%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%83

 

 

Επιτέλους, ένα σύγχρονο γαλλικό θεατρικό έργο που δεν είναι φλύαρο, σε μια παράσταση όλο ρυθμό, χιούμορ, μέτρο, εκπληκτικές ερμηνείες και συλλογική δουλειά στο ιστορικό «Υπόγειο» του αθηναϊκού «Θεάτρου Τέχνης»

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Συχνά βλέπω καλές παραστάσεις, αλλά σπανίως ενθουσιάζομαι. Πες σαράντα χρόνια στο θέατρο (ως επαρκής θεατής κι από διάφορες θέσεις-ρόλους-οπτικές γωνίες), πες ότι βλέπω μία (τουλάχιστον) παράσταση την ημέρα ως κριτικός θεάτρου, πες ότι επέρχεται ο κορεσμός της μέσης ηλικίας κι η κλιμακτήριος χτυπάει κόκκινο (αστειεύομαι…), όμως ψηφίζω Νίκο Μαστοράκη αναφανδόν, για τρεις λόγους: α. κατέχει άριστα την τέχνη του, β. ξέρει τη δουλειά του (δεν είναι ακριβώς συνώνυμο του προηγουμένου), γ. και δεν μας ζαλίζει με συνεντεύξεις main-stream…

Σε αυτή την αποκαλυπτική για τα ανθρώπινη πάθη και για το σημερινό αδιέξοδο του Δυτικού μας Πολιτισμού συνδημιουργία, ο καλός συγγραφέας Ζοέλ Πομμερά κι ο καλός σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης, με τη βοήθεια μιας πλειάδας αριστοτεχνών ηθοποιών (που δεν είναι υποκριτές αλλά παθιάζονται), δημιουργείται ένας ζωντανός μίτος της Αριάδνης στο Λαβύρινθο του Συλλογικού Ασυνειδήτου, εκεί που ο Μινώταυρος θα φάνταζε αστείος κι ο Θησέας δεν είναι ένας, αλλά δισεκατομμύρια. Ο καθένας ψάχνει να βρει τον δρόμο προς την έξοδο και δεν καταφέρνει. Όταν ένας εξ αυτών (εξ ημών) το επιτύχει, τότε όλοι μαζί τρέχουμε προς το Φως στο βάθος της σήραγγος.

Βαθύ συμβολικό έργο, ποιητικό και ρεαλιστικό συνάμα, μέσα στην σουρεαλιστική αφαιρετικότητά του και στον πληθωρικό του μινιμαλισμό (οι Γάλλοι είναι μπλαμπλάδες γενικώς, αλλά μερικοί τιθασεύουν την φλυαρία τους και ο Ζοέλ Πομμερά είναι ένας εξ αυτών)…

Τώρα, η αυτοψυχαναλυτική και ομφαλοσκοπική διάθεση είναι ευλογία και κατάρα του «φιλολογικού» ή ποιητικού θεάτρου ή έστω εκείνου που βασίζεται (ακόμα) στον λόγο. Όμως αυτή τη φορά δεν μας βάραινε αναπόδραστα. Η χιουμοριστική, σχεδόν κοινωνιολογική ματιά συγγραφέα και σκηνοθέτη με την απαραίτητη απόσταση του επιστήμονα εντομολόγου από το «στατιστικό δείγμα» του επέτειναν μιαν ιδιότυπη αποστασιοποίηση, υποβοηθούντος του σκηνικού που έμοιαζε σαν μεταλλικός μαίανδρος αναμονής κοινού σε αεροδρόμιο ή μεγάλη τράπεζα…

Χαριτωμένοι διάλογοι, ιδιοφυής ανάλυση χαρακτήρων και καταστάσεων, μαζί με το ανεπανάληπτο κι αμίμητο ύφος του συγγραφέα, προκαλούν μια κάποια «κάθαρση» στο θεατή (με την Αριστοτελική έννοια), χωρίς να πρόκειται για δράμα, ούτε καν «με αίσιο τέλος», σαν αυτά που συνέγραφε ο Ευριπίδης όταν είχε κέφια ή αμηχανίες…

Αυτό το έργο του Joël Pommerat με τίτλο  «Laréunification des deux Corées» ανέβηκε στο Théâtre Odéon  το 2013. Μόνο τρία χρόνια για την εισαγωγή του πολιτιστικού προϊόντος από τους καλλιτεχνικούς εμπορικούς εκπροσώπους της ακροτελεύτιας πατρίδας μας; Εκπλήσσομαι και τους συγχαίρω, χωρίς ίχνος ειρωνείας. Τουλάχιστον εδώ άξιζε η εισαγωγή και δεν ήταν «μάπα το καρπούζι»! Το λέω, το ξαναλέω και θα το ξαναπώ: όταν έχουμε τόσα καλά μυαλά εδώ, τόσο σημαντικούς νέους Έλληνες συγγραφείς, δεν χρειάζεται να χαζεύουμε σαν ιθαγενείς μπροστά στα εισαγόμενα σπασμένα καθρεφτάκια. Αυτή η παράσταση όμως ήταν η εξαίρεση, οφείλω να ομολογήσω.

Σε μια δουλειά κι εργασία συνόλου δεν ξεχωρίζεις και δεν πρέπει να ξεχωρίσεις κανέναν. Ήταν όλοι τους υπέροχοι και οι φωτισμένοι φωτεινοί ηθοποιοί και οι αθόρυβοι συντελεστές αυτής της έξοχης παράστασης:

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης

Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ

Επιμέλεια Κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Επιμέλεια σκηνικού: Αλέξανδρος Λαγόπουλος

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Παίζουν (αλφαβητικά): Κλέων Γρηγοριάδης, Μαρία Καλλιμάνη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Ιωάννα Μαυρέα, Δημήτρης Πασσάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Χάρης Φραγκούλης

Συμμετέχουν:  Χριστίνα Παπατριανταφύλλου, Ανθή Σαββάκη

Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας

ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ. ΘΑ ΧΑΘΕΙΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΒΑΛΤΟ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ, ΘΑ ΒΟΥΛΙΑΞΕΤΕ ΣΤΗΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΆΜΜΟ ΤΩΝ ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΤΙΜΑΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΆΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!!

 Αυτές οι μικρές σπονδυλωτές ιστορίες θα σας συνεπάρουν. Κι αν δεν ταυτιστείτε με κάτι ή κάποιον/κάποιαν από αυτές, θα σας θυμίσουν σίγουρα «Οικεία κακά» και – γιατί όχι – «οικεία καλά», αν υπάρχουν ακόμα τέτοια, αν μας έχει ξεμείνει κάτι από τις παλιές καλές «Ευτυχισμένες Μέρες» (τις δικές μας, όχι του Μπέκετ)…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr