Ένας «Μυστικός Κήπος» με τη φωνή, την καρδιά και την ψυχή της Μαριάννα Τόλη, για παιδιά όλων των ηλικιών και σοφούς γέροντες
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Μαριάννα Τόλη είναι ψυχούλα, αγνή σαν παιδί, αυθόρμητη σαν έφηβος, ώριμη σαν υπεραιωνόβιος σοφός. Σε όλες της τις θεατρικές-μουσικές παραγωγές βάζει τον καλύτερο εαυτό της με αληθινή έγνοια και φροντίδα για τον συνάνθρωπο. Είναι ποιήτρια από σκηνής, αφού παίρνει τους μικρούς και μεγάλους θεατές της από το χέρι και τους μεταφέρει, σαν άγγελος, ωσάν καλή νεράϊδα του παραμυθιού στο εσωτερικό περιβόλι που κρύβει η κλειδαμπαρωμένη και περιχαρακωμένη με τείχη καρδιά τους. Αυτός ο «Μυστικός Κήπος» είναι δικός και καταδικός μας, μόνο που έχουμε ξεχάσει τα κλειδιά, ή τα έχουμε θάψει βαθιά στο υποσυνείδητο και δεν θυμούμαστε πια πού είναι αυτός ο ιδιωτικός παράδεισος, ο δικαιωματικός κήπος της Εδέμ, που έχει ως μόνο του κλειδί την άνευ όρων και ορίων Αγάπη.
Την αγάπη, που και νεκρούς ανασταίνει, όπως στο κλασικό παραμύθι της Φ. Χ. Μπαρνέτ που μετέτρεψε σε ιδιοφυές μιούζικαλ η Μαριάννα Τόλη και παίζεται κάθε Κυριακή στις 11 πμ και στις 4μμ στη σκηνή του θεάτρου Αμιράλ (για σχολεία: πρωινές παραστάσεις 10-12πμ). Μην το χάσετε! Θα δροσιστεί η ψυχή σας. Θα αρδευτούν τα μέσα σας. Θα ξεχάσετε τη σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Θα αναστηθεί η δίψα σας για ζωή. Θα ξανανιώσετε. Γιατί αυτό σημαίνει η λέξη ψυχ-αγωγία. Από τους ηθοποιούς θα ξεχωρίσω τον εκπληκτικό Γιώργο Λιβανό (τον σκηνοθέτη του θεάτρου Studio Κυψέλης), που υπογράφει και τους φωτισμούς αυτής της παράστασης. Όμως όλοι οι ηθοποιοί είναι υπέροχοι. Παίζουν, τραγουδούν, χορεύουν, διδάσκουν από σκηνής το ήθος της αυθεντικής αγάπης, παρασέρνουν τους μικρούς θεατές σε ενθουσιώδη εσωτερικά μονοπάτια αναζήτησης του Αγαθού.
Τα ονόματα όλων των συντελεστών:
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Μαριάννα Τόλη
Επιλογή Τραγουδιών: Μαριάννα Τόλη
Χορογραφίες: Αλέξανδρος Κούζιτζκιν
Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος
Κυστούμια: Ιωάννα Κουρμπέλα
Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Ενορχήστρωση: Πέτρος Πολίτης, Χρίστος Σερεμές
Μουσικοί:
Χρίστος Σερεμές (Πιάνο), Νεφέλη Μαρκάκη (Βιολί), Πέτρος Πολίτης (Κιθάρα)
Νηρέας Μαρκάκης (Τσέλο)
Πρωταγωνιστούν:
Μαριάννα Τόλη, Γιώργος Λιβανός, Άντεια Ολυμπίου, Στέλιος Κέλερης, Νεφέλη Μαρκάκη, Φανή Παρλή, Αλεξάνδρα Χάλαρη, Πέτρος Πολίτης, Νηρέας Μαρκάκης
Τα παιδιά που συμμετέχουν στις παραστάσεις:
Ράνια Ελευθερίου, Στεφανία Τερζοπούλου, Νίκος Αθηναίος, Γιώργος Μάλιος, Χριστίνα Μάλιου, Μαρία Νεφέλη Δούκα.
Κωνσταντίνος Μπούρας (έβαλα το ταπεινό όνομά μου μαζί με τα ονόματα των παιδιών) www.konstantinosbouras.gr
Το πρώτο Μεσοποταμιακό έπος που μοιάζει τόσα πολύ με τα Ομηρικά έπη και την Θεογονία του Ησίοδου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μελετούσα συστηματικά το έπος του Γκιλγκαμές στην αγγλική και κατοπινότερα στη γαλλική γλώσσα, από τότε που ήμουνα πρωτοετής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1979). Η παράλληλη σπουδή των δικών μας αρχαιοελληνικών επών στο πρωτότυπο, με οδήγησε το 1990 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου είχα την ευκαιρία να εντρυφήσω επί πέντε συναπτά έτη στους αρχαίους πολιτισμούς και στα δραματικά τους κατάλοιπα.
Η ομοιότητα του έπους του Γκιλγκαμές με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια είναι προφανής. Η ανάγκη του νέυο άνδρα να αποδείξει την πολεμική του αξία και να κατατροπώσει τους «εχθρούς», προσπορίζοντας αγαθά-προνόμια-εξουσία-δόξα στη φυλή και στον οίκο του οδηγεί στην Ύβριν της αλαζονείας αφού κατασπαταλούνται οι φυσικοί πόροι, καταστρέφονται τα δάση, καταστρατηγείται η φυσική ροή των υδάτων και των ανθρώπινων συναισθηματικών ροών ενέργειας, αφού η βία, ο εξανδραποδισμός κι η υποδούλωση ανθρώπινων όντων είναι αντίθετος σε κάθε παγκόσμια και ηθική τάξη του Συμπαντικού Ενεργειακού Νόμου και Δικαίου (βλ. «Αντιγόνη» του Σοφοκλή). Ο Γκιλγκαμές, όπως κι ο Αχιλλέας, ο Αγαμέμνονας, ο Μενέλαος κι ο Οδυσσέας, ευθύνονται για την επίθεση εναντίον της Τροίας και για την εξόντωση των φορέων (υλικών και ανθρώπινων) ενός ολόκληρου πολιτισμού. Ο Γκιλγκαμές κρατάει, εφαρμόζοντας το δίκαιο του ισχυρότερου το προνόμιο να κοιμάται με τις παρθένες την πρώτη νύχτα του γάμου, κόβει τους κέδρους για να χτίσει «πόλεις» και γλεντάει μέχρις ύβρεως. Αυτό σκανδαλίζει τους αθανάτους και πλάθουν γι’ αυτόν το αντίπαλο δέος, τον Ένκιντου, με τον οποίο όμως αφού μονομαχήσει συμφιλιώνεται και γίνεται αδελφοποιτός. Το δίδυμο είναι τόσο αχτύπητο, που, ως άλλος Ιππόλυτος, ο Γκιλγκαμές αρνείται την ερωτική εξουσία της Αφροδίτης-Ιστάρ. Από εκεί και μετά «πτώσις του είναι βεβαία» (για να θυμηθούμε τον μυστικιστή Αλεξανδρινό ποιητή). Ως Οδυσσεύς, περιπλανείται ανά τας ρύμας και τα αγυιάς του Κάτω Κόσμου, συναντά αλλοδιαστασιακά όντα, περνάει ενεργειακές πύλες, βρίσκει την αθανασία και την χάνει, αφού το γνωστό μας φίδι από τον Κήπο της Εδέμ του κλέβει το μαγικό βοτάνι, ενόσω ο ήρωάς μας βυθίζεται στον αναπόδραστο για την ανθρώπινη φύση ύπνο. Εδώ ας θυμηθούμε την θαυμαστή πραγματεία του Παναγή Λεκατσά για τον ύπνο του Οδυσσέα σε σπήλαια, πριν από κάθε περιπέτεια της αδιάκοπης περιπλάνησής του, στο δρόμο της επιστροφής για την κοσμική Εστία, την «Ιθάκη». Ας θυμηθούμε επίσης τον Σαιξπηρικό Πρόσπερο από την «Τρικυμία», που δηλώνει ότι την «ύπαρξή μας ύπνος την περιβάλλει» και βυθίζει τα θύματά του σε βαθύ ύπνο πριν εξασφαλίσει την επανεπίτευξη της κοσμικής τάξεως και την αποπληρωμή των καρμικών χρεών.
Με το σύστημα Γκουρτζίεφ, πάνω στο οποίο στηρίζεται η θεατρική Ομάδα Ρόδα, ερμηνεύεται η παραδοχή του Θανάτου από τον Γκιλγκαμές ως αρχή σοφίας. Για την αρχή ελληνική (κι ευρύτερα μεσογειακή-μεσοποταμειακή) σκέψη όμως, ο θάνατος είναι αρρώστεια και ατύχημα, ατέλεια της ανθρώπινης σωματικής δομής, κατασκευαστικό λάθος του υλικού φορέα της ψυχής και δεν έχει καμία μεταφυσική-ιδεαλιστική-ρομαντική διάσταση. Ο Έρωτας, ως αντίπαλον δέος του Θανάτου, δεν είναι κυρίαρχο δίπολο στην ανθρώπινη Φιλοσοφία πριν την επικράτηση των μονοθεϊστικών θρησκειών και κοσμοθεωρίων. Βεβαίως, μιλάει η Αντιγόνη του Σοφοκλή για το «Ύστατον Φως», βεβαίως όλοι οι φωτισμένοι της Αρχαιότητας συμφιλιώνονται με την ιδέα ότι είμαστε όλοι περαστικοί από αυτόν τον κόσμο, σε αυτή την Τρίτη διάσταση, όμως ο Ηρακλής επιτυγχάνει τη θέωση και συντρώγει και συνπίει και ψυχαγωγείται μετά των αθανάτων. Έτσι κι ο Γκιλγκαμές αν νικούσε τον Ύπνο (αδελφό του Θανάτου) και δεν συμπεριφερόταν σαν τις αδύναμες μωρές παρθένες της Βιβλικής διηγήσεως, θα είχε ολοκληρώσει την γήινη τροχιά του ως ημίθεος και ήρως με τη θέωσή του. Αυτό το «ατύχημα» για την προχριστιανική σκέψη, στην παράσταση του θεάτρου Ρόδα εμφανίζεται ως ευλογία.
Βεβαίως, ο κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα να ερμηνεύει τα αρχαία κείμενα κατά το δοκούν κι από σύγχρονη σκοπιά. Όμως, αυτή του η προσπάθεια μπορεί να συμβαδίζει ή να αντιβαίνει στην ουσία αυτών τούτων των κειμένων.
Εν πάση περιπτώσει, με απόλυτη πειθαρχία οι ηθοποιοί του θιάσου Ρόδα, υπάκουσαν στα κελεύσματα της Μαρίας Περετζή, μας έδωσαν μια καθόλα νόμιμη κι ενδιαφέρουσα προσπάθεια επανατελετουργοποίησης (reritualisation) των αρχαίων κειμένων (δραματικών και μη), δημιούργησαν μια παράσταση συνόλου που ανεδείκνυε (μέχρι ενός σημείου) τον λόγο κι έδωσε την ευκαιρία στον πρωταγωνιστή Δημήτρη Γασπαράτο να αποσπάσει βραβείο για την ερμηνεία του επώνυμου ρόλου. Όλα αυτά καλά και θαυμαστά.
Μήπως θα ήταν προτιμότερο όμως αυτή η καλή και συγκροτημένη και πειθαρχημένη ομάδα, που τείνει να δημιουργήσει σχολή θεατρική, να πλάσει τα δικά της αυτοσχέδια κείμενα-δρώμενα-τελετές, βασισμένα μεν στους αρχαίους μύθους, χωρίς όμως την μεθ-ερμηνεία των σωζομένων από την Αρχαιότητα κειμένων. Όλα αυτά τα «μετά» το μεταμοντέρνο που αντιμετωπίζουν κάθε κείμενο ως υλικό παράστασης είναι μια παιδική αρρώστεια του θεάτρου (και της λογοτεχνίας) στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα, όμως ας γίνουν το έναυσμα για να σκαρώσουμε τα δικά μας πρωτότυπα κείμενα που θα φωτίσουν τις επόμενες γενεές και θα σταθούν φάροι κι ορόσημα του πανανθρώπινου πολιτισμού μας.
Η εσωτεριστική μέθοδος του συστήματος Γκουρτζίεφ (ενός πραγματικά σοφού και φωτισμένου όντος) συμβάλλει στην αυτογνωσία των ερευνητών. «Ζητήσετε και θα σας δοθεί». Η αυτογνωσία είναι πρώτο υλικό και προαπαίτηση της θεατρικής πράξης. Η Ελληνική Σκέψη όμως, από την Αρχαιότητα έως σήμερα είναι αντισυστημική κι «αν-αρχική». Διαβάστε την εκπληκτική μελέτη του Dodds «Οι Έλληνες και το Παράλογο» (στην οποία παραπέμπει κι ο Σεφέρης). Στους πέντε Έλληνες υπάρχουν έξι αρχηγοί. Επτά Έλληνες έχουν δέκα γνώμες, αφού αλλάζουν συχνά τις απόψεις τους. Όλα τα συστήματα κι οι μέθοδοι είναι καλά εφ’ όσον μας οδηγούν στο Πρωταρχικόν Φως (Φάος για τον Όμηρο). Όπως λέει ο Osho, o «μεσογειακός», ο Ζορμπάς, ο επικούρειος φιλόσοφος, είμαστε όλοι φωτισμένοι, φτάνει να το θυμηθούμε. Μόλις φτάσουμε στην εκστατική εκείνη κατάσταση της άνευ μεσαζόντων επικοινωνίας με το Θείον, τότε ο γήινος ή ο άσαρκος Δάσκαλός μας θαυμάζουν την επίτευξη του στόχου από τον μαθητή και προχωρούν να προσφέρουν τα φώτα τους σε άλλους μαθητές. Τόσο απλά. Η ασσυροβαβυλωνιακή προσκόλληση σε ελέω θεού αυθεντίες γεννάει την παρεξήγηση περί του αλαθήτου παπών και άλλων φωστήρων. Κάτι τελείως αντίθετο με την Ελληνική Σκέψη, όταν ο μεγάλος Σωκράτης δηλώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτα και προτρέπει τους μαθητές του να μην σταματούν ποτέ να ερευνούν και να γνωρίζουν τον εαυτό τους μέσα από την αλληλεπίδρασή τους με τους άλλους.
Μετά από αυτή την κοινοποίηση σκέψεων που μου γέννησε η άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση της Ομάδας Ρόδα, θα σπεύσω να παρακολουθήσω όλες τις επόμενες δουλειές της, ακόμα κι αν ο βιοποριστικός μου φόρτος με δυσκολέψει.
Όσο για τις ερμηνείες και την κριτική του θεατρικού γεγονότος, αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί με την αυστηρότητα που ο θεσμός επιβάλλει, επειδή πρόκειται μάλλον για μια αξιοσημείωτη «ερασιτεχνική» (με την καλή έννοια) παραγωγή, που υπηρετεί την διδασκαλία του μεγάλου διανοητή και αναζητητή της Αλήθειας Γκουρτζίεφ.
Μακάρι να πληθαίνουν οι ερευνητές του Αγνώστου και στο θέατρο. Τότε μπορεί να φτάσουμε σε μια καινούργια πνευματική άνθηση και στη δημιουργία φιλοσοφικών σχολών που θα λαμπρύνουν και πάλι την Ελλάδα και θα την καταστήσουν παγκόσμιο κέντρο ακαδημαϊκής εκπαίδευσης πρωτότυπης, σύγχρονης και δημιουργικής που θα υπηρετεί τις ανάγκες του εικοστού πρώτου αιώνα και θα βοηθήσει τον άνθρωπο να υπερβεί την πολιτισμική Κρίση οδηγώντας τον σε έναν καινούργιο Χρυσούν Αιώνα. Γέγονε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Πληροφορίες για την παράσταση από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της ομάδας Ρόδα:
http://www.rodatheater.gr/gr/index.htm
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Μαρία Περετζή
ΚΕΙΜΕΝΟ
Δημήτρης Περετζής / Μαρία Περετζή
ΣΚΗΝΙΚΑ
Νίκος Τσιουμπλεκτσής
ΜΟΥΣΙΚΗ
Τάκης Πατερέλης / Πία Πιερράκου / Δημήτρης Γασπαράτος / Γιώργος Ντούνης / Μαρία Περετζή / Πάτυ Παπαγεωργίου / Ιουλία Βεντίκου / Αγγελος Γιαννάτος / Γιάννης Καλημέρης / Δήμητρα Παπαδημητρίου
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
Μαρία Περετζή / Ιουλία Βεντίκου / Βίκη Τσέλιου / Αθηνά Παπαφώτη / Αννα Κυπραίου / Μαρία Τσούγκα
ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ
Μαρία Περετζή
ΗΧΗΤΙΚΑ
Δημήτρης Γασπαράτος / Ηλίας Πιλάτος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Φώτης Τραγανουδάκης / Μαρίζα Πελεκάνου / Ορφέας Περετζής
ΦΩΤΙΣΜΟΣ
Μαρία Περετζή / Δημήτρης Νέλλας
ΜΑΚΙΓΙΑΖ
Πάτυ Παπαγεωργίου / Ιουλία Βεντίκου / Δήμητρα Παπαδημητρίου / Υρώ Τσιουμπλεκτσή
ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ
Γκιλγκαμές – Δημήτρης Γασπαράτος
Ενκιντού – Γιώργος Κωστογιάννης
Αφηγητής – Σταύρος Κάππας
Ιστάρ – Ιουλία Βεντίκου
Σάμχατ – Εύα Αυλίδου
Χουμπαμπά / Νώε – Σταμάτης Λόγος
Σάμας – Νίκος Τσιουμπλεκτσής
Νινσούν – Αννα Κυπραίου
Φίδι – Κωνσταντίνα Μπαξεβάνη
Ουρσαναμπί – Δημήτρης Νέλλας
Χοροί – Αλέξανδρος Μπάτσης / Γιώργος Ντούνης / Μαρίζα Πελεκάνου / Πάτυ Παπαγεωργίου / Γιάννης Καλημέρης / Γιάννης Αγγέλης / Αθηνά Παπαφώτη / Υρώ Τσιουμπλεκτσή / Μαρία Τσούγκα / Βίκυ Τσέλιου / Δήμητρα Παπαδημητρίου / Πία Πιερράκου / Χρυσούλα Μπλέτσα
ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ – Το μέγα Βαβυλωνιακό έπος
Ο Γκιλγκαμές, βασιλιάς της πόλης της Μεσοποταμίας Ουρούκ που τα ερείπιά της έχουν εντοπιστεί στο σημερινό Ιράκ, υποτίθεται πως ήταν τρισέγγονος του Νώε. Το έπος που περιγράφει τις περιπέτειές του, θεωρείται το παλαιότερο ποίημα της ανθρωπότητας. Στην αφήγησή του διαπλέκονται δεκάδες ιστορίες, πολλές από τις οποίες εμφανίζονται στις μυθολογίες άλλων λαών, όπως των Εβραίων και των Ελλήνων.
Το έπος που διηγείται τη ζωή του Γκιλγκαμές είχε επιβιώσει μέσα στις χιλιετίες στην προφορική μνήμη των λαών τις Καυκασίας, μέσα από τις απαγγελίες των ασόκ, των παραδοσιακών αφηγητάδων. Έξαφνα, στα τέλη του 19ου αιώνα, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν σε ανασκαφές στην αρχαία Βαβυλώνα τις πρώτες πήλινες πλάκες σε σφηνοειδή γραφή πάνω στις οποίες ήταν χαραγμένο το πρωτότυπο κείμενο, ίδιο σχεδόν λέξη προς λέξη, όπως είχε διασωθεί με το προφορικό λόγο. Πινακίδες που βρέθηκαν από τότε σε πολλά σημεία της Μέσης Ανατολής επιβεβαίωσαν τη γνησιότητα του έργου. Μέχρι σήμερα έχουν ανασυνταχθεί τρεις διαφορετικές εκδοχές του, η λεγόμενη Βαβυλωνιακή, η Σουμεριακή και η Ασσυριακή.
Για την απόδοση από την ΡΟΔΑ, το έργο διαπλάστηκε σε μορφή θεατρική, μεταφρασμένο και διασκευασμένο ανάλογα.
Διαβάστε επίσης:
– Το έπος του Γκιλγκαμές με φιλοσοφία Γκουρτζίεφ, του Τασου Οικονομου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
– Το έργο “Γκιλγκαμές” και οι συμβολισμοί του.
UNDER στο θέατρο ΣΗΜΕΙΟ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το πρόβλημα της προσφυγιάς (είτε ατομικό είτε ομαδικό είτε ακόμα και συλλογικό) είναι για τους Έλληνες πανάρχαιο. Όντας πολλοί ικανοί και ταλαντούχοι άνθρωποι σε μια κομβική χερσόνησο που αποτελεί το πλέον καλό και ζηλευτό οικόπεδο του πλανήτη, αναγκαζόμασταν από αρχαιοτάτων χρόνων να καταφεύγουμε στην εξορία, την αυτοεξορία την εθελοντική αναζήτηση καλύτερης τύχης ή μιας ολόκληρης μοίρας κάτω από τον πανεπόπτη Ήλιο. Η μικρασιατική καταστροφή, η καταστροφή της Χίου, η Περσική απειλή, η πτώση της Κωνσταντινούπολης, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, Η Ρωμαϊκή κατάκτηση που κατέληξε σε αφομοίωση, η φραγκοκρατία, η ενετοκρατία, η ιταλοκρατία, η γερμανική Κατοχή, η κατοχή της Βορείας Κύπρου από τους Τούρκους και πάει λέγοντας… Όλ’ αυτά ήταν μια καλή αφορμή για να επιλέγουμε ή να εξαναγκαζόμεθα σε φυγή. Ο Σωκράτης βεβαίως, που ήταν περισσότερος εγγρηγορώς, προτίμησε να πάρει το κώνειο, όμως αυτό δεν είναι λύση όταν υπερισχύει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Τα ανθρώπινα ένστικτα, που εδρεύουν στο παρασυμπαθητικό σύστημα κι ενεργοποιούνται με την έγερση της κουνταλίνι, των πλεγμένων φιδιών στο σκήπτρο του Ερμή, μετατρέπουν τον άνθρωπο σε αδυσώπητη καταστροφική μηχανή, σε θανάσιμο όπλο, όταν θιχτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η επιβίωσή του η ίδια. Εκεί, τα ζώα της ζούγκλας λουφάζουν και μοιάζουν αγγελικά μπροστά στον αφηνιασμένο άνθρωπο. Οι αγριότητες που διαπράττονται σε καιρό πολέμου από φιλήσυχους κατά τ’ άλλα πολίτες και καλούς οικογενειάρχες, τα κρεματόρια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι, τέκτονες κι άλλες μειονοτικές ομάδες, οι οποίες συνήθως στοχοποιούνται για όλα τα δεινά κάθε φορά που η Πολιτισμική Κρίση εκδηλώνεται σε Οικονομική και τα συνήθη σύνορα δεν αντέχουν τον επεκτατισμό εθνών, κρατών, και τη μωροφιλοδοξία ατόμων ή ομάδων… όλα αυτά αποκτούν – δυστυχώς – μια κυκλική επαναληπτικότητα και η Ιστορία γυρίζει και ξαναγυρίζει λες την ίδια σελίδα, λες και δεν μάθαμε το μάθημά μας αρκετά – ως ανθρώπινο είδος – λες και μείναμε επανεξεταστέοι στο μάθημα της αλληλεγγύης, της ειρήνης και της συνειδητοποίησης ότι είμαστε όλοι άτομα στον πολύπλοκο οργανισμό της Ανθρωπότητας. Αυτό που γνωρίζουν καλώς τα αποδημητικά πτηνά κι όλα τα είδη που μεταναστεύουν ακολουθώντας τις κλιματικές αλλαγές εις αναζήτησιν τροφής, εμείς γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να το καταλάβουμε; Ο απέναντι δεν είναι εχθρός, είναι απλώς συνάνθρωπος, αδελφός εν Φωτί, ο άλλος είμαστε εμείς και το εσύ εγώ, αναπόδραστο…
Ο Λάο Τσου, μέγας ποιητής και φιλόσοφος, εισηγητής του Ταό, δηλώνει ότι «κανένα φύλλο δεν σαπίζει παρά με τη βουβή γνώση όλου του δέντρου» κι ότι η δράση γεννάει αντίδραση και ότι η κάθε κατάφαση εμπεριέχει και την αντίφαση… Τόσο δύσκολο είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι κρίκοι σε μια αδιαίρετη αλυσίδα κι ότι όταν ένας σπάσει, η θραύση καθίσταται μοιραία για όλους. Κι αυτά δεν είναι υψηλή φιλοσοφία, είναι απλή διαπίστωση που προέρχεται από τους μηχανισμούς επιβίωσης σε αυτόν τον μικροσκοπικό πλανήτη που ασφυκτιά από την δραστηριότητα της πολυάριθμης ανθρωπότητας, από την αλαζονεία, την απληστία και τον καιροσκοπισμό της. Η κατασπατάληση των φυσικών πόρων, η έλλειψη στοιχειωδών αγαθών για μεγάλο μέρος των κατοίκων του πλανήτη, η βίαιη μεταχείριση ζώων, φυτών και του νερού ακόμα, η μόλυνση, η ρύπανση, η αλόγιστη χρήση στο βωμό του ιδιοτελούς κέρδους, όλ’ αυτά αποτελούν Ύβριν στην παγκόσμια Αρμονία και θα επισύρουν την πτώσιν και την τιμωρίαν του υβριστή, ακριβώς όπως καταδεικνύει σαφώς η αρχαία τραγωδία.
Στην παράσταση τώρα του θεάτρου «Σημείον» σε σκηνοθεσία του Δασκάλου Νίκου Διαμαντή και με την σαφέστατο τίτλο «Under – Κρυμμένες Φωνές». Πρόκεται για ένα μη – ακόμα – διαδραστικό δρώμενο, όπου οι συνήθως σιωπηλοί και φορούντες τη μάσκα της υποταγής ή της οργής μετανάστες παίρνουν φόρα και ορμούν στο προσκήνιο για να εκφράσουν τον εσωτερικό τους κόσμο, πολλές φορές και διαγκωνίζοντας τους ομοίους τους. Τόσο μεγάλη είναι η καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης.
Περιγραφές που υποβιβάζουν τον άνθρωπο σε ζώο, τόσο τον θύτη όσο και το θύμα, καθημερινός φασισμός και παράλογη αναίτια κι απρόκλητη βία. Αυτό είναι το κόστος που πληρώνουν οι πρόσφυγες σε μια κοινωνία που κάποτε ευημερούσε και τώρα ασφυκτιά υπό το βάρος των (πάσης φύσεως) χρεών της.
Φαίνεται ότι ο μικροαστισμός είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο. Δεν έχει σχέση με τον εγωισμό ή τον ατομοκεντρισμό. Προσιδιάζει μάλλον στην κουτοπονηρία. Γιατί ο ευφυής (ή έστω έξυπνος) εγωιστής, όντας ατομοκεντρικός γνωρίζει ότι η ζωή είναι ένα αδιάκοπο αλισιβερίσι, “do ut des”, «δώσμου να σου δώσω», ή «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο», όπως διδασκόμεθα στα δημοτικά σχολεία επί χούντας των συνταγματαρχών. Μόνον ο αφιονισμένος ηλίθιος δεν ξέρει ότι η βρισιά που εκσφενδονίζει στο πρόσωπο του συνανθρώπου του επιστρέφει στον ίδιον, ως μπούμεραγκ.
Η νεοελληνική κοινωνία (στα αστικά κέντρα – γιατί τα χωριά έχουν τον δικό τους κώδικα ευγένειας και καλής συμπεριφοράς λόγω αναγκαστικής αλληλεγγύης προκειμένου να επιτευχθεί η ασφαλής και ειρηνική επιβίωση της μικροκοινωνίας)… στα αστικά, χαοτικά, άναρχα νεοελληνικά κέντρα, ο μικροαστισμός είναι καταφύγιο κι αντίδοτο απέναντι στον ίλιγγο που προκαλεί ο αναπόφευκτος συγχρωτισμός με όλα τα γλωσσικά ιδιώματα, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τις πολιτικές απόψεις και τις φιλοσοφικές θεωρήσεις ολόκληρου του πλανήτη. Στους δημόσιους χώρους, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα γήπεδα, στα θέατρα, στα μέσα μαζικής επικοινωνίας φαίνεται καθαρά το μίσος και η αντιπαλότητα του ανθρώπου για τον συνάνθρωπό του. Στην Κρίση βγάζουν όλοι τον χειρότερο εαυτό τους κι ελάχιστοι πασχίζουν για να γίνουν καλύτεροι, ακολουθώντας συστήματα και μεθόδους αυτοβελτίωσης, ή απλώς εκφράζοντας την έμφυτη και α-συμπλεγματική ανθρωπιά που ξεχειλίζει μέσα τους.
Ναι, φίλοι μου, δεν έχουμε κανένα άλλοθι, ούτε ως κοινωνία ούτε ως άτομα. Η δυσανεξία, η μισαλλοδοξία, η καχυποψία απέναντι στο διαφορετικό έχουν χτυπήσει κόκκινο. Τώρα απομένει μόνο η ανάγκη για ορθολογική ειρήνευση και απάλυνση των παθών. Αλλιώς… Χαθήκαμε όλοι. «Έκαψα την καλύβα μου να μην με τρώνε οι ψύλλοι», λέει το λαϊκό ρητό.
Στην παράσταση του θεάτρου «Σημείο» πέντε άνθρωποι, ως ηθοποιοί αναπαριστούν τον Γολγοθά των κυνηγημένων: Έλενα Αρβανίτη, Σταύρος Γιαννακόπουλος, Μικές Γλύκας, Χρήστος Σκούρτας, Αράς Χαμεντιάν.
Τις προσωπικές (;) μαρτυρίες ακολουθούν λογοτεχνικά κείμενα, φιλοτεχνημένα από τους: Χρήστο Αγγελάκο, Ναταλία Κατσού, Βασιλική Πέτσα, Χρήστο Χρυσόπουλο.
Η παραγωγή είναι της πάντα ζεστής και ανθρώπινης Ιωάννας Μακρή και του θεάτρου Σημείο.
Σημαντική πολιτιστική και κοινωνική προσφορά. Ας πληθαίνουν οι προσπάθειες να βγούμε από την περιχαρακωμένη στην μυθοπλασία και στις ψευδαισθήσεις αστική Τέχνη και να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας, προς το καλύτερο. Μόνον τότε αξίζει να λεγόμαστε καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι.
Τη σκηνική επιμέλεια υπογράφει η πολύ καλή σκηνογράφος και ενδυματολόγος Άση Δημητρολοπούλου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Πληροφόρηση:
Εισιτήρια
Γενική είσοδος: 10 €
Ελεύθερη είσοδος για ανέργους και μετανάστες.
Θέατρο Σημείο
Χαρ. Τρικούπη 10, πίσω από το Πάντειο, +302109229579,
Κάθε Πέμπτη στις 21.30
Πρεμιέρα: Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014
Διάρκεια: 60′
«Μέθοδος Γκρόνχολμ» στο Θέατρο Αμιράλ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το σύγχρονο μάνατζμεντ στις απρόσωπες εταιρείες-κολοσσούς που απλώνουν τις δραστηριότητές τους σε όλον τον πλανήτη είναι μια ιδιαίτερα απαιτητική κι απάνθρωπη – θα έλεγα – επιστήμη. Εδώ δεν μετράει ο άνθρωπος ως μονάδα, ο συναισθηματικός του κόσμος πρέπει να μένει αυστηρά εκτός εργασίας, ο ιδιωτικός του βίος – απαλλαγμένος από σκάνδαλα – να είναι αυστηρά περιχαρακωμένος στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του… Εν ολίγοις, ποιητές, ρομαντικοί, ερωτευμένοι κι αμφισβητίες αποκλείονται. Εκτός εάν το ιδιαίτερα προσαρμοστικό σύστημα χρησιμοποιήσει τις ιδιαιτερότητές τους και μετατρέψει την περισσευούμενη ενέργεια σε δημιουργικό έργο υπέρ του εταιρικού σκοπού. Για τον σκοπό αυτό επιστρατεύονται ψυχολόγοι εργασίας, που κάνουν την δύσκολη δουλειά της Ιεράς Εξετάσεως, περνάνε τον υποψήφιο από εκατό κόσκινα, το απόρρητο της προσωπικής του ζωής καταπατάται κι ο άνθρωπος γίνεται ένα – δυνάμει – εξάρτημα στον αχανή μηχανισμό ενός καφκικού ή οργουελικού συσσωματώματος, το οποίο πόρρω απέχει από τις προσωποπαγείς αστικές εταιρείες των πρώτων δεκαετιών της Βιομηχανικής Επανάστασης, τότε που ο εργοστασιάρχης ήταν κάτι σαν πάτερ-φαμίλιας, κάτι σαν τον παπά της ενορίας ή τον επίσκοπο και φρόντιζε να βαφτίζει, να παντρεύει, να προικίζει τα τέκνα της εργατικής τάξης, όταν δεν χρησιμοποιούσε και το φεουδαρχικής καταβολής δικαίωμά του να παίρνει την παρθενιά της ωραίας κόρης πριν την πρώτη νύχτα που θα περάσει με τον νόμιμο – και όμοιο – σύζυγό της. Όλα ωραία και καλά …τότε (τρόπος του λέγειν). Ήταν όμως περισσότερο ανθρωποκεντρικά και μπορούσες να πάρεις ο,τιδήποτε «προσωπικά», αφού και οι υπάλληλοι εθεωρούντο «προσωπικό». Σήμερα όμως μιλάμε για αλληλοσυμπληρούμενα γρανάζια σε ένα παζλ που είναι ενδεχομένως τόσο ευρύ που τα όριά του είναι ρευστά ή ακαθόριστα, δίνοντας τροφή σε συνωμοσιολογικές καταστάσεις και αστικές μυθοπλασίες παντός είδους. Η φυγή στο αλλοδιαστασιακό ή εξωπραγματικό πάντα βόλευε τους κρατούντες, αφού υπέθαλπτε τον Φόβο κι ο Φόβος είναι δίδυμος αδελφός της κάθε Εξουσίας. Ας θυμηθούμε τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου. Ελεύθερος είναι αυτός που δεν φοβάται τίποτα, δεν πιστεύει ό,τι του σερβίρουν και δεν ελπίζει σε αμοιβές κι αποζημιώσεις που ποτέ δεν θα έρθουν. Το τώρα μετράει κι αυτό δεν υποθηκεύεται σε κανένα χρηματιστήριο «αξιών» του μέλλοντος. Όταν η μέρα μας είναι άθλια κι ο ψυχισμός είναι άθλιος και το σώμα καταρρακώνεται και το μέλλον υποβαθμίζεται.
Στο αριστουργηματικό θεατρικό έργο «Μέθοδος Γκρόνχολμ», ένας υποψήφιος υφίσταται έντονες ψυχολογικές δοκιμασίες, που μοιάζουν με τα πάλαι ποτέ (;) καψώνια του Στρατού, ελέγχεται η αντοχή του στον ακραίο συναισθηματικό πόνο, η αυτοκυριαρχία κι οι αντιδράσεις του. Απαιτούν από αυτόν να είναι λύκος με συμπεριφορά αρνιού κι αλλίμονό του αν αποδειχθεί το αντίθετο. Τότε εξοβελίζεται για πάντα από την Εδέμ κι είναι καταδικασμένος να φυτοζωεί στις παρυφές του κόσμου των «επιτυχημένων». Αυτή είναι η λογική της υποθετικής φαντάζομαι μεθόδου Γκρόνχολμ κι οι τέσσερις ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους αντίστοιχους εξοντωτικούς ρόλους είναι εύπλαστοι στις αριστοτεχνικές ερμηνείες τους. Όθων Μεταξάς, Στέλιος Καλαθάς, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου. Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν τους. Η διανομή είναι τόσο ταιριαστή, το κείμενο τούς οδηγεί από μόνο του, η σκηνοθεσία υπηρετεί το κείμενο σεμνά και χωρίς μάταιες κι ανέξοδες επιδείξεις δεξιοτεχνίας. Πρόκειται για απολύτως κι αμιγώς επιτυχημένη παράσταση συνόλου.
Δείτε το με ή χωρίς δακρυγόνα (εκτός αιθούσης του θεάτρου Αμιράλ). Είναι τόσο ασφυκτικό το συναισθηματικό φορτίο που θα σας προκαλέσει που ο γέλως θα βγει αυθόρμητος, αβίαστος και λυτρωτικός.
Κωνσταντίνος Μπούρας
πληροφορίες:
Θέατρο ΑΜΙΡΑΛ
Αμερικής 10, Αθήνα
Τηλ. 210.363.9385, 210.360.6192
Μετάφραση: Τζέλα Αυλωνίτη, Θάνος Ροδίτης
Σκηνοθεσία: Θανάσης Θεολόγης
Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος
Κοστούμια: Evi Lee
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηλέκτρα Θεολόγη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Όθων Μεταξάς, Στέλιος Καλαθάς, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου
Αβελάρδος και Ελοΐζα, ύμνος στον Έρωτα, ύμνος στη Ζωή
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Δύο παράνομοι εραστές στο Μεσαίωνα, που ασχολούνται ειλικρινώς με τα Θεία, αλλά βιώνουν την καταδίωξη μιας υποκριτικής κοινωνίας που ανέχεται τις παρεκτροπές της νύχτας αλλά δεν επιτρέπει τη δημοσιοποίηση της μέρας, πληρώνουν το τίμημα της δίψας για Ζωή, με ευνουχισμό εκείνος και με εγκλεισμό σε μοναστήρι αμφότεροι. Ο Έρωτας, παγανιστικός θεός και λυτρωτής σωμάτων και ενστίκτων, που βοηθάει την πνευματοποίηση του ανθρώπου – όταν γίνεται με υγιεινά κριτήρια και άξονα την Αγάπη – όταν στραγγαλίζεται μεταστρέφεται σε ένστικτο Θανάτου και δύναμη καταστροφική. Ένας φημισμένος δάσκαλος θεολογίας ο Πέτρος Αβελάρδος, πέφτει στον έρωτα της δεκαεξάχρονης Ελοΐζ, που έχει μεγαλώσει σε μοναστήρι μετά την ορφάνια της. Κρύβονται από τον κόσμο προκειμένου να νιώσουν τις ηδονές της σάρκας και να βιώσουν την ουράνια αγάπη τους, όμως τα μάτια των περιέργων είναι παντού και τα αυτιά ανοικτά και οι γλώσσες πρόθυμες για καταλαλιά. Όταν αποφασίζουν να παντρευτούν, εκείνη – μην θέλοντας να του καταστρέψει την εκκλησιαστική καριέρα – τον πιέζει να κρατήσουν τον γάμο τους κρυφό, ο θείος της όμως έχει αντίθετη γνώμη. Τελικά, οι καλοθελητές, οι σαδιστές, οι στερημένοι, οι σατανικοί θεοσεβούμενοι [θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!] εισβάλλουν στο κρησφύγετό τους, δένουν τον άτυχο άνδρα και τον ευνουχίζουν βασανιστικά [προς επαύξησιν της οικείας εαυτών ηδονής]. Εκείνος αποδέχεται την τιμωρία για τις αμαρτίες του, εκείνη όμως, παρ’ όλο που την αναγκάζει ο άντρας της να κλειστεί σε μοναστήρι για να του μείνει πιστή, δεν παύει ούτε στιγμή να τον σκέφτεται και να τον ποθεί ερωτικά, σωματικά… Και πώς αλλιώς; Η ερωτική τους αλληλογραφία είναι από τα μνημεία της Τέχνης και του Πολιτισμού ανά τους αιώνες, είναι αντάξια των ποιημάτων της Σαπφούς, τού Ίβυκου, του Αλκαίου, των μονωδιών ενός Ευριπίδη. Απολαύστε τα στην εκπληκτικά συγκινητική και μουσική παράσταση που έστησε ο συγγραφέας, σκηνοθέτης, θεατρολόγος και γιατρός Γιάννης Καλαβριανός. Πιστοί, ταυτισμένοι κι αποστασιοποιημένοι ο Γιώργος Γλάστρας και η Χριστίνα Μαξούρη στους ρόλους των αρχετυπικών εραστών.
Ρεαλιστική, συγκινητική, αρμονική αντίστιξη η παρουσία της απαράμιλλης Ελένης Κοκκίδου, που δίνει τον απαραίτητο πραγματιστικό τόνο στη ρομαντική ιστορία. Διαχρονική η μουσική του ταλαντούχου Άγγελου Τριανταφύλλου, υποδηλωτικά τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη, λειτουργικά τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη, κατανυκτικοί οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη. Τι άλλο θα μπορούσε να θέλει κανείς από μια παράσταση; Ήταν όλα τέλεια. Εύγε σε όλους. Δουλειά συνόλου, με συνοχή, γνώση, αισθητική, μεράκι και σωστή δοσολογία συναισθήματος. Στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» στεγάζονται πολλές νέες κι ελπιδοφόρες φωνές του Ελληνικού Θεάτρου μας. Παρακολουθήστε τους, υποστηρίξτε τους, βοηθείστε τους, θαυμάστε τους! Αυτό είναι το μέλλον. Αρκετά πια με τις χρυσές μετριότητες του παρελθόντος. Τα έφαγαν τα ψωμιά τους οι μαϊντανοί των Media. Κουραστήκαμε με τα φληναφήματα και τους δήθεν αναρχισμούς των βολεμένων ασυμβίβαστων… Σιωπή. Μόνον οι ποιητές, οι ερωτευμένοι κι οι σαιξπηρικοί τρελοί μπορούν να θίγουν ατιμωρητί τα κακώς κείμενα. Ειδικά όταν συγκεντρώνουν και τις τρεις ιδιότητες. Η υποκρισία των μετρίων στήνει ακόμα τις ιδιότυπες πυρές της Ιεράς ή μη Εξετάσεως. Όμως εμείς αντέχουμε κι επιμένουμε, ποιοτικά και ποιητικά. Ελευθερία!
Κωνσταντίνος Μπούρας
πληροφορίες παράστασης:
Ιδέα-Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Ελένη Κοκκίδου, Χριστίνα Μαξούρη
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ Από 08/10/2014 έως 28/12/2014
Αντισθένους 7 & Θαρύπου Αθήνα / Νέος Κόσμος +302109212900
«Μέθοδος Γκρόνχολμ»
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Ο Καταλανός συγγραφέας Χόλντι Γκαλθεράν έγραψε μια πικρή κωμωδία, που αφορά την επιλογή και την πρόσληψη διευθυντικού στελέχους σε πολυεθνική εταιρεία. Οι υποψήφιοι για αυτήν την θέση, διέρχονται μια σειρά ψυχολογικών δοκιμασιών, οι οποίες αποσκοπούν στην εύρεση του «καλού ανθρώπου». Ουδόλως ενδιαφέρονται για την πραγματική ψυχική κατάσταση των υποψηφίων, παρά μόνο για την «καλή» τους εικόνα.
Φημολογείται, ότι σε κάδο απορριμμάτων βρέθηκαν σελίδες με χαρακτηρισμούς υποψηφίων για την θέση ταμία, σε σουπερ μάρκετ. Ο αρμόδιος υπάλληλος, που είχε την εντολή της καταγραφής και παρατήρησης, κάτω από το πέπλο της δικής του ασφάλειας κι ανωνυμίας, έγραφε με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για τους λοιπούς υπαλλήλους.
Το έργο με πυκνή πλοκή, έξυπνους και χιουμοριστικούς διαλόγους αφηγείται ακριβώς την ιστορία πρόσληψης ενός «μεγαλο-στελέχους». Όσο προχωρά, τόσο η δράση περιπλέκεται. Ενώ ο θεατής προσπαθεί να αντιληφθεί, ποιος τυχερός θα καταλάβει την θέση, οι συνεχείς ανατροπές τον προλαβαίνουν. Είναι απορίας άξιον, πως και γιατί ενδιαφέρει την Εταιρεία η πρόσληψη ανθρώπων, με διαταραγμένη ψυχική υγεία και προβληματική συναισθηματική κατάσταση κι όχι ανθρώπων, με σύστημα αξιών και αρχών. Σημασία έχει, για τις σύγχρονες Εταιρείες το «φαίνεσθαι» κι όχι η εσωτερική κατάσταση των προσλαμβανομένων, ακόμα κι αν αυτή αγγίζει το παράλογο.
Η παράσταση κυλά γοργά, χωρίς διάλειμμα, χωρίς να κουράζει. Απεναντίας, το σωστό στήσιμο, η υπέροχη υποκριτική και τα καλοραμμένα και φτιαγμένα σκηνικά, φτιάχνουν μια άρτια παράσταση. Όλοι οι ηθοποιοί ξεχωρίζουν για τις απολαυστικές ερμηνείες τους.
Δείτε την παράσταση και θα απολαύσετε μια όμορφη θεατρική βραδιά.
«Δεν έχει σημασία ούτε ποιοι είμαστε ούτε πώς είμαστε, αλλά ποιοι φαινόμαστε ότι είμαστε. Η πραγματική μας ταυτότητα δεν ενδιαφέρει κανέναν, ούτε καν εμάς τους ίδιους…»
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Μετάφραση: Τζέλα Αυλωνίτη, Θάνος Ροδίτης
Σκηνοθεσία: Θανάσης Θεολόγης
Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος
Κοστούμια: EviLee
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηλέκτρα Θεολόγη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Όθων Μεταξάς, Στέλιος Καλαθάς, Ιωάννα Δελάκου, Αντώνης Καλογήρου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Πέμπτη 21:15
Παρασκευή 21:15
Σάββατο 18:15(λαϊκή) & 21:15
Κυριακή 20:00
Τιμές εισιτηρίων
Πλατεία: 16 ευρώ
Λαϊκή, φοιτητικό: 12 ευρώ
Διάρκεια: 105’
ΕΝΑΡΞΗ: Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2014
www.facebook.com/gronholmmethod
ΘέατροΑΜΙΡΑΛ
Αμερικής 10, Αθήνα
Τηλ. 210.363.9385, 210.360.6192
«Η Πηνελόπη Δέλτα» του Γ. Χριστοδούλου
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Η Πηνελόπη Δέλτα-Μπενάκη ήταν μεγάλη πατριώτισσα. Αυτοκτόνησε στις 2 Μαίου του 1941, μια μέρα μετά την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1874. Εκεί έζησε μέχρι και την εφηβεία, αν και ταξίδευε συχνά με την οικογένειά της στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στο θέατρο Ημέρας, ξετυλίγεται όλη η ζωή της, από την εφηβεία της στην Αλεξάνδρεια, μέχρι το τραγικό της τέλος. Με έμφυτο ταλέντο στην δημιουργική γραφή, εξέδωσε αρκετά βιβλία. Τα πιο γνωστά είναι: τα «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου», «Τα Μυστικά του Βάλτου», «Ο Μάγκας», και το πλέον αγαπητό, «Ο Τρελαντώνης», διήγημα για τον αδελφό της, Αντώνη Μπενάκη.
Τα έργα της είναι ιστορικά και απευθύνονται κυρίως στην εφηβική και παιδική ηλικία. Συμμετείχε σε πολλά επιστημονικά σωματεία και πολιτιστικές εταιρείες με σκοπό την διάδοση και την διαμόρφωση εθνικών ιδεωδών. Η ευαισθησία της στα εθνικά θέματα και η οικογενειακή της παράδοση την οδήγησαν σε μείζονες αποφάσεις. Συμμετείχε σε δυο αποστολές, προκειμένου να βοηθήσει τους παλιννοστούντες ομήρους. από την Βουλγαρία, το 1918. Ακριβώς με την ίδια ευαισθησία αντιμετώπισε τα τραγικά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής και του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου.
Μοιραίο στάθηκε το ερωτικό ειδύλλιο, που αναπτύχθηκε με τον Ίωνα Δραγούμη. Ήταν ήδη παντρεμένη, όταν τον ερωτεύθηκε στην Αλεξάνδρεια. Παρά τον παράφορο έρωτά της στο πρόσωπο του, αυτή η σχέση δεν κράτησε. Στις επιστολές της, έγραφε: «Μένω ακόμη ένα χρόνο, σου το έγραψα· αν με θέλεις ύστερα, αν δεν αλλάξεις, Ιων μου, αν θέλεις τότε, πάρε με… Και τώρα όμως αν με ήθελες δεν θα μπορούσα να σου πω πια όχι· τώρα δεν ξέρω πια τι θα πει τιμή και λόγος και όρκος· ξέρω πως στον κόσμο κάπου ζεις εσύ, πως μ’ αγαπάς ακόμη, πως εσύ μπορείς να γίνεις δικός μου όποταν σε φωνάξω. Ιων μου, δεν σε φωνάζω· μα αν με θελήσεις ποτέ, ξέρεις πού είμαι· σε περιμένω πάντα και σ’ αγαπώ σαν Μήδεια, είσαι το μόνο δίλημμα που ζει μέσα μου με φρικτή ένταση· τ’ άλλα όλα πέθαναν, η αγάπη σου τα σκότωσε…»
Το έργο έχει ανεβεί σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Μοντζολή. Παίζουν οι ηθοποιοί: Τζένη Καλλέργη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αποδίδοντας όλες τις φάσεις ζωής της τραγικής συγγραφέως. Εξαιρετικός o Ντίνος Καρύδης στον ρόλο του πατέρα της, Εμμ. Μπενάκη. Επίσης, συμμετέχουν οι Θεόφιλος Βανδώρος και Ράσμη Τσάπελα. Τα σκηνικά –κουστούμια είναι του Α. Σαντόπουλου. Η Μουσική, η οποία είναι υπέροχη είναι γραμμένη από τον Γ. Κότσιρα. Οι παραστάσεις για το κοινό είναι κάθε Σάββατο στις 9 μμ και Κυριακή στις 8 μμ. Μετρό Πανόρμου, τηλ. 210-6929090
Για περισσότερες πληροφορίες στην επίσημη ιστοσελίδα του Θεάτρου της Ημέρας:
“ΤΑ ΠΙΚΡΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑ ΦΟΝ ΚΑΝΤ» του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στο ΜΙΚΡΟ REX – ΣKHNH «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟY»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
«Η αγάπη είναι πιο κρύα κι από το θάνατο», «Ο Έλληνας γείτονας», «Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια», «Ο καυγατζής της Δρέσδης», “Berlin Alexanderplatz”, είναι μερικά από τα αριστουργήματα του πρόωρα αηδιασμένου από το ανθρώπινο είδος Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Την αγάπη έψαξε σε όλο το έργο του, όχι τη χριστιανική ή βουδιστική αγάπη, αλλά την αγάπη προς τον πλησίον και συγκεκριμένα την αγάπη για τον εγγύς πλησίον, αυτόν που ξαπλώνει γυμνός το βράδυ δίπλα μας κάτω από το ίδιο σεντόνι!!! Όμως πώς να αγαπηθούν τα ταλαίπωρα, τα ευνουχισμένα ανθρώπινα όντα, πώς να απαιτήσουν ή να διεκδικήσουν το πολύτιμο αυτό δώρο, όταν δεν αγαπούν τον ίδιον τον εαυτό τους, όταν είναι τεμαχισμένοι, σαν ψάρια στον πάγκο της ιχθυόσκαλας; Όταν ζουν αλλοτριωμένες ζωές, ξεπουλάνε ό,τι πιο ιερό έχουν και δεν έχουν για μια μικρή άνοδο στην αχανή κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας; Όταν αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σαν σκουπίδι και τους άλλους ως πτυελοδοχεία, πώς να απαιτήσεις σεβασμό, πώς να εκτιμήσεις τον εαυτό σου, πώς να διεκδικήσεις το μερίδιό σου στην αξιοπρέπεια; Στην εκπληκτική ταινία «Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια», η τραβεστί που βοηθάει τον δεσμό της στην καριέρα του ως ηθοποιού, του κρατάει το κείμενο για να μάθει τα λόγια του ενόσω περιπατούν σε ένα σφαγείο με τα κρεμασμένα κρέατα στα τσιγκέλια να αιμάσσουν. Τι καταπληκτική σκηνή! Όταν σκοτώνουμε τα πάντα γύρω μας, όταν καταστρέφουμε τη φύση, όταν δεν σεβόμαστε το ίδιο το σώμα μας, τι περιμένουμε; Έλεος; Χάρι; Όχι, φίλοι μου. Ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος είναι σκληρός. Αντιπεπονθός, κάρμα, αμαρτία, κρίμα, πείτε το όπως θέλετε. Αν δεν αλλάξουμε συνήθειες, αν δεν χαλιναγωγήσουμε τον εγωισμό, τον ατομοκεντρισμό και το ναρκισσισμό μας, σωτηρία δεν επέρχεται. Κι η Αγάπη είναι κάτι οξύμωρο, ακούγεται ειρωνική, σε έναν κόσμο που αλληλοσπαράσσεται για να κρύψει την αγωνία του, την υπαρξιακή αγωνία για τον Θάνατο, για το Τέλος…
Ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ αυτοκτόνησε όταν συνειδητοποίησε το αδιέξοδο. Πιστός μέχρι τέλους στην αναζήτηση της αγάπης άνευ όρων και άνευ ορίων. Το έργο του είναι βαθιά χριστιανικό, βουδιστικό και σοσιαλιστικό. Η αναρχική ουτοπία της ελευθερίας ζώων, φυτών και γης, ο «φυσικός άνθρωπος» του Ρουσώ, τα ουμανιστικά ιδεώδη υποφώσκουν στα έργα του. Η ζωή του όμως, έργο νε εξελίξει, έργο διακοπέν βιαίως, μάρτυρας χωρίς φωτοστέφανο και θαυματοποιός χωρίς αγιότητα… Θα τον θυμούμαστε πάντα με αγάπη για το σκληρό παράδειγμα της ζωής του.
Στην παράσταση τώρα. Η Άντζελα Μπρούσκου είναι αιρετική, δυναμική, αμφισβητίας, αναγνωρίζει ως “ενός ανδρός αρχή” την δουλειά του σκηνοθέτη. Παίζει κιόλας. Ο κουκλοπαίκτης μπαίνει και μέσα στο παιχνίδι, γίνεται κινούν και κινούμενο, ενεργών κι ενεργούμενο. Η ιδεολογία είναι πέρα κι από τον αναρχισμό. Βυθίζεται στο απόλυτο Μηδέν, στο Τίποτα κι έτσι αντλεί ενέργεια από το άπειρο, δωρεάν. Τρέμε Τέσλα!!! Δεν αστειεύομαι. Αναδεικνύει κάθε φορά την ενεργειακή ουσία και το ενεργειακό δυναμικό των έργων που σέβεται απολύτως. Στην «Πέτρα φον Καντ» έδειξε όλη την απάνθρωπη βιαιότητα ενός συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στην υποδούλωση των όντων στο βωμό του κέρδους, στη λατρεία του Χρήματος ως της μόνης ανώτερης οντότητας. Η βίαιη σκηνή του τέλους θα προκαλούσε ίσως την επιδοκιμασία του Φασμπίντερ. Όχι όμως κι η παντελής έλλειψη αληθούς τρυφερότητος μεταξύ των ηρώων. Για να είναι αληθοφανείς οι ήρωες, για να φαίνονται ανάγλυφοι στη συνείδηση του συνδημιουργού θεατή, πρέπει να κινούνται και στην άλλη άκρη του εκκρεμούς, πρέπει να δανείζονται κι από τα θερμά χρώματα του ενεργειακού φάσματος. Εδώ ήταν επίπεδοι και μονοδιάστατοι, σχηματικοί, πασιφανείς και διάφανοι από την αρχή μέχρι το τέλος. Ουδέν απρόοπτον, ουδεμία εσωτερική κλιμάκωσις ή διαφοροποίησις. Όλα εξωτερικά, εξωστρεφή, δεικνυόμενα και μηδέποτε υποδηλούμενα, τόσο σαφή που κάθε σχόλιο περίττευε. Τι να σου κάνουν κι οι ταλαίπωροι εξαίρετοι ηθοποιοί όταν δέχονται και πρέπει να δώσουν γροθιά στο στομάχι και στο υπογάστριο; Παλεύουν, πολεμούν, αλλά δεν μας πείθουν. Λείπει το συναίσθημα, η αληθής αναζήτησις της αληθούς αγάπης. Σχόλιο της σκηνοθέτιδος για το ανέφικτο; Ναι, αλλά τότε ακυρώνει εξαρχής την αγωνία του συγγραφέα, την περιπέτεια της αναζήτησης, τη συνειδητοποίηση του αδιεξόδου, την παραδοχή και τον θάνατο της ψυχής.
Στην αντίστοιχη σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη με την δυσεξιχνίαστη Μπέτυ Αρβανίτη στον επώνυμο ρόλο, η απαθής κουκλίστικη μάσκα της πρωταγωνίστριας υποδήλωνε πολύ περισσότερα από την εξπρεσιονιστική, πληθωρική έκφραση της Καρυοφιλιάς Καραμπέτη. Οι Γερμανοί δεν είναι μεσογειακός λαός, κάθε απόπειρα μετατροπής τους σε ευκόλως εξωτερικευμένα όντα είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη.
Οι ηθοποιές ήταν όλες τους υπέροχες, της σκηνοθέτιδος συμπεριλαμβανομένης, το έργο αποκαλύφθηκε στον πιο βίαιο πυρήνα του, χάθηκε όμως η ρομαντική δραματικότητα, η ιδεαλιστική αναζήτηση του ουτοπικού, χωρίς την οποία τα πράγματα είναι μονομερή, μονότονα και μονοδιάστατα.
Ένα ενδιαφέρον πείραμα, αιρετική και ρηξικέλευθη ανάγνωση. Η Άντζελα Μπρούσκου είναι σημαντική και δεν μιμείται κανέναν. Ίδωμεν!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφορίες από το επίσημο site του Εθνικού Θεάτρου:
Η Πέτρα φον Καντ, καταξιωμένη σχεδιάστρια μόδας, πρόσφατα χωρισμένη από τον άντρα της, μετά από μια άτυχη συμβίωση, ερωτεύεται την Κάριν, ένα νέο κορίτσι, που εκτός από ερωμένη γίνεται και μοντέλο της. Η Πέτρα, εγκαταλείποντας τους πάντες γύρω της, επενδύει απόλυτα σε μια άνιση σχέση, καθώς η κοπέλα δεν μοιράζεται τα ίδια συναισθήματα με εκείνη. Έτσι, αφού ξεκινήσει μια επιτυχημένη καριέρα, η Κάριν δεν θα αργήσει να εγκαταλείψει την Πέτρα και να επιστρέψει στον άντρα της. Για την Πέτρα φον Καντ το σοκ είναι ισχυρό. Όμως η εμπειρία αυτή θα της δώσει την ευκαιρία να αναθεωρήσει τις αντιλήψεις της για την αγάπη και για τους ανθρώπους που την περιβάλλουν.
Το έργο του σπουδαίου Γερμανού καλλιτέχνη Ρ. Β. Φασμπίντερ πάνω στην γυναικεία νεύρωση μέσα από την ιστορία μιας φιλόδοξης, εγωιστικής γυναίκας, που οδηγεί στην κατάρρευση του σύμπαντός τη
Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία- Κοστούμια Άντζελα Μπρούσκου
Σκηνικά Σταύρος Λίτινας
Μουσική σύνθεση Nalyssa Green
Φωτισμοί Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη Χριστίνα Παπαδοπούλου
Διανομή:
Πέτρα Φον Καντ Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Μαρλένε Παρθενόπη Μπουζούρη
Σιντονί Φον Γκράζεναμπ Άντζελα Μπρούσκου
Κάριν Τιμμ Γιούλικα Σκαφιδά
Γκάμπι Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου
Βαλερί Φον Καντ Ρίκα Διαλυνά
Ερμηνείες για βραβείο
ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ
Στις εποχές της Κρίσης οι άνθρωποι αναγκάζονται να υπερβούν τα όριά τους. Οι καλλιτέχνες είναι εξ ορισμού «μεθοριακά» άτομα, που ζουν πέρα από τις συνήθεις νόρμες, εξοικειωμένοι με την αδιάκοπη υπαρξιακή κρίση, ελαστικοί και «πλαστικοί» στο έπακρο. Πηγαίνοντας σχεδόν κάθε βράδυ και σε άλλη θεατρική σκηνή, οφείλω να επισημάνω έστω κι επιγραμματικά ορισμένες ερμηνείες άξιες για βραβείο.
Στην αίθουσα Black Box του Ιδρύματος Κακογιάννη, που επιτελεί ένα ασυμβίβαστο ποιοτικό έργο, δίνοντας βήμα σε νέες φωνές του καλλιτεχνικού μας στερεώματος, απόλαυσα την εκπληκτική Ελίνα Ρίζου σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου στο αποσβολωτικό έργο της Charlotte Josephine “Bitch Boxer”. Μονόλογος; Ναι. Ελάχιστα σκηνικά, μόνο κάποια requisites. Όμως η ηθοποιός-ορχήστρα με το καλογυμνασμένο σώμα, σχολίασε, αυτοσαρκάστηκε, υπερέβη τα όριά της, ως ολυμπιονίκης στην τέχνη του Διονύσου και καταχειροκροτήθηκε.
Στο θέατρο “Altera Pars” της Μίνας Χειμώνα και του Πέτρου Νάκου, ο βραβευμένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και ποιητής Στέφανος Κακαβούλης, έδωσε μια τραγικά αντιπολεμική ερμηνεία του έργου “Birdy” του Ουίλλιαμ Γουώρτον, σε σκηνοθεσία του συμπρωταγωνιστή του Πέτρου Νάκου και σε μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ. Ο σιωπηλός, σχεδόν αυτιστικός κρατούμενος, που αποδρά σε ένα δικό του φανταστικό σύμπαν, μιμούμενος τα πουλιά, επανέρχεται στη ζωή των «φυσιολογικών» ανθρώπων, χάρη στην επιμονή του πιστού του παιδικού φίλου. Η αγάπη μας λευτερώνει, η αγάπη μας λυτρώνει, η αγάπη μας δικαιώνει.
Στο θέατρο «Σημείο» απολαύσαμε την εκφραστική Ιωάννα Μακρή στον υπαρξιακό μονόλογο «Καιομένη» του Γιον Φόσσε, σε σκηνοθεσία του πολύ έμπειρου και ικανώτατου Νίκου Διαμαντή, μετάφραση Αντώνη Γαλέου, και με την πολύτιμη συμβολή του Γιώργου Πάτσα στη διαμόρφωση του σκηνικού χώρου, όπου χορεύει ο Γρηγόρης Γαϊτάνος θυμίζοντάς μας τον Νιζίνσκυ, και συμμετέχουν παντομιμικά, καλυμμένοι με πανιά ο Σταύρος Γιαννακόπουλος και η Φεντερίκα Σανταρέλλι.
Στο ατμοσφαιρικό «Αγγέλων Βήμα» παρακολουθήσαμε το πρώτο έργο του Φεστιβάλ με τον εύστοχο τίτλο «Έξι Εγκλήματα ζητούν συγγραφέα». Η Νίνα Ράπη έγραψε τις πολιτικά ακραίες «Άγριες νότες». Ενδιαφέρον κείμενο, οργουελλικό, που θυμίζει το αφανές μέχρι πρόσφατα αριστούργημα του Τεννεσσή Ουίλλιαμς «Όχι για αηδόνια». Από τους τέσσερις άξιους ηθοποιούς ξεχώρισε ο Τσιμάρας Τζανάτος στο ρόλο του Φύλακα. Ερμηνεία αξιομνημόνευτη, υπερβάλλουσα του κειμένου.
Τελευταία, αλλά όχι έσχατη, άφησα την ερμηνεία του Γιώργου Νινιού στο «Ζεϋμπέκικο» της Λείας Βιτάλη, που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη. Ένα στέρεο κείμενο, ρεαλιστικό μέχρις εξουθενώσεως, μελοδραματικό μέχρις υπερβάσεως, συγκινητικό έως κλαυσίγελου, που θα παίζεται για πολλά χρόνια. Ο Γιώργος Νινιός τραγουδάει, υποδύεται, αυτοσαρκάζεται και ψάλλει έναν ύμνο στη ζωή, που αξίζει να τη ζούμε ακόμα και μέσα στην Κρίση, ειδικά μέσα στην Κρίση. Γιατί τι άλλο είναι η ανθρώπινη κατάσταση, εκτός από μια διαρκή πάλη δυνάμεων μέσα μας κι έξω μας;
Για το βραβείο της καλύτερης συλλογικής θεατρικής ερμηνείας προκρίνεται η Ομάδα VASISTAS και η Αργυρώ Χιώτη στο έργο «Αίματα» του Ευθύμη Φιλίππου, όπως ανέβηκε στη φιλόξενη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» του Ιδρύματος Ωνάση. Βία (λεκτική) που σου κόβει την ανάσα, παρωδία του κιτς, αναζήτηση του λεκτικού στα γλωσσικά και στα παραγλωσσικά σημεία ενός θεάματος που προκαλούσε ποικίλες αντιδράσεις αλλά δεν περνούσε απαρατήρητο, όχι λιγότερο από γροθιά στο στομάχι.
Στον αντίποδα, το χιλιοερμηνευμένο «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού σε σκηνική ερμηνεία του Δήμου Αβδελιώδη στο θέατρο «Θησείον» με τον Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο και τη Ρένα Κυπριώτη. «Εν αρχή ην ο λόγος», επανατελετουργοποίηση της κίνησης, μινιμαλιστικό σκηνικό, υποδηλωτικοί φωτισμοί που παραπέμπουν στο θέατρο σκιών. Στα όρια μεταξύ αναλογίου και παραστατικών τεχνών, καθηλώνει τον θεατή έως τελικού χειροκροτήματος.
Ξενόπουλος για πάντα.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μπορεί κανείς να διαφωνεί όσο θέλει με το δραματικό έργο ζώντων και περασμένων εποχών συγγραφέων, όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη διαχρονικότητα ενός «καλοφτιαγμένου» έργου, που απεικονίζει μέσα από κάποιο φαντασιακό πρίσμα την εποχή του και καταδεικνύει τις αντιφάσεις του δημιουργού του.
Για τον Ξενόπουλο ο λόγος, ο οποίος και στην υπερσυντηρική «Διάπλασις των Παίδων» αρθρογραφούσε και υπέρμαχος του καδιωκόμενου Ίψεν αυτοχρίστηκε και τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο περιέθαλψε και ακαδημαϊκός έγινε. Αντιφάσεις, αντιθέσεις κι αλληλεπικαλύψεις, για να μην πω παλινωδίες (που δεν ταιριάζει στην περίπτωση). Όμως ο Γρηγόριος Ξενόπουλος ήταν αυθεντικός μάρτυς του καιρού του και οι όποιες φαινομενικές αντιφάσεις ή αντιθέσεις του αντανακλούν μάλλον την ταραγμένη εποχή του, παρά τον εσωτερικό του κόσμο. Η διπλωματία είναι απραίτητη προϋπόθεση, ικανή κι αναγκαία συνήθη για να επιβιώσεις σ’ αυτή τη δύσκολη χώρα, που επικρατεί ο Φθόνος και γεννιούνται περισσότερα φωτεινά πνεύματα απ’ όσα αντέχει η στενή αυτή λωρίδα γης της χερσονήσου του Αίμου.
Είδα με ιδιαίτερη έκπληξη τους «Μυστικούς αρραβώνες» στο Εθνικό Θέατρο σε διασκευή Άκη Δήμου και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη κι απόλαυσα τον ρέοντα λόγο, τις έξοχες ερμηνείες (άριστη η διανομή – αντάξια του πρώτου Κρατικού μας Θεάτρου). Πολύχρωμο ψηφιδωτό της εποχής. Μια αστική τάξη μοιρασμένη στις μπίζνες, στην Τέχνη και στο φλερτ. Τα μεγάλα προβλήματα μακρινοί απόηχοι. Η ποιητική φυγή σε ιδιωτικούς παραδείσους το ζητούμενο και το ευφκτέον.
Εξαίρετη η Ντίνα Αβαγιανού στο ρόλο της χαροκαμμένης κυρίας Αρεοπαγίτου. Ιδιαίτερα λειτουργικό το τέχνασμα του σκηνοθέτη να παρουσιάζει σε χορευτικό δίδυμο τις ψυχές των πεθαμένων που κυλίουν επί σκηνής ένα διπλό, ετεροαντικρυστό παγκάκι. Ξεχώρισα επίσης τον Δημήτρη Καραμπέτση σε έναν αναγκαστικά σχηματικό κόντρα-ρόλο. Η ευγένεια αυτού του ηθοποιού ακτινοβολεί πέραν από τις μάσκες των προσώπων που υποδύεται. Συμπαθής ο Άλκης Κούρκουλος, έδωσε μια μπουλβαρική χροιά στο ρόλο του. Η Αλεξάνδρα Παντελάκη με δραματικούς απόηχους από ερεβωδέστερα έργα. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν άψογοι, πειθαρχημένοι στο σκηνοθετικό σχέδιο (η λέξη όραμα είναι ακριβή και δεν χαρίζεται εύκολα).
Μια ψυχαγωγική, διασκεδαστική βραδιά, για όλη την οικογένεια. «Διάπλασις των Παίδων» είναι αυτή!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Θεατρική διασκευή Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία Σωτήρης Χατζάκης
Σκηνικά – κοστούμια Έρση Δρίνη
Μουσική Θοδωρής Οικονόμου
Χορογραφία Κική Μπάκα
Φωτισμοί Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη Ανδρομάχη Δαυλού
Διανομή:
- Κυρία Καστρίτη: Ντίνα Αβαγιανού
- Γιώργος Μαράνος: Δημήτρης Αλεξανδρής
- Οδυσσέας Καστρίτης: Μελέτης Γεωργιάδης
- Αλέξανδρος Στρατίδης: Αλέξης Γεωργούλης
- Κυρία Δημάδη: Κατερίνα Γιαμαλή
- Ανδρέας Φιλιππίδης: Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος
- Ορέστης Διβάνης: Δημήτρης Γκοτσόπουλος
- Κυρία Πηλίδη: Ανδρομάχη Δαυλού
- Θάλεια Δημάδη: Μαρίνα Καλογήρου
- Αλέξανδρος Πηλίδης: Δημήτρης Καραμπέτσης
- Νάσος Ανάστης: Άλκις Κούρκουλος
- Λένα Μαράνου: Λίλα Μπακλέση
- Ευανθία Αλεξία: Μπεζίκη
- Αριστόβουλος: Αργύρης Παυλίδης
- Στρατηγός Δημάδης: Βασίλης Ρίσβας
- Αμβροσία Ψάθη: Ευδοκία Ρουμελιώτη
- Αθηνά Ανάστη: Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου
- Καίτη Καστρίτη: Δανάη Σκιάδη
- Πολύβιος Δημάδης: Γρηγόρης Σταμούλης
Πληροφορίες για το έργο από το επίσημο site του Εθνικού Θεάτρου:
«Μυστικοί αρραβώνες»
του Γρηγορίου Ξενοπούλου
ΘΕΑΤΡΟ REX – ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»
Ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του Ξενόπουλου σε μια διασκευή του θεατρικού συγγραφέα Άκη Δήμου. Έρωτες, αμφιβολίες, μυστικά και ψέματα μιας Αθήνας που θυμίζει το σήμερα και προκαλεί το ενδιαφέρον του σύγχρονου θεατή.
Στα αθηναϊκά σαλόνια της μπελ επόκ, ο γοητευτικός ζωγράφος Νάσος Ανάστης, είναι περιζήτητος στους κύκλους των φιλότεχνων αστών. Πλούσιοι έμποροι, δικαστικοί, τραπεζίτες, αλλά και όμορφες δεσποινίδες επιδιώκουν τη συναναστροφή του. Ανάμεσα σε αυτές, η νεαρή Θάλεια, του εξομολογείται με τόλμη τον έρωτά της. Στην αλληλογραφία που ακολουθεί ανάμεσά τους, το πάθος δεν μπορεί να μείνει κρυφό. Ο Νάσος ερωτεύεται παράφορα την Θάλεια, και βάζει σε κίνδυνο τον μυστικό του αρραβώνα με την Καίτη. Η επιταγή του καθήκοντος, αλλά και μια μεγάλη παρεξήγηση, οδηγούν τον Νάσο σε μια επιλογή που θα τον βυθίσει στην δυστυχία και θα τον οδηγήσει την καλλιτεχνική μετριότητα.
