Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Τον Φεβρουάριο τού 2012 είχα δει τον δεξιοτέχνη Νίκο Καλαμό να ερμηνεύει Τακόπουλο στο θέατρο “Τόπος Αλλού” κι εκστασιάστηκα. Τότε έγραψα διθυραμβική κριτική γιατί είπα: “επιτέλους κάτι αντισυμβατικό κι αιρετικό που παίζεται από το 1978 μέχρι σήμερα (ήμουνα νιος κι εγέρασα). Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν με τον αξέχαστο Δημήτρη Οικονόμου κι αργότερα με τον Νίκο Καλαμό στο...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Τα γερά δομημένα έργα που λένε την αλήθεια τού συγγραφέα τους ως μάρτυρα τού καιρού του δεν γερνάνε ποτέ, γιατί όλες οι εποχές είναι ίδιες και η Κρίση είναι συνώνυμη με την ανθρώπινη ύπαρξη σε αυτόν τον δύσκολο πλανήτη. Οι πολιτισμικές-κοινωνικές-οικονομικές-φυλετικές-ερωτικές-θρησκευτικές-ιδεολογικές διαφορές εντείνουν την εγγενή ανθρώπινη αδυναμία να συνυπάρξει με τους άλλους πέρα από μερικά...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Όταν ξαναβλέπεις για πολλοστή φορά ένα έργο κι έχεις την αίσθηση τού καινούργιου, όταν προσέρχεσαι παρθένος στη θεατρική κόλαση και βγαίνοντας από την αίθουσα έχεις την αίσθηση ότι έχεις επισκεφθεί τον παράδεισο, τότε το θέαμα αξίζει και το επί σκηνής δρώμενο επιτελεί τον ψυχ-αγωγικό σκοπό του. Στην εποχή της κρίσης το γέλιο είναι δύσκολη και πολύτιμη υπόθεση. Προϋποθέτει άρση τής συνειδήσεως...

Γράφει ο Χρήστος Ναούμ  Μια παράσταση, πραγματική έκπληξη! Το στήσιμο θύμιζε πολύ Γιαπωνέζικο θέατρο, γι αυτό ανέτρεξα στην ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια. Να, τι γράφει στο αντίστοιχο λήμμα. Το Θέατρο Καμπούκι (歌舞伎) είναι ένα είδος παραδοσιακού Γιαπωνέζικου θεάτρου. Το Καμπούκι είναι γνωστό για την τυποποίηση (στυλιζάρισμα) του δράματος και για τις πολυτελείς ενδυμασίες των ηθοποιών. Το ιδεόγραμμα του Καμπούκι από τα αριστερά προς τα δεξιά...

Από τον θεατρολόγο και  κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Θυμώνουν τα έργα όταν τα βιάζεις. “Κάτι σάπιο υπήρχε πάντα στο βασίλειο τής Δανιμαρκίας”. Αυτή η διαχρονικότητα τής σήψης και τής διαφθοράς, κοινό σημείο όλων των σαρκοβόρων πολιτισμών από τα σπήλαια μέχρι τους ουρανοξύστες αποτελεί και τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τον Σαίξπηρ με τον Χάινερ Μύλλερ. Η ελεήμων κι έντρομη ματιά πάνω στο ανέφικτο τού ουμανισμού σε μια κοινωνία που σκοτώνει ζώα και...