Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ

 

«Θέατρο καταγραφής» και μεταμοντέρνα θεατρική γραφή από έναν νεαρό θεατράνθρωπο τον Σταυριανό Κιναλόπουλο, που εμφανίζεται στη σκηνή του ατμοσφαιρικού «Θεάτρου της Ημέρας» με την τριπλή ιδιότητα του συγγραφέα-σκηνοθέτη-ηθοποιού. Να υποθέσω ότι η επιλογή του αυτή επεβλήθη από λόγους οικονομίας ή αποτελεί συστατικό στοιχείο της προσωπικότητάς του; Θα δούμε στο μέλλον.

            Το έργο «Τρία Κάππα» πλήρες νοημάτων και ουμανιστικών μηνυμάτων βασίστηκε σε μια πραγματική ιστορία, η οποία αναπλάστηκε δια του λόγου σε ένα μεταμοντέρνο χωροχρονικό ασυνεχές. Όλα έχουν ειπωθεί από την πρώτη στιγμή, όμως υπάρχει πάντα η έκπληξη στο τέλος και το μυστήριο της λέξης με τα τρία κάππα αποκαλύπτεται λίγο πριν πέσει η αυλαία.

            Στιβαρές ερμηνείες στους σκληρούς ρόλους από ένα κουαρτέτο ηθοποιών που δίνουν για άλλη μια φορά βαρύτητα στο «θέατρο δωματίου». Τέσσερις ψυχές σπαράσσονται κι ανακυκλώνονται σε ένα παιχνίδι αγάπης-μίσους, εκδικητικότητας και συγχώρησης. Γεωργία Ζώη, Λουκάς Μπίτσας, Αλέξια Παπαθανασίου και ο Σταυριανός Κιναλόπουλος. Όλοι τους ανεξάρτητοι στον υποκριτικό τους κώδικα κι αλληλένδετοι στον σκηνικό χώρο που έντυσε η Ειρήνη Παγώνη. Βοηθός σκηνοθέτη η Σόνια Αϊραπετίδου.

            Θαύμασα την ηρωική προσπάθεια των ερμηνευτών να εκφέρουν ένα λόγο κυκλοτερή, με ασύμβατες ευθείες κι ασυμπτωτικούς άξονες. Η συναισθηματική διέγερση του θεατή έφτανε στα όρια του μελοδράματος. Στο τέλος όμως, μετά την αποχώρηση από την πλατεία κάτι μου έλειπε: ίσως η κινητοποίηση του θυμικού να έγινε εις βάρος των άλλων λογικών εγκεφαλικών διεργασιών. Ο συγγραφέας έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει μέχρι να επιτύχει τις απαραίτητες δραματουργικές φωτοσκιάσεις. Όμως έχει ταλέντο, φαίνεται να διαθέτει όραμα κι η εσωτερική του εξελικτική πορεία προς την αυτογνωσία θα δώσει ίσως θεατρικούς καρπούς, αν αποφύγει τη Σκύλλα του ναρκισσισμού και τη Χάρυβδη της εγωκεντρικότητας.

            Η Γεωργία Ζωή, εκπληκτική όπως πάντα, γλαφυρή, περιγραφική, με σεμνότητα και μέτρο, αίσθηση του δραματικού κι αποστασιοποίηση, έπλασε μια μάνα πονεμένη και υπερβατική. Ο σχηματικός και μάλλον αβαθής ρόλος της λειτούργησε ως εφαλτήριο για συνδημιουργική συμπλήρωσή του από την επαρκή ηθοποιό.         

            Αφετηρία για τη συγγραφή αυτού του έργου ήταν η πραγματική ιστορία μιας γυναίκας όπως τη διηγήθηκε στην εκπομπή της  Όπρα «The Oprah Winfrey Show». Αλληλεπιδράσεις τεχνών και μέσων στη διαδραστική κοινωνία του παγκοσμιοποιημένου χωριού που έγινε ο πλανήτης μας χάρη στην Τεχνολογία.

            Μια «αληθινή ιστορία συγγνώμης» θεατρικής διάρκειας 80 λεπτών της ώρας. Αν διαρκούσε περισσότερο δεν θα μπορούσε να κρατήσει πλέον τους θεατές, αφού το συναισθηματικό «κρεσέντο» και η μονότονα επαναλαμβανόμενη σύγκρουση μητέρας-καλού γιου-υιοθετημένου κακοποιού θα διασκόρπιζε την προσοχή τους στον σκηνικό χώρο του μικρού αυτού θεάτρου, όπως έχουν ανέβει μέχρι τώρα σημαντικές «offBroadway» παραγωγές από σεμνούς καλλιτέχνες.