Γράφει ο Χρήστος Ναούμ   Strada στα Ιταλικά σημαίνει δρόμος. Θα έλεγα ο δρόμος της σκληρής επιβίωσης σε μια μακρινή εποχή, που συνάμα είναι τόσο σύγχρονη. Η ταινία γυρίστηκε το 1954 από τον Φελίνι. Μην έχοντας δει το φιλμ αποφάσισα ένα Κυριακάτικο βράδυ να δω την παράσταση στο Θέατρο Βικτώρια. Σε ένα αφαιρετικό, μαύρο σκηνικό οι «πλανόδιοι» καλλιτέχνες άρχισαν να ξεδιπλώνουν ευλαβικά το έργο τους. Ο Τζαμπανό- ένας σωματώδης λαϊκός τύπος-...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Η Μαριάννα Τόλη είναι ψυχούλα, αγνή σαν παιδί, αυθόρμητη σαν έφηβος, ώριμη σαν υπεραιωνόβιος σοφός. Σε όλες της τις θεατρικές-μουσικές παραγωγές βάζει τον καλύτερο εαυτό της με αληθινή έγνοια και φροντίδα για τον συνάνθρωπο. Είναι ποιήτρια από σκηνής, αφού παίρνει τους μικρούς και μεγάλους θεατές της από το χέρι και τους μεταφέρει, σαν άγγελος, ωσάν καλή νεράϊδα του παραμυθιού στο εσωτερικό...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Μελετούσα συστηματικά το έπος του Γκιλγκαμές στην αγγλική και κατοπινότερα στη γαλλική γλώσσα, από τότε που ήμουνα πρωτοετής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1979). Η παράλληλη σπουδή των δικών μας αρχαιοελληνικών επών στο πρωτότυπο, με οδήγησε το 1990 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου είχα την ευκαιρία να εντρυφήσω επί πέντε συναπτά έτη στους αρχαίους πολιτισμούς και...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Το πρόβλημα της προσφυγιάς (είτε ατομικό είτε ομαδικό είτε ακόμα και συλλογικό) είναι για τους Έλληνες πανάρχαιο. Όντας πολλοί ικανοί και ταλαντούχοι άνθρωποι σε μια κομβική χερσόνησο που αποτελεί το πλέον καλό και ζηλευτό οικόπεδο του πλανήτη, αναγκαζόμασταν από αρχαιοτάτων χρόνων να καταφεύγουμε στην εξορία, την αυτοεξορία την εθελοντική αναζήτηση καλύτερης τύχης ή μιας ολόκληρης μοίρας κάτω...

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Το σύγχρονο μάνατζμεντ στις απρόσωπες εταιρείες-κολοσσούς που απλώνουν τις δραστηριότητές τους σε όλον τον πλανήτη είναι μια ιδιαίτερα απαιτητική κι απάνθρωπη – θα έλεγα – επιστήμη. Εδώ δεν μετράει ο άνθρωπος ως μονάδα, ο συναισθηματικός του κόσμος πρέπει να μένει αυστηρά εκτός εργασίας, ο ιδιωτικός του βίος – απαλλαγμένος από σκάνδαλα – να είναι αυστηρά περιχαρακωμένος στους τέσσερις τοίχους...

  Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Δύο παράνομοι εραστές στο Μεσαίωνα, που ασχολούνται ειλικρινώς με τα Θεία, αλλά βιώνουν την καταδίωξη μιας υποκριτικής κοινωνίας που ανέχεται τις παρεκτροπές της νύχτας αλλά δεν επιτρέπει τη δημοσιοποίηση της μέρας, πληρώνουν το τίμημα της δίψας για Ζωή, με ευνουχισμό εκείνος και με εγκλεισμό σε μοναστήρι αμφότεροι. Ο Έρωτας, παγανιστικός θεός και λυτρωτής σωμάτων και ενστίκτων, που βοηθάει...