οι τίτλοι τών βιβλίων μου και βιβλίων όπου συμμετέχω στην ηλεκτρονική βάση τού ΟΣΔΕΛ
https://osdelnet.gr/contributors/1077217#all
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΥΣ / ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ / ΑΓΑΠΗΤΕΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΟΣΔΕΛ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ.
με σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση και αλληλεγγύη,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας ευγνώμων
“ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΣΗΜΕΡΑ. ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ”. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Γιατί “όποιος ελεύθερα και ψύχραιμα συλλογάται, συλλογάται καλά” (Ρήγας Βελεστινλής)
Η μόδα (κάθε είδους μόδα) βασίζεται στον μιμητισμό τού πιθηκοειδούς προγόνου μας (σύμφωνα με τον Δαρβίνο).
Το main stream καθορίζεται από την πρόσληψη (reception) ιδεών και προτάσεων κάποιων πρωτοπόρων που μπορούν να επηρεάσουν την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» της εποχής τους. Παράδειγμα: όταν ο Αλέξης Μινωτής προσπαθούσε να πείσει την Κατίνα Παξινού να ανεβάζουν τα πιο εμπορικά μπουλβάρ και όχι Στρίντμπεργκ, εκείνη τού απάντησε: «Εμείς διαμορφώνουμε το γούστο τού κοινού». Και μπορεί να το πλήρωσε ακριβά αυτό, αλλά όπως και ο εισηγητής αισθητικών και ρυθμολογικών πρωτοποριών Ευριπίδης έμεινε στην Ιστορία ως μεγάλη μορφή τού Παγκόσμιου Πολιτισμού.
Μήπως ο μύθος τής μεταθανάτιας δικαίωσης είναι απλώς μύθος που δεν επαληθεύεται στην πλειονότητα των περιπτώσεων; Αναρωτιέμαι.
Στερεότυπα και προκατασκευασμένες ιδέες παντός είδους σερβίρονται ασυστόλως, σε αφθονία, σε φτηνό σελοφάν κι αμφιβόλου ποιότητος, ενώ τις βρίσκεις παντού, στις προθήκες των βιβλιοπωλείων αλλά και στις άυλες «σελίδες» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Οι image makers δεν διστάζουν ακόμα και να παραχαράξουν ή να καπηλευτούν λόγια μεγάλων ανδρών και γυναικών προκειμένου να προσδώσουν ένα πλέον λαοφιλές προφίλ σε σταρ τής show-biz, τής πολιτικής, ακόμα και τού απλού επιχειρηματικού κλάδου.
Η ματαιοδοξία των ανθρώπων έχει ενισχυθεί από την ολοένα και περισσότερο μεγιστοποίηση τής σημασίας τού ατόμου στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση, με τον ατμό, που επέτρεψε την μετακίνηση ανθρώπων, ιδεών κι αγαθών σε μεγαλύτερες αποστάσεις μέχρι την σημερινή Ρομποτική τέταρτη τεχνολογική επανάσταση, όπου η διάχυση τής πληροφορίας, η διάχυση, η ανάδραση, η διάδραση και η ανατροφοδότηση επιτυγχάνεται σε χρονικά διαστήματα που τείνουν στο μηδέν (και θα μετατραπούν εντός ολίγου σε κβαντικά άλματα) ο Άνθρωπος νιώθει όλο και περισσότερο αγχωμένος, ανασφαλής, κατακλυσμένος από κώδικες που αδυνατεί να διαχειριστεί. Τότε ο εγκέφαλός του μεταπίπτει (παρά τα φυσικά και χημικά διεγερτικά) σε κατάσταση ημινάρκης και τότε γίνεται έρμαιο των επιτήδειων διαφημιστών που μπορούν να τού πουλήσουν ο,τιδήποτε περιττό (αν όχι κι επιβλαβές), μπορούν να του επιβάλλουν να καταναλώσει, αφού τα πληρώσει βεβαίως «φύκια αντί για μεταξωτές κορδέλες).
Το αντίδοτο σε όλα αυτά είναι η όξυνση, η εξάσκηση, η ενίσχυση τής Κριτικής Σκέψης.
Ειδικά στον τομέα των πολιτισμικών φαινομένων, όπου τα πράγματα – ως άϋλα και δι-υποκειμενικά – είναι περισσότερο αστάθμητα, εκεί η μόδα, το main stream και τα παγκόσμια αισθητικά ρεύματα, οι διάφοροι -ισμοί επηρεάζουν ακόμα και τους πλέον ευαίσθητους καλλιτέχνες και λογοτέχνες (ειδικά αυτούς: όσο μεγαλύτερη η ενσυναίσθηση τόσο μικρότερη η δυνατότητα αποστασιοποίησης και λογικής, «ψυχρής» επεξεργασίας δεδομένων και πράξεων).
Κι εδώ ανακύπτει το δεύτερο ερώτημα: η Κριτική πρέπει να είναι σε διάσταση με το συναίσθημα;
Μπορεί κάποιος να κρίνει λογικά τα πολιτισμικά και κοινωνικά φαινόμενα χωρίς να εμπλακεί συναισθηματικά;
Κι αν εμπλακεί συναισθηματικά πώς απεμπλέκεται;
Πώς βλέπει τον εαυτό του (και τους άλλους) απ’ έξω έτσι ώστε να μεταβεί από την μικροσκοπική στην μακροσκοπική θεώρηση των πραγμάτων;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι διόλου απλή και δεν υπάρχει ίσως μία μονοδιάστατη απάντηση.
Η μεγαλύτερη απόσταση στην Ευκλείδεια Γεωμετρία είναι το διάνυσμα ανάμεσα στην καρδιά και στο μυαλό (με ενδιάμεση στάση στην φωνή).
Αυτό το ιερό τρίγωνο καθορίζει την επικοινωνία μας με τους άλλους (χωρίς να αναφερθούμε στο τρίτο τσάκρα τού ηλιακού πλέγματος που καλύπτει τον στομαχικό κι ανώτερο κοιλιακό μας χώρο – για αυτό και λέμε «δεν μπορώ να το χωνέψω», «μου έπρηξε τα συκώτια» και λοιπά.
Η άσκηση κριτικής με σοβαρό και υπεύθυνο λόγο τόσο στα Γράμματα και στις Τέχνες όσο και στον δημόσιο λόγο προϋποθέτει (κατά την ταπεινή γνώμη μου):
- Ρητορική δεινότητα
- Επαρκή γνώση των αφηγηματικών τεχνικών
- Πλήρη κατοχή των εκφραστικών μας μέσων (γλωσσικών και παραγλωσσικών μέσων)
- Αγαθή πρόθεση. ΗΘΙΚΗ
- Επικοινωνιακές, κοινωνικές δεξιότητες ιδιαίτερα εξελιγμένες.
- Ενεργητική ακρόαση, όραση και συναισθητική ευφυία.
- Συναισθηματική ευφυία (ενσυναίσθηση)
- Τύχη (η επιρροή των γιγαντιαίων κοσμικών ρευμάτων πάνω στο άτομο είναι καθοριστική – η λεγόμενη περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι σε μεταβατικές, μεταιχμιακές εποχές όπως η δική μας σαν ορμητικός χείμαρρος κι εμείς καρυδότσουφλα στις ταραγμένες υδροδίνες του)…
Μπορώ να προσθέσω και άλλες βασικές, ουσιώδεις συνιστώσες τής κοινωνικής ασκήσεως κάθε κριτικής διαδικασίας, όμως θα αφήσω την δική σας συνδημιουργική φαντασία να περιπλανηθούν σε αυτό το αχανές και δυσεξερεύνητο ακόμη τοπίο.
Κρίσεις, επικρίσεις, διακρίσεις, κατακρίσεις, υποκρίσεις, αποκρίσεις… Κρίσεις, κρίσεις, κρίσεις. Η Κρίση που διάγουμε εκόντες-άκοντες τα τελευταία χρόνια (τις δύο πρώτες δεκαετίες τού ευοίωνου εικοστού πρώτου αιώνα) είναι καθαρά πολιτισμική. Τα θεμέλια τού δυτικού πολιτισμού μας τρίζουν αλλά δεν κινδυνεύουμε με πλήρη κατάρρευση δίκην Ατλαντίδος, δεδομένου ότι η Ανθρωπότητα έχει επιτύχει ήδη έναν μεγάλο βαθμό Αυτογνωσίας δια της Αυτοκριτικής.
Κι εδώ είναι το κλειδί: κάθε κρίση θα μπορούσε να αποφευχθεί εάν ο κάθε ένας ανθρώπινος παράγοντας, η κάθε μία νοήμων συνιστώσα, μπορούσε – για ένα κλάσμα τού δευτερολέπτου έστω – να μπει στη θέση (ή στα παπούτσια) τού άλλου, να δώσει τόπο στην οργή και να μπορέσει να δει τον εαυτό του / εαυτό της από μακριά.
Αυτή η απομάκρυνση τού αφηγηματικού φακού από το επί μέρους στο σύνολο λειτουργεί αντί-συνεκδοχικώς και εξασφαλίζει την μέγιστη δυνατή ενσυναίσθηση αφ’ ενός αλλά και την τάχιστη, αρίστη νοητική επεξεργασία των δεδομένων.
Όπως ξέρουμε από το θέατρο, κάθε σύγκρουση προέρχεται είτε από μια βασική παρεξήγηση (ελλιπής πρόσβαση στην Πληροφορία) από κάποιον ή από όλους τους εμπλεκόμενους είτε από κάποια συναισθηματική ανικανότητα να υπερβεί κάθε αντίπαλος τα όριά του / όριά της και να βιώσει για λίγο την εσωτερική διαμάχη/σύγκρουση στην ψυχοσωματική ενότητα τού αντιπάλου.
Η Αντιγόνη τού Σοφοκλή συγκρούεται μετωπικά με τον γηραιότερο και ισχυρότερο Κρέοντα, για τον απλούστατο λόγο ότι εκείνη (ως ανιμίστρια) έχει μεγαλύτερη πρόσβαση στον κόσμο των νεκρών και τους σέβεται περισσότερο από τον τύραννο, αφού θα ζήσει «περισσότερο εκεί παρά εδώ» και γιατί «γεννήθηκε για να αγαπά, όχι να μισεί». Κι εδώ φτάνουμε στον πυρήνα κάθε σύγκρουσης: η Αγάπη, η Φιλότης, ο Ορφικός Έρως είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αποφύγουμε να βλάψουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.
«Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν».
Ο Οιδίποδας πηγαίνοντας στη Θήβα σκοτώνει σε ένα τρίστρατο έναν ηλικιωμένο άρχοντα που θα μπορούσε να είναι ο πατέρας του και ΕΙΝΑΙ ο πατέρας του ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ, από εγωϊσμό, αλαζονεία και περηφάνια. Εάν ήταν περισσότερο υποχωρητικός, σεμνός και ταπεινός, εάν σεβόταν περισσότερο τον εαυτό του και τους άλλους, η τραγωδία θα ήταν ανέφικτη, αδύνατη, ανεδαφική.
Όμως η φύσις τού ανθρώπου, όπως στον περίφημο μύθο τού Αισώπου για τον σκορπιό και τον βάτραχο είναι και η μοίρα του, εφ’ όσον δεν ασκεί με κριτικό τρόπο την ελεύθερη βούλησή του, εφ’ όσον δεν σκέφτεται πριν αντί-δράσει, εφ’ όσον δεν αναλίσκεται σε προσεκτική, αυστηρή, σχολαστική θα έλεγα έρευνα, μελέτη και ανάλυση όλων των δεδομένων τής κάθε στιγμής.
Μα είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Αυτό είναι το τρίτο ερώτημα τής σημερινής μας συνεδρίας. Και σε αυτό θα ήθελα να ακούσω και να δω στην πράξη τις δικές σας απαντήσεις μέσα από παραδείγματα. Κάθε εκδοχή δεκτή, εφ’ όσον δεν αντιβαίνει τον γραπτό και άγραφο, απαράγραπτο ηθικό νόμο «ό,τι μισείς ετέρω μη ποιήσεις».
Η δική μου άποψη είναι πως ναι, είναι δυνατόν να βλέπουμε κάθε στιγμή τον εαυτό μας από ψηλά (κι όχι αφ’ υψηλού) εάν έχουμε επαρκώς και δια μακρόν ασκηθεί στην αυτοκριτική / αυτοεξέταση. Τότε καμία Ιερά Εξέτασις δεν μπορεί να μας τρομάξει. Ο καλός κ’ αγαθός άνθρωπος που είναι εντάξει με την συνείδησή του και τα έχει καλά με τον εαυτό του και τον κόσμο μπορεί να είναι (σχεδόν) δίκαιος στις κρίσεις του, αυστηρός αλλά εποικοδομητικός με τον εαυτό του και με τους άλλους, μα πάνω απ’ όλα χαρούμενος, ευτυχισμένος, δημιουργικός κάθε φορά που επικοινωνεί – όπως τώρα – ίσοις όροις με τους συνανθρώπους του.
Τότε δεν υπάρχει ανάγκη για κατακρίσεις, επικρίσεις, συκοφαντίες, διαβολές, αφού το συμπάσχειν και το συναισθάνεσθαι είναι στη βάση τόσο της θεατρικής όσο και της αναγνωστικής συνδημιουργικής διαδικασίας.
Την ενσυναίσθησή μας οξύνουν τα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά πολιτισμικά προϊόντα. Ακόμα και η εκπαιδευτική διαδικασία, όπως έχει αποδεσμευτεί σήμερα από το κακώς εννοούμενο κήρυγμα και από την ελέω θεού αυθεντία, αποτελεί μια σύγχρονη μετανεωτερική συνθήκη κοινωνικοποίησης κυρίως και κατ’ εξοχήν με την άσκηση τής κριτικής σκέψης στον Δημόσιο Λόγο.
Και είναι δημόσιος λόγος κάθε καλλιτεχνική ή λογοτεχνική πράξη, ακόμα κι όταν παράγεται στην αρχή κατά μόνας, η προβολή της όμως (το post-production), η συνδημιουργική κατανάλωση και η κριτική της αφομοίωση περνάν αναγκαστικά μέσα από την απολλώνεια αλλά και διονυσιακή διάσταση τής ενιαίας κι αδιαίρετης ανθρώπινης ύπαρξης.
Το εξηγώ αμέσως αυτό: τους αρχαίους ηθοποιούς τους έλεγαν διονυσιακούς τεχνίτες, οι αρχαίες τραγωδίες δομούνταν ως σειρά ψυχρών και θερμών ρήσεων. Στις αριστοφανικές «Νεφέλες» μονομαχούν ο Δίκαιος και ο Άδικος Λόγος, σε απολύτως ίσους χρόνους, που εξασφαλίζονται μέσω μίας κλεψύδρας.
Τι σημαίνει αυτό; Πώς η Διαλεκτική, η κάθε διαλεκτική, απεχθάνεται την διπολική κατηγοριοποίηση ιδεών, ανθρώπων και πράξεων σε άσπρο-μαύρο, καλό-κακό. Η πραγματικότητα είναι πολύχρωμη και πολυποίκιλη, όπως ένα ουράνιο τόξο, περισσότερο κι από αυτό το απλό σχετικά φυσικό φαινόμενο (μία σταγόνα νερού στην ατμόσφαιρα αρκεί για να αναλυθεί μία και μόνη ακτίνα τού ήλιου παράγοντας ετούτο το μεγαλειώδες αποτέλεσμα).
Η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ ασπρόμαυρη και πρέπει να ξεκινήσουμε την όποια κριτική μας θεώρηση με αυτή την βασική παραδοχή.
Ακολουθεί η αποδοχή όλων των ελλόγων όντων ως σεβαστών κι αξιοσέβαστων μονάδων.
Και τέλος, η ανεκτικότητα προς κάθε τι διαφορετικό, με μόνο ασφαλές κριτήριο την Αγάπη, την Καλοσύνη και τις αγαθές προθέσεις. Όλοι κάνουμε λάθη κι όλα τα λάθη είναι συγγνωστά ως ανθρώπινα, υπό τον όρον ότι εξετάζονται με αυτοκριτική διάθεση, αποκομίζονται τα ανάλογα συμπεράσματα, αποφεύγεται η άκριτη επανάληψή τους και οδηγούν στην άμεση ή έμμεση αυτοβελτίωση τού ατόμου αλλά και της κοινωνίας μέσα από την Αυτογνωσία.
Αυτό ακριβώς εννοούσε ο Σωκράτης όταν έλεγε: «γνώθι σαυτόν» και «εν οίδα ότι ουδέν οίδα».
Αυτό θαρρώ πως εννοούσε κι ο απόστολος Παύλος, ο απόστολος των εθνών, όταν αφόριζε: «αγάπην δε μη έχων ουδέν ειμί».
Αυτό θα εννοούν όλοι οι προφήτες των καινούργιων θρησκειών που θα έρθουν όταν το ανθρώπινο Πνεύμα εξελιχθεί κι αναγκαστεί να δώσει καινούργιες, ολοκαίνουργιες απαντήσεις στις καινοφανείς προκλήσεις (τεχνολογικές, οικολογικές, συμπαντικές).
Απαραίτητη όμως προϋπόθεση για την εξασφάλιση τής επιβίωσης τού ανθρώπινου είδους είναι η Άσκηση τής Κριτικής του Ικανότητας και η καθημερινή, επείγουσα εξάσκηση κάθε ενός και κάθε μιας από εμάς στην αυτοκριτική, στην ενσυναίσθηση, στην κοινωνικοποίηση, στην επικοινωνία, στην ανεκτικότητα κάθε τι διαφορετικού (ειδικά τού μη επιστητού)…
Λέει ο σαιξπηρικός Άμλετ: «υπάρχουν πράγματα σε γη και ουρανό που η Επιστήμη σας δεν τα φτάνει».
Γι’ αυτό είμαστε εδώ μαζί σήμερα: για να διερευνήσουμε το Άγνωστο, το Άφατο, το Αόρατο, το μη Επιστητό, με όπλο την Λογική αλλά ΚΑΙ το Συναίσθημα, γιατί χωρίς την αγαστή συνεργασία αυτών των δύο δεν θα ήμασταν άνθρωποι αλλά μηχανές.
Τα ρομπότ τού αμέσου μέλλοντος, οι καινούργιοι κβαντικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα είναι απείρως ταχύτεροι από εμάς στην επεξεργασία δεδομένων (data), θα στερούνται όμως – ενδεχομένως – ηθικής και συναισθημάτων. Κι εκεί ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος, όπως μας προειδοποίησε ολίγον πριν της μεταστάσεώς του ο μεγάλος Αστροφυσικός Stephen Hawking”.
Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε.
Ο λόγος ελεύθερος σε όλες τις πτέρυγες…
Τα πτηνά έχουν την συναίσθηση τού σμήνους (ειδικά όταν έρχεται βροχή ή μεταναστεύουν). Εμείς, ως είδος, είμαστε ακόμα μακριά από αυτή την επίγνωση…
Ας εργαστούμε όλοι μαζί για την συνειδητοποίηση τής ενότητας των πάντων. Μόνον έτσι θα επιστρέψουμε στην «Ιθάκη», στην κοσμική Εστία μας, στο Άπαν, στο Πρωταρχικό Ένα (All that Is), στο πλατωνικό Όντως Όν.
Αμήν. Γέγονε, Γέγονε, Γέγονε…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-κριτικός-θεατρολόγος-μεταφρασιολόγος
ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΗΜΕΡΑ Τρίτη 8/11/2022 ΣΤΙΣ 5μμ
ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ / ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΣΧΟΛΗΣ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ / ΚΤΗΡΙΟ 16 / ΑΙΘΟΥΣΑ 002
προκειμένου να ανταλλάξουμε απόψεις, σκέψεις, προτάσεις
για την “ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΣΗΜΕΡΑ. ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ”.
Χαιρετίζει ο Πρύτανης τού ΠΑ.Δ.Α. Παναγιώτης Καλδής.
Προλογίζει ο Κοσμήτωρ της ΣΕΤΠ Χαράλαμπος Πρέσσας.
Γιατί “όποιος ελεύθερα και ψύχραιμα συλλογάται, συλλογάται καλά”…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-κριτικός-θεατρολόγος-μεταφρασιολόγος
«Ο Ξένος» του Καμύ στην παντομιμική παγκοσμιοποιημένη μεταμοντέρνα εκδοχή του.
κριτικός διαλογισμός-απολογισμός από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η εναλλαγή παρατεταμένης σιωπής με φρενιτική υπερκινητικότητα είναι σίγουρα ένα ασφαλές δραματικό εργαλείο με βέβαια αποτελέσματα στον ψυχισμό και στην σωματική οντότητα των θεατών που έρχονται αντιμέτωπη με τον διπολισμό τής εποχής μας.
Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση τείνει να αντικαταστήσει τις ανθρώπινες νοητικές λειτουργίες με την Ρομποτική και την λεγόμενη Κβαντική Πληροφορική.
Όμως εκείνο που δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια εξελιγμένη μηχανή είναι το συναίσθημα (όσο κι αν είναι δυνατή η μίμησίς του).
Το περίφημο «παράδοξο τού Diderot» ισχύει εν μέρει σε όλη την θεατρική παραγωγή από τις αρχές τού εικοστού αιώνα όταν εμφανίστηκαν και γιγαντώθηκαν οι διάφοροι -ισμοί που σιγά σιγά ξεφουσκώνουν όσο κι αν παρατηρείται μια καθυστερημένη (κατά 30 χρόνια) εισαγωγή τους στον τόπο μας, που όσο κι αν θεωρείται πολιτιστική επαρχία τής Ευρώπης διαθέτει ένα πολυάριθμο καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό δυναμικό.
Στα χρόνια τής παγκοσμιοποίησης έγινε πολύς λόγος για το λεγόμενο «σωματικό θέατρο».
Ούτως ή άλλως, η παντομιμική επικοινωνία δια της Τέχνης ήταν χαρακτηριστικό σε όλες τις αυτοκρατορίες, οι οποίες ως πολυπολιτισμικές κοινωνίες βασίζονταν σε κοινώς αποδεκτούς (συνήθως απλοποιημένους) κώδικες.
Ας μην ξεχνάμε πως στην ελληνιστική εποχή εισήχθη το πολυτονικό σύστημα (με τις βαρείες, τις υπογεγραμμένες, τις περισπωμένες και τα πνεύματα). Έπρεπε να διατηρηθεί η αρχαία προσωδία με σήματα που υποδείκνυαν την μουσικότητα στη χρήση τής γλώσσας.
Σήμερα κάνουμε το αντίθετο. Τα ισοπεδώνουμε όλα και τα λέμε α-τονικά. Σε αυτό συνέβαλε τα μάλα και η Τεχνολογία.
Έτσι πλέον το κοινωνούμενο νόημα υπερ-τονίζεται και μεταφράζεται δια του σώματος με παραγλωσσικά σημεία που υποκαθιστούν το αρχικό κείμενο δημιουργώντας ένα μετά-κείμενο.
Η σκηνική «όψις» έχει εμπλουτιστεί και η σκηνική σύμβαση εγκατέλειψε προ πολλού την απαίτηση οιασδήποτε αληθοφάνειας. Οι παραστατικές τέχνες απαρνούνται πλέον το Ορατό, το Ρητό, το Φανερό προκειμένου να ερωτοτροπήσουν με το Άρρητο, το Αόρατο, το Άφατο…
Κι αυτό αυξάνει βεβαίως την όποια ποιητικότητα τού όλου εγχειρήματος, αλλά βάσει τής αρχής αβεβαιότητας τού Heisenberg πολλαπλασιάζει εις το άπειρον τις δυνατές ερμηνείες.
Έτσι το Χάος επικρατεί και η εντροπία τού όλου συστήματος «Γαία» αυξάνεται προσεγγίζοντας το στοιχείο τής μη αντιστρέψιμης έκρηξης.
Βεβαίως, σύμφωνα με πολλές αρχαίες θρησκείες, όπως ο Ινδουϊσμός προκειμένου να αναλάβει δράση ο αναδημιουργός Κρίσνα, πρέπει να προηγηθεί ο αποδομητής Σίβα, ενώ ο Μέγιστος Βισνού προΐσταται, υπερίπταται και συναποκομίζει την πολύτιμη πείρα κάθε κύκλου δημιουργίας Mandara (εξ ου και η κοινή φράση «τα έκανες μαντάρα»).
Τώρα, για να έρθουμε στο εμβληματικό αυτό κείμενο τού Νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ, όπου εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή τής απροισδιοριστίας, παρακολουθήσαμε στο θέατρο Θησείον από την Transatlantic Group σε σκηνοθεσία της Αλεξάνδρας Καζάζου μια άκρως υπαινικτική και διόλου χαοτική παντομιμική εκδοχή του, που ήταν μεν ενδιαφέρουσα εικαστικώς και χοροθεατρικώς δυσχέραινε όμως την παρακολούθηση τού λεκτικού νοήματος η υπερκινητικότητα και η αυτοσχεδιαστική επανάληψη τής εκφοράς τού λόγου από τους δύο εκπληκτικά ασκημένους παντόμιμους. Ίσως σε ένα αλλόγλωσσο κοινό (με τους ανάλογους υπέρτιτλους) αυτό να λειτουργούσε απογειωτικά, όμως μήπως έπρεπε να μπουν υπέρτιτλοι και για το ελληνικό κοινό;
Η ρωμαϊκή αρένα έχει πάρει σήμερα πολλές μορφές και η άσκηση τής κριτικής ικανότητας τού επαρκούς θεατού δεν είναι απλώς χρήσιμη αλλά και απαραίτητη, ικανή κι αναγκαία συνθήκη για την συνδημιουργική πρόσληψη τού όποιου σύγχρονου μετανεωτερικού θεάματος.
Η διάχυση τής Πληροφορίας στο Διαδίκτυο και η συνεπαγόμενη διάδραση με τους δημιουργούς και τους συντελεστές κάθε καλλιτεχνικού / πολιτιστικού γεγονότος και δράσεως είναι μια καλή ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιήσουμε όλες και όλοι προκειμένου να οξύνουμε την παρατηρητικότητα, τον (αυτό-)έλεγχο και την κριτική μας Σκέψη χωρίς να δεχόμαστε τίποτα δεδομένο ή θέσφατο.
Ο Κριτικός στην τρίτη δεκαετία τού εικοστού πρώτου αιώνα πρέπει και οφείλει να είναι διαλλακτικός, ανοικτός, διπλωμάτης και να προσφέρεται στον διάλογο, ειδικά στην δημιουργική αντίρρηση. Ας θυμηθούμε την αριστοφανική σάτιρα για τους σοφιστές όπου αντιπαρατίθενται ο Δίκαιος και ο Άδικός Λόγος. Σήμερα, οι Σοφιστές επανήλθαν ως σοφολογιότατοι διανοούμενοι που δηλώνουν το πλήρες διαζύγιο νοητικού και θυμικού, προπαγανδίζουν την εγκεφαλική ψυχρότητα και διδάσκουν την ποινικοποίηση τού όποιου συναισθήματος και προβαίνουν με φασιστικό μεσαιωνικό τρόπο στην απαξίωση κάθε «από καρδιάς» γραμμένης ή προφορικής κριτικής.
Όμως αγαπημένοι μου συν-αναγνώστες των σύγχρονών μας πολιτισμικών φαινομένων, όταν το τέταρτο τσάκρα της καρδιάς είναι κλειστό κι απομονωμένο από το πέμπτο, το έκτο και το έβδομο τσάκρα τού στέμματος, τότε είναι ανούσιος ο λόγος μας και «αγάπην δεν μη έχων ουδέν ειμί». Εξάλλου, το μεγαλύτερο διάνυσμα στην Φύση είναι η ελάχιστη απόσταση μεταξύ καρδιάς και μυαλού (που δεν είναι μεγαλύτερη από το μήκος μιας δεμένης γραβάτας).
Έτσι, θέλω να πω εν κατακλείδι πως αν ήμουν αλλόγλωσσος θα απολάμβανα αυτή την εξαιρετική παράσταση και τους πραγματικά αξιοθαύμαστους ακροβάτες ηθοποιούς, που ως γνήσιοι διονυσιακοί τεχνίτες μίλησαν κυρίως με τα σώματά τους, αλλά ως ελληνόφωνος, ελληνόγλωσσος, λάτρης, πλάστης και χτίστης τής διαχρονικής ενιαίας ανά τους αιώνας και διαρκώς εξελισσομένης ελληνικής γλώσσας, περίμενα και να καταλάβω τον εκφερόμενο λόγο (όσο κι αν η ακοή μου είναι εξαιρετική, ακούω και βλέπω πολύ προσεκτικά, απόλυτα συγκεντρωμένος, καθόμουνα μάλιστα στην πρώτη σειρά, οφείλω να ομολογήσω πως δεν συνέδεα πάντοτε την από σκηνής διδασκαλία με το κλασικό κείμενο).
Δεν λυπάμαι διόλου δε, γιατί αυτή η αξιοσημείωτη παράσταση είναι ευκαιρία για να συζητήσουμε προς τα πού πηγαίνει το σύγχρονο θέατρο και η Τέχνη γενικότερα, ειδικά η δραματική ποίηση στην σκηνική πραγμάτωσή της.
Πηγαίνετε λοιπόν στο ΘΕΑΤΡΟ ΘΗΣΕΙΟΝ για να δείτε αυτό το άκρως αναγεννησιακό θέαμα!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως και περισσού θαυμασμού,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Ξένος
βασισμένος στο έργο του Αlbert Camus
από την Transatlantic Group
σε σκηνοθεσία της Αλεξάνδρας Καζάζου
από 10 Οκτωβρίου & για 12 παραστάσεις
στο Θησείον. – Ενα θέατρο για τις τέχνες
Η Transatlantic Group παρουσιάζει την καινούργια δουλειά της η οποία βασίζεται στο έργο του Albert Camus, Ο Ξένος. Το έργο θεωρείται ένα από τα πιο ανήσυχα του 20ου αιώνα και αντιπροσωπεύει την εξέγερση ενάντια στον παραλογισμό του κόσμου.
Ουσιαστική έμπνευση της παράστασης υπήρξαν τρεις σημειώσεις του συγγραφέα:
Ξένος – ποιος μπορεί να γνωρίζει τι σημαίνει αυτή η λέξη;
Διανοούμενος – αυτός που χωρίζεται σε δύο. Χαίρομαι που είμαι δύο.
Ο ήλιος, μου έμαθε πως η ιστορία δεν είναι το παν.
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Δύο ηθοποιοί επί σκηνής αφηγούνται την ιστορία του Ξένου μέσα από τις ρωγμές της μνήμης.
Όλες οι λέξεις και οι εκδοχές των γεγονότων στην ιστορία του Ξένου είναι σωστές αλλά όχι αληθινές. Η αλήθεια βρίσκεται ανάμεσα στο ναι και στο όχι, είναι ένας ουδέτερος αριθμός χωρίς το συν ή το πλην και δεν σχετίζεται με καμία αξία, αλλά μόνο με την ύπαρξη στην πιο απλή της κατάσταση. Η αλήθεια δεν είναι ούτε ενοχή ούτε αθωότητα, ούτε βιογραφία, ούτε ψυχολογία, ούτε ποινικός κώδικας, είναι ο Μερσώ. Είναι η ύπαρξη, η προσωπική εμπειρία, η στιγμή, το αίμα, η λάμψη του ήλιου, η αλήθεια δεν είναι ούτε ηθική, ούτε ανήθικη. Η αλήθεια είναι υπαρξιακή. Αυτή την αλήθεια υπερασπίζεται ο Μερσώ, σιωπώντας.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Αλεξάνδρα Καζάζου
Δραματουργική Επεξεργασία – Διασκευή: Karol Jarek
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Ηθοποιοί: Σπύρος Δέτσικας και Βασίλης Τρυφουλτσάνης
Επιμέλεια Φωτισμών – Φωτογραφία: Karol Jarek
Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Πρεμιέρα: Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου στις 21:00
Παραστάσεις: από 10 Οκτωβρίου έως 15 Νοεμβρίου,
κάθε Δευτέρα & Tρίτη στις 21:00.
Χώρος: θέατρο Θησείον – Ένα θέατρο για τις τέχνες
Εισιτήρια: Γενική είσοδος 10 ευρώ
Προπώληση: ticket services
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΜΑΔΑΣ
Η καλλιτεχνική ομάδα Transatlantic δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2020 από τον φωτογράφο, φωτιστή και δραματολόγο του θεάτρου Karol Jarek και απο την ηθοποιό σκηνοθέτη και παιδαγωγό του θεάτρου Αλεξάνδρα Καζάζου. Η δραστηριότητα της ομάδας είναι καλλιτεχνικού, εκπαιδευτικού, ερευνητικού, και κοινωνικού χαρακτήρα.
Η μεγάλη επιθυμία ήταν να υπάρξει ένας χώρος που να ευνοεί τη δημιουργία, ανάπτυξη και προώθηση σύγχρονων και πειραματικών μεθόδων στον τομέα του θεάτρου, του χορού, της μουσικής και της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Επίσης η ομάδα θέλει να ερευνήσει προς την κατεύθυνση μίας Αλληλοσυμπληρωματικής Τέχνης οπού η βασική της αρχή είναι η αναγνώριση όλων των καλλιτεχνικών ειδών, μορφών και μέσων (θέατρο, χορός, μουσική, εικαστικές τέχνες) ως αυτόνομους και ισάξιους συνεργάτες.
Η δραστηριότητα της Transatlantic έχει την βάση της στην Αθήνα αλλά στόχος της είναι να δραστηριοποιείται σε πολλά μέρη της Ελλάδας υποστηρίζοντας την καλλιτεχνική αποκέντρωση.
Αξίζει να σημειωθεί πως οι ίδιοι καλλιτέχνες είναι επίσης ιδρυτικά μέλη της θεατρικής ομάδας Teatr Andra που έχει την βάση της στην Κωνσταντινούπολη και αποτελείται από Τούρκους, Έλληνες και Πολωνούς καλλιτέχνες, ενώ μετράει, εκτός άλλων δραστηριοτήτων, δύο θεατρικές παραγωγές. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε: www.teatrandra.com.
Το καλοκαίρι του 2021 η Transatlantic παρουσίασε την πρώτη της παράσταση βασισμένη στις Χωρείες Χώρων του Ζώρζ Περέκ, στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου. Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του θεσμού Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός, 2021.
Οι “25 προσευχές αδύναμων όντων” τώρα και σε ισπανική έκδοση στη Σεβίλλη.
Ευχαριστώ τον εκλεκτό ΕΛΛΗΝΙΣΤΗ JOSE ANTONIO MORENO JURADO
για την ηρωική ευεργεσία του στην σύγχρονη νεοελληνική Ποίηση.
Το 43ο βιβλίο μου κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το 42ο.
Σας ευχαριστώ φίλες και φίλοι μου για την πνευματική συνοδοιπορία.
Τι θα έκανα χωρίς εσάς;
Δικός σας,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας ευγνώμων…
Μια απάντηση… ΤΟ ΈΡΓΟ, ΤΟ ΈΡΓΟ ΜΕΤΡΑΕΙ. ΚΙ Ο ΦΘΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΗ ΕΝΔΕΙΞΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ.
Αρχέγονος φθόνος
Αν είσαι ήρεμος
Είναι η μεγαλύτερη τιμή,
Η μέγιστη καταξίωση:
Να προβάλλει επάνω σου κάθε αποτυχημένος
Την ραθυμία, την οκνηρία, την αδράνεια,
Τα ελαττώματα εκείνα που δεν επιτρέπουν
Να διαπρέψει στον τομέα του…
Και πρέπει να νιώθεις χαρά όταν ΔΕΝ σε τιμούν.
Οι τιμές είναι αναπόφευκτες όταν εργάζεσαι.
Όταν όμως δημιουργείς και δεν τιμάσαι
Επαφίεσαι στον Πανδαμάτορα Χρόνο
Στον Μεγάλο Κριτή
Να αποτιμήσει την όποια προσφορά σου
Και να σου προσδώσει τα ανάλογα εύσημα.
Τα ένσημα επικολλώνται επί δικαίων και αδίκων,
Επί εργαζομένων κι αργομίσθων.
Όσο για τον Φθονερό, να χαίρεσαι πρέπει
Κάθε που τραβάς την προσοχή σου.
Το μεγαλύτερο σκάνδαλο: η Επιτυχία.
Γιατί βάζει τούς τεμπέληδες απέναντι
Στον καθρέφτη τους. Κι ως φαίνεται ΔΕΝ
Τους κολακεύει. Έτσι προβάλλουν τη δική τους
Ασχήμια στην Ωραιότητα αυτού του Κόσμου.
Όμως το Φως δεν σκιάζεται
Και το Σκοτάδι φωτίζεται από αυτή την επαφή.
Ας είναι και βίαιη. Θα την αντέξουμε,
Εμείς οι προγυμνασμένοι στην Αλήθεια,
Οι Ειλικρινείς, οι Τίμιοι, οι δημιουργικοί, οι μάχιμοι.
“Το μεταφυσικό στοιχείο στο έργο τού Σαίξπηρ”
Από τον ποιητή, κριτικό, θεατρολόγο και μεταφρασιολόγο Κωνσταντίνο Μπούρα
«Από την ύλη των ονείρων είμαστε φτιαγμένοι. Την ύπαρξή μας ύπνος την περιβάλλει» (από την Τρικυμία).
«Γιατί υπάρχουν πράγματα σε γη και ουρανό που η Φιλοσοφία σας δεν τα φτάνει» (από τον Άμλετ).
«-Πώς λένε αυτό το έργο που παίζουν οι θεατρίνοι γιε μου; -Mousetrap (Pοντικοπαγίδα)» (απαντάει ο Άμλετ).
Στον «Άμλετ» ο Σαίξπηρ τα λέει και τα αποκαλύπτει όλα. Είναι τόσο πλούσιο το «υπό-κείμενο» (subtext, sous-texte) που θαρρώ πως δεν έχει ακόμα αποκωδικοποιηθεί επαρκώς. Επιφυλάσσομαι να το πράξω σε ένα εκτενές μελέτημα.
Ό,τι όμως υπονοεί στο «Όνειρο θερινής νυκτός» με τα πολλαπλά εξωκοσμικά συμβολικά όντα, όσα καταγράφει και κατανοούμε στον «Μάκβεθ» και στον «Ριχάρδο τον Τρίτο» όπου εικονοποιεί την συμπαντική Νέμεσιν με εκπληκτικό δραματικό τρόπο, τα συμπληρώνει, τα ολοκληρώνει και τα καταθέτει στην κρυπτικότατη «Τρικυμία». Ο μάγος Πρόσπερος μπορεί να διατάζει τα στοιχεία τής Φύσης (αποτελεσματικότερα από τον έκπτωτο και ξεπεσμένο Βασιλιά Ληρ). Ο Πρόσπερος μπορεί να δημιουργεί μικροκλίμα, να προκαλεί καταιγίδα και ναυάγια, να επικαλείται στοιχειά και δαιμόνια που τον υπηρετούν πειθήνια σαν δουλάκια. Μπορεί να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει σαν μεσαιωνικός αλχημιστής (ερευνητής, μελετητής, επιστήμονας). Στο τέλος όμως σπάει συμβολικά την μαγική του ράβδο, θάβει τα κομμάτια της κι αποσύρεται για πάντα από την σκηνή τού υπερβατικού κόσμου (καθώς αποσύρεται για πάντα και ο δημιουργός του, που ακούει στο συμβατικό όνομα William Shakespeare). Σύμπτωση; Παράλληλα με την ανάρρηση στο θρόνο τού Ιάκωβου, γιου τής Μαρίας Στιούαρτ τελειώνει και το λεγόμενο «ελισαβετιανό θέατρο» (άκρως παγανιστικό και πολυθεϊστικό, διονυσιακό θα έλεγα), που το υπηρέτησε μια πλειάδα συν-συγγραφέων (συν-ραφέων) [τότε δεν υπήρχε η έννοια τής πνευματικής ιδιοκτησίας αλλά οι διανοούμενοι συνεργάζονταν στις υπόγειες ταβέρνες, αποτόκους των αρχαίων καταγωγίων όπου οι μυήσεις ζωής και θανάτου συντελούνταν).
Η εξοικείωση με το μυστήριο τού Θανάτου φαίνεται καθαρά στο Φάντασμα τού αδικοσκοτωμένου πατέρα και συνονόματου τού υιού Άμλετ. Γιατί τους ονοματίζει ταυτοσήμως; Τι σημαίνει αυτή η επιλογή;
Πολλά τα ερωτηματικά όσο και τα ερωτήματα, όπως παραδείγματος χάριν ποιος είναι ο γάιδαρος που ερωτεύεται η Τιτάνια; Μήπως η αγγλοσαξωνική εκδοχή τού κατώτερου θεού Πάνα; Και μήπως αυτός ο Παν έχει σχέση με το Παν (το Όλον, το All That Is);
Φυσικά κι ο Καλντερόν ντε λα Μπάρκα έχει γράψει το «Η ζωή είναι ένα όνειρο», όμως εκεί η όποια «μεταφυσική» δεν είναι πρόδηλη αλλά υποφώσκουσα.
Στο συνολικό έργο τού Σαίξπηρ (ποιητικό και θεατρικό) τα ρομαντικά μοτίβα και στοιχεία από την μεσαιωνική ιρρασιοναλιστική [μη νοησιαρχική] θεώρηση τού κόσμου και του Ανθρώπου έως την Αναγεννησιακή έννοια τού απευλεθερωμένου από προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες ελλόγου όντος παραπέμπουν σαφώς στην ελληνορωμαϊκή Αρχαιότητα (Κλασική και προπλατωνική). Οι λεγόμενοι «προσωκρατικοί φιλόσοφοι» είναι πιο κοντά στην θεοσοφία και θεολογία τού δραματουργού Σαίξπηρ.
Το κρυπτικό ερώτημα που θέτει ο Νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης «τι είναι θεός τι μη θεός και τι ανάμεσό τους;» απαντάται στον Σαίξπηρ με πολλούς και διάφορους τρόπους. Εξαντλεί θα έλεγα όλη την γκάμα φαντασμάτων, φασμάτων, ονείρων κι εφιαλτών, μάγων και μαγισσών, μεταμορφώσεων και μεταμορφωτών, εξωκοσμικών και αλλοδιαστασιακών / πολυδιαστασιακών όντων.
Κι αυτό δεν το πράττει – κατά την δική μου ταπεινή γνώμη και ερμηνεία – με σαφή ερευνητική πρόθεση, αλλά καθαρά ΠΟΙΗΤΙΚΑ. Χρησιμοποιεί αναγνωρίσιμα μοτίβα, σύμβολα, ταμπού και φετίχ με τρόπο σχεδόν προχριστιανικό, προμονοθεϊστικό, παγανιστικό, «εθνικό», βακχικό.
Οι Μαινάδες από τις Ευριπίδειες «Βάκχες» μπορεί να μην παρουσιάζονται αυτούσιες στο έργο του (και πιθανότατα τις αγνοιεί) στοιχειώνουν όμως όλο το φάσμα τής σαιξπηρικής δραματουργίας τόσο που μήτε ο Γιουνγκ ως ερευνητής τού αποκρυφισμού και των Γνωστικών δεν μπόρεσε να προσπελάσει.
Εν πολλοίς παραμένει terra incognita και desideratum τής διεθνούς, της παγκόσμιας έρευνας όχι το ποιος ήταν πραγματικά ο Σαίξπηρ και πώς μπορούσε να έχει πρόσβαση σε τόσο βαθιές και μυστικές εν πολλοίς θεωρίες, αλλά πώς κατάφερε να τις ενσωματώσει ποιητικά στο δραματικό του έργο.
Κι αυτό το πραγματικό (το κυριολεκτικό και ουσιαστικό) ερώτημα θα παραμείνει θαρρώ αναπάντητο για πολλές δεκαετίες ακόμη.
Ας είμαστε λοιπόν ταπεινοί και συνετοί σε κάθε απόπειρα ερμηνείας του σαιξπηρικού έργου ανάλογα με τα εκάστοτε γνωστικά δεδομένα τής εποχής μας. Τα αρχέτυπα δεν επιδέχονται μίας και μοναδικής αναλύσεως. Πρόκειται για «ανοικτά συστήματα» διαρκώς και ταχέως (στα χρόνια μας) εμπλουτιζόμενα από τα Κοσμικά Ρεύματα που υπαινίσσεται ο «σκοτεινός» Ηράκλειτος.
Το ίδιο σκοτεινός κι ερεβώδης είναι ο William Shakespeare από το Stratford upon Avon που δεν δικαιολογεί αυτό καθ’ εαυτό μια τόσο οικουμενική, πλατιά κι ανεξερεύνητη Παιδεία.
Οι οιεσδήποτε νοητικές ακροβασίες διανοουμένων, μελετητών και κριτικών να επιτείνουν μόνον μπορούν την σύγχυση παρά να διαφωτίζουν τον επαρκή αναγνώστη τους.
Ακόμα και ο «Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας» τού εξαιρετικού κι ευπώλητου Jan Kott είναι μια μη διαχρονική απόπειρα συγκερασμού περιορισμένων θεωρήσεων σε συγχρονικά και μόνον πλαίσια. Κάτι σαν εκσυγχρονιστική σύνοψη με καμία η ελάχιστη απαίτηση αιωνιότητας.
Ακριβώς όπως κι αυτό το επισημειωματικό πόνημα…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Το 42ο βιβλίο μου τυπώθηκε και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Νίκας (το 3ο σε αυτόν τον άκρως αποτελεσματικό και τελεσφόρο εκδοτικό οίκο)
Κωνσταντίνος Μπούρας / Konstantinos Bouras
ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ:
Αθήνα 2022
Εκδόσεις ΝΙΚΑΣ
Σε αυτόν τον ευσύνοπτο τόμο ο Κωνσταντίνος Μπούρας καταθέτει είκοσι (20) δραματικά κείμενα για σκηνική, θεατρική, ραδιοφωνική, τηλεοπτική και διαδικτυακή χρήση. Συμπλήρωμα αλλά και αναπόσπαστο μέρος τής κυρίως ποιητικής του δημιουργίας, επαναφέρει τον τυπωμένο και προφερόμενο λόγο στην ενδεδειγμένη προσωδία του και ταυτόχρονα διερευνά τα κοινωνικά προβλήματα τού σύγχρονου κόσμου.
- «Κορωνοϊός Ορέστης εστεμμένος υιός» (θεατρικό έργο σε δύο μέρη)
- «Σε κρατάω στην παλάμη μου…» (με τη συνεργασία της καλής μου φίλης Ελένης Παπαχριστοπούλου για το θέατρο Εκστάν, όπου και δοκιμάστηκε ως αναλόγιο, για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2020, λίγο πριν μπούμε σε καραντίνα λόγω κορωνοϊού)
- I HOLD YOU LIKE A FLOWER IN MY PALM (Theatrical play with verses from Konstantinos Bouras composed by Eleni Papachristopoulou)
- «Ωραία Ελένη» (σπονδυλωτό, δωδεκάπτυχο θεατρικό έργο, βασισμένο στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, κατάλληλο για σχολικές και …εξωσχολικές παραστάσεις, γραμμένο με προτροπή της παλαιάς συνεργάτιδος και φίλης μου διά βίου, της Κυρίας ΣίσσυςΠαπαθανασίου, ψυχή κι οραματίστρια του Analogio Festival, στην οποία και το αφιερώνω).
- «Ο Άλλος» (δραματικός μονόλογος)
- «Ο ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ…ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ / THE NOVEL»(δραματικός μονόλογος με τριτοπρόσωπο αφηγητή που διολισθαίνει, αφού δεν είναι «παντογνώστης», πόρρω απέχει).
- «Με ξενερώνεις και ξερνάω πεταλούδες» (γραμμένο σε τοίχο της γειτονιάς μου) – σύντομος δραματικός μονόλογος.
- «Αντιθέσεις 369 – ΕΣΥ, ΕΓΩ, ΕΜΕΙΣ» (μονόπρακτο γραμμένο ειδικά για το καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού (δέ)κατα και ειδικά αφιερωμένο στον φίλο Ποιητή και Δάσκαλό μου Ντίνο Σιώτη, με ευγνωμοσύνη για την πολύχρονη συμπαράστασή του και συνοδοιπορία).
- «Ο ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΚΤΗΤΗ»(τραγωδία, συμπληρωμένη και βελτιωμένη εκδοχή του έργου που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά Στον Αστερισμό της Εκάτης, εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα 1997)
- Δίπτυχος φωνητικός διαλογισμός για το αρχαίο δράμα, βελτιωμένη εκδοχή των έργων (1. Όλη η τραγωδία σε μια ώρα, 2. Όλη η κωμωδία σε μια ώρα) που πρωτοδημοσιεύτηκαν στην “Κρίσιμη Δεκαλογία”, εκδόσεις Τάδε Έφη, Αθήνα 2017.
- Two sided vocal meditation for the ancient drama. Doubleviewofvocalmeditationforancientdrama, η (αδημοσίευτη μέχρι τώρα) μετάφραση του πιο πάνω έργου (1. Όλη η τραγωδία σε μια ώρα, 2. Όλη η κωμωδία σε μια ώρα), φιλοτεχνημένη εξαιρετικά από τον εκπληκτικό λογοτέχνη, εκλεκτό συνάδελφο και φίλο διά βίου Γεώργιο Σερεντίνη.
- 1821 play (μονόπρακτο για θέατρο δρόμου)
- Τερέζα και Μαργαρίτα, άσπονδες αδελφές (μονόπρακτο)
- ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ μανίας ιεράς
- Απώλεια (μόνον-πρακτον)
- Θάλασσα (αμφί-πρακτον)
- Απληστία (διά-πρακτον)
- Το ημερολόγιο ενός …λογικού (μονόλογος για πολλά …πρόσωπα)
- Μουσείο CERN (22/2/2222 μ.Χ., ώρα 22:22) (μονόλογος επιστημονικής φαντασίας)
- Φωτογονία / Photogonia
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Τα μαθήματά μου στο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ξεκινάνε την Τρίτη 8 Νοεμβρίου με ανοικτή διάλεξη. Όλες οι πληροφορίες στη συνημμένη αφίσα. Είστε όλες και όλοι ευπρόσδεκτοι και κυρίως οι φοιτήτριες και οι φοιτητές όλων των βαθμίδων, αφού θα ακονίσουμε μαζί την κριτική μας σκέψη και θα ασκηθούμε σε τεχνικές αφήγησης, στη μεθοδολογία τής έρευνας, στη συστηματοποίηση τής μελέτης, στην πρωτότυπη συγγραφή και άλλα πολλά που θα ζητήσετε και θα εισηγηθείτε εσείς…
Σας περιμένω.
Από 1η Νοεμβρίου διδάσκω στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής κάθε Τρίτη 5-9μμ
Εργαστήριο δημιουργικής γραφής σε όλα τα είδη του λόγου.
Στην πρώτη μας συνάντηση θα δοθεί διάλεξη με θέμα:
Η κριτική σκέψη σήμερα. Κριτικός λόγος και γραφή.
Είστε όλες και όλοι ευπρόσδεκτοι / ευπρόσδεκτες.
Περισσότερες πληροφορίες εντός ολίγου.
Διδάσκων: Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής -κριτικός-θεατρολόγος-
https://konstantinosbouras.gr
