Επικήδειος[1]   Στην Έλλη Έμκε     Το τέλος είναι πάντα καλό Όταν η ζωή ήταν πλήρης (βιβλία, τεκνοποιΐα κι αγάπη: Συζυγική, μητρική, πατρογονική, φιλική, συναδελφική, πανανθρώπινη…). Η Ελλούκα μας, η λατρεμένη Έλλη Έμκε, αγάπησε τόσο πολύ Τον πλησίον της Που λησμονούσε ακόμα και τον εαυτό της Ενίοτε, Έτοιμη να υπερασπίσει τους άλλους, Να τους δικαιολογήσει, Να τους γιατροπορέψει, Να τους νουθετήσει, Να τους αθωώσει… Ακόμα κι όταν ουδείς...

Trois  nouveaux  poèmes  de  Emy  Tzoannou  traduits  en  français  par  Paraskevi  Molari, enseignante, chercheur, traductrice. Chants de mer   Là bas,au lointain Aux visions de l ‘inconcevable   Là bas,dans les profondeurs Des  siècles oubliés   Là où la réflexion de la nuit Accoucha de cris de foudre   Là où les nuages tremblants Louaient la bonté   Là où des cantiques célestes Déchiraient les vents immobiles  ...

    Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Τελικά, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, είτε αναδημιουργεί την «Παλιά Αυλή» του Κώστα Χατζηαργύρη και το «Φυντανάκι» του Χορν, είτε εμπνέεται από την Κάρμεν των Μεριμέ-Μπιζέ, είτε επιχειρεί να γίνει ο Τεννεσσή Ουίλλιαμς της Μεσογείου και να πατήσει πάνω στο «Λεωφορείον ο Πόθος» για να εισαγάγει τον μαγικό ρεαλισμό στο ελληνικό θέατρο με τον δικό του ποιητικό τρόπο, ήταν πάντα ένας...

  Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Σε αυτό το έργο, ο εκλιπών ακαδημαϊκός και «πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου» (όπως χαρακτηρίστηκε εν ζωή), ανατρέχει στο «Ημερολόγιο ενός Τρελού» του Γκόγκολ και στις «Βλαβερές συνέπειες του καπνού» του Τσέχωφ, και στήνει έναν τραγελαφικό μονόλογο ενός ανύπαρκτου μετριοκράτη σύγχρονου Έλληνα συν-ραφέα, ο οποίος προσπαθεί μέσα από εταιρείες, γραφεία τελετών και ξεφτιλισμένους...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Η «αποπροσωποποίηση», η «αποστασιοποίηση» κι ο μεταμοντέρνος οίστρος αποδόμησης των πάντων, σε συνδυασμό με μια απολύτως προσωπική μέθοδο θεατρικής εργασίας, που θυμίζει μάλλον «έργο εν εξελίξει» παρά έργον προς κατανάλωσιν, οδήγησαν την Ρούλα Πατεράκη, να παρουσιάσει εαυτόν κι αλλήλους ως «πρόσωπα χωρίς προσωπείο», «ηθοποιούς χωρίς μάσκα» (με εξαίρεση την υπέροχη Παρθενόπη Μπουζούρη, που είναι...

  Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι αυτό το σκοτεινό δράμα του Σκανδιναβού μισογύνη και μισάνθρωπου ίσως Ευριπίδη θα μπορούσε να έχει και κωμικές πινελιές, όμως άκουσα το κοινό της πρεμιέρας να γελάει συχνά-πυκνά (προφανώς ήταν φίλοι της πρωταγωνίστριας) και την Ελληνίδα «Miss Julie» να ακκίζεται, επιδιδόμενη σε πιρουέτες κι ασκήσεις κλασικού μπαλέτου. Βεβαίως ήταν κι αυτό μία άποψη. Κάθε ένας...