Ο Σεφέρης μακριά από την αράχνη τού Χρόνου την «κυκλοδίωκτον»

 

Στον καθηγητή Παναγιώτη Α. Ροϊλό

 

«Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του,

το δικό του θάνατο,

που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον

και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή»[1] (μας),

Όμως εσύ Γιώργο Σεφέρη

Είσαι τώρα μακριά από την

Αράχνη τού Χρόνου

Την «κυκλοδίωκτον»[2] κατά Ανδρέαν Κάλβον,

Εκείνον που έλεγες πως δεν έγραφε σωστά

Τα ελληνικά…

Μα τι είναι πρέπον

Και τι πέρα από το μέτρο.

Ποιος ορίζει τι

Σ’ αυτή τη χώρα

Πέρα από τη Δίκη και τη Νέμεση βεβαίως,

Έλα μου όμως που είναι γεμάτη Κρέοντες

Κι Ετεοκλείδες και Πολυνείκες φυσικά…

Σφύζει το έδαφος

Από το φιδίσιο λύγισμα

Τών Ερινύων

Κι όλα τής γης τα τρωκτικά

Εδώ μαζεύτηκαν

Να ροκανίζουν φρέσκια σάρκα

Ζεστό αίμα να πιούν

Άγουρα σώματα να κατασπαράξουν,

Κακή ώρα όπως στους αιμοβόρρους γίγαντες

Τού Γκόγια,

Τους αινιγματικούς «Γίγαντες τού Βουνού»

Κατά Πιραντέλλο

Κι όχι εκείνους τους ροδοπέταλους κορμούς

Τών Τιτάνων από τη Γιγαντομαχία

Που η Αθηνά τους απειλεί

Με τα ερπετά-βέλη που τους εξαπολύει…

 

Μακριά από την αράχνη

Του χωροχρόνου,

Κέρδισες τώρα τη δική σου αθανασία

Και συνεχίζεις αγχέμαχος να μας εμπνέεις

Με τη σοβαρότητα θλίψης

Απελπισμένης…

 

Και πώς να ευελπιστείς

Σε μια Ελλάδα

Συνώνυμη τής Κρίσης

Από τα πανάρχαια χρόνια

Πριν καν διαμορφωθεί

Τής ελληνικότητας συνείδηση.

 

Αθήνα, 8/7/2017, εγκαίνια της έκθεσης Γιώργου Σεφέρη με τίτλο «Οταν το φως χορεύει, μιλάω δίκαια»

στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, όπου μίλησε ο εμπνευσμένος κι ευλογημένος από τις Μούσες Παναγιώτης Α. Ροϊλός.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

 

 

[1] Γιώργος Σεφέρης, από το ποίημα «Η τελευταία μέρα».

[2] Ανδρέα Κάλβου, «Ωδή Τρίτη. Εις Θάνατον»: Υιέ μου πνέου σαν μ’ είδες / ο ήλιος κυκλοδίωκτος, / ως αράχνη, μ’ εδίπλωνε / και με φως και με θάνατον / ακαταπαύστως.