Γιώργος Ρούσκας, διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ, λογοτέχνης και διαπρεπής κριτικός Λογοτεχνίας.
όταν έχεις τέτοιους επαρκείς αναγνώστες οι φίλοι περιττεύουν και οι εχθροί ωχριούν…
https://www.literature.gr/137-faos-lexikantharos-a-fthonia-fotos-ekdoseis-nikas-2021/
Από ανάρτησή του στο facebook:
“…Φαινόμενο «Μπούρας». 1339 σελίδες που θα μπορούσαν να είναι τουλάχιστον είκοσι αυτοτελή βιβλία ή κατά την αντίληψή μου 24 αυτοτελή βιβλία-ραψωδίες της δικιάς του Οδύσσειας: της πλεύσης στη θάλασσα του φάους, παλεύοντας με τα κύματα μιας πολυκοσμίας αλλόκοτης, μοναχικής, συνομιλώντας με αλεξίφθονες ηλιαχτίδες κάτω από μία νοητή ομπρέλα α-φθονίας φωτός, αγωνιζόμενος για την κατάκτηση μιας ά-φθονης λιτότητας, μιας λιτότητας εν πλησμονή (με υπογεγραμμένη), όχι για δέκα χρόνια όπως ο Οδυσσέας αλλά για τρία και κάτι, για χίλια εκατόν έντεκα μερόνυκτα αδιάλειπτης δημιουργίας, όπου η κάθε λέξη έχει τη δική της θέση και σημασία. Αν ξενίζει η φράση «μοναχική πολυκοσμία», δεν έχουμε παρά να φανταστούμε την Ομόνοια ή το Σύνταγμα σε ώρες αιχμής, όπου μοναχικοί άνθρωποι συνθέτουν μία πολυκοσμία, η οποία στη βάση της σε ατομικό επίπεδο παραμένει μοναχική αλλά και σε συλλογικό πάλι μοναχική είναι, αφού δεν υπάρχει μεταξύ των ατόμων λεκτική επικοινωνία…
Ευχαριστίες στο Literature.gr για την ευγενική φιλοξενία.”
Ο Γιώργος Ρούσκας είναι μεγάλος, όχι γιατί έγραψε για μένα, αλλά γιατί μαζί με τον Δρ Παναγιώτη Βούζη
και την Δρα Ανθούλα Δανιήλ
έσκυψαν πάνω στο πρωτότυπο έργο μου με αγάπη και φώτισαν δυσπρόσιτες γωνιές του.
Όσο για μένα, έχω να πω κάτι και να το δηλώσω: επηρεάστηκα από Κάλβο, Σολωμό, Σικελιανό, Καβάφη, Καζαντζάκη, Σεφέρη και άλλους…
μελέτησα τους αρχαίους λυρικούς και δραματικούς ποιητές στο πρωτότυπο…
σπούδασα ξένες γλώσσες και πήρα (μετά από είκοσι χρόνια εντατικής εργασίας) διδακτορικό μεταφρασιολογίας με άριστα…
κι όλα αυτά για να μπορώ να βραχώ στα ξένα, στα αλλότρια λογοτεχνικά ύδατα αλλά χωρίς να μουσκέψω.
απολύτως πρωτότυπα (και θεματολογικά και μορφολογικά και ιδεολογικά και ειδολογικά) τα γραπτά μου δεν θυμίζουν τίποτα, αφού δεν μιμούμαι και δεν κλέβω κανέναν προηγούμενο, σύγχρονο ή επόμενο. γράφω καθημερινά όπως όλα τα όντα αναπνέουν. υπάρχω κάτω από τον ήλιο δοξάζοντας τη ζωή χωρίς να φοβούμαι τον θάνατο.
είμαι πανευτυχής όταν μιλάω για το έργο τών άλλων κι ως κριτικός είμαι μάλλον ευγενής και διακριτικός (ακόμα κι όταν θα έπρεπε να είμαι περισσότερο σκληρός, η εγγενής τρυφερότητα και η αγαπησιάρικια φύση μου υπερισχύουν).
ξέρω ότι δεν με καταλαβαίνουν οι περισσότεροι. πέρασαν ήδη τέσσερις δεκαετίες από τότε που εμφανίστηκα στα Γράμματα.
Κέρδισα διακρίσεις, βραβεία κι αναγνώριση πρώτα στο εξωτερικό.
τώρα νιώθω καλά μέσα μου
και λέω συχνά στον καθρέφτη μου,
κάθε πρωί που έρχομαι ενώπιος ενωπίω με την αλήθειά μου
κάθε μεσάνυχτα που πέφτω να κοιμηθώ και κολυμπώ στους αιθέρες:
“έκανες πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μπορούσες, πήγες βαθύτερα και μακρύτερα από τα όριά σου, υπερέβης τον πόνο και τον μεταβόλισες σε ευλογία, διδάχτηκες και δίδαξες (όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά). τώρα μπορείς να χαίρεσαι τον ήλιο με την επίγνωση τής κυτταρικής χαράς τού αθώου. Υπέρ αδυνάμου παλεύεις και πολεμάς, για την Ελευθερία όλων των έλλογων όντων. Δεν φτάνει μια ζωή για να ολοκληρώσεις το έργο σου. ας συνεχίσουν οι επόμενοι που έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μου”…
αυτά για την ώρα.
σας αγαπώ από τα βάθη τής αθώας ποιητικής καρδιάς μου.
Έρρωσθε!!!
Μία προσωπική ΠΟΙΗΤΙΚΗ ανάδραση
Συναυλία της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ
στο Μέγαρο Μουσικής την Τρίτη 11/10/2022
Με δύο ξεχωριστά, εμβληματικά έργα δύο μεγάλων σύγχρονων συνθετών:
- Δημήτρης Παπαδημητρίου: Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, αρ. 1
- Oscar Navarro: “Θεοί του Ολύμπου”, συμφωνική σουίτα.
Στο πιάνο ο αριστουργηματοποιός δεξιοτέχνης Τίτος Γουβέλης.
Μουσική διεύθυνση: Oscar Navarro.
Από τον ποιητή Κωνσταντίνο Μπούρα
O Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι μεγάλος παγκόσμιος συνθέτης. Ξέρει να καταβυθίζεται (ως αυτοδύτης) στα έγκατα τής Μουσικής και να ανασύρει πολύτιμα ευρήματα από το αρχετυπικό Συλλογικό Υποσυνείδητο. Στο ερεβώδες «Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, αρ. 1» δημιουργεί δομές, όγκους και «ηχοσκιάσεις» [ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός, κατά το «φωτοσκιάσεις»] που αναδεικνύουν την επίγεια περιπέτεια τού ανθρώπινου είδους. Δραματικές εντάσεις με σοφές κορυφώσεις γερά θεμελιωμένες πάνω σε ένα τραγικό υπόβαθρο. Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι σαν την Μαρία Καλογεροπούλου: γεφυρώνει την Δυτική Μουσική με το αρχαιοελληνικό παρελθόν της, τότε που λόγος-ιδέα-νόημα και μορφή συνέρρεαν ευτυχώς σε ένα (κάθε φορά) μοναδικό κι ανεπανάληπτο αποκρυσταλλωμένο αμάλγαμα υψηλής ποιητικότητας. Αν ορίσουμε το ποιητικό ύψος ως την αιθερική έμπρακτη αναζήτηση τού Αόρατου, τού Άρρητου, τού Άφατου και την καλλιτεχνική υλοποίησή του με την τέλεια ταπεινότητα που αυτή η διαδικασία συνεπάγεται και προϋποθέτει, τότε κάθε επίτευγμα στον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών είναι ένα ανεξίτηλο μνημονικό ίχνος, ένα ορόσημο στην πανάρχαια περιπέτεια τού Ανθρώπου να κατακτήσει το Άγνωστο.
Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου δεν είναι μετανεωτερικός συνθέτης. Είναι κλασικός. Δεν εκλαϊκεύει, δεν απλοποιεί, δεν εκπίπτει τού αισθητικού και ιδεολογικού του ύψους. Είναι ατόφιος και μοναδικός, εμμένων ως Αλεξανδρινός εις την ποιότηταν.
Τα πρώτα επτά χρόνια τής ζωής του στην μυθική «Πόλιν» τού Μεγάλου Αλεξανδρινού Ποιητή Καβάφη τον εμπλούτισαν με ακούσματα και μουσικές που απλώνονται συνεκδοχικά, συναισθητικά στον ενιαίο και αδιαίρετο κόσμο τής συλλογικής ψυχοσωματικής συνειδητότητας. Η πνευματική εμπειρία ενέχει έναν ορισμένο βαθμό αποστασιοποίησης, όμως ο καλλιτέχνης, όταν είναι πρωτότυπος κι αυθεντικός «ποιητής-συνθέτης-προφήτης», υπερβαίνει ακόμα και το μέσον (ή τα μέσα) έκφρασής τους. Δεν τα κατέχει αλλά τον κατέχουν, τον συναρπάζουν, τον συμπαρασύρουν, τον εκστασιάζουν και μετέχει μεθ’ ημών σε μία τελετουργία που δεν έχει σχεδιάσει ο ίδιος αλλά μια κάποια νόησις ανωτέρα των ταπεινών ανθρώπινων λογισμών μας [όπως ορθώς διαγιγνώσκει ο Καβάφης στο ποίημα «Σοφοί δε προσιόντων»: «Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί, πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.»
Το άριστον προϋποθέτει την ταπεινότητα. Ο μεγαλοφυής είναι εχέφρων και συνετός. Μόνον ο μέτριος αφίσταται των ορίων του.
Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου θα μπορούσε να είναι στο Hollywood και να γράφει μουσικές για ταινίες ή για μεγαλειώδεις θεατρικές παραστάσεις. Αντ’ αυτού προτιμάει να μελοποιεί νεοέλληνες ποιητές σε μια γλώσσα απαγορευτική για την πλειοψηφία τών κατοίκων τού πλανήτη, δεσμευτική όμως στην αποτύπωση υψηλών νοημάτων και λεπταίσθητων εννοιών.
Κι όπως είπε ο Αριστοτέλης «η αισθητική είναι ΚΑΙ ηθική».
Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου τιμάει την Ελλάδα και τον πανανθρώπινο πολιτισμό μας. Θα έπρεπε να τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών. Πρέπει να λάμψει ακόμα πέρα από τα συνήθη όρια τού πανάρχαιου φθόνου, που κατατρύχει σαν καρκίνος την Ελλάδα μας και να φτάσει στα πέρατα τής γης μεταδίδοντας το ήθος τού Διαφωτισμού που ξεκίνησε από την Δημοκρατία και την δημοκρατία επιστέφει.
Αριστοτεχνική η διεύθυνση τής Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας τής ΕΡΤ από τον Oscar Navarro, υπεύθυνο όχι όμως για την μουσική διεύθυνση αλλά και για την σύνθεση των δέκα μερών τού δεύτερου μέρους αυτής τής ιστορικής συναυλίας.
Ακούσαμε λοιπόν κατά Navarro τη συμφωνική τού σουίτα “Θεοί του Ολύμπου”, που αναλύεται σε δέκα μέρη, καθένα διαφορετικό για την ηχοχρωματική και ρυθμική περιγραφικότητά του:
«Ερμής» – Ο αγγελιοφόρος των θεών στα πέρατα του κόσμου. Εδώ το μουσικό θέμα είναι πανάλαφρο, παιγνιώδες, υπερκινητικό θα έλεγα, όπως το σύγχρονο εμπόριο, όπως η ταχίστη (με ταχύτητα οπτικών μετάδοση τής Πληροφορίας, απαραίτητης προϋπόθεσης για την Γνώση, όταν με Ελευθερία επιτελείται.
«Άρτεμις» – Η θεά της φύσης και των άγριων ζώων. Το δάσος τη νύχτα με τα κελαηδίσματα πουλιών και ήχους που τείνουν προς το εφιαλτικό. Κινηματογραφική ατμόσφαιρα θρίλερ.
«Άδης» – Θεός του θανάτου. Το απόλυτο Έρεβος. Το Σκοτάδι τής Ορφικής Νυκτός από τα βάθη τού οποίου επαναγεννάται ρυθμικά το Φως. Αισιόδοξη εν τέλει η προοπτική.
«Ποσειδώνας» – Θεός της θάλασσας και των σεισμών. Από την απαλότητα τού φλοίσβου στον απειλητικό κατακλυσμό (τής Ατλαντίδας ή τού Δευκαλίωνα) κι έπειτα πάλι η γαλήνη. Η θάλασσα, όπως μόνον οι γεννημένοι γύρω από την «λίμνη» τής Μεσογείου μπορούν να την αντιληφθούν. Ο σύγχρονος Ισπανός συνθέτης εκλαμβάνει τον Ποσειδώνα ως φίλο μάλλον και συνεργό.
«Δήμητρα» – Θεά της γεωργίας. Ο πόνος τής γης όταν την οργώνει το αλέτρι. Ο φόβος τής στειρότητας, η αγωνία τής ξηρασίας, οι πληγές τού Φαραώ, οι πανδοκεύτρες ακρίδες, αλλά και η φιλάνθρωπος και φιλάνθρωπος θεά, Δασκάλα στα μυστήρια τής Ελευσίνας. Ζωή και θάνατος συμφιλιωμένα στο ίδιο κέλυφος.
«Ήφαιστος» – Θεός της φωτιάς και της μεταλλουργίας. Ο φόβος κι ο τρόμος των μεταλλικών θορύβων που παράγονται από την βιομηχανία, μετά την Πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση. Ο Άνθρωπος ως κατατρομοκρατημένο θηρίο σε μεταλλική ζούγκλα με δαιμόνιες μηχανές να αλώνουν τον ύπνο και τον ξύπνιο του.
«Απόλλωνας» – Θεός της ομορφιάς, της μουσικής και της τελειότητας. Το Κάλλος, η Αρμονία, η εκπαγλότης.
«Αφροδίτη» – Θεά της σεξουαλικότητας, της λαγνείας και του πόθου. Μουσική άρπας. Η αιθέρια ύπαρξις τής μουσικού θεμελιώνει την αισθητική αξίωση ενός τόσο λεπτού για τα δυτικά μας ήθη θέματος. Εδώ εξυμνείται η «Ουρανία Αφροδίτη». Η «πάνδημος» απέχει.
«Άρης και Αθηνά» – Θεοί του πολέμου. Ο Πόλεμος που συναιρεί την Τόλμη και τη Σοφία. Ρηξικέλευθος συνδυασμός. Η Επιστήμη στην Υπηρεσία τής Καταστροφής. Η υπεροχή τής Ισχύος. Κι ο «Πόλεμος πατήρ και μήτηρ απάντων (κι απασών)», σύμφωνα με τον παππού μας, τον «σκοτεινό» Ηράκλειτο.
«Δίας και Ήρα» – Βασιλιάς και Βασίλισσα των θεών. Εδώ φτάνουμε στην αποθέωση. Οι ενδιάμεσοι «κεραυνοί» ωχριούν εμπρός σε αυτή την πανδαισία τού «νεφεληγερέτη» που απλώς υπάρχει εξουσιάζοντας τον κόσμο με το ηλεκτρομαγνητικό υπερόπλο που φέρει ως ξίφος. Επιστημονική φαντασία, κινηματογράφος και μουσική συναντώνται και συνεργάζονται αυτόνομα συμβάλλοντας στην δημιουργία ενός νοητικού μετεικάσματος υψηλής καθαρότητος.
Γενικά, τα δύο μέρη σε συνδυασμό συνθέτουν ένα αρμονικό σύνολο κι όχι μόνον ως προς την ταυτόχρονη συνύπαρξη δύο μεγάλων σύγχρονων συνθετών που θα αποκληθούν σύντομα κλασικοί.
Το πρώτο μέρος απευθύνεται στο βαθύ νοητικό στρώμα τής Πανανθρώπινης Συνειδητότητας. Είναι ως εκ τούτου «τραγικής» υφής και λυτρωτικής επενεργείας. Το δεύτερο μέρος τείνει προς την ψυχαγωγία με την εξωστρεφή περιγραφικότητά του. Και τα δύο μαζί θεραπεύουν δια του σωτηρίου τρόμου και τής ναυαγοσωστικής επιπλεύσεως εν τέλει. «Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια, η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό», όπως θα έλεγε ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης (Ερωτικός Λόγος, Β’ Απόσπασμα).
Προσωπικά, πιστεύω ότι σε αυτό το δίπτυχο bras de fer κέρδισε ο δικός μας συνθέτης, όχι γιατί έπαιζε εντός έδρας, αλλά υπερείχε ως προς το ύψος τής αισθητικής και τής ηθικής του (ταυτόσημες σύμφωνα με τον Αριστοτέλη). Κι αν το έργο τού Navarro ερωτοτροπούσε με την εμπορικότητα, το συμφωνικό αυτό μεγαλούργημα τού Δημήτρη Παπαδημητρίου συνομιλεί με τους μεγάλους συνθέτες όλων των εποχών. Δεν απομένει πάρα να πάρει τη σύγχρονη παραγνωρισμένη νεοελληνική ποίηση και την απογειώσει πάνω από την σκοτεινιασμένη ανθρωπότητα, να την φτάσει έως την Σουηδική Ακαδημία, όπου να δούμε και να γνωρίσουμε το τρίτο Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας μέσα από το έργο τού ιδιοφυέστερου μουσικού που τιμάει σήμερα την πατρίδα/μητρίδα μας.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Σμύρνη κατακαημένη, νόστος ομολογουμένη…
Ευχαριστώ πολύ την Ελένη Γκίκα για την δημοσίευση αυτού του πρωτότυπου διηγήματός μου που γράφτηκε ειδικά για το fractal, για το εξαιρετικό περιοδικό Κριτικής για τα Γράμματα και τις Τέχνες που διευθύνει με τόση γνώση, αυτοθυσία, μεράκι και συνεργατικότητα αξιουθαύμαστη. Την λατρεύω.
https://www.fractalart.gr/smyrni-kymatismeni/
“Μελλοντική Ελευθερία”, ένα βιβλίο που συν-γράψαμε στους πρώτους μήνες τής καραντίνας με τον Βαγγέλη Χρόνη
https://www.thematofylakes.gr/mellontiki-eleftheria/
Ευγνωμονώ τον Άρχοντα Ποιητή και πνευματικό συνοδοιπόρο ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΡΟΝΗ για την ποιητική του γενναιοδωρία.
Πνευματικοί άνθρωποι
Δημοσίως
Αντί να διαγκωνίζεστε
Διαγωνιστείτε στο στίβο τον καλό
Αγωνιστείτε για το Δίκαιο και το Αγαθό
Διαπρέψτε, αλλά πρώτα στον καθρέφτη σας,
Ανάμεσα στις σκιές το Φως θα αποκαλυφθεί
Δάδα άσβεστος τα Σκότη διαπερνά
Ανεβαίνοντας το χρυσό βουνό με τα αστέρια
Διαδηλώστε υπέρ τής Αρμονίας σύμπαντος κόσμου
Αναφανδόν
Δεδηλωμένοι υπέρ
Αναπαύσεως τών ψυχών υμών και αλλήλων..
[ΔΑΔΑ ΔΑΔΑ ΔΑΔΑ]
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗΣ: ένας δημιουργός για το σήμερα και το αύριο.
Ο Χριστόφορος Χριστοφής ξεκίνησε ως κινηματογραφιστής σε πολύ απαλή ηλικία.
Οι ταινίες του ανήκουν πλέον στο Πάνθεον τής Έβδομης Τέχνης.
Το ποιητικό δραματικό του έργο είναι σημαντικό, διαχρονικό και αειφόρο.
Επιδέχεται πολλών αναγνώσεων, γιατί όπως όλα τα κλασικά κείμενα είναι “ανοικτό”.
Ο ίδιος στον τριπλό ρόλο ποιητή-σκηνοθέτη-θεατή αναγιγνώσκει διαρκώς το ίδιο του το έργο
κι ανακαλύπτει άλλα επίπεδα υποφώσκοντα
και αρχετυπικά.
Γράφει επώδυνα βυθιζόμενος στη Συλλογική Συνειδητότητα
ως αυτοδύτης.
Οι μύθοι γι’ αυτόν είναι το καύσιμο υλικό.
Η πρώτη ύλη είναι όμως συναισθήματα και βιώματα που αρύονται από αρχαία νερά
που κυλούν ακόμη στην ίδια κοίτη.
Είναι ευανάγνωστος, ευπρόσιτος και σεμνός, όπως όλοι οι αυθεντικοί πνευματικοί άνθρωποι.
Συνομιλεί όμως και συνδιαλέγεται με όλα τα τέρατα τού Συλλογικού Ασυνείδητου.
Οι καβαφικοί Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες ωχριούν μπροστά του.
Εκείνος προτιμάει τις Σειρήνες και τη Σφίγγα
χωρίς καλύπτρες σε μάτια και αυτιά,
λυτός στο κατάρτι τής Αργώς
που φέρνει πίσω το Χρυσόμαλλον Δέρας
από τα αρίφνητα σκοτάδια
τής Ορφικής Νύκτας.
Ο Χριστόφορος Χριστοφής είναι γενναίος και ανθεκτικός μέσα στον Χρόνο.
Λάτρης τού Πυθαγόρα
με τον Σωκράτη συναθλείται και διαλογίζεται
σε μη νοησιαρχικές πτήσεις προς το Άγνωστο,
εκείνο που δεν χωρούν ολάκερο οι ανθρώπινοι λογισμοί,
μπορεί όμως να το συλλάβει η ανθρώπινη φαντασία
και να το αποτυπώσει στο χαρτί,
εάν λέγεσαι βεβαίως Ευριπίδης…
Ο Ευριπίδης: μια σταθερά στο έργο τού Χριστόφορου Χριστοφή.
Ελεύθερος από εμμονές, παραδίδει μαθήματα ήθους
σε μια εποχή (του 5ου π.Χ. αιώνα και του 21ου μ.Χ. αιώνα),
όπου τελώνια και φτωχοδαίμονες προσπαθούν – ματαίως – να αναχαιτίσουν
την καινούργια Αναγέννηση που λάμπει ήδη πάνω από την Αιώνια Ανατολή
τών ονείρων μας.
Ένα θαύμα
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-κριτικός
6ο Φιλολογικό σαλόνι της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος στο Silver Spurs
https://www.youtube.com/watch?v=EgxYFR6ij3I
ευχαριστώ τον φίλο Αλέξανδρο Κακαβά
Βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου II ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ τού παγκόσμιου πλέον θεσμού ANALOGIO INTERNATIONAL FESTIVAL 2022
Ευχαριστούμε τα μέλη τής κριτικής επιτροπής τού II ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ με θέμα “Διασχίζοντας τα σύνορα / Crossing borders”, ευγνωμονούμε τους συντελεστές και το ευαισθητοποιημένο κοινό τού παγκόσμιου πλέον θεσμού ANALOGIO INTERNATIONAL FESTIVAL 2022 για το βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου με τίτλο “Σε κρατάω στην παλάμη μας σαν το λουλούδι”.
Το διεθνές βραβείο μας απονεμήθηκε εξ ημισείας με την συν-συγγραφέα ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ.
Σας υποσχόμαστε ότι δεν θα σας απογοητεύσουμε και ότι θα συνεχίσουμε ακάθεκτοι, εμψυχωμένοι κι ενδυναμωμένοι για το Καλό τού Ανθρώπου, για την Ελευθερία, την Δικαιοσύνη, την Ισονομία, την Ισότητα, την αδελφοσύνη όλων των λαών τής γης…
“σε κρατάω στην παλάμη μου σαν το λουλούδι”, εσένα Άνθρωπε βασανισμένε, αδικημένε, κυνηγημένε…
Συγκινητική η χθεσινή βραδιά.
Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, σας ευχαριστώ πολύ για την αθρόα προσέλευση και κατανυκτική προσήλωσή σας στην υπέρ προσφύγων, κυνηγημένων, αδικημένων και αδυνάμων παράστασή μας στο ANALOGIO INTERNATIONAL FESTIVAL 2022 στο ανακαινισμένο Ιστορικό Θέατρο Αλίκη στο Πεδίον τού Άρεως.
Ευχαριστώ ιδιαίτερα τις κυρίες κυρίες ΣΙΣΣΥ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΣΠΑΡΩ ΚΩΤΣΙΑ, ΡΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ και όλους τους συντελεστές τού επιτυχημένου αυτού θεσμού.
Ευχαριστώ την εξαιρετική ΗΘΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΆΝΘΡΩΠΟ ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ για την συν-γραφή και την επί σκηνής συνεργασία.
Ευχαριστώ τον διεθνή σκηνοθέτη ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ για την διδασκαλία αυτού τού ποιητικού κειμένου.
Σας ευχαριστώ όλες και όλους που μας στηρίζετε όλα αυτά τα χρόνια…
Θα είμαστε πάντα μαζί για το ΚΑΛΟ, για τα ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΑ ΙΔΕΩΔΗ, για τα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, για την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, για την ΙΣΟΝΟΜΙΑ απανταχού τής Γης.
Είμαστε όλοι αδέλφια.
“Αν σπρώξεις έναν άνθρωπο στον γκρεμό, τον εαυτό σου θα δεις να πέφτει. Είμαστε όλοι ΈΝΑ: σταγόνα στον ωκεανό”.
Συνεχίζουμε ακάθεκτοι / ακάθεκτες μέχρι τελικής βελτιώσεως…
