Posts made in Ιανουάριος, 2017

«Γιατί μαμά;» στον Χώρο Τέχνης 14η Μέρα (Καλλιρρόης 10).

Η παρακμή του Δυτικού Πολιτισμού, ομφάλιοι λώροι που δεν κόπηκαν και η έλλειψη τελετών ενηλικίωσης, γονιμολατρικών δρωμένων και η ψηφιακή φυλακή του τεχνολογικώς ανεπτυγμένου κόσμου,       Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα.   Παρακολουθώντας άφωνος τον αριστουργηματικό μονόλογο της Τζωρτζίνας Τζήλιου δια στόματος και σώματος Λίζης Ξανθοπούλου, ήταν σα να άκουγα παραληρήματα ψυχιατριζομένων, εγκλεισμένων υπάρξεων,...

Read More

Μια αισιόδοξη γλυκόπικρη «Αστροφεγγιά» του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου

και Πέτρου Ζούλια στο θέατρο «Χώρα» σε ένα εκπληκτικό ποιητικό, ρεαλιστικό αλλά και μαγικά αφαιρετικό σκηνικό της Άσης Δημητρολοπούλου.   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Σπανίως ενθουσιάζομαι τόσο (σχεδόν ποτέ) με παλαιά θεατροποιημένα πεζογραφήματα (εκτός αν πρόκειται για τον Ντοστογιέφσκι, τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό…). Για τα αποδέλοιπα θυμάμαι τη θυμόσοφη ρήση της γιαγιάς μου «περσινά ξινά σταφύλια». Έτσι πήγα με...

Read More

Δύο ποιήματα της Κατερίνας Βεργετάκη από την ποιητική συλλογή της "Φυλαχτό"

σε γαλλική μετάφραση της Παρασκευής Μόλαρη, MA LLCER Université Paul Valéry Montpellier 3 ******     “Αναζητώντας  την  αγάπη”’     Εσύ, φεγγάρι μου κι εσείς τ’ουρανού αστέρια ψάχνω την αγάπη μου να βρω ζευγάρια στέλνω ταχυδρόμους περιστέρια.   Νύχτα και μέρα σε γη κι ουρανό μια φωτογραφία της κρατώντας στα χέρια εσύ, φεγγάρι μου κι εσείς τ’ουρανού αστέρια.   Ψάχνω την αγάπη μου να βρω στα...

Read More

«Λαμπεντούζα»

του Άντερς Λουστγκάρτεν σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στο ψαγμένο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» όπου μόνο επιτυχίες βλέπουμε   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι ο τελευταίος ίσως σκηνοθέτης με σεβασμό στον Θεατρικό Λόγο που επιδεικνύει κατανυκτική ευλάβεια και άμετρο σεβασμό στα κείμενα που αναλαμβάνει να ζωντανέψει επί σκηνής. Και στον «Γαλιλαίο» του Μπρεχτ που είχε ανεβάσει στο Εθνικό Θέατρο...

Read More

Μια «Ζωή …Χαρισάμενη» του Κώστα Τσιάνου,

πικρόγλυκη μεν διονυσιακή δε, στο Θέατρο Προσκήνιο με την βακχική μαινάδα Αγγελική Λεμονή   Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα   Χωρίς διονυσιασμό θέατρο δεν υπάρχει και χωρίς βακχική μανία που οδηγεί στην έκσταση δεν αντέχεται η καθημερινή χαρμολύπη, το διαρκές πένθος εξόδου από την Παράδεισο, η νοσταλγία επιστροφής στην Εστία μας, στη μυθική «καβαφική» Ιθάκη γίνεται αφόρητη και το υπαρξιακό μας βάρος επαχθές. Από αρχαιοτάτων...

Read More

Ιστορικό