fovos-10-small-jpg-950x0_q85_crop-scale

«Ο Φόβος τρώει τα σωθικά» (Angst Essen Seele auf) του Rainer Werner Fassbinder στο «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η απόλυτη διαχρονικότητα του έργου του Φασμπίντερ έγκειται στην επικαιρότητα του αναδυόμενου καθημερινού φασισμού και στην ανάγκη διάδοσης του συμπαντικού αιτήματος της Αγάπης, χωρίς διακρίσεις, εξαιρέσεις κι αφορισμούς, στη βάση των ιδανικών της Γαλλικής Επανάστασης: ΙΣΟΤΗΤΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΙΣΟΝΟΜΙΑ. Η ανάγκη ενός σύγχρονου Διαφωτισμού στα τεχνολογικά σκοτάδια του υλιστικού Μεσαίωνα που διανύουμε είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατέλλουσα Αναγέννηση στην οποία προσβλέπουμε κι ελπίζουμε διακαώς.

%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%81%cf%89%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%89%ce%b8%ce%b9%ce%ba%ce%b1

Στο έργο τώρα: ο κινηματογραφιστής Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στήνει ένα σύγχρονο δράμα αποκλεισμού και πτώσεως, αισιόδοξο εν τούτοις, ερευνώντας το λεγόμενο «περιθώριο», τις κατώτατες δηλαδή παρυφές της εργατικής τάξης, αυτού που λέμε «λούμπεν προλεταριάτο». Στις σύγχρονες Δυτικές δημοκρατίες δεν υπάρχουν πλέον τίτλοι τιμής κι εκφράζουμε απαξάπαντες (;) τον αποτροπιασμό μας για λέξεις που αναφέρονται σε ινδικές κάστες, σαφώς διαχωρισμένες κοινωνικές τάξης, ενώ στα σύγχρονα αμερικάνικα (τα μεσοαστικά αμερικάνικα) ο όρος «εργατική τάξη» έχει μπει στη μαύρη λίστα των απαγορευμένων από την πολιτική ορθότητα στην προφορική και γραπτή έκφραση. Όμως, όσο κι αν δεν είναι Political correct να θυμίζουμε στους άλλους την αθλιότητα και τη δουλεία που βιώνουν ως σκλαβιά, το γεγονός παραμένει: «ο φόβος τρώει τα σωθικά, ροκανίζει την ψυχή», δημιουργεί επαναλαμβανόμενα στομαχικά έλκη στους αγχωμένους και ξεζουμισμένους κολίγους μιας μετα-βιομηχανικής κοινωνικής που – εκτός από τους κανονικούς – έχει και τους ηλεκτρονικά αναλφάβητους και η απόχρωση του δέρματος, η καταγωγή, η σεξουαλική ιδιαιτερότητα παίζει σημαντικό ρόλο αν όχι στην κοινωνική άνοδο τουλάχιστον στην κοινωνική αποδοχή. Οι άνθρωποι που μειονεκτούν κι αδυνατούν να παίξουν αληθοφανώς τον κοινωνικό τους ρόλο, να δημιουργήσουν μια πειστική μάσκα που να τους πηγαίνει γάντι, οι άνθρωποι που αρνούνται να καταλάβουν το γιατί η Αγάπη είναι αμαρτία και το γιατί δύο άνθρωποι που αγαπιούνται θα πρέπει διαρκώς να λογοδοτούν στο μίζερο κι εξαθλιωμένο, απανθρωποποιημένο περιβάλλον τους, οι άνθρωποι που βιώνουν τον καθημερινό ρατσισμό στο πετσί τους, καταλήγουν ενίοτε στο πικρό συμπέρασμα ότι «Η αγάπη είναι πιο κρύα κι απ’ το θάνατο». Και τότε αυτοκτονούν ή αυτοκαταστρέφονται, επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά, καταλύουν θεσμούς κι απειλούν την ευνομία κι ευταξία κρατών, πολιτισμών και ηπείρων…

Όσο επιμένουμε να εθελοτυφλούμε και να μην θέλουμε να παραδεχτούμε ότι όλοι σε ένα καζάνι βράζουμε κι ότι είμαστε όλοι δημιουργικοί σπινθήρες τού ίδιου Θεού τόσο θα βιώνουμε διαρκώς στη ζωή μας τη βαριά μοίρα του αδήριτου νόμου της Νεμέσεως-Κάρμα-Αιτίας κι Αποτελέσματος. Στη σοφή αρχαία ελληνική μυθολογία, την Νέμεσιν εφοβούντο ακόμα κι οι Ολύμπιοι Θεοί. Κι η Δίκη, η Δικαιοσύνη ήταν στυγνή κι ανελέητη θεά για τους ορκοπάτες.

Ας μην αγνοούμε την ευτυχία του διπλανού, ας την ενισχύσουμε, γιατί μόνον έτσι μπορούμε να ευελπιστούμε σε «επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

Στην παράσταση τώρα: εκπληκτικής λιτότητας η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Τάνιας Τσανακλίδου, χωρίς μελοδραματισμούς, με την αίσθηση του μέτρου, ενός μέτρου που έχει μάλλον χαθεί στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο τής μετανεωτερικής εκκεντρικότητας του ακαταλαβίστικου διανοουμενισμού και της καλοσερβιρισμένης αρλούμπας, που θυμίζει τα συμβολικά «ρούχα του βασιλιά» στο παραμύθι του Άντερσεν, εκείνου που περιφέρει τη γυμνότητά του ως βαρύγδουπο κοστούμι. Τουλάχιστον ας αποδεχτούμε τη φτώχεια, την πενία και την κακομοιριά μας, γιατί τότε μόνον η γυμνότητα μπορεί να γίνει τρόπαιο μιας λιτής κι ουσιαστικής ανθρώπινης ζωής.

Δίπλα στην Τάνια Τσανακλίδου έλαμψαν με τις σεμνές, πρωτεϊκές, σχεδόν μπρεχτικές μεταμορφώσεις τους εξαίρετοι νέοι ηθοποιοί. Πιστοί στις σκηνοθετικές οδηγίες του Σίμου Κακάλα, μετατρέπονταν εναλλάξ σε θεατές, μάρτυρες, ενεργούντες κι ενεργούμενα, θύματα και συνένοχοι, δρώντες και δρώμενοι…

Άπαντες οι συντελεστές υπέροχοι:

Μετάφραση-Διασκευή – Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας
Σκηνικό: Αντώνης Δαγκλίδης
Κοστούμια: Claire Bracewell
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Καλακίδης
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Τάνια Τσανακλίδου: Έμμι
Κωστής Καλλιβρετάκης: Άλι, Γιολάντα
Δήμητρα Κούζα : Μπάρμπαρα, Κρίστα, Πάολα, Κα Κάργκες
Κωνσταντίνος Μωραϊτης: Κος Γκρούμπερ, Μπρούνο, Όιγκεν, Κος Ανγκερμάγερ, Φρίντα, Σερβιτόρος, Γιατρός
Ειρήνη Κότσιφα: Χέντβιχ, Κα Έλλις, Άλμπερτ, Κα Άνγκερμάγερ, Καταρίνα

Μια συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης με το Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Ας είναι πάντα τόσο ευπρόσωπες, λειτουργικές κι ελπιδοφόρες όλες οι συμπαραγωγές ποιοτικών θεατρικών σχημάτων!!!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.theatro-technis.gr/fovos-troi-sothika/

Ο Φόβος τρώει τα σωθικά (Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ)

«Ο Φόβος τρώει τα σωθικά» (Angst Essen Seele auf) του Rainer Werner Fassbinder στο «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης

Πρεμιέρα 26 Ιανουαρίου 2017

Το Θέατρο Τέχνης συμπράττοντας με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, παρουσιάζει από τις 21 Ιανουαρίου στη σκηνή του Υπογείου τη θεατρική μεταφορά του θρυλικού έργου του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ «Ο φόβος τρώει τα σωθικά» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα, με την Τάνια Τσανακλίδου στο ρόλο της Έμμι.

Η ιστορία της Έμμι και του Αλί που αφηγήθηκε το 1974 ο γερμανός δημιουργός στην ταινία ορόσημο της καριέρας του «Angst Essen Seele Auf» (Fear Eats The Soul) ζωντανεύει -για πρώτη φορά στην Ελλάδα- στη σκηνή του Υπογείου, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Σίμου Κακάλα.

Μια μοναχική γερμανίδα καθαρίστρια, χήρα με τρία μεγάλα παιδιά, ερωτεύεται τον κατά πολύ νεότερό της μετανάστη Αλί. Η Έμμι δε θα διστάσει να εναντιωθεί στο συντηρητικό και άκρως ξενοφοβικό περίγυρό της και θα παντρευτεί τον Αλί. Το φαινομενικά αταίριαστο ζευγάρι ζει πολύ ευτυχισμένα, όμως το μίσος και η άγρια περιφρόνηση που αντιμετωπίζουν και οι δύο καθημερινά, αρχίζουν να μολύνουν τον έρωτά τους. Ο φόβος –και ο ρατσισμός- τρώει τα σωθικά της Έμμι και του Αλί που καλούνται να αναμετρηθούν με τα όρια της αγάπης τους.

Μετάφραση-Διασκευή – Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας
Σκηνικό: Αντώνης Δαγκλίδης
Κοστούμια: Claire Bracewell
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Καλακίδης
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Τάνια Τσανακλίδου: Έμμι
Κωστής Καλλιβρετάκης: Άλι, Γιολάντα
Δήμητρα Κούζα : Μπάρμπαρα, Κρίστα, Πάολα, Κα Κάργκες
Κωνσταντίνος Μωραϊτης: Κος Γκρούμπερ, Μπρούνο, Όιγκεν, Κος Ανγκερμάγερ, Φρίντα, Σερβιτόρος, Γιατρός
Ειρήνη Κότσιφα: Χέντβιχ, Κα Έλλις, Άλμπερτ, Κα Άνγκερμάγερ, Καταρίνα

Παραστάσεις: 26 Ιανουαρίου – 12 Μαρτίου 2017
Ημέρες και ώρες:
Τετάρτη 20.00, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο 21.15, Κυριακή 19.00
Τιμές Εισιτηρίων:
Πέμπτη γενική είσοδος 10 €
Τετάρτη, Παρασκευή 15 € , 10 € μειωμένο, 8 € Ανεργίας
Σάββατο: 18 € . 12 € μειωμένο
Κυριακή 16 € ,12 € μειωμένο,

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Μια συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης με το Θέατρο του Νέου Κόσμου