Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Η σύγχρονη δουλεία στα χρόνια της Κρίσης, χιλιάδων ανασφάλιστων εργατών (συνήθως οικονομικών μεταναστών) που πληρώνονται «μαύρα», καθιστά ξανά επίκαιρο το μάλλον ξεπερασμένο και ρετρό έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Έτσι νόμιζα, μέχρι που είδα την παράσταση του Πέτρου Νάκου στο θέατρο Altera Pars, με τον ίδιο ως Λάμπρο, σε ένα νεορεαλιστικό περιβάλλον με ασπρόμαυρη αισθητική. Και...
Posts made in Νοέμβριος, 2016
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Ο Πέτρος Νάκος είναι ένας εξπρεσιονιστής, τάχιστος, «νευρικός» σκηνοθέτης, που δίνει τον δικό του ρυθμό στις παραστάσεις που φέρουν την υπογραφή του. Από την άλλη πλευρά, η Μίνα Χειμώνα ταίριαξε μαζί του, γιατί είναι κι αυτή μια υπερκινητική, εκφραστική, αεικίνητη ηθοποιός, με εκπληκτική ορθοφωνία και πλήρη ενορχήστρωση των εκφραστικών της μέσων, έτσι ώστε νομίζεις ότι σε κάθε...
Ένα βραβευμένο νεοελληνικό θεατρικό έργο της Γεωργίας Χιόνη, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Πουσίνη και της ιδίας, με τους εκπληκτικούς νέους ηθοποιούς Μ. Συρίγου, Χρ. Κατσουλιέρης Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Εκπλήσσομαι συχνά ευχαρίστως από τις υγιείς, σεμνές, αθόρυβες και ουσιαστικές δημιουργικές θεατρικές δυνάμεις, αυτές που δρουν «υπογείως» (με τη θετική έννοια – και ο Κουν σε υπόγειες διαδρομές συνάντησε τον Γκάτσο, τον...
Υψηλό θεατρικό κουτσομπολιό για τον Μινωτή, την Παξινού, τον Ρίτσο και λοιπά είδωλα… Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Ο Βασίλης Παπαβασιλείου, καταξιωμένος σκηνοθέτης και βραβευμένος ηθοποιός, κατέληξε στα χρόνια της Κρίσης να γίνει performer, πρώτης τάξεως όμως και υψηλών προδιαγραφών. Δεν ξέρω αν ζήλωσε την δόξα τηλεοπτικών νευροσπάστων (μάλλον όχι), ή αν κατατρύχεται απλώς από την ενσυναίσθηση τη αποτυχίας των...
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Μετά τον κόντρα-ρόλο του στην «Πείνα» του Κνουτ Χάμσουν, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Πέρης Μιχαηλίδης εξερευνά τα βάθη του συλλογικού ανθρώπινου υποσυνείδητου σε μια απροσδιόριστα νοσταλγική συνδημιουργική ανάπλαση του κειμένου. Και λέω νοσταλγική, γιατί αναφέρεται στον προηγούμενο αιώνα με μια υποδόρια πεποίθηση (κυτταρική ίσως κι όχι νοητική) ότι κάθε εκατό χρόνια πριν και καλύτερα. Ο...
