Για να απο-

γοητευτείς

πρέπει προηγουμένως να

γοητευθείς.

*

Κραυγή απελπισίας η ποίηση.

Δεν περιμένει ανταμοιβές, αποδοχές, αποζημιώσεις.

*

Επικοινωνία και ποίηση δεν πάνε μαζί.

Αν θες να επικοινωνήσεις διάλεξε άλλο είδος γραπτού έντεχνου λόγου.

*

Ματαίωση: το αποτέλεσμα υψηλών προσδοκιών.

*

Ποίηση και οίηση: μόνον ένα πι σάς χωρίζει, το άπειρον, το απροσδιόριστον…

*

Αν επιζητείς την Αφθονία

μην ξαναρχησιμοποιήσεις τη λέξη «φτώχεια»

*

Με τα «μη» και με τα «δεν» μόνον το «μηδέν» συμπεραίνεται

*

Μην διαγ(κ)ωνίζεστε!!! «Εν αμίλλαις πονηραίς αθλιότερος ο νικήσας!!!».

*

Καλή η αποδοχή των άλλων.

Μην θυσιάσεις όμως την παραδοχή του εαυτού σου από εσένα τον ίδιον.

*

Όταν παραδέχεσαι τους άλλους

περνάς υπέροχα με τον εαυτό σου.

*

Αρθούρε Ρεμπώ, κραυγή αναστενάρη η ποίησή σου,

σαν τις στερνές πινελιές του Γκόγια

και την αιθερική προοπτική του Βαν Γκογκ.

Ζωή Σαμαρά, σε ευχαριστώ που μου θύμισες τον Ρεμπώ.

 

Κραυγή απελπισίας η αληθινή ποίηση. Δεν χρειάζεται συνηγόρους, δάφνες, επικριτές…

Κι η ετυμηγορία των ενόρκων βγαίνει πολύ αργά στο Δικαστήριο του Χρόνου.

Μετά την απομάκρυνσιν από το Γραφείον Τελετών ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Το μόνο που μας μένει είναι η καθαρότητα της ματιάς

και ο αυθόρμητος πίδαξ ηφαιστειακής λάβας λέξεων 

ανακατεμένων με ρυθμούς άλαλους

που πηγάζουν όμως από τα κύτταρά μας,

εκεί που ριζώνει το μαύρο σκουλήκι της εγγενούς απο-γνώσεως.