• Κυρία Νικήτα είστε ένας πολυπράγμων, πολυπρισματικός, αναγεννησιακός άνθρωπος. Πρόσφατα υποστηρίξατε την διδακτορική σας διατριβή κι ανακηρυχθήκατε διδάκτωρ Ιατρικής. Είστε και νιόπαντρη. Θα λέγαμε ότι είστε ένας ευτυχισμένος άνθρωπος; Νιώθετε έτσι;

     

    • Τα νιώθω υπερβολικά όλα αυτά, κυρίως προερχόμενα από κάποιον που χαρακτηρίζεται από τις παραπάνω λέξεις. Σας ευχαριστώ.  “Η ευτυχία της ψυχής, είναι πολύ μεγάλο πράγμα” για να παραφράσω το αγαπημένο τραγούδι. Θα αρκεστώ στο ότι αισθάνομαι τυχερή που κατάφερα στη μέχρι τώρα ζωή μου να κάνω αυτά που αγαπώ. Την ιατρική την κυνήγησα ως εφηβικό έρωτα και σταθήκαμε πιστές η μια στην άλλη με το πέρασμα των ετών. Εξελισσόμαστε, μεγαλώνουμε μαζί. Οι ασθενείς μάς συστήνουν τον ανθρώπινο πόνο και τη διαχείρισή του. Είναι μεγάλοι δάσκαλοι. Μας διδάσκουν να υπομένουμε την αποτυχία και να αναπτύσσουμε την ενσυναίσθηση. Να γιορτάζουμε τις επιτυχίες με σύνεση καθότι η ασθένεια είναι στο πλείστον ένας πόλεμος όπου κερδίζονται ή χάνονται μάχες. Η συγγραφή – σπόρος που βλάστησε στα πολύ πρώιμα χρόνια, τότε ακόμα που έγραφα φράσεις σε χαρτοπετσέτες με γράμματα του δημοτικού – θυσιάστηκε για πολλά χρόνια στο βωμό της επιστήμης αλλά με διεκδίκησε σθεναρά την κατάλληλη στιγμή. Μη με ρωτήσετε ποια ήταν αυτή, δεν υπάρχει ορισμός. Ίσως αναδύθηκε σε μια δύσκολη στιγμή, όπου ταυτόχρονα η ιατρική και η προσωπική μου ζωή ταξίδευαν με τον Τιτανικό. Σκαρφάλωσαν επάνω κι οι δυό και αργότερα βγήκε κι ο ήλιος. Η ικανότητα για δημιουργία, όποια κι αν είναι αυτή, προσφέρει τη σταδιακή  εναρμόνιση του “μέσα”, ακόμα κι όταν το “έξω” καταρρέει. Εν γένει λοιπόν ναι, νιώθω μάλλον κοντά στην ευτυχία με αγαπημένους ανθρώπους γύρω μου, οικογένεια και φίλους, έναν υπέροχο σύντροφο που με συνοδεύει και με ενθαρρύνει σε όλα τα ταξίδια μου και την ελευθερία να σκέφτομαι και να γράφω. Φιλία , ελευθερία, σκέψη(ς) είναι κατά τον Επίκουρο οι απαραίτητες προϋποθέσεις ευτυχίας.

     

    • Ο Σίσυφος και το λιθάρι του που ποτέ δεν ανεβαίνει μέχρι την κορυφή του λόφου (ή μήπως της πυραμίδας;) τι σχέση έχει με την ιδεολογία και την θεματολογία του έργου σας;

     

    • To “Σισύφιο” δίλλημα διατρέχει τη θεματολογία της νουβέλας μου, είναι αλήθεια. Όλοι οι πρωταγωνιστές, ανεξαρτήτου ηλικίας και φάσης ζωής, νιώθουν όμηροι του παρελθόντος, βασανίζουν και βασανίζονται απ’το ερώτημα “τι κι αν;”. Παγιδευμένοι σ’ένα κέλυφος λαθών και ενοχών, δοκιμάζουν να ανεβάσουν βάρη διαφορετικής σύστασης και μεγέθους κάθε φορά , με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Απλώς θέλω να ελπίζω ότι ευκαιρίας δοθείσης, μπορεί και να καταφέρουν να ανεβάσουν νοητικά το λιθάρι στην πυραμίδα, επίπεδο-επίπεδο, ας πούμε σαν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, που ακόμα κι αν χάνεις στις προσπάθειες και πρέπει να ξεκινήσεις απ΄την αρχή, κάποια στιγμή με την εμπειρία, θα καταφέρεις να το ολοκληρώσεις. Αλλά αυτό δεν αποτελεί επί της ουσίας τόσο το δρόμο προς τη σωτηρία, όσο το να αποδεχτούν-ούμε ότι το παρελθόν δεν αλλάζει, μας προσδιορίζει, η πέτρα πάντα θα κατρακυλά προς τα πίσω, αλλά όχι μαζί μας, οφείλουμε να προχωράμε μπροστά. Αυτό που μετρά είναι η αποδοχή και η καλή ζωή από δω και πέρα.  Έχω ανάγκη αυτή τη ρωγμή φωτός. Δεν ήμουν ποτέ τέρας αισιοδοξίας, δεν το κρύβω, απ΄την άλλη όμως, σπάνια τα παρατώ, σχεδόν ποτέ.  Δε θέλω να σκεφτώ ότι δεν προσπάθησα. Δεν μπορείς να κερδίσεις το lotto εάν δεν παίξεις.

     

     

    • Από αισθητικής πλευράς πού θα εντάσσατε τη λογοτεχνική σας δραστηριότητα;

     

    Πιστεύω ότι μπορώ να θεωρήσω τη γραφή μου απόλυτα ρεαλιστική. Έμπιστοι αναγνώστες -φίλοι μού έχουν μιλήσει για “ωμό ρεαλισμό”.

     

     

    • Κι από πλευράς τεχνοτροπίας; Είστε μεταμοντέρνα, ή μήπως κινείστε μετά – πέραν ενδεχομένως – του λεγόμενου μεταμοντέρνου;

     

    • Δεν ξέρω αν οπωσδήποτε θέλω να καταταγώ κάπου. Εάν θεωρήσω τις επιρροές μου από μεγάλες συγγραφικές αγάπες, αυτές κινούνται σε πολλά και διαφορετικά στρώματα, αναφέρομαι από τον Ντοστογιέφσκυ, τη Γουλφ, το Ρεμπώ, τον Πόε, τον Κάφκα, στον Κάρβερ, τον Αμος Οζ, τον Τόμας Μαν, τον Χάντκε, τη Μύλλερ,  και η λίστα συνεχίζει τεράστια. Ενα θαυμάσιο χωνευτήρι γραφής. Αυτό.
    • Πιστεύετε στον ορθολογισμό; Είναι η συγγραφική δραστηριότητα λογοκρατούμενη; Τι ρόλο παίζει η λεγομένη διαίσθηση και το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου για τους δεξιόχειρες;

     

    • Πιστεύω στη γραφή που είναι κατανοητή. Δεν είναι απαραίτητο να λέμε αλήθειες γράφοντας, είναι όμως αναγκαίο αυτά που γράφουμε να είναι πιστευτά. Εάν αυτή είναι η έννοια που δίνουμε στον ορθολογισμό, σαφώς ναι. Μπορεί ένα μυθιστόρημα φαντασίας να είναι τόσο τρομερά αληθοφανές, όσο απίθανα είναι τα ευρήματα στα οποία στηρίζεται, όπως κάποιο άλλο που ενώ στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα είναι απόλυτα βαρετό και κοινότυπο. Μετράει πως το λέμε, όχι μόνο τι λέμε. Το ίδιο κ στη ζωγραφική αλλά και  στις άλλες μορφές τέχνης. Πολλοί έχουν ζωγραφίσει ηλιοτρόπια, του Van Gogh ‘όμως απλώνεις το χέρι σου να τα πιάσεις. Ίσως εδώ μου κάνετε μια ένσταση όσο αφορά στο ταλέντο, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κατά πολύ η νοητική διάσταση των πραγμάτων όπως και η συναισθηματική νοημοσύνη. Από την άλλη, υπάρχει σήμερα και ένα είδος γραφής που ντύνεται με περίπλοκους όρους, λεξιπλασίες, καταρρίπτει ακόμα και τις παραγράφους και τα σημεία στίξης όπως τα ξέρουμε, η οποία πράγματι χαίρει εκτίμησης στους κύκλους θεωρούμενη ως πρωτοποριακή. Αμφιβάλλω ότι το περίπλοκο-δυσνόητο αποτελεί εξελικτικό σημάδι. Είμαι μια πουριτανή της γραφής. 

     

    • Βασίζεστε στην έμπνευση ή σχεδιάζετε μεθοδικά και χτίζετε συστηματικά τα λογοτεχνήματά σας, σχεδόν σα να χειρουργείτε;

     

    • Με κάνατε να χαμογελάσω. Οι χειρουργικές ειδικότητες, ήταν εκείνες που είχα αποκλείσει a priori της απόκτησης του πτυχίου. Δεν είμαι άνθρωπος του πρωτοκόλλου, δεν διαθέτω την απαραίτητη πειθαρχία. Αγαπώ τη δερματολογία γιατί διαθέτει ταυτόχρονα ένα βαθμό μυστηρίου – καθώς πολλές δερματοπάθειες αντικατοπτρίζουν μια συστημική διαταραχή – και δυνατότητα δημιουργικότητας μέσω της κοσμετολογίας. Είναι η μοναδική ειδικότητα που μπορείς να δεις με το μάτι τα αποτελέσματα της δουλειάς σου, αξία ανεκτίμητη. Στη γραφή εμπνέομαι, σβήνω, γράφω, κάνω συνήθως ένα πλάνο το οποίο αλλάζει κατά τη διάρκεια της συγγραφής.

     

     

    • Πού έγκειται το συγγραφικό ταλέντο; Υπάρχει κάτι τέτοιο ή μήπως είναι απλώς ακόμα μία σχηματικότητα;

     

    Θα απαντήσω με τη φράση του Thomas Man: “Ταλέντο, είναι ο κώλος στην καρέκλα”. Προϋπόθεση βέβαια είναι κάποιος να απολαμβάνει να κάθεται σε αυτήν.

     

    • Είστε επίμονη γραφιάς, ή περιστασιακή; Γράφετε στις διακοπές ή κάθε μέρα; Από πού αντλείτε τα ερεθίσματα και τα πρότυπα; Βασίζεστε σε ιστορίες άλλων ή στην δική σας ατομική εμπειρία;

     

    • Δεν γράφω με ωράριο , καθότι ο βιοπορισμός από την “εγωίστρια” ιατρική με απορροφά σε μεγάλο βαθμό. Δεν γράφω καν όλο το χρόνο, υπάρχουν μήνες που δεν αγγίζω το λαπ-τοπ μου ή το τετράδιό μου, όπως υπάρχουν και νύχτες που ξυπνάω και πάω στην κουζίνα για να γράψω αυτό που σκέφτηκα μην το ξεχάσω. Υπάρχουν στιγμές που γράφω και μόνο στο μυαλό μου κοιτώντας τον τοίχο απέναντι. Ο μέντοράς μου ο Φάϊς, θεωρεί ότι πάντα πρέπει να κουβαλάμε μαζί ένα μικρό σημειωματάριο γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα δεις ή θ’ακούσεις. Η γραφή, είναι ολόκληρος ο κόσμος που μας περιβάλλει. Δεν χρειάζεται ραντεβού.

                Οι δικές μας εμπειρίες  χωνεύονται με τις ιστορίες των άλλων. Ίσως λέμε        ιστορίες όντες κάποιοι άλλοι που θα θέλαμε να είμαστε, που δεν   τολμήσαμε να είμαστε, πειραματιζόμαστε. Ζούμε άλλες ζωές.

    • Γράφετε Ποίηση; Τι γνώμη έχετε για τη σύγχρονη ποίηση; Ο σύζυγός σας εκδίδει κάθε χρόνο το «Ποιητικό Ημερολόγιο». Είναι κάτι που σας θέλγει ή μήπως σας αφήνει εντελώς αδιάφορη;

     

    • Η ποίηση είναι το τσίπουρο της λογοτεχνίας. Μ’ ένα στίχο, για να μην πω μια λέξη, μπορείς να νιώσεις από κράμπα στο στομάχι μέχρι δύσπνοια, να γελάς ακατάσχετα ή να κλαίς απελπισμένα. Είναι αυτό το αίσθημα του να κοιτάς το ταβάνι και να σκέφτεσαι “πως το σκέφτηκε αυτό;” Θαυμάζω τους παραγωγούς και με θεωρώ απόλυτα ανίκανη να το παράγω, παραμένω στο κρασί.  Το “ποιητικό ημερολόγιο” είναι μια απίστευτη κάβα πενήντα πέντε ετών πλέον, η οποία φιλοξενεί όχι μόνο τις διάσημες “μάρκες”, αλλά και τις καινούργιες στα πρώτα τους βήματα απόσταξης και για μένα αυτό είναι εκπληκτικό. Η ποίηση στην Ελλάδα θεωρείται κάτι σαν ελίτ, για άγνωστους λόγους. Αυτό μπορεί να επιδεινώνεται ή ακόμα και να αποτελεί  ένα από τους λόγους για τον οποίο το ελάχιστο ποσοστό του 10% των Ελλήνων είναι τακτικοί αναγνώστες λογοτεχνικών κειμένων γενικότερα.
    • Πώς βλέπετε τη σύγχρονη Κρίση; Η Ελλάδα απειλείται και πολιτισμικά ή θα βγει δυναμωμένη έξω από τη στενωπό;

     

    “Η Ελλάδα της κρίσης” είναι ένας ρόλος που έχει παιχτεί επανειλημμένα από αυτή τη χώρα σε ποικίλες ιστορικές περιόδους με διαφορετικά κουστούμια. Οι Έλληνες θέλουμε περισσότερο χρόνο για να αντιμετωπίσουμε τις απειλές αρχικά λόγω έλλειψης συλλογικότητας και οργάνωσης σε σχέση με τους βόρειο-Ευρωπαίους. Αν και λοιπόν το “έργο” είναι μεγαλύτερης διάρκειας με αλληλοσπαραγμούς και τραγωδίες, στο τέλος όχι μόνο φαίνεται φως στο τούνελ, αλλά το φτάνουμε κιόλας. Είμαστε drama queens οι Έλληνες, αλλά μας σώζει εν τέλει  πάντα η υψηλή συναισθηματική μας νοημοσύνη.

     

    • Τι ρόλο πιστεύετε ότι διαδραματίζουν τα όνειρα στην ατομική και συλλογική συνειδητότητα; Κι οι εφιάλτες; Ποιος είναι ο χειρότερος φόβος σας;

     

    • Ερώτηση κλειδί για την οποία μάλλον έχω τη λάθος ειδικότητα! Είναι απλά μια κλειδαρότρυπα στο υποσυνείδητο ή εκτόνωση προσωπικών επιθυμιών και φόβων; Μου αρέσει να θεωρώ τα όνειρα πολλές φορές ως έναυσμα-εμψύχωση όσον αφορά στους προσωπικούς στόχους που από τον φόβο της αποτυχίας διστάζουμε να οδεύσουμε προς αυτούς. Ίσως ένα παράλληλο σύμπαν που κάνουμε μόνο αυτό που θέλουμε, με αυτούς που μας ευχαριστεί, ανεξάρτητα από το εάν είναι ακόμα υπαρκτοί. Κάτι σαν εγκεφαλικό πλύσιμο. Οι εφιάλτες λειτουργούν εξίσου καλά. Μας απευαισθητοποιούν, διότι μπορεί να πιούμε αμέσως μετά τον πρωινό καφέ λίγο σκυθρωποί, αλλά “στην πραγματικότητα δε συμβαίνουν αυτά” και βγαίνουμε απ’το σπίτι χαμογελώντας.

     

    • Είναι ο άνθρωπος «φύσει καλός» ή «φύσει κακός» ή μήπως τίποτα από τα δύο;

     

    • Μα με βεβαιότητα και τα δύο. Η ιατρική παραδέχεται ως επιδράσεις στον άνθρωπο 50% γονίδια-50% περιβάλλον, τελευταία το δεύτερο ίσως αποκτά και μεγαλύτερο ποσοστό.

     

    • Η λογοτεχνική δραστηριότητα ενέχει και το στοιχείο της εργασιοθεραπείας;

     

    • Οπωσδήποτε, αν και κάποιες φορές είναι αδύνατον να γράψεις είτε βιώνοντας μια μεγάλη χαρά είτε μια ανείπωτη θλίψη. Η συγγραφή, αλλά θα τολμήσω να πω και άλλες μορφές τέχνης, δεν είναι ψυχοθεραπεία όπως με ευκολία λέγεται.  Είναι διοχέτευση του “είναι” σε κάθε μορφή και αυτό κάνει τον συγγραφέα ή τον ζωγράφο ή τον οποιοδήποτε “τεχνίτη” τυχερό. Επώδυνο ή διασκεδαστικό, αποτελεί βαλβίδα εκτόνωσης.
    • Οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι πιο πετυχημένοι στο επάγγελμά τους; Με άλλα λόγια, αν διευθύνατε μια κλινική, ένα νοσοκομείο ή μια μεγάλη εταιρεία θα βαθμολογούσατε καλύτερα αυτούς που έχουν σαν χόμπι τους το γράψιμο, τη ζωγραφική, το θέατρο… Ή μήπως αντιθέτως δεν θα τους αξιολογούσατε θετικά και δεν θα τους προτιμούσατε για στενούς συνεργάτες σας;

     

                Νιώθω ότι οι δημιουργικοί άνθρωποι έχουν μια έκτη αίσθηση, παλινδρομούν μεταξύ πολλαπλών διαστάσεων και τρόπων ζωής και δεν υπαινίσσομαι τίποτα το μεταφυσικό με αυτά τα λόγια. Ο δημιουργικός άνθρωπος έχει την τύχη να μη φοβάται την αλλαγή, άρα και την πρόοδο.  Έχει το ταυτόχρονο προτέρημα και μειονέκτημα να βαριέται γρήγορα και να αναζητά συνεχώς το “νέο”. Είναι πολύπλευροι και αυτό συμβάλλει    μόνο θετικά στο όποιο βιοποριστικό τους επάγγελμα. Μακάρι να απαρτίζονταν τα νοσοκομεία από γιατρούς-ζωγράφους, μουσικούς,       γλύπτες, συγγραφείς, ηθοποιούς και ό,τι άλλο. Ίσως θα ήταν το κλειδί προς την ενσυναίσθηση.

     

    • Τι έχετε γράψει μέχρι τώρα και τι σχεδιάζετε για το μέλλον;

     

    • Πέρυσι τέτοια εποχή, έγινε το όνειρο πραγματικότητα με την έκδοση της πρώτης νουβέλας μου με τίτλο “οδοντωτή μνήμη” από τις εκδόσεις Ιωλκός, ένα ψυχογράφημα που κυριολεκτικά με βασάνισε χρόνια. Γινόμαστε τελικά αυτό που μας κάνουν οι γονείς μας ή το χρησιμοποιούμε ως ανακουφιστική δικαιολογία για τα προσωπικά ατοπήματα ζωής; Πραγματεύεται τις ιστορίες τριών ζευγαριών που αλληλοσπαράζονται, αλληλοσυμπληρώνονται, αποζητούν την κάθαρση ο ένας στην ψυχή του άλλου, βλέπουν τα λάθη τους ο ένας στα μάτια του άλλου, τελικά ελπίζουν ότι ακόμα και αυτή τη ζωή, ίσως υπάρχει ακόμα μια ρωγμή εξιλέωσης από δω και πέρα. Βγαίνουν καψαλισμένοι από ένα ταξίδι αυτογνωσίας και ελπίζουν. Μάλλον το είχα ανάγκη εγώ η ίδια όλο αυτό. Το επόμενο θα είναι μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου.

     

    • Είστε άνθρωπος με σταθερούς στόχους και διακρίνεστε για την στοχοπροσήλωσή σας;

     

    • Προσπαθώ, δεδομένων των εκάστοτε συνθηκών και των ανθρώπων που με περιβάλλουν, θεωρώ το τελευταίο καίριο για την επίτευξη στόχων ζωής. Μπορεί κάποιος να έχει τα προσόντα αλλά να περικλείεται από κόσμο εγκλωβισμένο, όπως και το αντίθετο. Είμαι μεγάλη φαν των αλλαγών και παίρνω κάποια ρίσκα, μόνο έτσι θεωρώ ότι έρχεται η εξέλιξη. Αυτό βέβαια, ωριμάζει μέσα μας με την ηλικία. Είμαστε οι ηθοποιοί του μέλλοντός μας.

     

     

    • Τι θα θέλατε να ερωτήσετε κι εάν δύναμαι να σας απαντήσω;

     

    • Είστε μηχανικός. Έπαιξε αυτό ρόλο στη γραφή σας; Στην τεχνοτροπία, στα αναγνώσματά σας, στην πειθαρχία της γραφής; Η συγγραφή σάς ήταν κάτι εγγενές; Εάν ναι, γιατί δεν ασχοληθήκατε αμέσως με κάτι παρόμοιο στις βασικές σπουδές σας; Οι σπουδές θεατρολογίας ήρθαν σαν υπενθύμιση της πραγματικής σας ταυτότητας; Μήπως εμείς που βιοποριζόμαστε από κάτι διαφορετικό ενώ η συγγραφή είναι το πάθος μας,  έχουμε “ερωμένη” τη δουλειά και “νόμιμη σύζυγο” μας τη συγγραφή, αντίθετα από τον Τσέχωφ;

     

    • Ναι, η δουλειά τού μηχανικού με βοήθησε και με βοηθάει (μέχρι τα 70) να είμαι οργανωμένος, συγκεντρωμένος, πείσμων, επίμονος και συστηματικός. Αλλιώς δεν θα είχα επιβιώσει. Πέρασαν τόσες πολλές δυσκολίες, πέρασα αλώβητος σχεδόν μέσα από τόσα πολλά βέλη… Σας ευχαριστώ πολύ για την ιδιαίτερα συναρπαστική συνομιλία μας. Έξω από τα τετριμμένα.