Ο Χριστόφορος Χριστοφής ξεκίνησε ως κινηματογραφιστής σε πολύ απαλή ηλικία.
Οι ταινίες του ανήκουν πλέον στο Πάνθεον τής Έβδομης Τέχνης.
Το ποιητικό δραματικό του έργο είναι σημαντικό, διαχρονικό και αειφόρο.
Επιδέχεται πολλών αναγνώσεων, γιατί όπως όλα τα κλασικά κείμενα είναι “ανοικτό”.
Ο ίδιος στον τριπλό ρόλο ποιητή-σκηνοθέτη-θεατή αναγιγνώσκει διαρκώς το ίδιο του το έργο
κι ανακαλύπτει άλλα επίπεδα υποφώσκοντα
και αρχετυπικά.
Γράφει επώδυνα βυθιζόμενος στη Συλλογική Συνειδητότητα
ως αυτοδύτης.
Οι μύθοι γι’ αυτόν είναι το καύσιμο υλικό.
Η πρώτη ύλη είναι όμως συναισθήματα και βιώματα που αρύονται από αρχαία νερά
που κυλούν ακόμη στην ίδια κοίτη.
Είναι ευανάγνωστος, ευπρόσιτος και σεμνός, όπως όλοι οι αυθεντικοί πνευματικοί άνθρωποι.
Συνομιλεί όμως και συνδιαλέγεται με όλα τα τέρατα τού Συλλογικού Ασυνείδητου.
Οι καβαφικοί Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες ωχριούν μπροστά του.
Εκείνος προτιμάει τις Σειρήνες και τη Σφίγγα
χωρίς καλύπτρες σε μάτια και αυτιά,
λυτός στο κατάρτι τής Αργώς
που φέρνει πίσω το Χρυσόμαλλον Δέρας
από τα αρίφνητα σκοτάδια
τής Ορφικής Νύκτας.
Ο Χριστόφορος Χριστοφής είναι γενναίος και ανθεκτικός μέσα στον Χρόνο.
Λάτρης τού Πυθαγόρα
με τον Σωκράτη συναθλείται και διαλογίζεται
σε μη νοησιαρχικές πτήσεις προς το Άγνωστο,
εκείνο που δεν χωρούν ολάκερο οι ανθρώπινοι λογισμοί,
μπορεί όμως να το συλλάβει η ανθρώπινη φαντασία
και να το αποτυπώσει στο χαρτί,
εάν λέγεσαι βεβαίως Ευριπίδης…
Ο Ευριπίδης: μια σταθερά στο έργο τού Χριστόφορου Χριστοφή.
Ελεύθερος από εμμονές, παραδίδει μαθήματα ήθους
σε μια εποχή (του 5ου π.Χ. αιώνα και του 21ου μ.Χ. αιώνα),
όπου τελώνια και φτωχοδαίμονες προσπαθούν – ματαίως – να αναχαιτίσουν
την καινούργια Αναγέννηση που λάμπει ήδη πάνω από την Αιώνια Ανατολή
τών ονείρων μας.
Ένα θαύμα
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-κριτικός
