ΦΤΥΣΤΟΣΟΜΑΚΑΡΙΤΗΣ

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Αντίθετα από πολλούς «διανοούμενους» και «ψευτοκουλτουριάρηδες», δεν αρνούμαι το λαϊκό θέατρο και τις καταβολές του στο αρχαίο δράμα, μέσα από τη μακραίωνη παράδοση του μεσογειακού τρόπου ψυχαγωγίας, αυτοσαρκασμούς, παιδαγωγικής ειρωνείας, δημοκρατικού καυτηριασμού των κακώς κειμένων. Αυτοκρατορίες έπεσαν, βάρβαροι ήλθαν και απήλθαν, οι λαοί όμως της χερσονήσου του Αίμου, η λαοί που «βρέχονται» από τη Μεσόγειο, απαξάπαντες, διατήρησαν αμείωτο το πικρό χιούμορ τους, απέφυγαν την κατάθλιψη, τη μελαγχολία και την πεισιθάνατη σοβαροφάνεια με μια εκρηκτική-οργιαστική εκτόνωση της καταπιεσμένης ενέργειας της Kundalini, που φωλιάζει δίκην τρομακτικού ερπετού στη σπονδυλική μας στήλη. Από τα πανάρχαια γονιμολατρικά δρώμενα, τα ορφικά, τα ελευσίνια, τα καβείρια, από τον διθύραμβο και τα καρναβαλικά αυτοσχέδια θεάματα γεννήθηκε το αρχαίο δράμα, που μεταλαμπαδεύτηκε στο ρωμαϊκό θέατρο κι από εκεί στην commedia dellarte, στον Πλαύτο, στον Τερέντιο, στον Μολιέρο, στον Γκολντόνι, στο Λόπε ντε Βέγκα, στο Σκαρίμπα, στον Ντάριο Φο.

 

Οι ασπρόμαυρες ταινίες του Φίνου συνεχίζουν αυτή τη μακραίωνη παράδοση. Η επανειλημμένη τηλεοπτική προβολή τους διαμόρφωσε και διαμορφώνει διαρκώς καινούργιους συνεχιστές. Η βραβευμένη Πένυ Φυλακτάκη, ο Χρήστος Ναούμ και πολλοί άλλοι βυθίζουν τις συγγραφικές τους ρίζες σε αυτόν τον βαθύ και πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα.

 

Γι’ αυτό κι εγώ, χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας και συμπλέγματος δήθεν ανωτερότητος, σπεύδω να γελάσω και να διασκεδάσω με αυτά τα θεάματα. Από «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» που απόλαυσα σε παράσταση του 2ου Γυμνασίου Βούλας, μέχρι «Τα αυγά της στρουθοκαμήλου» στο θέατρο «Εξ αρχής» και το «Φτυστός ο μακαρίτης» στο θέατρο «Ζίνα», ανιχνεύω τον ίδιο μίτο της Αριάδνης, που μας βγάζει έξω από τα ερέβη του συλλογικού μας ασυνείδητου σε καιρούς Κρίσης. Γιατί και οι ασπρόμαυρες κλασικές ελληνικές ταινίες σε εποχές κρίσης, φτώχειας, μιζέριας, εθνικού διχασμού και πολλαπλών αδιεξόδων, άνθισαν και ψυχαγώγησαν το καταταλαιπωρημένο κοινό τους.

 

Απολαυστική η φαρσο-κωμωδία της Πένυς Φυλακτάκη «ΦΤΥΣΤΟΣ Ο ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ!», στο θέατρο «ΖΙΝΑ» (για λίγες μόνο παραστάσεις) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή και πρωταγωνιστές τους Βασίλη Κανελλόπουλο, Αγγελική Αρναούτογλου, Κυριάκο Δανιηλίδη, Άννα Γεννησαριώτου, Μάρα Γαβριηλίδου, Όλγα Κουτσού και Αλέξανδρο Καλτζίδη.

 

Με σαφείς αιχμές στην οικογενειοκρατία και στα «πολιτικά τζάκια», ως υπεύθυνα για το σύγχρονο οικονομικό και πολιτισμικό μας αδιέξοδο, με τη χώρα μας να βάλλεται πανταχόθεν κι ο λαός μας να κατασυκοφαντείται διεθνώς, η Πένυ Φυλακτάκη πλάθει ένα γκροτέσκο σύμπαν με ψέματα, λαθραίες ή εκούσιες υιοθεσίες και σκοτεινές οικονομικές συναλλαγές με γνώμονα το στενό ατομικό-ιδιοτελές συμφέρον και εις βάρος του Κοινού Καλού. Μια θεατρική οικογένεια μπάσταρδων (μεταφορικά) και νόθων (κοινωνικά), ανθελλήνων  όμως πέρα για πέρα, ταλαιπωρεί με τα χρέη και τις υπεκφυγές της το ελληνικό Κράτος, που προσωποποιείται από τον απόλυτα φιλεύσπλαχνο και ανθρώπινο υπάλληλο της Εφορίας!!! Πολύ καλό θεατρικό εύρημα και αντιστροφή του κλισέ που αναμασάμε όλοι… Οι δημόσιοι υπάλληλοι όχι ως άσπλαχνοι εχθροί, αλλά ως εκπρόσωποι του ουμανισμού και των ανθρωπιστικών αξιών, συμπάσχουν με τον φορολογούμενο και δείχνουν έλεος και οίκτο, ακόμα κι εκεί που δεν θα έπρεπε. Και μόνον γι’ αυτό το εύρημα θα άξιζε το έργο της Φυλακτάκη. Δείτε το όπου κι αν παιχτεί στο μέλλον. Και θα παιχτεί συχνά. Προτείνω να γυριστεί σε ταινία ή τηλεταινία. Χορηγοί ακούτε;

 

Συντελεστές:

 

Συγγραφέας:  Πένυ Φυλακτάκη

 

Σκηνοθεσία:  Δημήτρης Σακατζής

 

Βοηθ. Σκηνοθέτη:  Πηνελόπη Χριστοπούλου, Νατάσσα Αστρεινίδη

 

Σκηνικά- Κοστούμια:  Μαρίνα Γκούμλα

 

Βοηθός σκηνογράφου:  Τριανταφυλλένια Οικονόμου

 

Μουσική:   Stringless

 

Φωτισμοί/ Κατασκευή σκηνικών: Αντώνης Ζαβουδάκης, Μάκης Μαριάδης, Τάκης Αγαθαγγελίδης

 

Γραφιστική επιμέλεια έντυπου υλικού: Βασίλης Παπαδόπουλος, Άννα Καζάκη