Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Συγκινούμαι ιδιαίτερα γιατί ο δραματικός λόγος μιας γνήσιας κι αυθεντικής πεζογράφου, καταξιωμένης στα μάτια του κοινού, που είχε χτυπηθεί όσο καμία άλλη από τους επίσημους κριτικούς θεάτρου, επιβιώνει μέσα στην Κρίση με την διαχρονική αλήθεια του λόγου της. Τελικά, και τα βραβεία και η αναγνώριση και τα χειροκροτήματα, πρέπει να εκλαμβάνονται ως ατύχημα όσο είμαστε ζωντανοί κι η αντοχή στο...
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» σε σύγχρονη – γαλλική – ανεπτυγμένη εκδοχή, με ποιητική έκθεση συναισθημάτων κι αδιέξοδων καταστάσεων που εκπηγάζουν από την αρχετυπική σύγκρουση για την εξουσία μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Στα απομονωμένα χωριά, στις κλειστές αγροτικές κοινωνίες, ο «πατέρας-αφέντης» (για να θυμηθούμε την ταινία των αδελφών Ταβιάννι), αυτή η αποτροπαϊκή κι...
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Ο Παναγιώτης Χριστόπουλος, που γεννήθηκε στην Καλαμάτα πριν από 34 χρόνια, μπορεί να ξέρει καλά την τέχνη του κινηματογράφου, στο θέατρο όμως έπλασε μια γρήγορη φάρσα (που φιλοδοξεί να είναι μαύρη κωμωδία). Σχηματικοί χαρακτήρες, αμηχανία κι επαναληπτικότητα. Ουδέν το νεώτερον, πλην της αισθητικής των κώμικς, των γκανγκ του βωβού κινηματογράφου και της βιασύνης των νέων να πάνε στο «δια...
Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα Ποιητικώς σκέπτεσθαι, ποιητικώς εκφράζεσθαι. Είναι η δική μας απάντηση στη σύγχρονη πολιτισμική κρίση που μας ταλανίζει διεθνώς και πανανθρωπίνως. Η Ελλάδα είχε πάντα το προνόμιο να γεννάει ελεύθερους ανθρώπους που σκέφτονται κι εκφράζονται με τιμιότητα. Η πνευματική ζωή του τόπου μας κατατρύχεται από παρασιτικά και διαγκωνιστικά φαινόμενα που δεν συνάδουν ούτε με την γλώσσα που έχουμε το...
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Το μετα-μοντέρνο έχει κάνει πολύ ζημιά στο ελληνικό θέατρο. Τα πάντα ισοπεδώνονται, τα θεατρικά έργα αντιμετωπίζονται ασεβώς ως «υλικό παράστασης», ο καθένας κάνει ό,τι του καπνίσει κι ο απλός λαός θα έλεγε «ό,τι του φανεί του λωλο-Στεφανή». Κι όταν μεν πρόκειται για ιδιωτικές μη επιδοτούμενες από τον ισχνό κρατικό κορβανά παραστάσεις, ουδέν πρόβλημα. «Μετά την απομάκρυνσιν από το ταμείον...
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ Strada στα Ιταλικά σημαίνει δρόμος. Θα έλεγα ο δρόμος της σκληρής επιβίωσης σε μια μακρινή εποχή, που συνάμα είναι τόσο σύγχρονη. Η ταινία γυρίστηκε το 1954 από τον Φελίνι. Μην έχοντας δει το φιλμ αποφάσισα ένα Κυριακάτικο βράδυ να δω την παράσταση στο Θέατρο Βικτώρια. Σε ένα αφαιρετικό, μαύρο σκηνικό οι «πλανόδιοι» καλλιτέχνες άρχισαν να ξεδιπλώνουν ευλαβικά το έργο τους. Ο Τζαμπανό- ένας σωματώδης λαϊκός τύπος-...
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Η Μαριάννα Τόλη είναι ψυχούλα, αγνή σαν παιδί, αυθόρμητη σαν έφηβος, ώριμη σαν υπεραιωνόβιος σοφός. Σε όλες της τις θεατρικές-μουσικές παραγωγές βάζει τον καλύτερο εαυτό της με αληθινή έγνοια και φροντίδα για τον συνάνθρωπο. Είναι ποιήτρια από σκηνής, αφού παίρνει τους μικρούς και μεγάλους θεατές της από το χέρι και τους μεταφέρει, σαν άγγελος, ωσάν καλή νεράϊδα του παραμυθιού στο εσωτερικό...
