παράσταση θριαμβική, κατισχύουσα της μιζέριας και του θανάτου, στο θέατρο «Πρόβα» με τους: Σ. Τσόγκα, Γ. Πεζοπούλου και τον Γ. Τριανταφύλλου, βασισμένη στα μονόπρακτα τής αείμνηστης Κωστούλας Μητροπούλου: «Τα παπούτσια» και «Με το νόμο».

 staakra1

Άνθρωποι στα σκουπίδια, παράπλευρες απώλειες του ασίγαστου πολέμου μεταξύ Φιλότητος και Νείκους και στο βάθος το διαρκές αίτημα της συμπαντικής Αγάπης, του ορφικού Έρωτος…

staakra2

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 staakra3

«Υπέρ αδυνάτου» ο λόγος των μεγάλων ποιητών, της σκηνής και της πλατείας. Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, δεν κατέχουν τερτίπια, δεν έχουν τα μέσα και τα σολδία τους λείπουν, χρειάζονται εμάς, όλους εμάς, όχι σε μια φανφαρόνικη επίδειξη αλληλεγγύης, αλλά σε μια μεστή, σύννομη κι αγαστή συνεργασία με το Όλον, το Άπαν, στο οποίο ανήκουμε, από το οποίο κατερχόμεθα και εις το οποίο επιστρέφουμε νουνεχείς, πλούσιοι από τη θητεία μας στην Ύλη.

            Το διαχρονικό, πανάρχαιο αίτημα της Αγάπης έχει γίνει εκμετάλλευσης από θρησκείες, πολιτικάντηδες και ρήτορες, οι «τα φαιά φορούντες» έστησαν πανηγύρι και φαγοπότι εις βάρος της, στον «Μυστικό Δείπνο» πάντα ο δέκατος τρίτος προδίδει. Κι εκπίπτουμε όλοι από την παραδείσια κατάσταση της εξ αποκαλύψεως Γνώσεως, αναζητώντας τα ψήγματά της με τον φακό σε ερειπωμένα κάστρα κι ανασκαφές ανύποπτων ερώτων.

 staakra4           Είδα για δεύτερη φορά την όχι και τόσο ακραία παράσταση του προσφιλούς μου «Θεάτρου Πρόβα», των αγαπητών μου Μαίρης Ραζή και Σωτήρη Τσόγκα. Παρακολουθώ τη δουλειά τους εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια και τους εκτιμώ για το αθόρυβο της συστηματικότητάς τους.

 staakra5           Η Γιούλη Πεζοπούλου, τραγική κλόουν, έφερε στο έπακρο το επαχθές φορτίο μιας κουρασμένης ύπαρξης, λυγισμένης από το βάρος της Σιωπής και της αγνόησής της από τους άλλους. Πόσες τέτοιες ψυχούλες δεν συνωστίζονται σε φυλακές κι αναμορφωτήρια κοιτώντας με απορία το Φως που περνάει μέσα από τα σιδερόφρακτα κάγκελα του παραθύρου τους. Όμως δεν μισούν το Φως και τον Θεό δεν τον εχθρεύονται. Τραγική φιγούρα η εξαϋλωμένη πόρνη, η εξαγνισμένη αλλά όχι ακόμα αγία.

            Ο Σωτήρης Τσόγκας, που σκηνοθετεί αυτή την παράσταση, υποδύεται και τον ντοστογιεφσκικό (ή μήπως τσεχωφικό;) ήρωα που δανείστηκε από άλλες εποχές κι άλλα ήθη η Κωστούλα Μητροπούλου για να αναδείξει την διαχρονικότητα της κοινωνικής αδικίας και της κακοποίησης ανθρώπων και ζώων. Ο άνθρωπος ως άστεγος, αδέσποτος σκύλος, κοιμάται γύρω μας στα πάρκα κι εμείς κοιμούμαστε τον ύπνο του αδίκου στα παραφουσκωμένα μαξιλάρια της ψευδαισθητικής Αφθονίας μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι όλοι σε ένα καζάνι βράζουμε κι ότι όταν ένας κλαίει, πεινάει, πονάει, διψάει, παραπονιέται, συστρέφεται βασανιζόμενη η Πανανθρώπινη Ψυχή του Κόσμου.

            Αυτά για την ώρα. Θα μπορούσα να δω αυτή την παράσταση πολλές φορές, γιατί είναι κλασική, διαχρονική κι επίκαιρη. Κωστούλα Μητροπούλου σε τιμάμε, πολλά χρόνια μετά το θάνατό σου, γιατί άφησες ένα συμπαθητικό στίγμα στη γη, χωρίς διανοουμενισμούς και δήθεν κουλτουριάρικα καμώματα. Το μέτρο είναι πάντα ο άνθρωπος κι εσύ τον ΆΝΘΡΩΠΟ υπηρέτησες. Άξιος ο βίος σου! Κι η πολιτεία σου αξιομνημόνευτη.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr