laskari2_3

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Όταν το έχεις το δραματικό τάλαντο, όταν το ένστικτο της σκηνής καταλαμβάνει κι ενδυναμώνει όλα τα κύτταρα του κορμιού σου, τότε η ζωή γίνεται θέατρο κι η πιο απλή αλληλουχία καθημερινών πράξεων αποκτά μιαν άλλη βαρύτητα. Η Ζωή Λάσκαρη είναι ιερό τέρας υποκριτικής δεινότητος (εντός κι εκτός σκηνής). Είναι αυθεντική, είναι μοναδική, είναι απαρόμοιαστη, είναι αμίμητη, είναι από μόνη της ένα θεατρικό έργο εν εξελίξει. Υπάρχει με κάθε ίντσα του κορμιού της, ανεξαρτήτως κοστουμιού, μακιγιάζ, περιβάλλοντος. Είναι μια συνεπής καλλιτέχνις, αφοσιωμένη του Διονύσου, Μαινάς και Βακχίς όταν χρειαστεί, όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα το απαιτεί. Μακριά από τη Ζωή Λάσκαρη ο μικροαστισμός, η υποκρισία, τα φληναφήματα. Είναι μετέωρο χωρίς σκιά, μας θυμίζει πώς θα έπρεπε να είμαστε όλοι μας, αν θέλουμε να λεγόμεθα Άνθρωποι (με Άλφα κεφαλαίο). Γι’ αυτό είναι κι η μακροβιότερη σταρ του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Καθόλου ακριβοθώρητη, δεν μασάει τα λόγια της, δεν μιλάει με το «στραγάλι στο λαιμό», δεν έχει καμία σχέση με την αστική «πολιτική ορθότητα». Είναι ένα φαινόμενο, αυθεντικό, ποιητικό κι αξιαγάπητο. Εγώ, προσωπικώς, την λατρεύω από την πρώτη φορά που την είδα εκτός σκηνής. Τα ματάκια της έπαιζαν με την καθαρότητα ενός αιλουροειδούς, που όσο κι αν το θέλει, δεν μπορεί να κάτσει καλά, να παίξει την ήμερη, ηρεμία δεν υπάρχει στο ταλέντο, στον θεϊκό οίστρο. Όταν αφυπνισθεί η ιερά ενέργεια της κουνταλίνι και διατρέξει τη σπονδυλική στήλη με την ταχύτητα της πυρκαγιάς σε δάσος αποξηραμένο, ε, τότε ο άνθρωπος γίνεται αυτό που υπονοεί ο Σεφέρης: «τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους»; Κι αν σήμερα πλέκω τον ύμνο μιας προσωπικότητας, είναι γιατί απεχθάνομαι το ψέμα και την υποκρισία, απεχθάνομαι το δήθεν, κι επιμένω στο «δια ταύτα»…

 nyfh-kouragio1           Στην κωμωδία του Νϊκου Μουτσινά «Νύφη κουράγιο» που παραπέμπει ίσως αμυδρά στην ταινία του 2005 “Monster in Law” με τις εκπληκτικές Jane Fonda Jennifer Lopez και τον πανέμορφο Michael Vartan, σε αυτό το έξυπνο κείμενο με τις κοφτές ατάκες, η Ζωή Λάσκαρη και μόνο με την παρουσία της έδωσε έναν τόσο γοργό, που παρακολουθούσες την παράσταση απνευστί, χωρίς καν να συνειδητοποίηση την παρέλευσιν του αδυσώπητου Χρόνου… Αυτό δεν είναι το ζητούμενο στην τέχνη του Διονύσου; Να ξορκίσουμε τον Χρόνο κι ως εκ τούτου το Θάνατο;

 Λάσκαρηπρεμιέρα           Γεμάτη νεύρο, πειστικότητα, αληθοφάνεια, η Ζωή Λάσκαρη απέδωσε το γκροτέσκο του ρόλου της σαν μια απλή, καθημερινή, συνηθισμένη ιστορία, από αυτές που κρυφακούμε στους φωταγωγούς ή στις διπλανές πόρτες των αστικών διαμερισμάτων. Αυτό κι αν είναι δεξιοτεχνία! Το σουρεαλιστικό να γίνεται ρεαλιστικότατο και το υπερβολικό καθημερινότητα αφόρητη. Αυτό είναι τέχνη κι όχι κάτι άλλες ψευτοκουλτουριάρικες απόπειρες να μασάμε τα λόγια μας και να διανθίζουμε το τίποτα με βαρύγδουπες σιωπές, καμουφλάροντας το κενό με μπόλικη υπαρξιακή αγωνία-ανία.

           νύφηκουράγιο Καταπληκτική η Βίβιαν Κοντομάρη στο ρόλο της γραμματέως-συνοδού-μπάτλερ-αμπιγιέζ-άλτερ έγκο της πετυχημένης αδίστακτης αμοράλ δικηγόρου, που δεν διστάζει να ξεστομίσει: «Μα υπάρχει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα»;

           νύφηκουράγιο2 Υπέροχη κι απολύτως μετρημένη στο ρόλο της άτυχης νύφης η κόρη της Ζωής, η Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου. Μια ηθοποιός με εσωτερικότητα, με γνώση του ρυθμού, με πηγαίο ένστικτο δραματικής οικονομίας, με μια εκφραστική δεινότητα που αντανακλάται σε όλη την ύπαρξή της (κληρονομιά από τη μανούλα της).

            Επαρκείς στους ρόλους τους, αν και κάπως σχηματικοί, ακολουθώντας προφανώς τις επιταγές του σκηνοθέτη και συγγραφέα Νίκου Μουτσινά, οι καλοί κι εξαίρετοι ηθοποιοί: Βασίλης Μπαξεβάνης, Κωνσταντίνος Ζαμπάρας,
Σύνθια Μπατσή, Δημήτρης Τσέλιος.

            Διασκέδασα μια χαρά και ξεμαύρισε η ψυχή μου από τα δεινά της Κρίσης. Λησμόνησα για λίγο όλες τις συμφορές του κόσμου που βαραίνουν την ποιητική ψυχούλα μου πιότερο κι από το φορτίο του Άτλαντα κι έφυγα δυναμωμένος κι αισιόδοξος για να αντιμετωπίσω τα σημεία και τέρατα της καινούργιας εβδομάδας που έρχεται οσονούπω (ποτέ δεν καθυστερεί).

            Σταρ σαν τη Ζωή Λάσκαρη είναι περιουσία και εθνικό μας κεφάλαιο. Οφείλουμε να τις τιμούμε και να τις αγκαλιάζουμε με όλη μας την αγάπη. Κι αυτό κάνω κι εγώ σαν τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος του Θεάτρου και του Πολιτισμού.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου:

http://www.zoelaskari-theatre.gr/main/%CE%BD%CF%8D%CF%86%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF

Από 13 Νοεμβρίου στη Θεατρική Σκηνή “Ζωή Λάσκαρη” του Πολυχώρου “Αθηναΐς”

Μια νύφη, μια πεθερά και η προαιώνια σύγκρουσή τους. Η ιστορία μιας μάνας που διεκδικεί συνεχώς τον γιο της, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σύντροφό του, που μάχεται πεισματικά όποιο ον τολμήσει να διεκδικήσει την προσοχή και την αγάπη του.

13 Νοεμβρίου, η “Νύφη κουράγιο” κάνει πρεμιέρα και μια βιτριολική πεθερά (Ζωή Λάσκαρη), ξεκινά να βασανίζει μια αθώα νύφη (Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου). Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος, ο Νίκος Μουτσινάς. Γράφει, σκηνοθετεί, καθοδηγεί ευρηματικά και συντονίζει με κέφι μια ξεκαρδιστική κωμωδία.

Η Ζωή Λάσκαρη, έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του θεάτρου (από Κακογιάννη, Βολανάκη, Βουτσινά μέχρι Άντολφ Σαπίρο) και έχοντας αφιερώσει 31 χρόνια στο ρεπερτόριο, με δύσκολα, μα κερδισμένα στοιχήματα, αυτήν τη χρονιά, επιστρέφει στην κωμωδία. Γέλιο, έξυπνο χιούμορ, μια καλή παρέα πάνω στη σκηνή κι ένα σπινθηροβόλο κείμενο.

Η Ζωή στη σκηνή

Η Ζωή Λάσκαρη ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι το 1966, εντυπωσιάζοντας με τις πρώτες εμφανίσεις της στα έργα: “Μιας πεντάρας νιάτα” των Γιαλαμά – Πρετεντέρη, “Η παγίδα” του Pομπέρ Τομά και “Βαθιά γαλάζια θάλασσα” του Ράτιγκαν. Το εκτυφλωτικά γοητευτικό κορίτσι σαγήνευε τα πλήθη με την εξωπραγματική ομορφιά του και το ξεχωριστό υποκριτικό του στυλ.

Το κοινό τη λάτρεψε και την αγκάλιασε ολόθερμα στα “Μαριχουάνα Στοπ”, “Εραστές του ονείρου”, “Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο”, “Πώς να κερδίσετε τον άντρα σας”, “Ξυπόλητη στο Πάρκο”, “Η κυρία του Μαξίμ”.

Γεμίζει ασφυκτικά τα θέατρα, όταν ακολουθούν τα “Φρύνη, η εταίρα”, “Παντρεύομαι τον άντρα μου”, “Εγώ, εσύ και ο άλλος”, “Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές”, “Μις Πέπσι” κ.α.

Η τελευταία φορά που πρωταγωνιστεί σε κωμωδία είναι το 1984, με το έργο του Μπιλ Μάνχοφ, “Η Ντόρις και ο γυαλάκιας”.

Από το 1990 και μετά, ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στην μεγάλη θεατρική επιτυχία “Καινούρια Σελίδα” του Νηλ Σάϊμον και το 1994 ο Ανδρέας Βουτσινάς στο “Ορφέας στον Άδη” του Τέννεση Ουίλιαμς.

Ακολουθούν: “Τρελοί για έρωτα” του Σαμ Σέπαρντ, “Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ” του Άλμπι, “Τρεις ψηλές γυναίκες” του Άλμπι, “Τρωάδες” του Ευριπίδη, “Το μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα” του Eυγένιου Ο’ Νηλ, “Η συνάντηση” του Νάντας, “Σκηνές Γάμου” και “Ευαίσθητη Ισορροπία” του Άλμπι, “Διαμάντια και μπλουζ” της Λούλας Αναγνωστάκη, “Άλμα Μάλερ” του Ρον Χάρτ, “Ρόουζ” του Μάρτιν Σέρμαν και “Ωραία Xρόνια” του Xάρολντ Πίντερ.

Η μεγάλη πρωταγωνίστρια Ζωή Λάσκαρη, φέτος, επιστρέφει -μετά από τριανταένα χρόνια- στην κωμωδία.

Παίζουν:
Ζωή Λάσκαρη
Βίβιαν Κοντομάρη
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος και η
Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός σκηνογράφου: Τζίνα Ηλιοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Αγγελική Πουλή
Βοηθός φωτιστή: Μαριάντζελα Σεφεριάν
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη, Χάρης Χιώτης

Θεατρική σκηνή “ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ” του Πολυχώρου ΑΘΗΝΑΪΣ

Καστοριάς 34-36 & Ιερά Οδός, Βοτανικός – 2103477878

Ημέρες, ώρες παραστάσεων και τιμές εισιτηρίων:

Πέμπτη, 21.00, 15€ Κανονικό
Παρασκευή, 21.00 13€ Γενική είσοδος
Σάββατο, 21.00, 16€ Κανονικό
Κυριακή, 19.00, 16€ Κανονικό
Φοιτητικό 12€, Ανέργων 8€
Ατέλειες (δεκτές Πέμπτη)