ο μύθος τού αιώνια επαναστατημένου εφήβου, στο θέατρο Παραμυθίας, δια χειρός, φωνής, σώματος και πνεύματος Αλμπέρτας Τσοπανάκη, σκηνοθετημένο από την εμβριθή Μαρίκα Θωμαδάκη, για δεύτερη φορά, φέτος με έκδηλη την ποιητικότητα τού κειμένου, παραπέμποντας στην «Ψύχωση» τής Σάρα Κέιν και στο «1984» τού Όργουελ.

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…

 

Ξαναείδα την κατά Αλμπέρτα Τσοπανάκη «Φράνσις» σε μίνιμαλ εκδοχή φέτος, τής Κρίσεως βοηθούσης και τής Λιτότητος επιτρεπούσης. Δύο γυναίκες ηθοποιοί κι ένας βωβός ανδρικός ρόλος… Τα υπόλοιπα σε εύστοχο video-art τού ιδιοφυούς Τάκη Μελλίδη. Εν αρχή ην ο λόγος και η καλή σημειολόγος του θεάτρου Μαρίκα Θωμαδάκη  τόνισε ως σκηνοθέτις ευστόχως και τα γλωσσικά και τα παραγλωσσικά στοιχεία μιας παράστασης που ρέπει πλέον προς το ποιητικόν, παραπέμποντας βεβαίως στο Ερεβώς κι Εφιαλτικόν της κατά Σάρα Κέιν «Ψυχώσεως» και τού κατά Όργουελ «1984».

 

Πλούσιος κώδικας, θεατρικά εμπλουτισμένος από την πολυεπίπεδη ερμηνείας της Χάριτος Συμεωνίδου, που έδωσε μια άλλη, φιλεύσπλαχνη κι αγαπησιάρα μαμά, που έχει το άλλοθι τής αφέλειας-άγνοιας. Η παραστρατημένη, επαναστατημένη, οργισμένη άτακτη κόρη της η Φράνσις, χρειάζεται κατά την φτωχή της γνώμη συμμόρφωσιν και παραδειγματισμόν… επομένως μια λοβοτομούλα θα της πήγαινε τέλεια μαζί με την καινούργια της γούνα και το χολυγουντιανό χτένισμα. Ανατριχιαστική η Αλμπέρτα Τσοπανάκη στον επώνυμο ρόλο. Ποιητική, αποστασιοποιημένη, φρικιαστικά φρικαρισμένη, ζητάει με αγωνία τον Ύπνο κι ο Ύπνος δεν της χαρίζεται, επιζητεί τη Γαλήνη κι η Γαλήνη τις στέλνει αρουραίους, ανατριχιαστικά έντομα και αηδιαστικά ερπετά να στοιχειώσουν τον ύπνο και τον ξύπνιο της. «Η Κόλαση είναι οι άλλοι», όπως έγραψε ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ στη «Ναυτία» του. Σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε πάμπολλες άλλες μικρο-μεσοαστικές περιπτώσεις, για την ευγενή κόρη η Κόλαση είναι η μάνα της, ο οργουελικός ψυχίατρος φερέφωνο του «συστήματος», οι δεσμοφύλακες και λοιπά. Όμως για την ταλαίπωρη αυτή ύπαρξη ο πραγματικός της εχθρός, ο ανίκητος είναι «οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες, ο θυμωμένος Ποσειδώνας» που «κουβανεί μες την ψυχή της, που η ψυχή της στήνει εμπρός της»… Όλ’ τα άλλα είναι φτηνή κοινωνιολογία κι επίπεδο θέατρο (εννοώ τη σχετική φιλολογία για την «αλλοτρίωση» του ατόμου στην κοινωνία…).

 

Σημαντικό θέαμα, σπουδαία παράσταση, ανατριχιαστικά καλοί οι ηθοποιοί: Αλ. Τσοπανάκη, Χ. Συμεωνίδου, Μ. Μαυρίδης. Κατάλληλο άνω των 15 ετών (όχι μόνον ημερολογιακών…)

 

Ατμοσφαιρικό το θεατράκι τής οδού Παραμυθίας που προσπαθεί κάθε χρόνο εναγωνίως να επιβιώσει μέσα στην Κρίση, διοργανώνοντας κάθε χρόνο φεστιβάλ νέων δημιουργών και καλλιτεχνών, όπου βρίσκουν βήμα να απλώσουν τη φωνή τους όλοι τής κατεστημένης τέχνης και ψευτο-κουλτούρας οι αποκλεισμένοι, οι «εκτός των τειχών» των επισήμων φληναφημάτων που πασάρονται σε συσκευασία δώρου με ξαναχρησιμοποιημένο σελοφάν από την ανακύκλωση περιττωμάτων.

 

Μπράβο στα «παιδιά» τού θεάτρου τής Οδού Παραμυθίας. Επιτελούν ηρωικό πολιτιστικό έργο, ερευνούν και μελετούν εν θερμώ τα κοινωνικά φαινόμενα και στοιχειοθετούν έναν αδιάψευστο καθρέφτη – μάρτυρα τής ταραγμένης εποχής μας.

 

Όσο για εκείνο το περίφημο «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», έχει και λαμβάνει σε αυτή την παράσταση νέες κι ανοίκειες πτυχές.

 

Ακόμα κι εσείς που είδατε και ξαναείδατε και ματαείδατε την περυσινή «Φράνσις» δεν θα πλήξετε, όσες φορές κι αν τη δείτε φέτος. Προλαβαίνετε!!!

 

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

http://www.athinorama.gr/theatre/performance/fransis-10055387.html

 

Φράνσις

Ψυχολογικό Δράμα τής Αλμπέρτας Τσοπανάκη
Διαρκεια : 90 ‘
Σκηνοθ.: Μ. Θωμαδάκη
Ερμηνεύουν: Αλ. Τσοπανάκη, Χ. Συμεωνίδου, Μ. Μαυρίδης. Κατάλληλο για θεατές άνω των 15 ετών.

Η επαναστατημένη και αντισυμβατική Φράνσις καταλήγει σε ψυχιατρικό άσυλο όπου βιάζεται, κακοποιείται και τελικά υπόκειται σε λοβοτομή.