(αμάν τίτλος!)
Στο Beton7 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Θεατρικές Συνθέσεις V
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με τη διαδικασία του «ελεύθερου συνειρμού» και καταχρώμενοι απασών τών μοντερνίστικων και μεταμοντέρνων ελευθεριών, οι φιλότιμοι καλλιτέχνες απάλλαξαν τους θεατές από την ανάγκη χρήσεως αγχολυτικών και υπνωτικών ουσιών, αφού κάπου μεταξύ χαλαρού ονείρου και light-εφιάλτη κύλησε μια ήσυχη βραδιά (μίας ώρας και κάτι…) ανάμεσα σε παιδιά και έφηβους (με τη δασκάλα τους) που δεν κατάλαβα αν ήταν ωδείο, σχολείο για παιδιά-ευφυΐες ή πρώτο έτος σχολής ψυχολογίας. Όπως και να έχει το όλον κολλάζ ήταν παντελώς αψυχολόγητο και ασύνδετο, η ανάγκη ενεργοποιήσεως της συνδημιουργικής παρουσίας του θεατή αδήριτος κι εν τέλει, μαζί με την ελληνική ποίηση και τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, θα φτάσουμε να καταστήσουμε αναξιόπιστο και το σύγχρονο ελληνικό θέατρο και να μην πατάει «κουτσή κουρούνα» στις θεατρικές και παραθεατρικές αίθουσες (έτσι λέμε τώρα σπίτια, γκαράζ, αποθήκες, υπόγεια, γκαρσονιέρες και δώματα…).
Τι να σας πω; Μόνο ένα. Με 360 παραστάσεις που βλέπω το χρόνο έχω εξασφαλίσει μια μόνιμη υπνηλία (προς χειμερία νάρκη φτάνει), χαμηλή πίεση, χαμηλό ζάχαρο, φυσιολογικές χοληστερίνες και τριγλυκερίδια. Γιατί, λίγο το θεωρείτε; Η θεραπευτική δύναμη της Τέχνης. Αφού φανταστείτε, αν τύχει και δω (σπανίως) καμία καλή παράσταση που με κρατάει ξύπνιο, βλαστημάω την ατυχία μου που δεν είχα διαβάσει πριν τις κριτικές [ποτέ δεν διαβάζω πριν…] και πήγα να δω το αριστούργημα χάνοντας τον ύπνο μου στη ζεστή αίθουσα με χαμηλωμένα τα φώτα και κάποιους να περνοδιαβαίνουν σαν φαντάσματα στο όνειρό μου…
Αυτά αγαπητοί φίλοι μου, για σήμερα. Ελπίζω να σας διασκέδασα και να μην έθιξα κανέναν. Δεν ήταν στις προθέσεις μου. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα αποκαρδιώσει εμπροθέτως νεαρούς και φερέλπιδες καλλιτέχνες. Άντε να δούμε πού θα μας βγάλει αυτό το λούκι τής Κρίσης! Εκτός από τα αυγά και τα πασχάλια (που ήδη χάσαμε) θα απολέσουμε και την Αισθητική μας! Κι ως γνήσιος εστέτ, αυτό είναι κάτι που με πειράζει περισσότερο κι από την πείνα ή τον Θάνατο. Έρρωσθε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.beton7.com/index.php/el/programma/theatrikes-parastaseis/item/1089-babagiagka.html
Η Μπάμπα Γιαγκά, το σκοτεινό τρυγόνι και ο γλάρος
Η παράσταση έχει βασιστεί στην ρώσικη λογοτεχνική αφήγηση που ξεκινάει από τα λαϊκά παραμύθια και φθάνει ως τα διηγήματα του Τσέχωφ, του Αντρέγιεφ και του Γκόρκι. Η επιλογή των κειμένων έγινε από γνωστά , εμβληματικά έργα που έχουν γράψει οι πρωτοπόροι της ρώσικης λογοτεχνίας με άξονα το παιδί και την φυσική και πνευματική του υπόσταση στην κοινωνία. Τα κλασικά λαϊκά παραμύθια «πνευματικές εξερευνήσεις που αποκαλύπτουν πώς βλέπουμε τη ζωή, πώς τη νιώθουμε ή πώς είναι μέσα μας», κατά τον Μπρούνο Μπετελχάιμ, έχουν διαποτίσει το έργο των ρώσων δημιουργών. Οι ήρωες της ρώσικης παράδοσης , «ταιριάζουν με αρχέτυπα ψυχολογικά φαινόμενα, εκφράζουν εσωτερικές συγκρούσεις και υποδεικνύουν τον τρόπο να λυθούν». Ειδικά όταν οι πρωταγωνιστές είναι μικρά παιδιά και έφηβοι, όπως στην παράστασή μας, κατανοούμε πόσο λειτουργικό είναι το παραμύθι για τη φαντασία και για την προσωπικότητά τους. Μέσα από μια σκηνική ανάγνωση με μουσική και ονειρικές σκηνές, το κάθε παραμύθι που έχουμε επεξεργαστεί «μεταδίδει το μήνυμα ότι οι δυσκολίες της ζωής είναι αναπόφευκτες, απρόσμενες και συχνά άδικες, αλλά όποιος δεν λιγοψυχήσει και εξελιχθεί, κυριαρχεί σε όλα τα εμπόδια». Στην σύνθεση αυτή με του μύθου με τη λογοτεχνία αναπτύσσονται ζητήματα κακοποίησης παιδιών, παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης αλλά και παιχνίδια και προσδοκίες των μικρών ηρώων που ζουν με το όνειρο να καταφέρουν το αδύνατο, όπως οι δικοί τους αγαπημένοι ήρωες των παραμυθιών.
Στην σκηνή συναντιέται το όνειρο με τον εφιάλτη, οι αναμνήσεις με το παρόν και ο χρόνος διαθλάται συμπαρασύροντας και το χώρο.
Η δυστυχία, η δυσκολία και τέλος η βεβαιότητα ότι ίσως να μην ζήσουμε όπως αυτοί «καλά κι’ εμείς καλύτερα», αλλά «θα ζήσουμε», είναι μια νοητή ευθεία, γεμάτη ποίηση και θέατρο, τα οποία αποτελούν ένα προσιτό, χρήσιμο και κυρίως ευχάριστο υλικό για παιδιά και εφήβους . Ειδικά στις μέρες μας όπου αναδεικνύεται πιο επιτακτικό από ποτέ να αποδοθεί στα παιδιά και στους εφήβους η ζωή που τους πρέπει, το έργο προβληματίζει με την διαχρονική ομοιότητα σε συνθήκες και αποτελέσματα.
Σύνθεση κειμένου – Σκηνοθεσία: Μαρία Φραγκή
Σκηνικά – Κοστούμια: Σάντρα Στεφανίδου
Σχεδιασμός ήχου / μουσική: Άννα Μουζάκη
Βίντεο / Εικαστικές δημιουργίες: Αναστάσης-Παναγής Μελέτης
Παίζουν: Νικολέτα Γκριμέκη, Νερίνα Ζάρπα, Γιώργος Πέππας, Γιώργος Ρουστέμης, Σάντυ Σπυρίδη
Παραστάσεις: Φεβρουάριος 13, 14, 20, 21 και Μάρτιος 6, 7, 13, 14, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεατρικές Συνθέσεις V στο Beton7
Είσοδος: 10€ | Φοιτητικό, Ανέργων 5€
Online κρατήσεις στο www.beton7.com ή στο 2107512625
ΤΗΛΕΦΩΝO ΓΙΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ: 6972290814
Beton7, Πύδνας 7, 11855 Βοτανικός
