από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Στο ατμοσφαιρικό θεατράκι, το Studio Κυψέλης, παρακολούθησα «Το Δαχτυλίδι του Λεονάρντο» για 3η συνεχή χρονιά (!!!) με άλλη διανομή και παραλλαγμένη σκηνοθεσία, που έρεπε αυτή τη φορά προς τα comics και την ψηφιακή εικονική πραγματικότητα (σημεία των καιρών – ευτυχώς!). Το έργο αυτό του Rick Elice είναι διαχρονικό γιατί αφορά την ομοερωτική επιθυμία, το υπαρξιακό κενό, τη ματαιοδοξία ή φιλοδοξία του Ανθρώπου, από την Αναγέννηση έως σήμερα. Το πολύτιμο δαχτυλίδι που σχεδίασε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι γίνεται σύμβολο χαμέρπειας αλλά κι ανωτερότητας, χρησιμεύει ως νόμισμα για υπόγειες συναλλαγές, ενέχυρο ή τρόπαιο. Κι όλ’ αυτά, μέσα στην προσκαιρότητα των σχέσεων και το φευγαλέον του Έρωτος, ειδικά όταν αφορά και στοχεύει άτομα του ιδίου φύλου, πολυοργασμικά, οργιαστικά και μεγαλοφυή, ή κοινά, κοινότοπα και «φτηνά». Όμως, ο ουμανισμός του καλού θεατρικού συγγραφέα δεν κρίνει, δεν κατακρίνει, αλλά ούτε κι αθωώνει. Παρατηρεί κι αποδίδει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Η στέρεα δραματική δομή χάρισε στον σκηνοθέτη Γιώργο Λιβανό ένα ευρύ πεδίο δράσεως-αυτοσχεδιασμού-αποδόσεως, με αποτέλεσμα λαμπρό, προκλητικό, τροφή για σκέψη, αλλά ουδέποτε χυδαίο. Η Ομότιμος Καθηγήτρια Θεατρολογίας Χαρά Μπακονικόλα στο βιβλίο-πρόγραμμα επισημαίνει ορθώς ότι: «Το γυμνό ή “ντυμένο” στο θέατρο δεν αποτελεί κριτήριο για την αξιολόγηση της παράστασης ούτε για την πρόσληψη της θεματικής του έργου». Σωστά. Η αισθητική και ηθική του θεατή, δεν «γαργαλιέται» από αυτή την παράσταση. Γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Φυσικά και όχι. Η υπαρξιακή αγωνία του πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά και τα πέη των άλλων, αυτό είναι το θέμα. Ο Έρωτας ως θρησκεία και μεταφυσική. Με τις απαραίτητες ανθρώπινες τραγι-κωμικές πινελιές. Απολαύστε την παράσταση, ακόμα κι αν την είδατε τις δύο προηγούμενες χρονιές. Δεν θα χάσετε. Θα εμπλουτιστείτε πολλαπλώς.