Μία παρεξηγημένη ταινία που αξίζει να προσεχθεί ιδιαίτερα:

«Ο άνθρωπος του Θεού» της Γελένα Πόποβιτς  με τον εκπληκτικής αληθοφάνειας Άρη Σερβετάλη στο ρόλο του κυνηγημένου από τους Γραμματείς και Φαρισαίους της Εποχής του, του αυθεντικού, του θαυματοποιού, του υπερβατικού Αγίου Νεκταρίου. Δίπλα του, σε σημαδιακούς ρόλους οι πρωταγωνιστές  Μίκι Ρουρκ και Αλεξάντερ Πετρόφ, αντάμα με μια πλειάδα Ελλήνων ηθοποιών σε χαρακτηριστικούς ρόλους, που αφήνουν έντονο το μετείκασμά τους στην οθόνη του μυαλού και της ψυχής μας. Γιατί αυτή είναι η βασική σύγκρουση αυτής της ταινίας: ο πραγματισμός των εμπόρων και των ρασιοναλιστών οπαδών της Δυτικής Σκέψης και η μαγική αντίληψη της ζωής των «ανατολιτών» που χωρίς πίστη στο Θείον δεν μπορούν να αντέξουν τα καθημερινά βάσανα και να επιτύχουν την φιλοσοφημένη αποδοχή της εγγενούς χαρμολύπης.

Οι επίσημοι κριτικοί κινηματογράφου βιάστηκαν να δώσουν στην ταινία ελάχιστα αστεράκια, προκαταλαμβάνοντας ίσως το πλατύ κοινό, όμως όσοι αντιστάθηκαν σε Σειρήνες και Κασσάνδρες πηγαίνοντας να δουν αυτή την εμβληματική ταινία, θα εκπλαγούν ευχαρίστως, γιατί μήτε σεναριακά κενά θα ανακαλύψουν, μήτε αφηγηματικές «κοιλιές», μήτε αναιτιολόγητες διαφοροποιήσεις στον ρυθμό, στην αισθητική ή στην θεματική… Αντιθέτως, όλα συνεκτικά, όλα όμορφα, όλα απλά και σοφά διατυπωμένα. Η επιστροφή στη Φύση, η ανάγκη περιορισμού της υπερκαταναλωτικότητας, της απληστίας, της αλλοφροσύνης για την απόκτηση υλικών αγαθών είναι τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά επιτακτική, αφού η κλιματική αλλαγή θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την όποια μορφή ζωής στη γη… Τα πρόσφατα εξαγριωμένα στοιχεία της Φύσης στρέφονται αμείλικτα ενάντια στον Άνθρωπο που παρασιτεί καταναλώνοντας αλόγιστα τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του πλανήτη, εξαντλώντας τα ενεργειακά και φυσικά του αποθέματα, λες και θα ζήσουμε μόνο μία μέρα επί πλέον στην γη, λες κι έχουμε έτοιμα τα διαστημόπλοιά μας για να μεταναστεύσουμε αλλού… Άνθρωποι, άνθρωποι… ο λόγος, ο βίος και το παράδειγμα του ασκητικού Αγίου Νεκταρίου είναι μονόδρομος αν θέλετε να επιβιώσετε στις χιλιετίες που θα έρθουν και θα είναι ιδιαίτερα δύσκολες για τους καλομαθημένους. Μήπως γι’ αυτό χτυπάνε αυτή την ταινία, γιατί τους υπενθυμίζει ότι πρέπει επιτέλους να αφήσουν την τεμπελιά της πολυθρόνας και του καναπέ τους και να ξαναϊδρώσουν ποτίζοντας την γη;

Εκπληκτική η εικόνα που σας επισυνάπτω και δείχνει το κοφίνι το γεμάτο πέτρες που μάζεψε ο άγιος ασκητής εξημερώνοντας την γη αλλά και την ανθρώπινη ψυχή. Το παράδειγμά του ανεξίτηλο στις καρδιές μας.

Ζούμε σε εποχές αγριότητας, βιαιότητας, επιθετικότητας, πλεονεξίας, ασυδοσίας, εγκληματικότητας, ατιμωρησίας. Η Νέμεσις καιροφυλακτεί και η Δίκη ακονίζει ήδη το πελέκι της πάνω από τα κεφάλια μας. Καιρός είναι να επανεφεύρουμε την αγάπη, την ενσυναίσθηση, την κατανόηση, τον διάλογο, την αποδοχή του διαφορετικού, την παραδοχή της επίγειας ανθρώπινης συνθήκης έτσι ώστε να μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάσταση και να αφήσουμε έναν καλύτερο κόσμο πίσω μας κι όχι ακόμα έναν κατακαημένο πλανήτη…

Και το θέμα εδώ δεν είναι ο χριστιανισμός, η προπαγάνδα, το δόγμα, οι εκκλησιαστικοί κανόνες και τα λογικά μέτρα και σταθμά. Το θέμα εδώ είναι η αυθεντικότητα των πηγαίων συναισθημάτων όπως αναβλύζουν από την αγνή ανθρώπινη καρδιά, όταν αφήνεται να εκφραστεί, ελεύθερη από δυνάστες, απαλλαγμένη από φόβητρα. Ο τρόμος είναι ο χειρότερος εχθρός στον αγώνα για την Φώτιση κι ο Άγιος Νεκτάριος, κατασυκοφαντημένος και κυνηγημένος, πάμφτωχος και εξαντλημένος όσο ζούσε, κέρδισε το στοίχημά του με την αθανασία και μας διδάσκει τώρα ήθος, αν όχι και μέτρο. Όχι, όχι μέτρο. Η πίστη του είναι άμετρη και η αγάπη του για τους εχθρούς του παράλογη. Είναι όμως ο μόνος δρόμος για τα μεμονωμένα άτομα να υπερβούν το εγώ τους και να επιτύχουν την απόλυτη ένωση με το Θείον, την μόνη Ζωοδόχο Πηγή αιώνιας γαλήνης, ουράνιας και επίγειας.

Αγαπώ αυτόν τον άγιο από την πρώτη στιγμή που επισκέφτηκα την Αίγινα. Με καθόρισε η ανθεκτικότητά του στα κάθε λογής εμπόδια, η αδιατάρακτη πορεία του παρά τις τόσες παγίδες που έστηναν στο διάβα του οι ελάχιστοι, οι μέτριοι, οι ελλειμματικοί… Τα ίδια έζησαν και ο Μεγάλος Αλεξανδρινός Ποιητής Καβάφης, κι ο αδικημένος Ευριπίδης κι ο κατασυκοφαντημένος από το Ιερατείο της εποχής του Αισχύλος.

Τελικά, το σκοτάδι που εμφιλοχωρεί εντός μας μπορεί να γλυκάνει με την καλλιέργεια των υψηλών αξιών και να πάψει να πολλαπλασιάζεται εκπεμπόμενο εκτός μας. Η προβολή στις οθόνες του κόσμου ας είναι φωτεινή. Ο Μεσαίωνας δεν έχει μέλλον. Η καινούργια Αναγέννηση μάς περιμένει. Ας πολεμήσουμε όλοι μαζί γι’ αυτό. Ας παλέψουμε. Τα τέκνα του Φωτός, χωρίς μίσος για τους ψευδομένους (όπως θα έλεγε ο Καβάφης), αλλά μαχητικοί απέναντι στα απολυταρχικά τέκνα του Σκότους. Κι ας γίνει αυτή η διαμάχη τελική, να ανασάνει η γη, να ανασάνουν τα δέντρα, τα φυτά κι όλα τα ζωντανά πάνω σε αυτόν τον παράδεισο που λέγεται Γαία -Πανγαία-Παναγία…

Πηγαίνετε να δείτε αυτή την ταινία, αποτέλεσμα της τίμιας δουλειάς φωτισμένων ανθρώπων, που ευελπιστούν να απαλύνουν την αρνητική ενέργεια στην οικουμένη μεταβολίζοντάς την σε θετική.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΦΘΟΝΙΑ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ, ΥΓΕΙΑ για όλες και για όλους μας. Ειδικά για τους εχθρούς μας…

 

Κωνσταντίνος Μπούρας ταπεινός…