όταν έχεις τέτοιους επαρκείς αναγνώστες οι φίλοι περιττεύουν και οι εχθροί ωχριούν…
https://www.literature.gr/137-faos-lexikantharos-a-fthonia-fotos-ekdoseis-nikas-2021/
Από ανάρτησή του στο facebook:
“…Φαινόμενο «Μπούρας». 1339 σελίδες που θα μπορούσαν να είναι τουλάχιστον είκοσι αυτοτελή βιβλία ή κατά την αντίληψή μου 24 αυτοτελή βιβλία-ραψωδίες της δικιάς του Οδύσσειας: της πλεύσης στη θάλασσα του φάους, παλεύοντας με τα κύματα μιας πολυκοσμίας αλλόκοτης, μοναχικής, συνομιλώντας με αλεξίφθονες ηλιαχτίδες κάτω από μία νοητή ομπρέλα α-φθονίας φωτός, αγωνιζόμενος για την κατάκτηση μιας ά-φθονης λιτότητας, μιας λιτότητας εν πλησμονή (με υπογεγραμμένη), όχι για δέκα χρόνια όπως ο Οδυσσέας αλλά για τρία και κάτι, για χίλια εκατόν έντεκα μερόνυκτα αδιάλειπτης δημιουργίας, όπου η κάθε λέξη έχει τη δική της θέση και σημασία. Αν ξενίζει η φράση «μοναχική πολυκοσμία», δεν έχουμε παρά να φανταστούμε την Ομόνοια ή το Σύνταγμα σε ώρες αιχμής, όπου μοναχικοί άνθρωποι συνθέτουν μία πολυκοσμία, η οποία στη βάση της σε ατομικό επίπεδο παραμένει μοναχική αλλά και σε συλλογικό πάλι μοναχική είναι, αφού δεν υπάρχει μεταξύ των ατόμων λεκτική επικοινωνία…
Ο Γιώργος Ρούσκας είναι μεγάλος, όχι γιατί έγραψε για μένα, αλλά γιατί μαζί με τον Δρ Παναγιώτη Βούζη
και την Δρα Ανθούλα Δανιήλ
έσκυψαν πάνω στο πρωτότυπο έργο μου με αγάπη και φώτισαν δυσπρόσιτες γωνιές του.
Όσο για μένα, έχω να πω κάτι και να το δηλώσω: επηρεάστηκα από Κάλβο, Σολωμό, Σικελιανό, Καβάφη, Καζαντζάκη, Σεφέρη και άλλους…
μελέτησα τους αρχαίους λυρικούς και δραματικούς ποιητές στο πρωτότυπο…
σπούδασα ξένες γλώσσες και πήρα (μετά από είκοσι χρόνια εντατικής εργασίας) διδακτορικό μεταφρασιολογίας με άριστα…
κι όλα αυτά για να μπορώ να βραχώ στα ξένα, στα αλλότρια λογοτεχνικά ύδατα αλλά χωρίς να μουσκέψω.
απολύτως πρωτότυπα (και θεματολογικά και μορφολογικά και ιδεολογικά και ειδολογικά) τα γραπτά μου δεν θυμίζουν τίποτα, αφού δεν μιμούμαι και δεν κλέβω κανέναν προηγούμενο, σύγχρονο ή επόμενο. γράφω καθημερινά όπως όλα τα όντα αναπνέουν. υπάρχω κάτω από τον ήλιο δοξάζοντας τη ζωή χωρίς να φοβούμαι τον θάνατο.
είμαι πανευτυχής όταν μιλάω για το έργο τών άλλων κι ως κριτικός είμαι μάλλον ευγενής και διακριτικός (ακόμα κι όταν θα έπρεπε να είμαι περισσότερο σκληρός, η εγγενής τρυφερότητα και η αγαπησιάρικια φύση μου υπερισχύουν).
ξέρω ότι δεν με καταλαβαίνουν οι περισσότεροι. πέρασαν ήδη τέσσερις δεκαετίες από τότε που εμφανίστηκα στα Γράμματα.
Κέρδισα διακρίσεις, βραβεία κι αναγνώριση πρώτα στο εξωτερικό.
τώρα νιώθω καλά μέσα μου
και λέω συχνά στον καθρέφτη μου,
κάθε πρωί που έρχομαι ενώπιος ενωπίω με την αλήθειά μου
κάθε μεσάνυχτα που πέφτω να κοιμηθώ και κολυμπώ στους αιθέρες:
“έκανες πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μπορούσες, πήγες βαθύτερα και μακρύτερα από τα όριά σου, υπερέβης τον πόνο και τον μεταβόλισες σε ευλογία, διδάχτηκες και δίδαξες (όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά). τώρα μπορείς να χαίρεσαι τον ήλιο με την επίγνωση τής κυτταρικής χαράς τού αθώου. Υπέρ αδυνάμου παλεύεις και πολεμάς, για την Ελευθερία όλων των έλλογων όντων. Δεν φτάνει μια ζωή για να ολοκληρώσεις το έργο σου. ας συνεχίσουν οι επόμενοι που έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μου”…
αυτά για την ώρα.
σας αγαπώ από τα βάθη τής αθώας ποιητικής καρδιάς μου.
Έρρωσθε!!!
