Επιτέλους, διαδραστικό θέατρο, σύγχρονο και νεοπαγές στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζώνυ Ντόναχο, σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη, με την χαριτωμένη και εύπλαστη Μελίνα Θεοχαρίδου.
γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Λατρεύω τους νέους ανθρώπους όταν τολμούν και ρισκάρουν. Οι μεγάλοι, οι πετυχημένοι, οι σοβαροφανείς, οι ξερόλες, οι ανασφαλείς, ας επαναπαύονται στις δάφνες τους. Σε αυτή την παράσταση συναντιώνται ενθουσιώδεις νεαροί ή νέοι ενθουσιώδεις καλλιτέχνες-δημιουργοί-ερμηνευτές, από τον Αντώνη Γαλέο που φιλοτέχνησε τη μετάφραση, το δίδυμο Ιόλη Ανδρεάδη-Άρης Ασπρούλης που υπογράφει (και κάνει) τη σκηνοθεσία, την χαριτωμένη κι εύπλαστη, ευγενικά αυταρχική και επιτηδευμένα αβέβαιη Μελίνα Θεοχαρίδου στο ρόλο της animatrice, σε αυτό το δύσκολο διαδραστικό (με το κοινό και τους θεατές) έργο των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζώνυ Ντόναχο, όπου απαριθμούν χιλιάδες λόγους κι αιτίες αποφυγής της αυτοκτονίας και της απόλαυσης κάθε χαράς που έχει να προσφέρει η ζωή, ή κάθε χαράς που επινοούμε για να κρατηθούμε από τη Ζωή. «ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» είναι συχνά-πυκνά γλυκερά, συναισθηματικά, παγερώς αδιάφορα, που δεν μπορούν από μόνα τους να κρατήσουν στη ζωή ούτε σαλιγκάρι που διασχίζει κάθε πολυσύχναστη εθνική οδό με νταλίκες… όμως αυτή ακριβώς η τραγική προσπάθεια του Ανθρώπου να κρατηθεί από μικρο-πράγματα για να αποφύγει τη μεγάλη, την αρχετυπική σύγκρουση με το Φόβο του Θανάτου, απαιτεί τη συμμετοχή του θεατή για να ολοκληρωθεί και να μην συντελεστεί ερήμην του. Μία και μόνη ένσταση: θα προτιμούσα να είναι πιο χαλαρή και λιγότερο νοησιαρχική-ρασιοναλιστική η εκτέλεση της κατά άλλα πρωτότυπης ιδέας. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν σκονάκια-χαρτάκια με έτοιμα τσιτάτα για τους ακαμάτες και τεμπέληδες θεατρόφιλους. Θα προτιμούσα να λέγανε δικά τους πράγματα, να αυτοσχεδίαζαν περισσότερο, να τολμούσαν καλύτερα, να ριψοκινδύνευαν χωρίς σωσίβια και μαξιλαράκια… Αλλά αυτό είναι μια προοπτική για τη σύγχρονη δραματουργία, που εγώ ο ίδιος προτίθεμαι να πάω πάρα πέρα και να συμβάλλω εμπράκτως σε αυτόν τον γόνιμο προβληματισμό για τη διαδραστική Τέχνη του αμέσου μέλλοντός μας.
Μην την χάσετε αυτή την παράσταση. Είναι πραγματικό ό,τι πιο «μοδέρνο» μπορείτε να δείτε!
Κωνσταντίνος Μπούρας
