Η ΦΩΤΕΙΝΗ ΕΚΠΑΓΛΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ CHIARO SCURO ΣΤΑΣΗΣ ΖΩΗΣ
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Το πολυεπίπεδο λογοτεχνικό και πνευματικό έργο τού Καθηγητή και Ακαδημαϊκού Παγκόσμιου Διδασκάλου ΔΕΝ μεταφράζεται, γιατί είναι ο ίδιος αποτέλεσμα μιάς πολύ-πολιτισμικής ζύμωσης, η οποία μεταφράζει τη ζωή σε ελαφρώς διαφοροποιημένα κι αναγεννήσιμα fractal επαναδημιουργίας που θα γεννήσουν ενδεχομένως μιμητές χιλιάδες χρόνια μετά, όταν ο μέσος δείκτης ευφυίας τής Ανθρωπότητας θα ανέβει στα υψίπεδα ενός πολυδιαστασιακού Παρνασσού των Μουσών.
Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να πραγματοποιηθεί το πολυπόθητο εκείνο «ποιοτικό άλμα» που οραματίστηκε ο Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκααρντ.
Ευτυχώς που μια τέτοια κβαντική υπέρβαση είναι απολύτως ενδεδειγμένη και αναγκαία προκειμένου να δει η Συλλογική Συνειδητότητα μία καινούργια Αναγέννηση μέσα από την οποία θα αναγεννηθεί ο φοίνιξ τού ανθρώπινου πολιτισμού μετά από τέσσερις μέχρι τώρα καταστροφικές αναδημιουργίες (“mandara” λέγεται στα ινδουιστικά κείμενα αυτός ο αναπόφευκτος κύκλος).
Αυτή τη φορά όμως ο πλανήτης δεν αντέχει μήτε την αντιστροφή των πόλων μήτε την κατάρρευση τής αυτοκρατορίας τού Δυτικοευρωπαϊκού Πολιτισμού, που έχει τον Διαφωτισμό ως προπύργιό του. Ενδεχομένως αυτή τη φορά οι επαπειλούμενες καταστροφές να είναι μη αντιστρεπτές. Ήδη μερικοί «Νώε-Νόες» ετοιμάζουν τις ειδικές κιβωτούς τους.
Για εμάς όμως που αγαπάμε αυτόν τον υπέροχο γαλαζοπράσινο πλανήτη με τα υπέροχα πετρώματα, τα θαυμάσια άνθη, τα καλλικέλαδα πτηνά και τα ηρωικά νοήμονα όντα που επιμένουν να συνδημιουργούν μία απολύτως αρμονική, βιώσιμη «ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ» είναι απολύτως επιτακτική η ανάγκη να ανακαλύψουμε τις φωνές των ανιδιοτελών πνευματικών ανθρώπων που θα ομιλήσουν παραβολικώς για τη Ζωή μέσα από το υπεραισθητό φάσμα τού Θανάτου.
Αυτήν ακριβώς την κοσμική, συμπαντική ανάγκη καλύπτει το προμηθεϊκό και σισύφειο ποιητικό έργο τού Μέγιστου Διανοητή ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ. Έγινε ποιητής γιατί αντελήφθη τα όρια τής σύγχρονης Επιστήμης, έγινε επιστήμων προκειμένου να μην εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα μιας παρεξηγημένης Τέχνης».
Ποίηση χωρίς συναίσθημα, χωρίς χορευτικό ρυθμό, δίχως ενσυναίσθηση, δίχως προορατική μεταφυσική και προφητική αθυροστομία δεν νοείται παρά μόνον ως παράδοξον.
Κι επειδή ο εικοστός αιώνας με τους διάφορους -ισμούς του ΚΑΙ τα διάφορα κινήματα αμφισβήτησης-ανατροπής τής κατεστημένης αισθητικής-ιδεολογίας οδήγησε σε αδιέξοδα που δεν είναι εύκολο να αναστραφούν, πρέπει τώρα να καταφύγουμε στο Ά-Λογο, όπως οι σοφιστές επανέφεραν τη στόχευση τής Ανθρωπότητας στη Φιλοσοφία, όταν εκείνη υποχώρησε στον πραγματισμό τής χρησιμοθηρίας.
Τα φαινόμενα παρακμής είναι κυκλικά σύμφωνα με τον μαθηματικό νόμο τού Gauss κι ευτυχώς – ή δυστυχώς – σήμερα βρισκόμαστε πάλι σε μια προκλητική πολιτισμική καμπή που είναι θέμα επιβίωσης όλων των ειδών η επανεφεύρεση τού Ποιητικού.
Πρωτεργάτης σε αυτή την αδιόρατη κίνηση (για την ελληνική γλώσσα) είναι ένας αυστριακός που έγινε περισσότερον Έλληνας, ίσως γιατί δεν κουβάλαγε τα ελαττώματα μιας χωροχρονικής ιδιαιρετότητας.
Η ελληνική, η κινεζική γλώσσα μιλιούνται αδιάλειπτα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Έχουν την πλαστικότητα μέσω των συμβόλων, των γραμμάτων και των ιδεογραμμάτων τους, μέσα από άπειρους συνδυασμούς να εκφράσουν και να διατυπώσουν πολύπλοκα νοήματα, καινοφανείς έννοιες, που παραπέμπουν ευλόγως στα ανεξάλειπτα ακασικά αρχαία.
Είπαμε στην αρχή πως ο ίδιος ο Βάλτερ Πούχνερ ως πολιτιστική μονάδα, ως μορφοσυντακτικό «φώνημα» είναι αποτέλεσμα μιας άδηλης μεταφραστικής διαδικασίας, που θα καταγραφεί και θα αναλυθεί ενδεχομένως από τους κβαντικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Η επιστημονική του υπέρ-επάρκεια, η ευρυμάθεια, η εξειδίκευση σε πολλά και συμπληρωματικά γνωστικά αντικείμενα, η εμβρίθεια, η σχολαστικότητα, η συστηματική μεθόδευση τής έρευνας και η ενδελεχής εμπεριστατωμένη μελέτη του, άπαξ και εκφράζεται, προφορικώς ή (εκ-)τυπωμένη αποκτά μία διάσταση ευρυτέρα τού αξιώματος και πολυπλοκοτέρα τού θεωρήματος.
Η ιδιόλεκτός του ξεκινάει από την κοινή ελληνική των αλεξανδρινών χρόνων και φτάνει μέχρι τη σύγχρονη διαδικτυακή epserado.
Ο ίδιος κινείται με άνεση ανάμεσα στα γλωσσικά ιδιώματα σαν μεταξοσκώληκας συγκεντρωμένος στο κοινωφελές του έργο. Αυτή η στοχοπροσήλωση, σπάνια για τα μεσογειακά περιβάλλοντα, οδηγεί σε μια υπέρ-παραγωγή που δεν είναι συνώνυμη τής πληθωρικότητας. Αντιθέτως, ενυπάρχει ένας μινιμαλισμός ανατολίτικου τύπου, μία μαθηματικής φύσεως αφαιρετικότητα στο δοκιμιακό και μυθοπλαστικό έργο τού Βάλτερ Πούχνερ. Δεν λιμνάζει σε κοινότοπα στεγανά, δεν υπεραναλύει, δεν αφορίζει, δεν απαιτεί κανένα δικαίωμα στο θέσφατο.
Είναι και poeta faber και poeta vates. Ελαφρώς αυτοειρωνικός, ποτέ όμως σαρκαστικός, μηδέποτε farceur, κυριολεκτεί κάθε φορά στο εστιαζόμενο αντικείμενο τής έρευνάς του.
Γιατί είναι κυρίως ερευνητής, πέρα από τα ακαδημαϊκά στεγανά, ένα ελεύθερο πνεύμα που ο θάνατος θα τον προγυμνάσει για την μετάστασή του σε ανώτερα νοητικά πεδία, εκεί όπου οι αθάνατες, οι μαθηματικές Ιδέες τού Πλάτωνα εμφιλοχωρούν.
Σε όρους Φυσικής των υποατομικών σωματιδίων ο Ποιητής Βάλτερ Πούχνερ κινείται σε ένα υπέρ-ατομικό επίπεδο, συλλογικό και απολύτως προνομιούχο. Ναι, έτσι αξίζει να ζεις κανείς κι ο Θάνατος ανά-ψυχή.
Η Νήσος των Μακάρων θα περιμένει πολύ ακόμη για να υποδεχτεί τον Έλληνα-Αυστριακό αναγεννησιακό πνευματικό Άνθρωπο που ενέγραψε ανεξίτηλες υποθήκες στο ΆΡΡΗΤΟ, στο ΆΦΑΤΟ, στο ΑΟΡΑΤΟ, εκείνο που δεν αντέχει να δει κανείς εν ζωή και οι ανθρώπινοι οφθαλμοί τυφλώνονται.
Λέγοντας αυτά, δηλώνω ευθαρσώς που διόλου υπερβάλλω αλλά ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΩ!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
