Ο Γκόγκολ, ο Καρυωτάκης κι η αναξιοκρατία του Ελληνικού Δημοσίου που τρελαίνει και γάιδαρο   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Ε, λοιπόν ναι, φίλοι μου, εκτός από τις «Βλαβερές συνέπειες του καπνού» δια χειρός ιατροφιλοσόφου Αντωνίου Τσέχωφ (που προφανώς πατάει πάνω στο ιδιοφυές πόνημα του Νικολάι Γκόγκολ «Το ημερολόγιο ενός τρελού»), η ασφυκτική κηδεμονία του λεγομένου μέσου όρου (ή της Κοινής Γνώμης) στα ορμέφυτα...

      Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Ως ενημερωμένος θεατράνθρωπος κι επαρκής κριτικός, είχα δει και την περυσινή εκδοχή του κατά Τζαβέλλαν «Ερωτόκριτου» στο θέατρο «Φούρνος». Με καινούργια διανομή και δραματικότερη σκηνοθετική ματιά, η φετινή παράσταση στο «Studio Μαυρομιχάλη» κατέστησε το λογοτέχνημα αυτό του 17ου αιώνα απολύτως σύγχρονο κι επίκαιρο παρά ποτέ. Γιατί στον καταιγισμό του υλιστικού χυδαίου σεξ, στην...

  Tης  Παρασκευής  Μόλαρη , εκπαιδευτικού, ερευνήτριας, μεταφράστριας   Υπάρχουν, τελικά, βιβλία που, δίχως να το θέλουμε, τα αδικούμε; Αναφέρομαι όχι σε όσα δεν εκτιμήσαμε επαρκώς  αποκρυπτογραφώντας  την ουσία, τα νοήματα και τα  μηνύματά  τους αλλά σε αυτά που είχαν την ατυχία να παραμείνουν αρκετό καιρό (μερικές φορές για χρόνια) στη βιβλιοθήκη μας μέχρι κάποιο απρόβλεπτο έναυσμα να μας οδηγήσει να  ανασύρουμε κάποιο από αυτά από...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Έργα σαν τον «Ριχάρδο τον Γ’» του Σαίξπηρ, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ και τις «Δούλες» του Ζενέ, καθώς βεβαίως και το δραματικό πεζογράφημα «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφκσι, εγγράφονται στη συλλογική δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα του μυστικιστικού ή απόκρυφου χριστιανισμού, όπου ο Σατανάς είναι το δίπολο του Μεσσία κι ο Ιούδας, ως 13ος στο Μυστικό Δείπνο είναι η ασφαλιστική...

Γιώργος Ν. Μανιώτης, «Η τριλογία της Λιτότητας», εκδόσεις Όστρια, σ. 302.   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Ο Γιώργος Μανιώτης είναι σημαίνων, σημαντικός και σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας. Ανθεκτικός μέσα στο Χρόνο, εναργής, αλληλεπιδρών με την περιρρέουσα (ή μήπως θα έπρεπε να πω διαρρέουσα) ατμόσφαιρα της εποχής του, της εποχής μας, των κρίσιμων χρόνων της οικονομικής λιτότητας, που βγάζει στην επιφάνεια όλα τα...

  Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Ελπίζω ο πάντα ευδιάθετος και χιουμορίστας Πάρις Τακόπουλος, μοναδικός κι ανεπανάληπτος, ξεκρέμαστος στο αναρχικό μεγαλοαστικό του χιούμορ, να εκτιμήσει την ανάδραση ενός μέσου και καθόλου συντηρητικού θεατή: το «Γαμοπίλαφο» που είδαμε στο Ίδρυμα Κακογιάννη ήταν φτωχό, αλλά καθόλου πτωχό. Παρά την ευτέλεια και την προχειρότητα σκηνικών και κοστουμιών, που θα μπορούσε να έχει...