Ένα βραβευμένο νεοελληνικό θεατρικό έργο της Γεωργίας Χιόνη, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Πουσίνη και της ιδίας, με τους εκπληκτικούς νέους ηθοποιούς Μ. Συρίγου, Χρ. Κατσουλιέρης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Εκπλήσσομαι συχνά ευχαρίστως από τις υγιείς, σεμνές, αθόρυβες και ουσιαστικές δημιουργικές θεατρικές δυνάμεις, αυτές που δρουν «υπογείως» (με τη θετική έννοια – και ο Κουν σε υπόγειες διαδρομές συνάντησε τον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι, τον Τσαρούχη, και άλλα ιερά πλέον σήμερα τέρατα, τα οποία όμως τότε βιοπόριζαν όπως-όπως, με ένα πιάτο φακή συχνά, σαν τον κοσμοκαλόγερο Παπαδιαμάντη).
Απόλαυσα το πολυσήμαντο και περιεκτικό έργο με τον υποδηλωτικό και μυστηριώδη τίτλο «Χ» (ένα, όχι τρία, όπως στις τολμηρές ταινίες για μεταμεσονύχτιες, κρυφές, απαγορευμένες απολαύσεις).
Σκληρό το κείμενο. Οι απεγνωσμένες σχέσεις των ανθρώπων που καταφεύγουν στη βία όταν διαπιστώνουν ότι οι ίδιοι (ή οι άλλοι γύρω τους – ο καθρέφτης) είναι ανίκανοι να αγαπήσουν, να συγχωρήσουν, να αποδεχτούν, να ανεχτούν τους άλλους, όταν αρνούνται εντέλει να αναγνωρίσουν τη θεία φύση εντός τους.
Εμβριθής θεατρική διαπραγμάτευση του σαδομαζοχισμού. BDSM δεν το λένε τώρα αυτό το πράμα; Τέλος πάντων. Είχα βρεθεί σε παρουσίαση σχετικού βιβλίου, όπου η (τέως, πλέον) πρόεδρος ενός οικείου συλλόγου αναλύθηκε σε δάκρυα (επί …πάνελ) βρίσκοντας το βιβλίο λιγότερο …ρομαντικό από τα γούστα της!!!
Μια παρόμοια κατάρρευση συμβαίνει και σε αυτό το έργο, όταν η κυρία κι αφέντρα, αυταρχική και φετιχίστρια, παρατάει όλα τα αξεσουάρ αναζητώντας την αγάπη, την αποδοχή και τη συχώρεση του «πελάτη», στον οποίον προβάλλει τον σαδιστή σύζυγό της. Μετά από μερικές εναλλαγές ρόλων, καταλήγουμε εκεί που αρχίσαμε (κυκλική δομή), με την επίγνωση όμως της μοναξιάς κι ένα κλικ σοφότεροι.
Από τις λίγες θεατρικές πράξεις με αριστοτελικόν «έλεον, φόβον, κατά-στροφήν» και την απαραίτητη «Κάθαρσιν» στο τέλος!!!
Εκπληκτικοί και οι δύο πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί: Μ. Συρίγου, Χρ. Κατσουλιέρης.
Όμως πάνω και πέρα απ’ όλα, αξιοθαύμαστος ο υπομονετικός σκηνοθέτης Χρήστος Πουσίνης, που με την βοήθεια της συγγραφέως Γεωργίας Χιόνη έστησε μία παράσταση που θα τη ζήλευαν πολλά από τα off-Broadway θέατρα πολλών θεατρικών πρωτευουσών της Γης (τουλάχιστον!).
Μην τη χάσετε αυτή τη δουλειά. Θα προβληματιστείτε χωρίς να πλήξετε και θα ψυχαγωγηθείτε μετά διασκεδάσεως. Κι ας μην ξεχνάμε: το θέατρο λειτουργεί από την ομοιοπαθητική σκοπιά, απαλύνοντας τα δεινά τις καθημερινότητος και τους συνήθεις σαδομαζοχισμούς (εντός κι εκτός εργασίας)… Εντός κι εκτός γάμου… Εντός κι εκτός συμβάσεων, δεσμών, ποινών, εξοριών και άλλων δεινών, γενικώς.
Κωνσταντίνος Μπούρας
