και των προβληματισμών μιας εποχής που δεν παύουν να είναι σύγχρονοι με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
«Ο Φάουστ, έργο ζωής του Γκαίτε, με σαφή αυτοβιογραφικά στοιχεία, δείχνει με αλληγορικό και όχι μόνο τρόπο την τραγική διελκυστίνδα του ανθρώπου καθώς διασχίζει το επισφαλές πεδίο του βίου του. Από τη μια πλευρά η πνευματική του καταγωγή που απαιτεί την υπέρβαση και από την άλλη τα εσωτερικά και εξωτερικά του εμπόδια που του κλείνουν τον δρόμο, καθιστώντας αβέβαιο τον βηματισμό του προς τον υπέρτατο σκοπό που η ύπαρξή του επιτάσσει. Το μεγαλύτερο όπλο του, την πίστη, την σκιάζει η αμφιβολία που μαζί με τις δυσκολίες της γήινης διαδρομής του γίνονται το αργό δηλητήριο που τον καθιστά αδύναμο και ευάλωτο ψυχικά και πνευματικά. Τελικά θα σωθεί σαν ύπαρξη ή όχι; Θα βγει νικητής από τα αδιέξοδα ή θα υποκύψει; Αυτή η πάλη των αντίρροπων δυνάμεων αποτελεί το βασικό θέμα – κορμό αυτού του αριστουργήματος της παγκόσμιας δραματουργίας. Πάλη που τον καθιστά υπεύθυνο για το αποτέλεσμα που θα προκύψει. Το έργο υπογραμμίζει την επικινδυνότητα που ενυπάρχει στο περιπετειώδες ταξίδι της ζωής. Και με τον προειδοποιητικό του χαρακτήρα δημιουργεί τον έλεο και τον φόβο, στοιχεία της γνήσιας τραγωδίας. Το δράμα είναι χτισμένο έτσι ώστε να ωθεί τον θεατή όχι σε εύκολες λύσεις και απαντήσεις, αλλά στην καρδιά του προβλήματος, αναγκάζοντάς τον να σκεφτεί όλα τα δεδομένα, να βιώσει, να αισθανθεί και να διαισθανθεί όλες τις παραμέτρους των πιθανών αποτελεσμάτων, έτσι ώστε να αφυπνισθεί από την οξύτητα των ερωτημάτων. Και αυτό είναι που καθιστά το έργο όχι ένα εύπεπτο θέαμα, αλλά ένα κίνητρο που δίνει στον καθένα την σκυτάλη του πρωταγωνιστικού ρόλου στη ζωή και στη χάραξη του ατομικού του πεπρωμένου.»
Ταυτότητα της παράστασης:
Δραματουργική επεξεργασία/προσαρμογή κειμένων σε πεζό λόγο/σκηνοθεσία: Χρυσάνθη Κορνηλίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννης Δαφνιωτίδης, Σκηνικά: Άγγελος Δελής, Κοστούμια: Βάνια Αλεξάντροβα, Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Δαφνιωτίδης, Κινησιολογία: Σίμων Πάτροκλος, Σχεδιασμός/χειρισμός Φωτισμού: Κωνσταντίνος Σακουλάς, Οργάνωση παραγωγής: Σωτήρης Οικονόμου
Social Media: 4P Productions
Παίζουν οι ηθοποιοί/διανομή: Γιάννης Λαμπρόπουλος: Φάουστ, Γιώργος Καπετανάκος: Μεφιστοφελής, Ιωάννα Χρυσομάλλη: Μαργαρίτα, Έφη Χαντζούλη: Μάρθα, Γιάννης Δαφνιωτίδης: Βάγκνερ, σπουδαστής, Βαλεντίνος, Ευδοκία Κατερινιού: στρίγγλα, Λίζα
Διάρκεια παράστασης: 170’
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:, Σάββατο 19:30, Κυριακή 18:30
Εισιτήρια: Γενική είσοδος: 15€, Μειωμένο εισιτήριο: 12€ | ΑμΕΑ και 65+, Μειωμένο εισιτήριο: 10€ | άνεργοι και φοιτητές
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.viva.gr/tickets/theater/faoust/
Κρατήσεις εισιτηρίων: – Τηλέφωνο 2108613739 και – e-mail dieleusis@gmail.com
Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις Λέσβου 15 και Πόρου, Κυψέλη http://www.dieleusis.gr/
fb: Πολυχώρος διέλευσις, Τηλ.: 210 86 13 739, e-mail: info@dieleusis.gr
Μαρία Δημάκη-Ζώρα, Η νεοελληνική δραματουργία στις κορυφές του «Παρνασσού». Θέατρο και Πολιτισμός στην Αθήνα του 19ου και του 20ού αι.,
Θεατρικός Παρνασσός Κείμενα και Μελέτες Ι, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ», Αθήνα 2021, σελ. 238.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Πέρα από «εργαλείο» για ερευνητές, μελετητές και ανήσυχους πνευματικούς επαρκείς αναγνώστες, αυτό το βιβλίο είναι ένα εικονογραφημένο αφήγημα με ψυχαγωγικά μέρη, όπως «Ο Πολυτεχνήτης [sic] Ιατρός – Μίμος εις πράξιν μίαν» «που υποβλήθηκε στον Δραματικό Διαγωνισμό του 1874, με το ψευδώνυμο “Pardon” (δυστυχώς δεν σώζεται ο φάκελος με το όνομα του συγγραφέα). Στο πάνω μέρος του εξωφύλλου του χειρογράφου έχουν τεθεί οι υπογραφές των μελών της κριτικής Επιτροπής που το ανέγνωσαν: Αριστείδης Δόσιος, Γεώργιος Παράσχος, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Θεοδόσιος Βενιζέλος, Ιωάννης Πανταζίδης, Σπυρίδων Βασιλειάδης (Αρχείο «Παρνασσού»).
Όλο το πιο πάνω (εντός εισαγωγικών απόσπασμα) είναι η εκτενής λεζάντα τού εξωφύλλου αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας (και από λαογραφικής πλευράς) δραματουργικής απόπειρας κάποιου αγνώστου πνευματικού ανθρώπου τής εποχής εκείνης, που δεν απέχει – ως φαίνεται – από την δική μας.
Η πρωτοτυπία αυτού του βιβλίου είναι πως μέσα από μια αυστηρή επιστημονική εργασία φιλοτεχνείται ένα συναρπαστικό αφήγημα που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια της ψυχής μας δύο αιώνες πολιτιστικής δράσεως τού ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΥΓΟΥ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ». Κι αυτό είναι εκτός από άκρως κατατοπιστικό και λογοτεχνικώς συναρπαστικό.
Η Καθηγήτρια Μαρία Δημάκη-Ζώρα είναι συστηματική επιστήμων αλλά και δεινή λογοτέχνις. Με πλήρη επίγνωση της ακαδημαϊκής ορθότητος επιτυγχάνει να σαγηνεύσει τον μυημένον αναγνώστην, ουχί μόνον δια των παρατιθεμένων πραγματολογικών στοιχείων, αλλά δια του συνδετικού μίτου της Αριάδνης που δίνει διέξοδο προς το Φως τής Γνώσεως, της Αλήθειας και τού Κάλλους.
«Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω» εις αυτήν την αναγνωστικήν περιπέτειαν. Είναι τόσον ορθώς αρχιτεκτονημένον το εν λόγω πόνημα που υποδεικνύει προσεκτικήν ανάγνωσιν, περιήγησιν, περιδιάβασιν, επί-σκεψιν.
Με το καλό να δούμε και το δεύτερο βιβλίο τής σειράς «ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΕΣ».
Δηλώνω ευθαρσώς ότι επιθυμώ να συμμετάσχω.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
H Όπερα Αντρέα Σενιέ τού Ουμπέρτο Τζορντάνο
σε
Μουσική διεύθυνση: Φιλίπ Ωγκέν
και
Σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια: Νίκος Πετρόπουλος.
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΚΗΝΗΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Τέχνη αν δεν λειτουργεί και παρακινητικά/εμψυχωτικά για δευτερογενή συνδημιουργική ανάδραση είναι μερικώς ελλιπώς, αφού εκτός από σχολείο είναι και Βουλή και Εκκλησία τού Δήμου και φυτώριο νέων εκφάνσεων/εκφράσεων/διατάσεων/ανατάσεων.
Η κριτική είναι ένα άχαρο λειτούργημα γιατί βλέπουμε συνήθως αναχαράξεις πάνω στα πεπατημένα/κεκτημένα/αναγνωρισμένα/καταξιωμένα.
Βλέποντας συχνά τα ίδια και τα ίδια, εμείς οι κριτικοί παραστατικών τεχνών βυθιζόμαστε σε μια ιδιότυπη υπνοβασία όπου παρακολουθούμε κι ένα άλλο, «δεύτερο» μετά-κείμενο / απείκασμα που το μοιραζόμαστε μόνον με τον εαυτό μας, εκτός εάν είμαστε ικανοί να το μεταπλάσουμε σε δοκιμιακό ή και ποιητικό λόγο (σπανίως).
Στην συγκεκριμένη πρεμιέρα της 29ης Ιανουαρίου 2022, μετά τα χιόνια και το ξέβρασμα συμπαθεστάτων θαλασσίων κητών στον Άλιμο και στα Λιμανάκια, απήλαυσα τόσο το επί σκηνής θέαμα/ακρόαμα όσο και το δευτερογενές «κείμενο» που ξετυλίχτηκε στην οθόνη τής ψυχοσωματικής μου οντότητας και σας το ανά-μετά-δίδω (σήμερα κατ’ εξαίρεσιν) σε καθαρά ποιητική μορφή:
Έκ-στασις
Με τα πέντε στοιχεία
Αγκαλιά θα κοιμηθώ
Αν και καλά δεν ήταν
Τα νέα που έφτασαν
Από μακριά.
Το σπίτι μας εξερράγη,
Ο πλανήτης καταστράφηκε,
Έρημος ο γαλαξίας
Περιμένει την ευσπλαχνία
Μιας μαύρης τρύπας
Που θα μας ανακυκλώσει
Στο πουθενά,
Σε άγνωστα στενά
Μεταξύ των διαστάσεων
Εκεί που ανασαίνεις
Την ελευθερία
Τής μη υπάρξεως
Άνευ αρχής
Κι αμφι-
Βόλου τέλους.
+
Στον ορίζοντα των γεγονότων
Θα εξαφανιστώ,
Σε κοινή θέα θα κρυφτώ
Σφυρίζοντας αδιάφορα
Χορεύοντας τον πυρρίχιο
Σ’ αναμμένα κάρβουνα
Αναστενάρης Βάκχος.
+
Φαροφύλακας στην άκρη
Τού Γαλαξία
Στο κενό μην προσκρούσω
Νοσταλγώ
Αιθεροβάμων μέχρις αρχής
Εκ τέλους ορμώμενος.
+
Ναι, ανακαλύψαμε τον Χρόνο
Που κυλάει ανάποδα,
Αλλά με ποιο κόστος;
Την απώλεια τού Εγώ.
Περί αυτοσυνειδήσεως
Ο λόγος.
+
Έκρηξις νιονίων,
Προστιθέμενης αξίας
Επαύξησις,
Ανατοκισμού το θαύμα.
+
Μελωδία και ρυθμός
Ταυτόσημες έννοιες
Δεν είναι.
+
Αναστεναγμός
Και σωμάτων μετακύλισις
Εις το άχρονον μηδέν
Πλοηγούνται.
+
Έκρηξις ηφαιστείων
Στην αγκαλιά ενός παγόβουνου:
Άνοιξις νιότης
Φουσκοδεντριές…
Ξεβράζουνε φάλαινες
Οι φουσκοθαλασσιές,
Ταλαίπωρα θηλαστικά
Που απολέσανε
Την πυξίδα τους.
+
Αγαπώ κάθε μορφή
Ζωής,
Φτάνει να είναι αληθινή,
Συνεπής στη φύση της.
+
Θα ξαναδούμε τον ήλιο
Από την άλλη του πλευρά
Κρυμμένοι στο σκοτάδι
Μιάς υψικαμίνου
Που καταπίνει πέτρες
Και διαμάντια
Ξεφουρνίζει.
+
Στη χωματερή των διαστάσεων
Θ’ αναλωθώ
Στην ηδονή τής επίγνωσης
Τού Τίποτα
(πικρά γεύσις).
+
Κάτω από το σεντόνι
Τού χωροχρόνου
Ένα άλλο λιβάδι θάλλει.
+
Έρωτας και Χάροντας
Έχουν την ίδια χαρά:
Υπερβαίνουν το μέτρο.
+
Με τον μέσο όρο συναντηθήκαμε
Μόνο μια φορά:
Στον Ισημερινό
Όταν παντρευτήκαμε
Μια νύχτα που απεργούσαν
τα άστρα.
+
Όταν πετάξεις
Στα κρύα ύψη
Τ’ απάτητα,
Κάθε πυρκαγιά
Σού φαίνεται
Ευπρόσδεκτη.
+
Στάζουνε φως
Τα χέρια
Θεραπευτών
Από άλλες διαστάσεις,
Εκκλησίασμα ναών
Που δεν έχουν κριστεί ακόμη.
+
Πεθαίνω
Παχαίνοντας
Το δέρμα ν’ αντέξει
Την διαπίδυσιν τού Μηδενός,
Ύλης κι αντί-Ύλης
Το ζευγάρωμα.
+
Παθαίνω συχνά
Κράμπες στον ύπνο μου
Δρασκελώντας αόρατα
Λειβάδια,
Με τα ποτάμια και τους
Βάλτους τους.
Γλυσίνες και νούφαρα
Σε κινούμενη άμμο
Ριζωμένα.
Εφηβεία δολοφονημένη
Θαμμένη κάτω από
Παχύρρευστη λάσπη,
Εκεί που δεν φτάνει
Μεγεθυντικός φακός…
Κι είν’ όλα υπερβολικά,
Εκτός μέτρου
Και κλίμακος παραβολικής
Γεωμετρίας αγνώστου…
Νοός τεθλασμένου,
Πεθαμένου πριν γεννηθεί,
Θαμμένου στα ρείθρα τού δρόμου
Που δεν έχει χαραχτεί
Ακόμη…
+
Ρυθμική γυμναστική
Των αισθήσεων,
Οφθαλμών λουτρό,
Ποταμός όπου δεν έχει
Βαπτιστεί κανείς
Μέχρι τώρα…
Μέχρι αύριο όλα θα είναι
Διαφορετικά
Τελείως…
*
Αλαζονεία
Απληστία
Αστοχασιά
Τα τρία Άλφα της κατάντιας
+
Κρύβομαι στο Φως
Το Σκοτάδι δεν με τρομάσσει.
Με την Αθωότητα ντυμένος
Απολαμβάνω τη γύμνια μου
Τής Αλήθειας οπαδός,
Το ψέμα δεν καταδέχτηκα.
Υποκρίνομαι το φαίνεσθαι
Στο Είμαι αποκρίνομαι.
Σύμβολον πίστεως συμπαντικόν.
+
Ελευθερία.
Μόνον αυτή τη λέξη
Θα πάρω μαζί μου
Φεύγοντας.
Αυτήν να γράψετε
Στον αιθέρα
Με πύρινα γράμματα.
Καλύτερος τάφος
Δεν θα βρεθεί να χωρέσει
Την απλοχεριά μου.
+
Σπάταλος σαν επικούρειος,
Φειδωλός σαν πυθαγόρειος
Απαθής σαν στωϊκός
Με τον Προμηθέα σφαδάζω.
+
Πτερογραφία
Καλλιφώνων
Ονειρώξεων
+
Με φτερό ξιφία
Θα χαράξω στον ουρανό
Τ’ όνομά σου.
+
Ήταν βαθιά η μαχαιριά.
Η αγάπη σου πληγώνει.
Μα γιατί γυρίζω σ’ εκείνη
Την αποφράδα μέρα;
Ώρα τυφλή
Μάς ένωσε,
Στιγμή που διαρκεί
Για πάντα.
+
Πεθαίνει κανείς
Με πολλούς τρόπους.
Χειρότερη φυλακή
Από τον έρωτά σου
Δεν εγνώρισα.
+
Υποδύθηκες ρόλους
Στη σκηνή
Και στη ζωή,
Μητέρα.
Μόνο που η ζωή
Διαθέτει μεγαλύτερη
Φαντασία.
+
Κρύβω τον πόνο μου
Κραυγάζοντας.
Κρύβω το μυστικό
Αποκαλύπτοντας την αλήθεια,
Τόσο που φαίνεται απίστευτη,
Πολύπλοκη,
Αναληθοφανής.
Αχ, ζωή, είσαι τόσο
Παράλογη,
Απρόβλεπτη,
Ακαταλόγιστη, αγεωμέτρητη
Νοσηρότερη από κάθε ανθρώπινη
Επί-νόηση.
+
Τα έργα των ανθρώπων
Κάποιου είδους λογική
Διαθέτουν, αφού
Φοβούνται το Κενό
Και τρέμουν το παρ-
Άλογο.
+
Αν θέλεις ν’ αφηγηθείς
Μιαν Αλήθειαμ
Μπόλιασέ την
Με τής υπερβολής
Το ψέμα.
Μόνον έτσι μπορεί να γίνει
Πιστευτή.
+
Επένδυσα στο Μηδέν.
Τόκισα κι ανατόκισα
Μέχρι που πλούτισα
Από Τίποτα.
+
Το Τίποτα
και το Τίποτε
σε τι διαφέρουν
άραγε;
+
Πεινώ
Και πένομαι μουσικών
Που αναζωογονούν
Τα κύτταρα βαθιά
Στον πυρήνα τους τον πρώτο.
+
Προσβολή
Και προστασία,
Προβολή ανώτερων ιδανικών,
Ανεφάρμοστων,
Ύλης τραχειάς
Εκμαγείον.
+
Για τον Κόσμο των Ιδεών
Παλεύουμε όλοι.
Στον Κόσμο των Ιδεών
Θυσιαζόμαστε
Τραγουδώντας
Με το αγκάθι
Να μπήγεται
Ολοένα και βαθύτερα
Στην καρδιά μας.
Προσωρινοί οι πόθοι μας
Και τα πάθη μας αναλώσιμα,
Ανακυκλώσιμα,
Προβλέψιμα…
Μαζί μέχρι να μας χωρίσει
Ο θάνατος,
Που ούτως ή άλλως
Μάς χωρίζει.
Όμως η ζωή προλαβαίνει
Πάντα,
Σαν σπουργίτι
που αρπάζει το ψίχουλο
από τα τρυγονοπερίστερα.
Βασιλικο-μαϊντανός.
*
Καιρό είχα να νιώσω
Την ηδονή τού υπάρχειν,
Την αναζωπύρωσιν των αισθήσεων
Κάτω από τ’ αστέρια
Που αναβοσβήνουν
Εναγωνίως.
+
Αγωνίας Άγνοια
Άγνοια Αγωνία
Αγωνία κι Άγνοια: συνώνυμα.
+
ΈΛΛΕΙΨΙΣ ΓΝΩΣΕΩΣ = ΚΑΚΙΑ.
+
Τους συμπαντικούς νόμους
Δούναι και λαβείν
Ασπάστηκα
Ενωρίς.
Αρχαιόθεν
+
Εσωτερικευμένη ενοχή
Μέσα μου μη ριζώνεις.
Τοπίο άνυδρο να βρεις,
Έρημο ματαίων αισθημάτων.
+
Καθαρή μπορώ να παραδώσω
Την ψυχή μου.
Και το στερνό ζιζάνιο
Ξερρίζωσα,
Το πλέον ανθεκτικό,
Δαιμόνιε μάγε μαύρε
Στην όψη,
Μαυριτανέ
Οθέλλε στην ψυχή.
+
Η λύτρωση προϋποθέτει:
Επίγνωση τής σκλαβιάς,
Να γνωρίζεις τον δυνάστη σου,
Στην εργασία ανθεκτικός
Χρήματα ν’ αποκτήσεις
Τ’ αναγκαία.
*
Πέρασαν πολλά χρόνια
Στο μισόφωτο..
Τώρα δεν αντέχω
Τα γυαλιά ηλίου.
Τυφλότης ευπρόσδεκτος
Πριν την φωτεινιά
Τού θανάτου.
+
Τώρα σ’ αφήνω
Να πέσεις
Να βουτηχτείς
Στα Τάρταρα
Που σου ταιριάζουν
Μαύρε δαίμονα,
Τής Κόλασης σπλάχνο.
Ακόμα κι εσένα
Αγάπησα!!!
+
Γνώσις,
Πόσο αργά έρχεσαι;
Αν μας έδινες μια προκαταβολή…
Μια τόση δα προκαταβολούλα.
Στων Σοφών τα βιβλία
Διαμεσολαβημένη η Γνώση.
+
Η γλώσσα
Εύπλαστο χαρμάνι
Κουλουριού που δεν
Ψήνεται.
+
Πέρα από τα όρια
Τής γλώσσας,
Το Άγνωστο, το Άρρητο,
Το Άφατο.
+
Γέρικο αίμα δεν υπάρχει.
Γέρικη ορμή, ναι…
Ξεθυμασμένη.
Φίδι που σέρνεται στο χώμα
Τυφλό, δηλητηριώδες συνάμα.
+
Το κενό ανάμεσα
Στις νότες κατοίκησα,
Παράσιτος λειχήν,
Εμβολίζων την Ύλην
Με τού Πνεύματος
Το δράμα.
+
Τραχύνοια,
Τραχίνιες,
Τροχήλατες
Βρόχινες…
+
Ιδιοφυής,
Μεγαλοφυής όχι.
Αυτό το «Μέγας»
Φαντάζει κωμικό
Στην ανθρώπινη διάσταση.
+
Στην ιδιοσυχνότητα
Τού σύμπαντος κόσμου
Γαλβανίστηκα,
Στών ηφαιστείων τα γαρύφαλλα
Πορφυρώθηκα,
Στού δύοντος ηλίου
Το απείκασμα
Γαλήνεψα.
Τελειώνουν όλα!
Ευτυχώς.
+
Αιώνια Κόλαση:
Το ατελείωτο τώρα,
Ακόμα και στην ευτυχία.
Ειδικά τότε.
+
Φεύγω τώρα πανευτυχής
Που σ’ αγάπησα
Και σε εξεπέρασα εγκαίρως
Πριν μας καταστρέψεις,
Πόθε άμετρε για το Αδύνατο.
+
Σοφός; Σαφώς!
Τι να το κάνεις τώρα πια;
Αδιάφορος ισορ-
Ροπία.
(Αυτό θα ήθελα να είναι το
Επιτύμβιό μου.
Όμως έχουμε καιρό…)
ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΑΠΟΨΕ.
ΚΑΛΗΝ ΑΥΓΙΝΗΝ.
Κουράστηκα στα πυρωμένα
Βότσαλα να νυχο-
Πατώ νυχτηλατώντας
Το Άφατο.
Το εκτενές αυτό ποίημα γραφόταν κατά την διάρκεια αυτής της εκπληκτικής παράστασης, που είχε τόσο ρυθμό που θα μπορούσε να παρασύρει ακόμα και «νεκρό» σε έκσταση!!!
(φωτό: Α. Σιμόπουλος)
Τα συγχαρητήρια ανήκουν σε όλους τους καλλιτέχνες, στους διοικούντες και στους υπηρετούντες την μεγάλη υπόθεση τού λυρικού θεάτρου στην χώρα μας.
Μετά διονυσιακής βακχείας,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Δελτίο τύπου
Όπερα
Αντρέα Σενιέ
Ουμπέρτο Τζορντάνο
20, 23, 26, 29 Ιανουαρίου & 6, 10, 13 Φεβρουαρίου 2022
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Μουσική διεύθυνση Φιλίπ Ωγκέν
Σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια Νίκος Πετρόπουλος
Μια εμβληματική όπερα σαρωτικής μουσικής δύναμης, ο Αντρέα Σενιέ του Ουμπέρτο Τζορντάνο, ανοίγει το 2022 για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Από τις 20 Ιανουαρίου και για 7 παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στο ΚΠΙΣΝ, σε μουσική διεύθυνση Φιλίπ Ωγκέν και σκηνοθεσία – σκηνικά – κοστούμια Νίκου Πετρόπουλου. Τους βασικούς ρόλους ερμηνεύουν πρωταγωνιστές διεθνούς ακτινοβολίας, όπως οι Μαρσέλο Πουέντε, Μαρσέλο Άλβαρες, Τσέλια Κοστέα, Εύα-Μαρία Βέστμπρουκ, Δημήτρης Πλατανιάς, Ελτσίν Αζίζοφ. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για τη δημιουργία του επετειακού προγράμματος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η όπερα αναφέρεται στη ζωή του διάσημου Γάλλου ποιητή Αντρέ Σενιέ (1762-1794). Το 1789 στους αριστοκρατικούς κύκλους του Παρισιού ο Σενιέ υποστηρίζει την Επανάσταση και συντάσσεται με τον Ζεράρ στο επαναστατικό κίνημα. Ο Ζεράρ από υπηρέτης των αριστοκρατών γίνεται ηγετική φιγούρα των Sans-cullotes (των Αβράκωτων, οι οποίοι φορούσαν παντελόνια, σε αντίθεση με τους αριστοκράτες που φορούσαν βράκες), των ανθρώπων των χαμηλών στρωμάτων της αστικής τάξης που συμμετείχαν ενεργά στον πολιτικό στίβο της Επανάστασης. Ωστόσο, ο έρωτας για την ίδια γυναίκα μετατρέπει τη φιλία των δύο ανδρών σε αντιζηλία. Τρία χρόνια αργότερα, όταν ο Σενιέ συλλαμβάνεται ως συνωμότης κατά της Επανάστασης, ο Ζεράρ θα συντάξει την καταδίκη του. Αν και αργότερα ο Ζεράρ, συνειδητοποιώντας το λάθος του, θα προσπαθήσει να ελευθερώσει τον ποιητή, η προσπάθειά του θα αποβεί μάταιη και ο Σενιέ θα οδηγηθεί στην γκιλοτίνα.
Ο Αντρέα Σενιέ είναι μια όπερα γεμάτη παράφορα συναισθήματα, τα οποία ξεχειλίζουν μέσα από μελωδίες γεμάτες πάθος. Ο Τζορντάνο, μέσα από ένα έργο μεγάλης θεατρικότητας, γράφει άριες γεμάτες λυρισμό και ενστικτώδη ορμή, ηρωικά ντουέτα και μοναδικά χορωδιακά. Στον Αντρέα Σενιέ συνθέτης και λιμπρετίστας εστιάζουν στο ιδιωτικό και συναισθηματικό στοιχείο, καθώς ζητήματα όπως ο έρωτας και ο θάνατος δεν μετριάζονται από τις ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Στη σελίδα τίτλου της παρτιτούρας διαβάζουμε: «Δράμα σε ιστορικό περιβάλλον…» και, πράγματι, ο Τζορντάνο μέσα από τη μουσική του αναδεικνύει, πέρα από το ερωτικό στοιχείο και τα πάθη των ηρώων, τη σύγκρουση των αντίπαλων κοινωνικών ομάδων μέσα στο χρονικό πλαίσιο και την ατμόσφαιρα της Γαλλικής Επανάστασης: η γκαβότα –τυπικός χορός της αριστοκρατίας– αντιπαραβάλλεται με το Ça ira, την Καρμανιόλα και τη Μασσαλιώτιδα. Οι διαχρονικές αξίες που προβάλλονται στο έργο, συνδυασμένες με το έντονο ερωτικό και δραματικό στοιχείο, αλλά και ο τρόπος με τον οποίον αναδεικνύονται μέσα από τη γοητευτική μουσική του Τζορντάνο, είναι ο λόγος για τον οποίον η συγκεκριμένη όπερα γνωρίζει τόσο υψηλή δημοφιλία έως τις μέρες μας.
Στην υψηλής αισθητικής παραγωγή του διακεκριμένου σκηνοθέτη και σκηνογράφου Νίκου Πετρόπουλου (αναβίωση Ίων Κεσούλης) τα σκηνικά και τα κοστούμια αντικατοπτρίζουν το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζεται το έργο. Την παραγωγή θα διευθύνει ο αρχιμουσικός Φιλίπ Ωγκέν, έως πρότινος μουσικός διευθυντής της Κρατικής Όπερας της Ουάσινγκτον, ο οποίος σπούδασε στη Βιέννη και τη Φλωρεντία και έχει διευθύνει σε μερικές από τις σημαντικότερες όπερες, όπως σε Βιέννη, Μιλάνο, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, αλλά και στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ.
Πρωταγωνιστούν κορυφαίοι ερμηνευτές διεθνούς ακτινοβολίας.
Ο τενόρος Μαρσέλο Πουέντε, που θα ερμηνεύσει τον ρόλο του τίτλου στην πρώτη διανομή, έχει ήδη διαγράψει μια εντυπωσιακή διαδρομή σε σημαντικά λυρικά θέατρα ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το διεθνές κοινό τον γνώρισε όταν ερμήνευσε με τεράστια επιτυχία τον ρόλο του Πίνκερτον στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου υπό την μπαγκέτα του Αντόνιο Παππάνο. Εκτός από το Λονδίνο, έχει εμφανιστεί στην Εθνική Όπερα του Παρισιού, στη Γερμανική Όπερα του Βερολίνου, στη Σκάλα του Μιλάνου, στις όπερες του Αμβούργου, των Βρυξελλών, του Τορόντο, της Πράγας, της Ζυρίχης κ.α.
Στη δεύτερη διανομή θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και να ακούσουμε τον μοναδικό τενόρο Μαρσέλο Άλβαρες, ο οποίος έχει τραγουδήσει στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου όπως Μητροπολιτική Όπερα Νέας Υόρκης, Βασιλική Όπερα Λονδίνου, Εθνική Όπερα Παρισιού, Κρατική Όπερα Βιέννης, Θέατρο Ρεάλ Μαδρίτης, Σκάλα Μιλάνου κ.α. Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει διάσημους ρόλους από μπελκάντο μέχρι γαλλικές όπερες και έργα του βερισμού. Έχει συνεργαστεί με διακεκριμένους αρχιμουσικούς, ενώ η δισκογραφία του περιλαμβάνει περισσότερες από τριάντα ηχογραφήσεις σε εταιρείες όπως Sony και Decca.
Ο κορυφαίος Έλληνας βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς θα ερμηνεύσει τον ρόλο του Ζεράρ, δύο χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε στην παραγωγή του Αντρέα Σενιέ της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά το καλλιτεχνικό του εκτόπισμα. Στη δεύτερη διανομή, τον Ζεράρ θα ερμηνεύσει ο βαρύτονος από το Αζερμπαϊτζάν Ελτσίν Αζίζοφ, ο οποίος ανδρώθηκε καλλιτεχνικά στο ensemble του Μπολσόι, ενώ από το 2015 και μετά έχει συμμετάσχει σε πολλές παραγωγές της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης.
Στον ρόλο της Μανταλένας συναντούμε στην πρώτη διανομή τη διακεκριμένη, με διεθνή σταδιοδρομία, σοπράνο της ΕΛΣ Τσέλια Κοστέα. Η Κοστέα έκανε με μεγάλη επιτυχία το ντεμπούτο της στον ρόλο της Μανταλένας το 2019 σε δύο σημαντικές όπερες της Γαλλίας, στην Όπερα της Τουλόν και στη Νίκαια.
Το ντεμπούτο της στην Εθνική Λυρική Σκηνή θα κάνει μια από τις πιο σπουδαίες και με μεγάλη διεθνή αναγνώριση σοπράνο, η Εύα-Μαρία Βέστμπρουκ, στη δεύτερη διανομή του ρόλου της Μανταλένας. Η Βέστμπρουκ έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα θέατρα και φεστιβάλ του πλανήτη, από το Μπάυρωυτ και την Αιξ-αν-Προβάνς έως τη Μετροπόλιταν, το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Βιέννη, τη Σκάλα, το Μόναχο, το Βερολίνο κ.α., έχει συνεργαστεί με τις κορυφαίες ορχήστρες του πλανήτη, υπό την μπαγκέτα των σημαντικότερων μαέστρων της εποχής μας, ενώ έχει σκηνοθετηθεί από κορυφαίους σκηνοθέτες.
Με μια ματιά
O συνθέτης. Γεννημένος το 1867 στη Φότζα της νότιας Ιταλίας, ο Ουμπέρτο Τζορντάνο σπούδασε στο Ωδείο της Νάπολης. Το 1890 η μονόπρακτη όπερά του Μαρίνα δεν κέρδισε τον διαγωνισμό νέων συνθετών του εκδοτικού οίκου Σοντσόνιο, προκάλεσε όμως αρκετό ενδιαφέρον ώστε να του ανατεθεί νέο έργο, η Κακιά ζωή (1892), η οποία σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε Ρώμη, Νάπολη, Βιέννη, Βερολίνο και Μιλάνο. Το 1896 η παρουσίαση του Αντρέα Σενιέ στη Σκάλα του Μιλάνου έκανε τον Τζορντάνο διάσημο και δυο χρόνια αργότερα η Φεντόρα με πρωταγωνιστή τον Ενρίκο Καρούζο τον έκανε και πλούσιο. Ο Τζορντάνο πέθανε στο Μιλάνο το 1948 σε ηλικία 81 ετών.
Το έργο. Δράμα σε ιστορικό περιβάλλον, η όπερα Αντρέα Σενιέ επικεντρώνεται στα τελευταία χρόνια της ζωής του ποιητή Αντρέ Σενιέ.
Πρεμιέρες. Ο Αντρέα Σενιέ πρωτοπαρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 28 Μαρτίου 1896 με τεράστια επιτυχία. Τους κεντρικούς ρόλους ερμήνευσαν αστέρες της εποχής. Από την Εθνική Λυρική Σκηνή, που ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1940, ο Αντρέα Σενιέ παραστάθηκε για πρώτη φορά στις 13 Μαρτίου 1965 στο Θέατρο Ολύμπια.
Σύνοψη
Α΄ Πράξη. Παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης. Κατά τη διάρκεια δεξίωσης στον πύργο των Κουανύ ο αρχιοικονόμος Ζεράρ αγανακτεί καθώς παρατηρεί σε μια γωνιά τον πατέρα του εξαντλημένο από τα πολλά χρόνια βαριάς εργασίας στην υπηρεσία των ευγενών. Ανάμεσα στους καλεσμένους είναι ο ποιητής Αντρέα Σενιέ. Η Μανταλένα, κόρη της κόμησσας του Κουανύ, του ζητά να αυτοσχεδιάσει ένα ποίημα. Εκείνος αποκρίνεται ότι δεν μπορεί κανείς να διατάξει την έμπνευση. Ωστόσο, ενοχλημένος από τα σχόλια που ακολουθούν, αυτοσχεδιάζει μερικούς στίχους σχετικά με την ανθρώπινη δυστυχία, επιτιθέμενος παράλληλα στους ισχυρούς αυτού του κόσμου, το κράτος και την εκκλησία. Ο χορός διακόπτεται από φωνές εξεγερμένων χωρικών, που ζητούν τροφή. Ο Ζεράρ παραιτείται και πετά τη λιβρέα του στα πόδια της κόμησσας. Οι επαναστάτες απομακρύνονται, η κόμησσα αναλογίζεται τη φιλανθρωπική της δραστηριότητα και καθησυχάζει τη συνείδησή της. Η δεξίωση συνεχίζεται.
Β΄ Πράξη. Παρίσι, 1794. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Σενιέ είναι απογοητευμένος από το καθεστώς της Τρομοκρατίας. Ο φίλος του, ο Ρουσέ, τον προμηθεύει με διαβατήριο και τον ενθαρρύνει να εγκαταλείψει τη χώρα αφού, όπως του υπενθυμίζει, η σχέση του με τον στρατηγό Ντυμουριέ τον έχει καταστήσει ύποπτο. Ο ποιητής διστάζει, καθώς μια άγνωστη γυναίκα τού έστειλε επιστολή ζητώντας να τον συναντήσει το ίδιο βράδυ. Είναι η Μανταλένα και, παρά τον κίνδυνο, οι δύο νέοι συναντιούνται και εξομολογούνται τον έρωτά τους. Εμφανίζεται ο Ζεράρ, που τώρα ακολουθεί τον Ροβεσπιέρο, βρίσκεται δηλαδή στο αντίπαλο στρατόπεδο. Προσπαθεί να απαγάγει τη Μανταλένα, μα ο Σενιέ τον τραυματίζει και ο Ρουσέ φυγαδεύει την κοπέλα. Νομίζοντας πως πεθαίνει, ο Ζεράρ συμβουλεύει τον Σενιέ να αποφύγει την οργή του Φουκιέ-Τενβίλ, κατηγόρου και εχθρού του, όπως επίσης να προστατέψει την κοπέλα. Ο Σενιέ φεύγει. Όταν φτάνει βοήθεια και ζητείται από τον Ζεράρ να αποκαλύψει ποιος του επιτέθηκε, εκείνος αρνείται.
Γ΄ Πράξη. Ο Σενιέ έχει συλληφθεί και ο Ζεράρ συντάσσει το κατηγορητήριο, κηρύσσοντάς τον εχθρό της Επανάστασης. Η Μανταλένα σπεύδει στον Ζεράρ, ζητώντας του να σώσει τον Σενιέ. Εκείνος, κρυφά ερωτευμένος με τη Μανταλένα από τα παιδικά του χρόνια, ζητά ως αντάλλαγμα εκείνη να του δοθεί. Όταν η Μανταλένα δέχεται, ο Ζεράρ συνειδητοποιεί το μέγεθος των αισθημάτων της για τον Σενιέ και κάνει πίσω. Κατά τη δίκη, παρά τον εντυπωσιακό τρόπο με τον οποίο ο Σενιέ υπερασπίζεται τον εαυτό του, ο Ζεράρ αποδεικνύεται ανήμπορος να τον βοηθήσει, μολονότι ομολογεί ότι οι κατηγορίες που ο ίδιος συνέταξε ήταν αναληθείς. Ο ποιητής καταδικάζεται σε θάνατο.
Δ΄ Πράξη. Στις φυλακές του Σαιν-Λαζάρ ο Σενιέ αναμένει την εκτέλεσή του. Με τη βοήθεια του Ζεράρ η Μανταλένα κατορθώνει να μπει στη φυλακή, όπου παίρνει τη θέση μιας φυλακισμένης, έχοντας αποφασίσει να πεθάνει στο πλευρό του αγαπημένου της.
Αντρέα Σενιέ
Ουμπέρτο Τζορντάνο
20, 23, 26, 29 Ιανουαρίου & 6, 10, 13 Φεβρουαρίου 2022
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Μουσική διεύθυνση: Φιλίπ Ωγκέν
Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: Νίκος Πετρόπουλος
Αναβίωση σκηνοθεσίας: Ίων Κεσούλης
Χορογραφία: Φάουστα Ματσουκκέλλι
Αναβίωση χορογραφίας – Κινησιολογία: Στράτος Παπανούσης
Αναβίωση φωτισμών: Χρήστος Τζιόγκας
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος
Αντρέα Σενιέ: Μαρσέλο Πουέντε (20, 23, 26, 29/1) / Μαρσέλο Άλβαρες (6, 10, 13/2)
Κάρλο Ζεράρ: Δημήτρης Πλατανιάς (20/1 & 6, 10, 13/2) / Ελτσίν Αζίζοφ (23, 26, 29/1)
Mανταλένα του Κουανύ: Τσέλια Κοστέα (20, 23, 26/1) / Εύα-Μαρία Βέστμπρουκ (29/1 & 6, 10, 13/2)
Μπέρσι: Μαρισία Παπαλεξίου
Κόμησσα του Κουανύ: Χρυσάνθη Σπιτάδη
Μαντελόν: Τζούλια Σουγλάκου
Ματιέ: Χάρης Ανδριανός
Ρουσέ: Διονύσης Σούρμπης (20, 23, 26, 29/1) / Γιάννης Γιαννίσης (6, 10, 13/2)
Πιέτρο Φλεβίλ: Βαγγέλης Μανιάτης
Φουκιέ-Τενβίλ: Γιώργος Ματθαιακάκης
Ένας «Απίστευτος»: Γιάννης Καλύβας (20, 23, 26/1) / Χρήστος Κεχρής (29/1 & 6, 10, 13/2)
Αβάς: Διονύσης Μελογιαννίδης
Σμιτ: Βαγγέλης Μανιάτης
Οικονόμος: Μαρίνος Ταρνανάς
Ντυμά: Διονύσης Τσαντίνης
Με την Ορχήστρα, τη Χορωδία και μέλη του Μπαλέτου της ΕΛΣ
Τιμές εισιτηρίων: €15, €20, €35, €40, €50, €55, €60, €90
Φοιτητικό, παιδικό: €15 | Περιορισμένης ορατότητας: €10
Προπώληση:
- Ταμεία ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ (2130885700, καθημερινά 09.00-21.00)
- www.ticketservices.gr
Bάσει των οδηγιών της Ελληνικής Πολιτείας, σημειώνεται ότι οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό και επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου). Για παιδιά από 4 έως και 17 ετών ισχύει η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου 24ώρου.
Χορηγός παράστασης: Εταιρεία Μυτιληναίος
Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής επετειακού προγράμματος 2021:
Η διακεκριμένη λογοτέχνις ΈΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ γράφει για το 41ο βιβλίο μου
ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ!!!! ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΌΛΕΣ / ΌΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ…
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ…
