από την υπό επεξεργασίαν ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Μπούρα “Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα”
Ελευσίνα – Καλλίχορον φρέαρ
Στην επίμονη καταξιωμένη αρχαιολόγο και φίλη Καλλιόπη Παπακώστα
Στην διακεκριμένη, ποιήτρια, πανεπιστημιακό και Δασκάλα ήθους Ζωή Σαμαρά[1]
[1] Απαντώντας στην ηλεκτρονική αποστολή αυτού του ποιήματος, μου έγραψε: «Η πίκρα και η οργή είναι κακοί σύμβουλοι. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί σωστά στην τέχνη και στην επιστήμη. Πάντα ευχαριστώ όσους με φθονούν περισσότερο από όσους με θαυμάζουν, γιατί ξέρω ότι ο φθόνος είναι η μεγαλύτερη αναγνώριση της αξίας μας».
Γιατί πλήθυνε η μικρότητα απέναντί μας
Κι οι μικροπρέπειες βροχή.
Με τον Ανδρόνικο, με τον Ευριπίδη, τον Αισχύλο,
Τον Καρυωτάκη, τον Καζαντζάκη, το Ρίτσο,
Με το Σικελιανό, τον Μεγάλο Αλεξανδρινό,
Την Πολυδούρη, τη Σαπφώ…
Όλους όσους επέτυχαν αποτυγχάνοντας
Να μπουν στα ράφια της Αθανασίας
Ενώ η Ζωή τούς πότισε φαρμάκι…
Εδώ στο ιερόν Τελεστήριον της Ελευσίνας,
Στο Καλλίχορον Φρέαρ
Θα προσευχηθώ
Για την ανάσταση των ζωντανών
Και των αποθαμένων τη δίκαιη Σιγή,
Στη Λήθη να βουλιάξουν
Οι ταριχευμένοι σκορπιοί
Και τα φρικτά μισάνθρωπα ερπετά
Να σταματήσουν πια να συνάζουν
Δηλητήριο στο δόντι το κακοφορμισμένο.
Τόσο μεγάλη χώρα
Με τόσους πολλούς μικροπρεπείς ανθρώπους.
Μόχθησαν οι άλλοι να δημιουργήσουν πολιτισμό
Με το αίμα της ψυχής τους
Για να βρεθούν οι μικρονοϊκοί, οι μικροπρεπείς,
Οι συκοφάντες, οι ανεπάγγελτοι, οι ατάλαντοι
Που πασχίζουν – δίνοντας «γην και ύδωρ» αφειδώς –
Να σπιλώσουν τους άξιους, ν’ αποκεφαλίσουν
Κάθε στάχυ που προεξέχει… Και μετά παραπονιέστε
Για την Κρίση. Μα εσείς είστε υπεύθυνοι, καλοί μου
Άνθρωποι, εσείς που δεν ανέχεστε τις αξίες
Δίπλα σας, γιατί κονταίνει ο ίσκιος σας
Κι ο φαλλός σας φαίνεται τόσον ανεπαρκής
Την ώρα που ανεβαίνει ο Φαέθων
Ολόλαμπρος στον Ουρανό
Οδηγώντας το άρμα του Ήλιου το πυρρό
Κι ο Ίκαρος ετοιμάζεται για την μοιραία τπήση
Μόνο και μόνο για να μην σας ξαναδεί.
Έλληνες, Έλληνες, ανώτεροι του Πολιτισμού
Γενείτε
Κι όχι κατώτεροι κι από τις μικροπρέπειές σας.
Ανόητοι, δεν ξέρετε πως Άλλος φροντίζει
Για την κατανομή της Δόξης της Αληθούς
Πολλά χρόνια μετά τον θάνατό μας.
Κι εσείς πασχίζετε να αρπάξετε
Όσα προλαβαίνετε από το κλειδαμπαρωμένο
Θησαυροφυλάκιο του πόθου,
Είστε έτοιμοι (σαν από καιρό) να ληστεύσετε
Και το ταμείον
Διότι ορθώς γνωρίζετε
Ότι μετά την απομάκρυνσιν
Εκ του Πρώτου Νεκροταφείου
Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…
Μόνον που η Δόξα χαρίζεται
Στους αληθείς, στους τίμιους,
Στους δικαούχους μία σκελίδα
έστω…
Ακόμα και τα παιδιά γελάνε
με τους στίχους σας
και τα εγγόνια
σάς απαξιώνουν.
Τι θέλετε λοιπόν
Και μας ποζάρετε
Δήθεν γυμνοί
Ενώ φοράτε την πανοπλία
Τού φοβισμένου κατάσαρκα.
Να μας τρομοκρατήσετε;
Δεν μπορείτε. Η ανηθικότητα
Προδίδει έλλειψη Γνώσης
Και σοφίας το έλλειμα
Γίνεται τρόμος και διαγ(κ)ωνισμός.
Συνέρχεσθε; Συνευρίσκεσθε; Συναπαρτίζετε;
Εδώ ο κόσμος χάνεται
Κι οι εταιρείες βαυκαλίζονται
Για ένα ξεροκόμματο
Ματαιοδοξίας,
Ένα γλυμμένο κόκκαλο έστω,
Ακόμα κι αν είναι από τα αποφάγια
Του εχθρού μας
Του πλέον μισητού.
Τόση λιμοκτονία λοιπόν
Εσωτερική;
Για να μην πω «πνευματική»
Καθ’ ότι δεν ταιριάζει
Το Υψηλό να λερώνετε
Με τα απόνερά σας.
Ήθος, Ανάτασις, Υπέρβασις, Τέλος.
Ελευσίνα, 6/3/2016
