Για να απο-
γοητευτείς
πρέπει προηγουμένως να
γοητευθείς.
*
Κραυγή απελπισίας η ποίηση.
Δεν περιμένει ανταμοιβές, αποδοχές, αποζημιώσεις.
*
Επικοινωνία και ποίηση δεν πάνε μαζί.
Αν θες να επικοινωνήσεις διάλεξε άλλο είδος γραπτού έντεχνου λόγου.
*
Ματαίωση: το αποτέλεσμα υψηλών προσδοκιών.
*
Ποίηση και οίηση: μόνον ένα πι σάς χωρίζει, το άπειρον, το απροσδιόριστον…
*
Αν επιζητείς την Αφθονία
μην ξαναρχησιμοποιήσεις τη λέξη “φτώχεια”
*
Με τα “μη” και με τα “δεν” μόνον το “μηδέν” συμπεραίνεται
*
Μην διαγ(κ)ωνίζεστε!!! “Εν αμίλλαις πονηραίς αθλιότερος ο νικήσας!!!”.
*
Καλή η αποδοχή των άλλων.
Μην θυσιάσεις όμως την παραδοχή του εαυτού σου από εσένα τον ίδιον.
*
Όταν παραδέχεσαι τους άλλους
περνάς υπέροχα με τον εαυτό σου.
*
Αρθούρε Ρεμπώ, κραυγή αναστενάρη η ποίησή σου,
σαν τις στερνές πινελιές του Γκόγια
και την αιθερική προοπτική του Βαν Γκογκ.
Ζωή Σαμαρά, σε ευχαριστώ που μου θύμισες τον Ρεμπώ.
Κραυγή απελπισίας η αληθινή ποίηση. Δεν χρειάζεται συνηγόρους, δάφνες, επικριτές…
Κι η ετυμηγορία των ενόρκων βγαίνει πολύ αργά στο Δικαστήριο του Χρόνου.
Μετά την απομάκρυνσιν από το Γραφείον Τελετών ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Το μόνο που μας μένει είναι η καθαρότητα της ματιάς
και ο αυθόρμητος πίδαξ ηφαιστειακής λάβας λέξεων
ανακατεμένων με ρυθμούς άλαλους
που πηγάζουν όμως από τα κύτταρά μας,
εκεί που ριζώνει το μαύρο σκουλήκι της εγγενούς απο-γνώσεως.
