σε σκηνοθεσία Μαρίας Φραγκή φιλοξενεί το Φεστιβάλ Ρεματιάς 2019 – Νύχτες Αλληλεγγύης την Κυριακή 28 Ιουλίου.

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Μου αρέσουν οι χαμηλόφωτες και υπόκωφες παραστάσεις, ειδικά από τότε που γνώρισα τον αινιγματικό Claude Regy σε ένα θέατρο του Παρισιού, που μόλις μετά το πρώτο εικοσάλεπτο καταλάβαινες πως η παράσταση είχε αρχίσει κι εξελισσόταν καλπάζοντας.

 

Το παταγώδες και το εκτυφλωτικό με απωθούν. Προτιμώ να ακούω τον λόγο τον ποιητικό συντροφιά με φυσικούς ήχους, όπως ο γκιώνης και το θρόϊσμα των φύλλων ευκαλύπτου και αείλανθου που είχαν στοιχειώσει τη Ρεματιά Χαλανδρίου χθες, στο αρχαίο προάστιο της Φλύας, όπου υπήρχε κι ο μόνος γνωστός ναός της τρίμορφης Εκάτης και ιερατείο που υποστήριζε αυτή την προ-ολύμπια χθόνια λατρεία. Η μαγεία είναι ένα ζητούμενο στην Τέχνη και στη ζωή, ειδικά στον αποστεωμένο από πνευματικότητα μετατεχνολογικό υλιστικό πολιτισμό μας, που μόνον πολιτισμός δεν είναι.

Αυτό είναι και το θέμα της Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, που ούσα στον Διαφωτισμό προβλέπει μέσα από το πασιφανές αυτό κείμενό της περί των κακών συνεπειών της φιλαργυρίας, προβλέπει λέγω το αδιέξοδο ενός ανθρωποκεντρικού ρασιοναλισμού και προσπαθεί να καυτηριάσει την χρηματοθηρία και την παντοκρατορία του ατομικισμού εις βάρους του κοινού οφέλους, εδώ εις βάρος και της οικογενείας της ιδίας, ως ελαχίστου κοινωνικού κυττάρου.

 

Βεβαίως, πάντα οι κρίσιμες και μεταχμιακές εποχές θεοποιούσαν τον Πλούτο. Κι όπως διαβάζω σε ένα graffiti της οδού Μαυρομιχάλη, στη γειτονιά μου, στη Νεάπολη Εξαρχείων: «δόξα τω θεώ, έχουμε λεφτά». Εμείς, βεβαίως, λεφτά δεν έχουμε, έχουμε όμως πνεύμα και το χαρίζουμε αφειδώς αντί να το πουλάμε.

Αυτή η παράσταση ήταν υποτονική, όπως ίσως και το ελάττωμα που ήθελε να ψέξει η μακρινή σ’ εμάς συγγραφέας. Ίσως σε ένα κλειστό θέατρο «ιταλικού τύπου» να απέδιδε τα μέγιστα, όμως με την κυρία πίσω μου να μασουλάει πατατάκια σαν πεινασμένο κουνέλι, να βάζει τα παπούτσια της στην πλάτη μου και να δίνει και «μαθήματα πολιτισμού», εεε, αυτό πάει πολύ!!! Κάθε χώρος έχει το κοινό του και η σύνθεση του κοινού καθορίζει το τελικό θεατρικό αποτέλεσμα, αφού το κάθε θέαμα αποτελεί πράξη συνδημιουργίας, συνενοχής, συμμετοχής, συν-ανάσας όλων των παρισταμένων. Απαξαπάντων.

 

Θα ήθελα να το ξαναδώ σε ένα άλλο θέατρο, κλειστό και σιωπηλό, υπό το φως ελαχίστων κηρίων. Και χωρίς αγενείς κυρίας και κυρίους, βεβαίως. Μέχρι τότε επιφυλάσσομαι…

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Info:

 

https://www.culturenow.gr/o-filargyros-tis-elisavet-m-martinegkoy-sto-festival-rematias/

 

Τη θεατρική παράσταση Ο Φιλάργυρος της Ελισάβετ Μουτζάν – Μαρτινέγκου σε σκηνοθεσία Μαρίας Φραγκή φιλοξενεί το Φεστιβάλ Ρεματιάς 2019 – Νύχτες Αλληλεγγύης την Κυριακή 28 Ιουλίου.

51

Η Ελισάβετ Μουτζάν – Μαρτινέγκου ανήκει στη λόγια δραματουργία, μεταξύ Νεοελληνικού Διαφωτισμού, προεπαναστατικής ατμόσφαιρας και ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους. Το έργο της, Ο Φιλάργυρος, αποτελεί εξαιρετικό δείγμα μιας εποχής ενώ αγγίζει με προσωπικό, ιδιαίτερο τρόπο, ένα από τα πιο συνηθισμένα μοτίβα στο παγκόσμιο θέατρο, τη φιλαργυρία και τις συνέπειές της. Η εποχή που γράφει το πρωτότυπο έργο της η Ελισάβετ Μουτζάν – Μαρτινέγκου είναι ιδιαίτερα σημαντική για πολλούς λόγους ως προς την κοινωνική και ιστορική στιγμή της Ελλάδας, ενώ παράλληλα η πρωτοτυπία και δεινότητά της σημαντικής Επτανήσιας αναδεικνύουν το κείμενο του «Φιλάργυρου» σε εξέχουσας σημασίας δραματουργία για τον σύγχρονο θεατή.

Το ενδιαφέρον μιας σύγχρονης ανάγνωσης αυτού του κειμένου πηγάζει από τη διαχρονικότητα της θεματολογίας και της επεξεργασίας των βασικών μοτίβων της κωμωδίας. Η νεαρή δραματουργός Ελισάβετ Μουτζάν – Μαρτινέγκου αυτονομείται απολύτως σε σχέση με τα προηγούμενα έργα γύρω από το ίδιο θέμα και σχεδιάζει με τόλμη μια σκοτεινή κατάσταση που δεν αφορά μόνο στον κεντρικό ήρωά της αλλά και στους υπόλοιπους ήρωες του έργου, το οποίο διαδραματίζεται στη Ζάκυνθο. Η τόλμη της δικής της εκδοχής για το τέλος του δυνάστη πατέρα είναι μοναδική ενώ φωτίζει με θαυμαστό τρόπο όλα τα πρόσωπα και ιδίως την απεγνωσμένα επαναστατημένη Μέλουσα, σύζυγο του τσιγκούνη Σέλημου, δημιουργώντας ένα σημαντικό είδος γυναικείας θεατρικής γραφής πολύ νωρίς.

Διάρκεια: 75΄ (χωρίς διάλειμμα)

Advertisement

Συντελεστές:

Δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία: Μαρία Φραγκή
Σκηνικά – κοστούμια: Άννα Μαχαιριανάκη
Μουσική επιμέλεια: Μαρία Φραγκή
Μουσική διδασκαλία: Γιάννης Βρυζάκης
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Κίνηση: Νερίνα Ζάρπα
Φωτογραφία: Αναστάσης – Παναγής Μελέτης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τάσος Ζιάκκας
Παίζουν: Βασίλης Βλάχος, Τάσος Ζιάκκας, Λεονάρντο Θίμο, Δανάη Καλαχώρα, Επαμεινώνδας Μουντζουρέας, Κλεοπάτρα Ροντήρη

H παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Αντί εισιτηρίου

Αντί εισιτηρίου στις παραστάσεις με ελεύθερη είσοδο προαιρετική συνεισφορά σε τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης για το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου, το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Χαλανδρίου και για τις δομές αλληλεγγύης στους πρόσφυγες.

Σημειώνεται ότι στο Θέατρο της Ρεματιάς υπάρχουν οριοθετημένες θέσεις για ανάπηρα και εμποδιζόμενα πρόσωπα, ύστερα από πρωτοβουλία της Κίνησης Αναπήρων Καλλιτεχνών, καθώς και τουαλέτα αναπήρων. Η πρόσβαση για άτομα με κινητικές βλάβες είναι δυνατή με αυτοκίνητο μέχρι το χώρο του θεάτρου όπου υπάρχουν δύο θέσεις στάθμευσης αναπηρικών οχημάτων