σε μια άνευ προηγουμένου παράσταση σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα στο θέατρο Προσκήνιο, της οδού Καπνοκοπτηρίου 8, με ένα επιτελείο εκλεκτών πρωταγωνιστών.

%cf%86%ce%b1%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b11

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Έχω δει πολλές παραστάσεις αυτού του έργου, παιδιόθεν (το προνόμιο της μέσης ηλικίας: τα έχεις δει σχεδόν όλα, αλλά πάντα υπάρχει πεδίο λαμπρόν για την έκπληξη). Το έργο γράφτηκε τη χρονιά που γεννήθηκα, το 1962, προοριζόμενο για τον Κάρολο Κουν, που ποτέ δεν απάντησε στον απογοητευμένο χιουμορίστα συγγραφέα με το ψευδώνυμο Μποστ. Δεν το κατάλαβε; Ο τόνος ήταν ανοίκειος στα ήθη και τα έθιμα του Θεάτρου Τέχνης; Δεν το πιστεύω, ειδικά μετά από τόσες επιτυχημένες παραστάσεις Αριστοφάνη…

Όπως και να έχει, η «Φαύστα» είναι ένα κλασικό πλέον έργο του νεοελληνικού δραματολογίου μας, δοκιμασμένο στο Χρόνο, πετυχημένο και προπαντός επίκαιρο. Ειδικά η πολιτική θεωρία που αναπτύσσεται για την υπέρ-φορολόγηση των φτωχών και τη φοροαπαλλαγή των πλουσίων !!! Μήπως η Ζωή αντιγράφει την Τέχνη. Ή μήπως οι καλλιτέχνες, εκτός από μάρτυρες του καιρού τους είναι και προφήτες; Εκτός αν η Ιστορία όντως επαναλαμβάνεται και οι κρίσεις ανακυκλώνονται με μικρά διαλείμματα ψευδο-ευημερίας. Δεν ξέρω. Το μόνο που μένει πριν αναχωρήσουμε από τον μάταιο τούτο κόσμο είναι μόνον εκείνο που δεν δύναται να φορολογηθεί: η Αγάπη, το χιούμορ, η αλληλεγγύη, η προσφορά στον πλησίον και στο κοινωνικό σύνολο.

Είχα δει και την παράσταση της Φαύστας στο θέατρο Στοά με την εκπληκτική Κοραλία Τσόγκα ως «ευγενές Ριτσάκι», σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου. Από εκείνη την παράσταση που έχει μείνει ένας μονότονα επαναλαμβανόμενος δεκαπεντασύλλαβος, αποτελεσματικός εν τούτοις. Συγχαίρω τώρα τη Μάρθα Φριντζήλα γιατί απέφυγε την πεπατημένη και χωρίς καμία ευκολία ή μανιέρα έστησε ένα σύγχρονο θεατρικό κόμικ, απολύτως επίκαιρο, σα να έχει γραφτεί μόλις σήμερα. Συγχαρητήρια επίσης αξίζουν στον Άγγελο Παπαδημητρίου για τα σκηνικά, τα κοστούμια και την όλη «Όψιν» αυτής της απολαυστικής παραστάσεως.

Εκείνη που έδωσε όμως κυριολεκτικά τα ρέστα της ήταν η πληθωρική, η μοναδική, η μεταμορφωσιακή, η ανεπανάληπτη Ελένη Κοκκίδου. Η ερμηνεία της είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Όπως τα φυσικά φαινόμενα. Τα βιώνεις ή δεν τα βιώνεις. Τα αντέχεις ή δεν τα αντέχεις. Όταν όμως βγεις σώος από αυτά [αστειεύομαι] βγαίνεις σοφότερος και πλουσιότερος, με υπερχειλίζουσα χαρά της ζωής και ζωτική ενέργεια απαράμιλλον.

Εθαύμασα επίσης τον Κώστα Μπερικόπουλο στον ρόλο της Μαριάνθης. Παρά την αναγκαστική σχηματικότητα και περιγραφικότητα αυτής της καρικατούρας που εκλήθη να ερμηνεύσει, ο καλός αυτός ηθοποιός έγραψε ανεξίτηλα στη μνήμη μας ένα δεύτερο πρόσωπο, που σε άλλες παραστάσεις δεν το προσέχουμε ίσως καν.

Όλοι όμως οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι: ο Τάσος Γιαννόπουλος ως τυπικός Ελληνάρας Γιάννης, ο Βαγγέλης Χατζηνικολάου ως Ριτσάκι με μούσια, που έμοιαζαν με φύκια (λόγω ξανθότητος – δεν νομίζω να έτρεξε πολύ οξυζενέ, εκ του φυσικού …ξανθός), καθώς και το τρίδυμο: Μενέλαος Χαζαράκης, Γιώργος Γιαννακάκος και Γιώργος Οικονόμου (περιελίχθησαν γύρω από τα κύρια πρόσωπα με φιδίσια επιτηδειότητα, κλέβοντας σε πολλά σημεία την παράσταση).

Πρόβλεψη θεατρολόγου κι έμπειρου κριτικού: αυτή η παράσταση θα παίζεται για χρόνια. Άντε και στην Επίδαυρο, με Αριστοφάνη, Μένανδρο ή άλλους, μεταγενέστερους και – γιατί όχι – συγχρόνους (του εαυτού μου μη εξαιρουμένου, θέτω υποψηφιότητα συγγραφής πρωτότυπου θεατρικού έργου γι’ αυτό το λειτουργικό απολαυστικό σχήμα).

Μην την χάσετε αυτή την παράσταση. Όσο η Κρίση βαθαίνει, τόσο το χιούμορ ανεβαίνει κι η θεατρική του έκφραση είναι η ιαματικοτέρα. Οι τεχνίτες του Διονύσου θεραπεύουν ψυχές και σώματα (μηδέ των κορμιών εξαιρουμένων – το γέλιο ξεβουλώνει… γενικώς – μετά δεν χρειάζονται καθάρσια και δαμάσκηνα).

Σοβαρά τώρα, είναι σπάνιες οι φορές που εκπλήσσομαι. Ως άνθρωπος που βλέπω 300 παραστάσεις το χρόνο, συνήθως ασκούμαι στο να κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτά! Όμως αυτή τη φορά έκλαιγα από τα γέλια. Κι ο ποιητής Γιώργος Χρονάς δίπλα μου, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του, αρμονικώς εκφερόμενα όπως ο κλαυσίγελως της Ελένης Κοκκίδου επί σκηνής.

Παρατήστε την ψυχανάλυση και τρέξτε στο θέατρο Προσκήνιο, επί της οδού Καπνοκοπτηρίου 8 & Στουρνάρη (παν στουρνάρι …δεκτόν).

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Μία ακόμα Φαύστα…;