Ο Θάνατος …μας πάει πολύ, στα ζοφερά χρόνια τής Κρίσης

%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b7%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%b1%ce%b5%cf%80%ce%b5%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%86%ce%b1 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Στα πλαίσια του 3ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ, υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και με Καλλιτεχνική Διεύθυνση από την καλή θεατρική συγγραφέα Λεία Βιτάλη, πήγα για πολλοστή φορά έμπλεος ελπίδων στο Αγγέλων Βήμα και δεν διαψεύστηκα όταν κάθησα σε μια γωνιά να παρακολουθήσω το νεότευκτο και νεοπαγές πρωτόλειο έργο ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ της Φρίντας Μιράμπιτα (Χαράς Κιούση). Προς τι το ψευδώνυμο; Στα χρόνια του Διαδικτύου και της ηλεκτρονικής διακτινίσεως εις το χωροχρονικό ασυνεχές, όλοι γνωρίζουν όλους, οπότε η χρήση ψευδωνύμων (αν δεν γίνεται για λόγους ηχητικής καλοφωνίας) θυμίζει περασμένες εποχές κι άλλα ήθη. Είναι με άλλα λόγια παλιομοδίτικη. Παρ’ όλ’ αυτά μόνον σαν εκζήτηση και ναρκισσιστική απόπειρα προσελκύσεως προσοχής μπορώ να το δω, εφηβικό φαινόμενο, ένα μέσα στα τόσα, συχνά στο νεοελληνικό θέατρο…

Χαρακτηρίζω το έργο πρωτόλειο, γιατί παρά την έκπαγλη πρωτοτυπία του και την φιλοσοφική σκληρότητα κι ωμότητά του, έχει δραματουργικά κενά και μελοδραματικές-ποιητικές εκτονώσεις του θυμικού σκηνικών προσώπων και θεατών. Αυτές οι «τρύπες» στο υφαντό της γραφής το έκανε έτσι που να μην μπορείς να το χαρακτηρίσεις «κρουστό»… Αλλά παρ’ όλα αυτά διασώθηκε χάρη στην εκπληκτικά ανατριχιαστική και ποιητικώς ωμή Ελένη Φίλιππα, άξια για βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου. Τι ηθοποιός! Δίπλα της ο Τάσος Μπλάτζιος, στον μάλλον περιθωριακό κι άτεχνο από δραματουργικής πλευράς δεύτερο ρόλο του, κατάφερε να αποφύγει το απλό παραγέμισμα της μονότονης εν πολλοίς σκηνικής δράσης και να δημιουργήσει έναν κινηματογραφικό παππού αξιομνημόνευτο, παρά την ιδιωματική εκφορά του λόγου από τον καλόν αυτόν ηθοποιό, που την ενσωμάτωσε όμως εύστοχα στο ρόλο του, χάρη στην σκηνική εμπειρία και στην θεατρική ευλεξία του.

Δεν θα πω τίποτα για τα υπόλοιπα (σκηνικά-κοστούμια-μουσικές), αφού η ηθοποιός, Η ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ έκλεψε την παράσταση. Θα μπορούσε να παίξει και μόνη της γυμνή, σε μια άδεια σκηνή, με ένα άσπρο διάχυτο φως χωρίς να χάνει τίποτα το θέαμα από την ουσία του.

Τελικά, ο Θάνατος …μας πάει πολύ στα χρόνια της ζοφερής Κρίσης που βιώνουμε όλοι εκόντες-άκοντες. Καλούμαι να παρακολουθήσω μιούζικαλ, πρόζα, ποιητικές βραδιές, εκθέσεις, περφόρμανς, χάπενινγκ με …νεκραναστημένους. Μήπως καταλήξαμε σε ένα έθνος …ζόμπι και δεν το έχουμε καταλάβει;

Παρ’ όλα αυτά, το πανάρχαιο ερώτημα του Ανθρώπου για το Επέκεινα δεν έχει βρει ακόμα μια εύλογη, ικανοποιητική απάντηση. Ούτε κι από αυτούς που γύρισαν πίσω. Φαίνεται ότι την ώρα που κάνει reset η ψυχοσωματική ύπαρξη μπλέκεται πάλι στα επτά πέπλα της Ίσιδας-Σαλώμης και φοράει το πανί στα μάτια για να παίξει το κρυφτούλι της στον πλανήτη Γη…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.aggelonvima.gr/blank-vywpb

3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού

Καλλιτεχνική Διεύθυνση Φεστιβάλ:  Λεία Βιτάλη

ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ

της Φρίντας Μιράμπιτα (Χαράς Κιούση)

30.1 έως 7.3.2017

κάθε Δευτέρα και Τρίτη

στις 19.00

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία:

Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Σκηνικά – Κοστούμια:

Τόνια Αβδελοπούλου

Video Art:

gcldp Γιώργος Συμεωνίδης – Άρτεμις Σταθάκου

Φωτισμοί:

Βαγγέλης Μούντριχας

Φωτογραφίες:

Αγγελίνα Παγώνη

 

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:

Ελένη Φίλιππα

Τάσος Μπλάτζιος

 

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό: 12 ευρώ

Άνεργοι / Φοιτητές / άνω 65 ετών: 8 ευρώ

Ατέλεια: 5 ευρώ

 

 

Η ιστορία μιας γυναίκας που επιστρέφει στη ζωή από το θάνατο. Όταν όλα γίνουν ανάμνηση, η ζωή λογοδοτεί στο θάνατο και ο θάνατος στη ζωή.  Ποιες είναι οι συγκυρίες και οι συμπτώσεις που καθιστούν κυρίαρχη δύναμη τη ζωή, στο ακατάλυτο του θανάτου;

 

Το έργο αναφέρεται στην αξιοπρέπεια της ύπαρξης, στην πίστη στον συνάνθρωπο, στη χαρά και την απόλαυση της ζωής μέσα από τη γνώση της απόλυτης αλήθειας.

 

Ποιος όμως μπορεί να σηκώσει το βάρος της;