%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7 της  Κατερίνας  Βεργετάκη

 

%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%b7

σε  γαλλική  απόδοση  της Παρασκευής  Μόλαρη, εκπαιδευτικού, ερευνήτριας, μεταφράστριας MA LLCER Νεότερη Ελληνική Ιστορία Université Paul Valéry Montpellier  3

******

Η Κατερίνα Βεργετάκη ζει και εργάζεται στον Βόλο. Τα τέσσερα ποιήματά της που μεταφράζονται εδώ στα γαλλικά είναι από την ποιητική συλλογή της «Φυλαχτό»

( Εκδόσεις «Ηρα Εκδοτική», Βόλος, 2014 ).

******

« Σκέψεις «

Στους διαδρόμους του μυαλού μου, τριγυρίζουν

ξάγρυπνες σκέψεις σαν υπνοβάτες

θολώνουν το νου μου κι οι αυταπάτες

που ακροπατώντας σιγοψιθυρίζουν.

 

Εικόνες μιας άλλης ζωής μου θυμίζουν

που’ χουν γίνει της χαράς λαθρεπιβάτες,

σκέψεις, στ’ άλογα του νου, αναβάτες

τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου, αγγίζουν.

 

Σκέψεις, τη θάλασσα του νου μου, ανταριάζουν

κι εγώ στην τρικυμία καραβοκύρης

τα όνειρά μου, καράβια, θωρώ να βουλιάζουν.

 

‘Ωρες, με τα κύματα των σκέψεων παλεύω

και μες στο νου μου είν ’ η γαλήνη μουσαφίρης

ούριος άνεμος και πρίμα ταξιδεύω.

 

 

 « Pensées «

 

Dans les couloirs de ma tête

errent des pensées éveillées telles que des somnambules

mon esprit troublé par les illusions

qui chuchotent marchant sur la pointe des pieds.

 

Elles me rappellent des images d’une autre vie

devenues des passagers clandestins de la joie

pensées, cavaliers des chevaux de l’esprit

touchent les cordes sensibles de mon âme.

 

Pensées, faisant agiter la mer de mon esprit,

et moi capitaine en pleine tempête

je regarde couler les bateaux, mes rêves.

 

Pendant des heures,je me bats contre les vagues de mes pensées

Et dans mon esprit la sérénité est invitée

Vent en poupe et voyage vent arrière.

******

» Ηλίου εγκώμια «

 

Στα φτερά του ορίζοντα στέκω

Και του ήλιου εγκώμια πλέκω

Σαν τον βλέπω αυγή ν’ ανατέλλει

Και της Δύσης να παίζει το τέλι.

 

Και πιασμένες η Δύση κι η Ανατολή

αδελφές απ’ το χέρι βαδίζουν

μονοπάτια στου ήλιου τη ρότα

που τη γη μας σαν χάδι αγγίζουν.

 

Τα ταξίδια τους φέρνω στο νου μου

κι ηλιαχτίδα θα ήθελα να’ μαι

σαν σε σύμπαν παράλληλου κόσμου

με τον ήλιο , τη γη να γυρνάμε.

 

» Eloges du soleil «

 

Arrimée sur les ailes de l’orizon

Je fais des éloges du soleil

Le voyant se lever à l’aube

Et jouer le fil de fer du Couchant.

 

Levant et Couchant tenus par la main

marchent comme des soeurs

sur les sentiers de la route du soleil

qui touchent notre terre comme une caresse.

 

Je me souviens de leur voyages

désirant être une rayon de soleil

telle dans un univers d’un monde parallèle

parcourant la terre avec le soleil.

******

» Χρυσαχτίδα «

 

Μες στη νύχτα περπατούσα

δυο φιλιά σου αναζητούσα

μα τα βρήκα σε μιαν άκρη

και τα πότιζε το δάκρυ.

 

Κοντοστάθηκα και είδα

την μορφή σου λυπημένη

σα να σ’ είχε χαϊδεμένη

του καιρού η καταιγίδα.

 

Σα να σ’ είχε αγκαλιάσει

με αγάπη ο χειμώνας

και να πάγωσε ο χρόνος

τη στιγμή κάποιας εικόνας .

 

Σε πλησίασα για να ’βρω

μια του ήλιου χρυσαχτίδα

να φωτίσω την ελπίδα

και της σκέψης σου το μαύρο.

 

» Rayon d’or «

 

Marchant dans la nuit

je recherchais deux baisers de toi

mais je les ai trouvés sur un coin

arrosés par la larme.

 

Je me suis arrêté et j’ai vu

ta figure attristée

comme si la tempête

t’avait caressé.

 

Comme si l’hiver

t’avait  embrassé avec amour

et comme si le temps a gelé

l’instant de quelque image.

 

Je me suis approché de toi

pour trouver une rayon d’or du soleil

pour éclairer l’espoir

et le noir de ta pensée.

 

******

 

» Ωδή στο παιδί «

 

Γεννήθηκες και γέννησες στο νου μου, την ελπίδα

έκλαψες και το κλάμα σου, χαρά ’γινε του κόσμου

κι ο πρώτος σου ανασασμός, η ευωδιά του δυόσμου.

 

Σ’ αγκάλιασα και αγκάλιασα μαζί σου, όλο τον κόσμο

σε φίλησα και φίλησα, ζωής το Θείο θάμα

κι απ’ τη δροσιάς σου ,της δροσιάς εγεύτηκα το νάμα.

Σαν άνοιξες τα μάτια σου, γίναν ευθύς για μένα

ήλιοι, φεγγάρια ολόγιομα κι άστρα μαλαματένια.

Σ ’ ανάθρεφα, σε φρόντιζα μ ’όλη μου την αγάπη

και σε νανούριζα γλυκά, σε κούνια φιλντισένια.

 

Μεγάλωνες, μεγάλωνε κι εμένα η χαρά μου

που από σπόρος έγινες, ευωδιαστό λουλούδι

κι άκουγα με το κλάμα σου, το πιο όμορφο τραγούδι.

Γεννήθηκες και γέννησες, εσύ, τα όνειρά μου.

 

» Ode à l’enfant «

 

Tu es venu au monde faisant naître en moi l’espoir

tu as pleuré et tes larmes sont devenues la joie du monde

et ton premier souffle, le parfum de la menthe sauvage.

 

Je t’ai embrassé, embrassant avec toi le monde entier

je t’ai donné des baisers, baisant ainsi le saint miracle

et de ta fraicheur, j’ai gouté le flot de la fraîcheur.

tes yeux ouverts, ils sont devenus toute suite pour moi

des soleils, des pleines lunes, des étoiles d’or.

Je t’élevais prenant soin de toi de tout mon coeur

je te berçais tendrement dans un berceau en ivoire.

 

Tu grandissais, faisant grandir ma joie

et de graine, tu es devenu fleur parfumée

la plus belle chanson, celle de t’entendre pleurer.

Tu es venu au  monde faisant naître, toi, mes rêves.

 

******