του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή με την Πέγκυ Σταθακοπούλου

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Εις επίρρωσιν τού μάλλον παλαιολιθικού και πατριαρχικού φαλλοκρατικού ιδεολογήματος πως «πίσω από κάθε διάσημο άντρα κρύβεται μια υπομονετική, αυτοθυσιαστική, τίμια και πιστή Πηνελόπη» δομείται ένας εμπλουτισμένος μονόλογος με διαδοχικές εκρηκτικές φράσεις-βεγγαλικά με σχηματική αλλά όχι προσχηματική σκηνική δράση, με την προσθήκη ενός βωβού κοκκινοπρόσωπου, κοκκινοντυμένου και κοκκινοβαμμένου ανθρώπου, που μάλλον συμβολίζει τον Χάροντα ως άλλη όψη τής χαράς τής ζωής (όπως τον φαντάζονται οι σύγχρονοι αλλά και οι παλαιοί Μεξικάνοι), η πρωταγωνίστρια Πέγκυ Σταθακοπούλου υποδύεται την άσημη γυναίκα τού Σαίξπηρ ως το πλέον σημαντικό (για την υλική επιβίωσή του) πρόσωπο σε μια ταραγμένη ζωή γεμάτη νεαρούς εραστές και νεαρές ερωμένες.

Ο πανερωτισμός σε όλο του το μεγαλείο στην παγανιστική προχριστιανική εκδοχή του και με τις ευλογίας τής τότε δαιμονίας βασιλίσσης Ελισάβετ, προστάτιδος Γραμμάτων και Τεχνών, τού Σαίξπηρ συμπεριλαμβανομένου.

Η ιδιόλεκτος που επινοεί ο Άκης Δήμου για να τονίσει την αυτοδίδακτη μόρφωση της χωριάτισσας από το Stratford upon Avon είναι μια μειξοβάρβαρη γλώσσα μεταξύ της δικής μας καθαρεύουσας και δημοτικής (επιτυχής μερική αναλογία ανάμεσα στο βρεττανικό και στο ελληνικό ιδίωμα, ουχί όμως και του ιδίου αιώνα). Οπωσδήποτε όμως το αποτέλεσμα στερείται κάθε επιτηδεύσεως, αφού η καλή και η έμπειρη ηθοποιός ως μονωδός απαλείφει τις όποιες αιχμές, ακμές και γωνίες δίνοντας στο κοινό την στρογγυλευμένη εκδοχή μίας αδικημένης γυναίκας που αγωνιά να γίνει χήρα κι επιμένει στην εγωιστική ανωτερότητά τας απέναντι στο χαμένο επιπόλαιο αρσενικό που επιμένει να τσιλιμπουρδίζει.

Όπως καταλαβαίνετε, αυτό το τέχνασμα χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον του, αλλά ο θεατής παραμένει απασχολημένος για πέντε τέταρτα τής ώρας βυθισμένος στην μυθολογία «ποιος ήταν πράγματι ο συγγραφέας αυτών των αθάνατων δραματικών ποιημάτων, αν όχι ο μισοαγράμματος ηθοποιός με τις υψηλές διασυνδέσεις»;

Όσο για τον περίφημο «Κόμη τού Σαουθάμπτον», που αναφέρει ο καλός Έλληνας δραματουργός Άκης Δήμου, στον οποίο ο μυθικός και μυθοποιημένος Σαίξπηρ αφιερώνει τα αριστουργηματικά σονέτα του, πρόκειται για τον προστάτη τού Σαίξπηρ, Henry Wriothesley, 3rd earl of Southampton, in full Henry Wriothesley, 3rd earl of Southampton, Baron Wriothesley of Titchfield, που γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1573 και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου τού 1624), και μουστάκι είχε (κάτι που αμφισβητεί η βιαστική μέλλουσα χήρα τού μεγάλου ελισαβετιανού δημιουργού) και ήταν κάτι παραπάνω από κόμης, όπως μεταφράζεται ατυχώς στα ελληνικά.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΚΑΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΝΕΙΣ…

 

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ

Https://konstantinosbouras.gr

 

 

Info από το Δελτίο Τύπου:

 

«Σαν ρόδο και σαν αίνιγμα»

Διάρκεια: 70 λεπτά

 

Συντελεστές

Κείμενο: Άκης Δήμου

Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής

Σκηνικά – Κοστούμια: Μίκα Πανάγου

Μουσικό τοπίο: Κώστας Χαριτάτος

Σχεδιασμός φωτισμού: Νίκος Καμτσής, Γιάννης Ζέρβας

Video art: Αντώνης Κουκούβελας

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Ζέρβας

 

Ερμηνεύει η Πέγκυ Σταθακοπούλου

Συμμετέχει ο Γιάννης Ζέρβας

 

Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ, Κεφαλληνίας 17, Κυψέλη

https://goo.gl/maps/b3mDhpaiq9c8oP1T7

 

 

Το Θέατρο Τόπος Αλλού τηρεί όλα τα πρωτόκολλα υγιεινής και αποστάσεων για την διεξαγωγή των παραστάσεων σε κατάλληλες και ελεγχόμενες συνθήκες ασφαλείας σε σχέση με τον COVID-19. Οι θεατές κατά την είσοδό τους στο χώρο οφείλουν να επιδείξουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή πιστοποιητικό νόσησης, καθώς και αστυνομική ταυτότητα ή οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό για τον έλεγχο ταυτοπροσωπίας. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την είσοδο και την έξοδο από το χώρο, όπως και κατά τη διάρκεια της παράστασης.