από τον συγγραφέα Χρήστο Ναούμ

ΟΓΙΟΣΤΟΥΣΑΟΥΛ

Η παράνοια της ειρήνης όταν μεταφέρεται στον πόλεμο, διαρκεί μόνιμα, αφού τίποτα δεν λειτουργεί όπως πριν. Τα πάντα αποκτούν διαφορετικές διαστάσεις αφού ο μόνιμος κίνδυνος κι η απειλή καραδοκούν σε κάθε στιγμή. Η ιστορία λοιπόν «ο Γιος του Σαούλ» του Λάζλο Νέμες είναι μια μακάβρια κατάσταση, η οποία κινείται μέσα στα όρια της παράνοιας. Οι Zotercomando, είναι οι πιο δυνατοί άντρες από τους Εβραίους, μέσα σε ένα στρατόπεδο, στο β Παγκόσμιο πόλεμο. Η δουλειά τους είναι να περισυλλέγουν τα πτώματα των Εβραίων από τους θαλάμους αερίων, να τα ρίχνουν στην πυρά και να αδειάζουν τις τσέπες των άτυχων από τα τιμαλφή και τα χρυσά, προκειμένου να τα δώσουν στους Γερμανούς. Ο Αουσλάντερ ή Σαούλ συλλέγει το πτώμα ενός αγοριού, το οποίο ενώ γλύτωσε στον θάλαμο αερίων την πνιγμονή, ο γιατρός-αξιωματικός το έπνιξε πάνω στο κρεβάτι του νεκροτομείου. Από κείνη την στιγμή και μετά αρχίζει η αγωνία του Σαούλ, προκειμένου να θάψει το πτώμα με τις νεκρικές τιμές, που του πρέπουν. Ίσως ο άδικος θάνατος του παιδιού, ίσως η δική του επιθυμία για τις νεκρικές τιμές, τον οδηγούν στην αναζήτηση ραβίνου και τρόπου ταφής. Όλα τα πλάνα και καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας εστιάζουν στο πρόσωπο του ήρωα, ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν θολά. Κραυγές, ψίθυροι, ήχοι όπλων, πυρκαγιές τονίζουν τα συναισθήματα θυμάτων και θυτών. Συμπερασματικά, είναι μια ταινία που αξίζει να την δείτε. Παρά το μακάβριο θέμα της, πάνω σε ένα χιλιοειπωμένο πολεμικό μοτίβο, η υπαρξιακή αγωνία τελειώνει με την ελπίδα. Οι τεχνικές αρετές της ταινίας τής χαρίζουν την αίγλη και το βραβείο των Καννών.