jolie, όχι όπως λέμε Αντζελίνα Τζολί, αλλά όπως λέμε Αλμοδοβάρ. Μία καλογραμμένη, χαριτωμένη, ψυχαγωγική κωμωδία του Juan Carlos Rubio καλοκουρδισμένη, ενορχηστρωμένη κι απολαυστική δια χειρός και μπαγκέτας Γιάννη Λασπιά, στο θέατρο OLVIO, ένας κοντινός αλλά κι απόμερος σκηνικός χώρος που ανεβάζει μόνο επιτυχίες.

 tres-1002

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Όλα ωραία κι άψογα φωτισμένα. Τρεις γυναίκες μετά τα πρόθυρα νευρικής κρίσης, σε κρίση ηλικίας (των σαράντα ετών) αποφασίζουν να γίνουν ανύπαντρες μητέρες μεν, αλλά τα τρία βλαστάρια τους δεν θα μεγαλώσουν σε μονογονεϊκή οικογένεια, αλλά σε …τρις-γονεϊκή, αφού σε αυτήν την ιδιότυπη κολλεκτίβα και οι τρεις θα παίζουν όλους τους ρόλους για όλα τα γούστα. Λέτε η οικονομική Κρίση να μας γυρίσει στις πρώτες κοινοβιακές κοινωνίες κυνηγετικού κι αργότερα αγροτοκτηνοτροφικού τύπου; Τι να σας πω; Όλα να τα περιμένει κανείς. Όσο για μένα, είμαι προετοιμασμένος για τα πάντα, αφού ως τακτικός θαμών θεάτρων (αλλά ουχί απαραιτήτως και άλλων …κατ-αγωγίων) έχω δει «πολλών ανθρώπων άστεα και νόον έγνων» (τα σχόλια δικά σας – δεν θα τα χαλάσουμε εδώ τώρα – εξάλλου η λέξη «καταγώγιον» σήμαινε μυσταγωγίες και αρχαίες τελετουργίες ενεργοποιήσεως τής επιφύσεως… («ο νοών νοήτω!»).

Στην παράσταση τώρα. Τρεις ηθοποιές κι ένας υποκριτής (με την καλή έννοια) απολύτως κινηματογραφικοί, στημένοι (από τον σκηνοθέτη) μετωπικά, με απόλυτη φυσικότητα και αληθοφάνεια, χωρίς υπερ-παίξιμο κι άλλες νόσους του τηλεοπτικού μας χώρου, έπεισαν τους θεατές, τους συγκίνησαν, τους δια-σκέδασαν. Αυτή άλλωστε δεν είναι και η πρωταρχική (ή μήπως η έσχατη;) λειτουργία του θεάτρου; [διπλό ερωτηματικό: δεν ισοδυναμεί με μία κατάφαση – υποθέτω – τέλος πάντων, ρητορική η ερώτηση, δια το θεαθήναι, κάτι έχω κολλήσει κι εγώ από τους τρόπους και τις συνήθειες των θεατρίνων, όμως εξακολουθώ να ξεχωρίζω τα όρια μεταξύ πραγματικότητος και φαντασίας, προσώρας].

Ιδιαίτερα, μου άρεσε η κίνηση που επιμελήθηκε (όπως βλέπω στον διαδικτυακό χώρο του θεάτρου)… που επιμελήθηκε η Όλγα Σπυράκη. Όσο για διαφορές σε ερμηνείες και άλλες ματαιότητες, θα πρέπει ευθαρσώς να σημειώσω ότι ουδείς ξεχώρισε, ουδεμία έκλεψε την παράσταση κι αυτό το εγγράφω στα συν της σκηνοθετικής φροντίδας από τον Γιάννη Λασπιά.

Πού και πού πρέπει να ξεχνάμε τα βαρύγδουπα ψυχοβγαλτικά θεάματα και να βυθιζόμαστε μαλακά στο πρωτο-ύπνι (με την καλή έννοια, πάντα!).

Όλοι τους ήταν υπέροχοι!

 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς

Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Kοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Επιμέλεια κίνησης: Όλγα Σπυράκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Κούγιας
Eπιμέλεια μουσικής: Γιάννης Λασπιάς

Φωτογράφηση: Τάσος Βρεττός

Επικοινωνία: Γκέλλυ Σαρηγιάννη, 6974063551

Παραγωγή: squaretheatrecompany

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

INFO:

 

 

http://www.olviotheater.gr/html/GR/now/TRES/TRES.html