μια ναρκισσιστικά οργιαστική ταινία του Χοδορόφκσι με φελλινική γεύση και λατινοαμερικάνικη γειτνίαση έρωτα και θανάτου, με μηνύματα της Νέας Εποχής στο τέλος…   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Δεν μπορώ να πω, το απόλαυσα. Μετά από τόσες μέτριες παραστάσεις, μια κινηματογραφημένη παράσταση (ή μια ταινία με παραστασιακούς θεατρικούς κώδικες κι αξιώσεις) ειδικά όταν είναι λατινοαμερικάνικης κοπής, πολύ κοντά στον ένδοξο...

   Ο Τζαίημς Ντην και ο Παντελίδης λαϊκά είδωλα έφυγαν νωρίς με το μύθο τους να ανθεί. Ο Γιώργος Χρονάς μεταφέρει την αισθητική του περιοδικού «Οδός Πανός. Εργοτάξιον εξαιρετικών αισθημάτων» στην φιλόξενη σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη και σκηνοθετεί ένα νέο ταλαντούχο πρωταγωνιστή, έναν κινηματογραφικό πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό και τον …εαυτό του (έχοντας πάρει το σκηνικό βάπτισμα του πυρός ο ίδιος με τον Καβάφη στο ατμοσφαιρικό του...

Ή έτσι θα μιλούσε ο Φελλίνι αν ζούσε σήμερα στην Κυψέλη της Κρίσης.   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα     Μετά το επιτυχημένο μιούζικαλ με τον μακρύ αλλά ορθώς περιγραφικό τίτλο «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο», ο ποιητής του κινηματογράφου Γιάννης Σολδάτος επανέρχεται στο ατμοσφαιρικό «Studio Κυψέλης» και σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, χορογραφία Σίμωνα Πάτροκλου, μεγαλουργεί, χάρη σε μια...

  «Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη με τον Μιχαήλ Γιαννικάκη σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα «Οι ποιητές είναι μάρτυρες, αυτοδύτες του μύθου» γράφω και ξαναγράφω στις κατ’ εξακολούθησιν κατά συρροήν και καθ’ έξιν ποιητικές συλλογές μου που λειτουργούν και ως λογοτεχνικά ημερολόγια μιας κοινωνίας στη μετάβασή της προς το Φωτεινό (ελπίζω...

    Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Τελικά, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, είτε αναδημιουργεί την «Παλιά Αυλή» του Κώστα Χατζηαργύρη και το «Φυντανάκι» του Χορν, είτε εμπνέεται από την Κάρμεν των Μεριμέ-Μπιζέ, είτε επιχειρεί να γίνει ο Τεννεσσή Ουίλλιαμς της Μεσογείου και να πατήσει πάνω στο «Λεωφορείον ο Πόθος» για να εισαγάγει τον μαγικό ρεαλισμό στο ελληνικό θέατρο με τον δικό του ποιητικό τρόπο, ήταν πάντα ένας...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Η «αποπροσωποποίηση», η «αποστασιοποίηση» κι ο μεταμοντέρνος οίστρος αποδόμησης των πάντων, σε συνδυασμό με μια απολύτως προσωπική μέθοδο θεατρικής εργασίας, που θυμίζει μάλλον «έργο εν εξελίξει» παρά έργον προς κατανάλωσιν, οδήγησαν την Ρούλα Πατεράκη, να παρουσιάσει εαυτόν κι αλλήλους ως «πρόσωπα χωρίς προσωπείο», «ηθοποιούς χωρίς μάσκα» (με εξαίρεση την υπέροχη Παρθενόπη Μπουζούρη, που είναι...