BIRDY2πέτροςΝΑΚΟΣστέφανοςΚΑΚΑΒΟΥΛΗΣ

 

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ

 

Στις εποχές της Κρίσης οι άνθρωποι αναγκάζονται να υπερβούν τα όριά τους. Οι καλλιτέχνες είναι εξ ορισμού «μεθοριακά» άτομα, που ζουν πέρα από τις συνήθεις νόρμες, εξοικειωμένοι με την αδιάκοπη υπαρξιακή κρίση, ελαστικοί και «πλαστικοί» στο έπακρο. Πηγαίνοντας σχεδόν κάθε βράδυ και σε άλλη θεατρική σκηνή, οφείλω να επισημάνω έστω κι επιγραμματικά ορισμένες ερμηνείες άξιες για βραβείο.

ΕΛΙΝΑΡΙΖΟΥbitchboxer

Στην αίθουσα Black Box του Ιδρύματος Κακογιάννη, που επιτελεί ένα ασυμβίβαστο ποιοτικό έργο, δίνοντας βήμα σε νέες φωνές του καλλιτεχνικού μας στερεώματος, απόλαυσα την εκπληκτική Ελίνα  Ρίζου σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου στο αποσβολωτικό έργο της Charlotte Josephine “Bitch Boxer”. Μονόλογος; Ναι. Ελάχιστα σκηνικά, μόνο κάποια requisites. Όμως η ηθοποιός-ορχήστρα με το καλογυμνασμένο σώμα, σχολίασε, αυτοσαρκάστηκε, υπερέβη τα όριά της, ως ολυμπιονίκης στην τέχνη του Διονύσου και καταχειροκροτήθηκε.

BIRDY1petrosNAKOSstefanosKAKAVOULIS

Στο θέατρο “Altera Pars” της Μίνας Χειμώνα και του Πέτρου Νάκου, ο βραβευμένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και ποιητής Στέφανος Κακαβούλης, έδωσε μια τραγικά αντιπολεμική ερμηνεία του έργου “Birdy” του Ουίλλιαμ Γουώρτον, σε σκηνοθεσία του συμπρωταγωνιστή του Πέτρου Νάκου και σε μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ. Ο σιωπηλός, σχεδόν αυτιστικός κρατούμενος, που αποδρά σε ένα δικό του φανταστικό σύμπαν, μιμούμενος τα πουλιά, επανέρχεται στη ζωή των «φυσιολογικών» ανθρώπων, χάρη στην επιμονή του πιστού του παιδικού φίλου. Η αγάπη μας λευτερώνει, η αγάπη μας λυτρώνει, η αγάπη μας δικαιώνει.

ΙΩΑΝΝΑΜΑΚΡΗκαιομένη

Στο θέατρο «Σημείο» απολαύσαμε την εκφραστική Ιωάννα Μακρή στον υπαρξιακό μονόλογο «Καιομένη» του Γιον Φόσσε, σε σκηνοθεσία του πολύ έμπειρου και ικανώτατου Νίκου Διαμαντή, μετάφραση Αντώνη Γαλέου, και με την πολύτιμη συμβολή του Γιώργου Πάτσα στη διαμόρφωση του σκηνικού χώρου, όπου χορεύει ο Γρηγόρης Γαϊτάνος θυμίζοντάς μας τον Νιζίνσκυ, και συμμετέχουν παντομιμικά, καλυμμένοι με πανιά ο Σταύρος Γιαννακόπουλος και η Φεντερίκα Σανταρέλλι.

Στο ατμοσφαιρικό «Αγγέλων Βήμα» παρακολουθήσαμε το πρώτο έργο του Φεστιβάλ με τον εύστοχο τίτλο «Έξι Εγκλήματα ζητούν συγγραφέα». Η Νίνα Ράπη έγραψε τις πολιτικά ακραίες «Άγριες νότες». Ενδιαφέρον κείμενο, οργουελλικό, που θυμίζει το αφανές μέχρι πρόσφατα αριστούργημα του Τεννεσσή Ουίλλιαμς «Όχι για αηδόνια». Από τους τέσσερις άξιους ηθοποιούς ξεχώρισε ο Τσιμάρας Τζανάτος στο ρόλο του Φύλακα. Ερμηνεία αξιομνημόνευτη, υπερβάλλουσα του κειμένου.

studioμαυρομιχάληΛΕΙΑΒΙΤΑΛΗ

Τελευταία, αλλά όχι έσχατη, άφησα την ερμηνεία του Γιώργου Νινιού στο «Ζεϋμπέκικο» της Λείας Βιτάλη, που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη. Ένα στέρεο κείμενο, ρεαλιστικό μέχρις εξουθενώσεως, μελοδραματικό μέχρις υπερβάσεως, συγκινητικό έως κλαυσίγελου, που θα παίζεται για πολλά χρόνια. Ο Γιώργος Νινιός τραγουδάει, υποδύεται, αυτοσαρκάζεται και ψάλλει έναν ύμνο στη ζωή, που αξίζει να τη ζούμε ακόμα και μέσα στην Κρίση, ειδικά μέσα στην Κρίση. Γιατί τι άλλο είναι η ανθρώπινη κατάσταση, εκτός από μια διαρκή πάλη δυνάμεων μέσα μας κι έξω μας;

Για το βραβείο της καλύτερης συλλογικής θεατρικής ερμηνείας προκρίνεται η Ομάδα VASISTAS και η Αργυρώ Χιώτη στο έργο «Αίματα» του Ευθύμη Φιλίππου, όπως ανέβηκε στη φιλόξενη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» του Ιδρύματος Ωνάση. Βία (λεκτική) που σου κόβει την ανάσα, παρωδία του κιτς, αναζήτηση του λεκτικού στα γλωσσικά και στα παραγλωσσικά σημεία ενός θεάματος που προκαλούσε ποικίλες αντιδράσεις αλλά δεν περνούσε απαρατήρητο, όχι λιγότερο από γροθιά στο στομάχι.

Στον αντίποδα, το χιλιοερμηνευμένο «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού σε σκηνική ερμηνεία του Δήμου Αβδελιώδη στο θέατρο «Θησείον» με τον Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο και τη Ρένα Κυπριώτη. «Εν αρχή ην ο λόγος», επανατελετουργοποίηση της κίνησης, μινιμαλιστικό σκηνικό, υποδηλωτικοί φωτισμοί που παραπέμπουν στο θέατρο σκιών. Στα όρια μεταξύ αναλογίου και παραστατικών τεχνών, καθηλώνει τον θεατή έως τελικού χειροκροτήματος.