Ο  ΧΟΡΟΣ  ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

του Αυγούστου Στρίντμπεργκ

στο θέατρο Τέχνης  Εκάτη

 

από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Η Βαλεντίνη Λουρμπά, ως γνήσια αρχετυπική ακόλουθος τής Εκάτης που μεγαλουργούσε με τη σεληνιακή της μαγεία (και) στα τρίστρατα, έχει προ πολλού δημιουργήσει έναν παγανιστικό χώρο διονυσιασμού και λελογισμένης βακχείας, έναν ναό τής ιεράς τέχνης του διαλαμβάνειν δια του υποκρίνεσθαι… και μας καλεί κάθε χρόνο να απολαύσουμε τα αθάνατα αριστουργήματα, τα διαμάντια τής σκανδιναβικής δραματουργίας. Εξειδικευμένη στον Ίψεν και στον Στρίντμπεργκ, κεντάει φέτος ενός μεσογειακών επιπτώσεων «Χορό τού Θανάτου» με άκρα εκφραστικότητα, εκδηλωτικότητα από τους τρεις υποδηλωτικούς και ισότιμους πρωταγωνιστές της σε ρόλους τού πρωταρχικού τριγώνου: πατέρας – μητέρα – υιός (παιδί – κριτής, διαιτητής στην αέναη διαμάχη τού κρίσιμου ζεύγους).

Στο έργο αυτό συγκεράζονται όλα τα θέματα που απασχολούν και τυραννούν τον «γιο τής δούλας» Αύγουστο Στρίντμπεργκ, που ως επιβιώσας γιος της Μήδειας κρατάει ίσες αποστάσεις από τους γονείς του και υποκύπτει στο Άγνωστο, που όπως κι ο προκάτοχός του, ο Ευριπίδης «θεό» το ονομάζει.

Όμως ενώ ο αρχαίος του πρόδρομος τελειώνει τον βίο του κατασπαραγμένος όπως ο Πενθέας στις κύκνειες «Βάκχες» του, ο σκανδιναβός ομόλογός του κλείνει τον έλλογο βίο του με την ρήση-χρησμό «Δεν υπάρχει τίποτα το προσωπικό». Κι έτσι είναι.

Αυτό το έργο είναι παλιό, στην αρένα διαφέρουν μόνο τα ονόματα, τα προσωπεία είναι ίδια.

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ. ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟΣ, ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟΣ, ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ. Μόνο με τον Αλέξη Μινωτή στον στριντμπεργκικό «Πατέρα» θα μπορούσε να παραλληλιστεί. Τον προτείνω για τα βραβεία ΚΟΥΝ που θα απονεμηθούν το επόμενο έτος.

Η Αμαλία Κλημοπούλου, νεοτάτη, απέδωσε τον κόντρα ρόλο τής κουρασμένης μεσηλίκου με μια αναγκαστική αλλά πεποικιλμένη σχηματική περιγραφικότητα. Η μουσικότητά της όμως την έσωσε.

Περισσότερο σωστός, αρμονικός και συγκρατημένος στον επαμφοτερίζοντα ρόλο τού «καλού κ’ αγαθού» τρίτου, ο Βασίλης Ασημάκης έδωσε το μέτρο και τον ρυθμό διασώζοντας το αθεϊστικό/μονοθεϊστικό έρεβος με την ψηλόλιγνη μπαρόκ φιγούρα του που παρέπεμπε στο θέατρο σκιών και στο βορειοευρωπαϊκό κουκλοθέατρο, αν όχι και παρεπιδήμως στο «Μαύρο Θέατρο τής Πράγας».

Δύσκολο έργο, καταθλιπτικό, μονότονο, με δύσκολες ισορροπίες, σαν παρτίδα σκάκι με τον εραστή παρατηρητή, διαιτητή, κριτή αλλά και λάινσμαν σε ένα αποτρόπαιο ποδόσφαιρο.

Η Βαλεντίνη Λουρμπά είναι μάγισσα και μόνο μαγεία ξέρει να δημιουργεί, ερωτική και ορφική. Κάτω από την παριζιάνικη επιφάνεια τής μπελ-επόκ υποφώσκει πολύς Ρεμπώ, Αρτώ, Βαν Γκογκ, Μπωντλαίρ αλλά και Προυστ και Βελάσκεθ και Παρθένης κι ο μέγιστος, ο παμμέγιστος, ο παραγνωρισμένος Μπουζιάνης.

Ίσως κάποτε πρέπει να την βραβεύσουμε. Όμως αυτό θα ήταν ίσως προσβολή στο μεγαλείο της.

 

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΟΣ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ…

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ

https://konstantinosbouras.gr

 

info:

Ο Έντγκαρ και η Άλις σε ένα Σουηδικό νησί επιθυμούν να γιορτάσουν την  επέτειο των γάμων τους, αλλά ο πληγωμένος εγωισμός τους δεν τους το επιτρέπει, και ο ένας καταδιώκει τον άλλον. Η ήττα τους, τους οδηγεί σε ψυχικά γρονθοκοπήματα. Ο χορός του θανάτου είναι ένα χρονικό ψυχικής λεηλασίας που ο ένας υπονομεύει τον άλλον τον συρρικνώνει, με σκοπό να τον εξαφανίσει, κατηγορούμενοι οι ίδιοι, και συγχρόνως δικαστές,  πρόσωπα ενός σκοτεινού και ταραγμένου υποσυνείδητου, ακροβάτες και πρωταθλητές υπαρξιακού κενού, υποτάσσονται ρυθμικά στο τέλος που ελαύνει. Η σκέψη  της  μετάβασης στο τίποτα, είναι οδυνηρή και  χρησιμοποιούν την ζωή σαν οχυρό προκειμένου να ποδηγετήσει, ο ένας τον άλλο. Η παρουσία του Κουρτ δημιουργεί συγκίνηση μυστήριο και πυροδοτεί εσωτερικές καταστάσεις.

Σκηνοθεσία-προσαρμογή: Βαλεντίνη Λουρμπά

Διασκευή: Γιούλη Χρονοπούλου

Μουσική: Νίκος Ανδρουλής

Κοστούμια σκηνικά: Σώτη Λάμδα

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Μάνος Χατζηγεωργίου

Αμαλία Kλημοπούλου

Βασίλης Ασημάκης

Οι δημιουργοί των φωτογραφιών και του teaser είναι ο Ζώης Τριανταφύλλου – Σφακιανάκης (Zois Triantafilloy Sfakianakis) και ο Γιάννος Καλτσονουδης  (Giannos Kaltsonoudis)

1 Comment

  1. Υπέροχο!!!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ιστορικό