Ολόγλυπτα/αμφίγλυπτα/παράγλυπτα/υπόφωτα/περίβλεπτα/αμφίβλεπτα/διάβλεπα. Τρισδιάστατη ζωγραφική σε επάλληλα φύλλα (layers) κατάλληλα φωτιζόμενα.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Τεχνολογία δεν είναι μονόδρομος κι αν είναι δεν τείνει μόνον προς τα εμπρός, αλλά ανακεφαλαιώνει, αναμορφώνει, αναδημιουργεί τεχνικές κατακτήσεις τού παρελθόντος με τις γνώσεις τού παρόντος και την σοφία τού μέλλοντος σε υπέρ-προ-ανάληψη.
Από τις προ εξηκονταετίας πολλαπλώς επιστρωμένες κάρτες με την ψευδαισθητική αίσθηση τού βάθους έως τα πασίγνωστα layers των ψηφιακών προγραμμάτων σχεδίασης και απεικόνισης δεν είναι και τόσο μακρύς ο δρόμος (για τους άνω των εξήντα).
Όσο κι αν αρεσκόμεθα στην ευκολία τής άϋλης εικονογράφησης πάντα υπάρχει και θα υπάρχει [όσο δεν υποπίπτουμε εις την μήνιν των ΝΟΗΜΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ] η ΑΝΑΓΚΗ τού ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΥ, του απτού, του «πραγματικού» εν τέλει, με βάθος και βάρος.
Πολυπρισματικές απεικονίσεις τού δισδιάστατου οδηγούν σε συνειρμικές φιλοσοφικές αναζητήσεις περί επιστημονικότητος των παραλλήλων διαστάσεων, οι οποίες ναι μεν αποδεικνύονται μαθηματικώς δεν διευκρινίζονται όμως αισθητικώς (όχι ακόμη, όχι πριν την πλήρη ανάπτυξη, θέση σε πλήρη λειτουργία και χρήση των κβαντικών υπολογιστών, που θα επεξεργάζονται δεδομένα με ασύλληπτες εισέτι ταχύτητες).
Αυτή η αναδρομική ναυτία, ακόμα κι όταν δεν γίνεται νοσταλγία, επιτείνει το εγγενές άγχος του κενού και την υπαρξιακή κενότητα τού σύγχρονου ανθρώπου μεσούσης τής τετάρτης τεχνολογικής επαναστάσεως.
Είμαστε τα εργαλεία, είμαστε οι σκέψεις μας, είμαστε οι επιλογές μας που καθορίζουν τις χρήσεις υλικών και ανθρώπινων πόρων.
Το μυθολογικό στοιχείο και η «θρησκευτική σκέψη» δεν είναι προνόμιο τού πρωτογόνου ανθρώπου. Ναι μεν ο λεγόμενος «ερπετοειδής εγκέφαλος» λειτουργεί ακόμα στη βάση και στο κέντρο τού κρανίου μας εξασφαλίζοντάς μας την επιβίωση, όμως έχει ήδη «επιχωματωθεί» από αλλεπάλληλα στρώματα πολιτισμικής αλλοτριώσεως. Το φάρμακο είναι η Τέχνη, ευήνεμο λιμάνι όλων των διαφορετικών που αντιστέκονται και προτιμούν να πηγαίνουν ενίοτε αντίθετα στο ρεύμα (όπως οι πέστροφες) στα γλυκά νερά των ορμητικών ποταμών, που φέρνουν τα λιωμένα χιόνια από απάτητες αόρατες βουνοκορφές.
Όταν σταματήσει η Τέχνη να μας ξαφνιάζει και καταστεί ένα μουσειακό αντικείμενο μελέτης (όπως τόσα άλλα) τότε θα έχουμε χάσει τη μάχη με τα τεχνολογικά δημιουργήματά μας και τα ασυναίσθητα ρομπότ θα έχουν κατακυριεύσει την γην.
Μέχρι τότε απολαμβάνουμε επισταμένες επανατελετουργοποιήσεις τού απτώς ορατού.
Στην πρωτότυπη αυτή εργασία τής Καθηγήτριας Εικαστικού μπορείς να ανακλαστείς κι εσύ μέσα στον ούτως ή άλλως ρευστό «πίνακα», που έχει βάθος και συναπαρτίζεται από αλλεπάλληλες στρώσεις δισδιάστατων απεικονίσεων. Η παραμικρή κίνηση στον χώρο αλλάζει το φαίνεσθαι και τα φαινόμενα αποκτούν μια διάσταση ονειρική που αποκαλύπτει το είναι κρύβοντάς το ταυτόχρονα. «Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί» κατά τον «σκοτεινό» Ηράκλειτο. Αλλά και η αληθινή Τέχνη δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι προφανής [η αρχαία σημασία τής λέξης «προφανής» είναι συνώνυμη με το «αμύητος, αφελής, πρωτοβάθμιος»].
Η εποχή τής Μεγάλης Μητέρας Θεάς έφτασε. Η Μαία/Ρέα/Αφαία/Γαία θα επιστρέψει ως Νέμεσις και θα επαναφέρει τον πλανήτη στην παραδείσια Αφθονία. Η στεατοπυγική μορφή που λατρευόταν παντού στη Μεσόγειο και διασώθηκε στην Μάλτα είναι κάτι ευρύτερο από την μητριαρχία, την γυναικοκρατία και από τον φεμινισμό ακόμα.
Είναι η ορφική αντίληψη για τον ανένοχο Έρωτα, τον συμπαντικό, που συνέχει τα πάντα, τα συντηρεί και τα συγκρατεί στις λελογισμένες και δίκαιες τροχιές τους.
Τελικά, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε επαναστατεί ο επιστημονικός υλισμός είτε παίρνει τα πάνω της η θηλαστική θρησκοληψία μας, χωρίς την συνεργασία και των δύο ημισφαιρίων τού εγκεφάλου, χωρίς την σφαιρική αντίληψη τού Κόσμου μήτε Ελευθερία μήτε Δικαιοσύνη μήτε Αδελφοσύνη μήτε Αρμονία-Αλήθεια-Ομορφιά μπορούν να επιτευχθούν. Αρκετά λατρέψαμε την ασχήμια και θεοποιήσαμε το τερατώδες μέσα μας. Δεν είμαστε μόνο αυτό. Είμαστε Φως καθηλωμένο στην ύλη, σε αργές ταχύτητες περιδινούμενον.
Όσο για τα φαινόμενα και την Φύσιν, όπως ιριδίζουν οι ηλιακές ακτίνες στην επιφάνειας μίας παραβολικής πομφόλυγος [κοινώς «σαπουνόφουσκας»] έτσι στροβιλιζόμαστε κι εμείς σε ένα αδιανόητο «γαϊτανάκι» που μας φυλακίζει στο τετραδιάστατο κλουβί μας [σαν πολικές αρκούδες σε ζωολογικό κήπο των τροπικών].
Η Πέμπτη διάσταση είναι εφικτή δια της Φιλότητος/Αγάπης, όταν το τέταρτο τσάκρα τής καρδιάς ανοίγει, αποδέχεται, οράται κι ορά τον κόσμο, συνειδητοποιώντας την ενότητα Απάντων βιώνοντας το «ωκεάνιο συναίσθημα»…
Αυτό είναι και το μετείκασμα τής επί-σκέψεως σε μια πνευματική περιπέτεια που εκλαμβάνεται ως έκθεση ζωγραφικής, μας απογειώνει όμως και μας προσγειώνει απότομα στην μαρμάρινη πραγματικότητα τής αδιαπέραστης αλλά όχι κι αδιατάρακτης Ύλης.
Περιδινούμενος ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
http://www.asfa.gr/erato-hatzisavva
Ερατώ Χατζησάββα. Γεννήθηκε το 1966 στη Λευκωσία. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως Επίκουρη Καθηγήτρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Σπούδασε με υποτροφία στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1985-1990) από την οποία αποφοίτησε με άριστα. Είχε καθηγητές τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη, τον Ηλία Δεκουλάκο και το Δημοσθένη Κοκκινίδη. Το 2004 αποφοίτησε από το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα της ΑΣΚΤ «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης», ενώ σήμερα εκπονεί διατριβή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Το 2005 πήρε το πρώτο βραβείο (Χρυσό Φάρο στην Μπιενάλε Αλεξανδρείας). Από το 2000 μέχρι το 2011 εργάστηκε ως διδάσκουσα στο Ζ’ Εργαστήριο Ζωγραφικής με Διευθυντή τον καθηγητή Γιάννη Ψυχοπαίδη και Επίκουρο Καθηγητή το Γιάννη Σκαλτσά. Το Δεκέμβριο του 2012 εκλέχθηκε επίκουρη καθηγήτρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στον τομέα Ζωγραφικής. Σήμερα διδάσκει στο Γ’ Εργαστήριο Ζωγραφικής με διευθυντή τον καθηγητή Μάριο Σπηλιόπουλο.
Έχει κάνει 10 ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, στη Λευκωσία και το Ρέθυμνο και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Κύπρο, Αίγυπτο, Γερμανία, Ελβετία και άλλες χώρες. Για τη δουλειά της έχουν γράψει η Έφη Στρούζα, ο Θανάσης Μουτσόπουλος, η Νάντια Αναξαγόρου, η Μαρίνα Σχίζα, η Λήδα Καζαντζάκη, ο Μάνος Στεφανίδης και άλλοι. Έργα της βρίσκονται στην Κρατική Πινακοθήκη της Κύπρου, στην Πινακοθήκη του Ιδρύματος “ΔΕΣΤΕ”, στο Μουσείο Πιερίδη, στην Πινακοθήκη της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές. Έχει επιμεληθεί ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λευκωσία και Κωνσταντινούπολη.
Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα και οι εικαστικές τις αναζητήσεις επικεντρώνονται στη μεταγραφή του βιντεακού έργου σε τρισδιάστατη επιτοίχια αποτύπωση.
