PHOTOGRAPH 51, Anna Ziegler, μια αναμορφωτική παράσταση στο ιστορικό και πάντοτε σημαίνον ΥΠΟΓΕΙΟ τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ, μας αναγκάζει να διαλογιστούμε πάνω στα όρια Επιστήμης και Δημιουργικής Φαντασίας.

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο τού εγκεφάλου τής Ανθρωπότητας αγωνίζονται εδώ κι αιώνες να συνυπάρξουν, να συνεργαστούν αρμονικά, να αποδώσουν πολιτισμικούς και επιστημονικούς καρπούς για το Κοινό Καλό Όλων.

Όμως η αμιγώς πραγματιστική επιστημονική σχολαστική ακαδημαϊκή μεθοδολογία (και δεοντολογία) πόρρω απέχουν από την λεγόμενη «μαγική», «θρησκευτική», «ποιητική», «μεταφυσική», ά-Λογη (αν όχι και παράλογη) δημιουργική/καλλιτεχνική ενασχόληση.

Αυτός ο δυισμός, η ανταγωνιστική διπολιτικότητα μόνον συμφορές, πολέμους, εχθρότητες και μίση, νείκος, πόλεμο, χάος κι ορυμαγδό έχουν προκαλέσει.

Δεν αρκεί να αντιλαμβανόμαστε μόνον με τις πέντε αισθήσεις μας. Δεν γίνεται να κατανοήσουμε μήτε να συλλάβουμε κατ’ ελάχιστον το μυστήριο τού σύμπαντος κόσμου που εμφιλοχωρεί ακόμα και στον υποατομικό κβαντικό χωροχρόνο των ατόμων που μας συναπαρτίζουν.

Το θαύμα τής Δημιουργίας είναι τόσο Φωτεινό, τόσο Απόλυτα Απλό, όπως ένας παλμός που διαταράσσει τον κοσμικό βυθό τής Σκοτεινής Υλοενεργειακής Λίμνης (τής ΟΡΦΙΚΗΣ ΝΥΚΤΟΣ).

«Και είπεν ο Θεός…».

Τι κι αν βρήκαμε το λεγόμενο «σωματίδιο τού θεού» στο CERN;

Είμαστε – ως Ανθρωπότητα – αποκομμένοι από τις διαισθητικές μας δυνάμεις, που μόλις και μετά βίας ανιχνεύουμε την τρίτη έλικα τού ανθρώπινου D.N.A. ενώ ένα πανάρχαιο Θιβετιανό σύμβολο (το merkafakalisma) αναζωογονεί κι ανασυντάσσει 12 βιοχημικές συν 1 ηλεκτρομαγνητική έλικα!!!

Και μπορεί όλ’ αυτά να είναι υποθέσεις και θεωρίες, όμως χωρίς την θεωρητική, συνεκδοχική γενίκευση, οιαδήποτε δεδομένα από την παρατήρηση τής γυμνής ορατής Ύλης δεν μπορούν να προσεγγίσουν ούτε κατά διάνοια το Άπειρο.

Άγνωστο, Άφατο, Άρρητο: η τριάδα των desiderata κάθε καλλιτεχνικής δημιουργίας που σέβεται τον εαυτό της. Με αυτά τα τρία Άλφα συνομιλούν όλοι οι πολιτισμοί και οι μυθολογίες τής γης.

Η πρωταγωνίστρια τού πολυβραβευμένου έργου της Anna Ziegler (που αναφέρεται στην πρώτη γνωστή ευκρινή φωτογραφία των δύο πρώτων ελίκων τού ανθρωπίνου γονιδιώματος) χάνει ως ερευνήτρια το Νόμπελ Φυσικής αλλά και τη ζωή της γιατί: 1. ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, 2. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΗ, 3. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, 4. ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΝΟΪΚΗ, ΜΟΝΟΜΑΝΗΣ, ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ και ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΝΔΕΛΕΧΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΤΗΣ… Μα πάνω απ’ όλα, το χειρότερο αμάρτημα: ΕΙΝΑΙ αντί-ΕΡΩΤΙΚΗ (σύμφωνα με την ορφική διδασκαλία) και ΔΕΝ ΕΝΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝ-ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ά-ΠΑΝ, το Ένα, το Ταυτόν… Χωρίς το διονυσιακό πνεύμα το απολλώνιο είναι κολοβό, ανάπηρο, ανεπαρκές και ατελέσφορο.

Μόνον ως πνεύμα στη συγκεκριμένη μεγαλειώδη παράσταση βελτιώνει την αυτοκριτική της ακούγοντας τα ελαττώματα που της προσάπτουν οι κατά τα άλλα καλοπροαίρετοι συνάδελφοί της επιστήμονες.

Ο ΈΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΧΘΗΚΕ ΈΤΣΙ ΏΣΤΕ ΝΑ ΒΙΩΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. Ο αντιερωτισμός είναι και η μέγιστη αστοχία επιστημόνων και διανοητών που λογαριάζουν χωρίς μια βασική παράμετρο.

«Στις εξισώσεις σου δεν συμπεριλαμβάνεται ο Άνθρωπος» την κατηγορεί ο απαξιωμένος συνάδελφός της.  Κι έχει δίκιο.

«Χωρίς τον Έρωτα θα ήμασταν τυφλοί, χωρίς τον Θάνατο αλαζόνες», λέω εγώ, ο ταπεινότερος όλων.

Είναι μεγάλη η αμαρτία η μοναξιά, ακόμα και για τον αφοσιωμένο επιστήμονα. Ειδικά γι’ αυτόν. Ο ρομαντικός μύθος τού απομονωμένου δημιουργού-Ποιητή που βιώνει αποκλειστικά την «Θύελλα κι Ορμή» (“Sturm und Drang”) των κοσμικών-συμπαντικών ρευμάτων, είναι απλώς μια φενάκη.

Ο εικοστός πρώτος αιώνας θα είναι αιώνας συνεργατικότητας, διαδραστικότητας, αλληλεγγύης, προσφοράς στο Κοινωνικό Σύνολο. Αλλιώς η Ανθρωπότητα δεν θα επιβιώσει και θα προστεθούμε ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα των πολιτισμών που θα αφήσουν ίσως πίσω τους κάτι τερατώδη δυσερμήνευτα κτήρια ως μνημεία τής αλαζονείας μας.

Συγγραφέας και σκηνοθέτης, σκηνογράφος/ενδυματολόγος,

Φωτιστές και μουσικοί,

Μα πάνω απ’ όλα οι ερμηνευτές και η εκπληκτική ερμηνεύτρια,

Βλέπουν το πολυσημαίνον αυτό έργο ΚΑΙ διαισθητικά δίνοντάς του έτσι το απαραίτητο βάθος και την μεταφυσική προοπτική του.

Η παράσταση ξεκινάει και τελειώνει με φωτισμένη την πλατεία, με το στήσιμο και το ξεστήσιμο (αντίστοιχα) ενός εργαστηρίου μάλλον μίζερου για να ανακαλυφθούν εκεί τα μυστήρια τής φύσης. Η αποκοπή από το γήινο περιβάλλον είναι καθοριστική και σημαίνεται αναλόγως.

Μουσική μπαρόκ πολυφωνία: έτσι θα χαρακτήριζα από αισθητικής πλευράς το παραστασιακό αποτέλεσμα.

Προτζέκτορες διαφανειών που δεν φωτίζουν τίποτα.

Υπνωτικό ηχητικό τοπίο, διακεκαυμένη (αναστολική) κινησιολογία. Οι μισές κινήσεις αποκαλύπτουν τις επιλογές που δεν έγιναν, κι αν έγιναν δεν ολοκληρώθηκαν.

Όπως δεν έχει ολοκληρωθεί ΑΚΟΜΗ η έρευνα για το ανθρώπινο γονιδίωμα. Κι όποιος/όποια πει το αντίθετο είναι τόσο κοντόθωρος/η όσο κι η χαμένη ηρωίδα που δεν θυμόμαστε πια το όνομά της.

Ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης έχει έναν πολύ σκληρό στίχο: «Κανείς δεν τους θυμάται πια. Δικαιοσύνη».

Ναι, είναι αναπόδραστη και σκαιά η Νέμεσις. Δεν χαρίζεται. Ανταποδίδει «τα τού Καίσαρος τω Καίσαρι…».

Ας είμαστε λοιπόν περισσότερο ποιητικοί στην διεπιστημονική δια βίου έρευνά μας.

Η μάθηση δεν βασίζεται φυσικά στην διάχυση τής ερωτικής επιθυμίας, αλλά και δεν την αποκλείει (ως Πληροφορία).

Η Τέχνη δεν είναι άλλο τι, παρά (όπως λέει στο καλογραμμένο ετούτο έργο, που αξίζει να προσεχθεί):
«Να ξεχνάς για λίγο τον εαυτό σου, τα πράγματα για τα οποία έχεις μετανιώσει».

Όλοι και όλες μας κρύβουμε πτώματα στο κατώι τού Συλλογικού Ασυνείδητου: όλους και όλες αυτές / αυτούς που τόλμησαν να προπορευτούν από τα επιστημονικώς καταγεγραμμένα δεδομένα τής εποχής τους.

Τα “papers” είναι καλά όταν δεν οδηγούν σε λαβυρίνθους αναξιοποίητων συσσωρευμένων πληροφοριών που είναι μεν προαπαίτηση αλλά όχι κι εχέγγυο για την Γνώση. Χωρίς την Δημιουργική Φαντασία, χωρίς την Ποίηση, δίχως τους τολμηρούς οραματιστές θα ήμασταν ακόμη στα σπήλαια. Και μπορεί κάποιοι Neanderthal να ένιωθαν καλύτερα εκεί, εμείς όμως οι Homo Sapiens που μετεξελισσόμεθα ταχέως εις Homo Interneticus πλήττουμε και ανιώμεν τας φρένας δίχως την Ευφάνταστη Επιστήμη, χωρίς την Τεχνολογική Ευρεσιτεχνία τού Ήφαιστου.

Ο πολυμήχανος Οδυσσέας είναι στις φλέβες μας κι απαιτεί το επόμενο «ποιοτικό άλμα» της Ανθρωπότητας που θα εξασφαλίσει την καινούργια Αναγέννηση. Φτάνει μόνον να μην είναι πάνω στις στάχτες τού τρέχοντος κόσμου…

ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΙΝΟ. ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΟ ΈΡΓΟ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ!!!

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

https://konstantinosbouras.gr

 

info:

https://www.theatro-technis.gr/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9

 

Photograph 51

 

Anna Ziegler

 

 

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς

 

 

 

Συγγραφέας: Anna Ziegler

 

Μετάφραση: Αντώνης Πέρης

 

Διανομή: Λένα Δροσάκη, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Δημήτρης Πασσάς, Δημήτρης Μαγγίνας, Μάνος Στεφανάκης

 

Σκηνικά / Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου

 

Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος

 

Μουσικός Σχεδιασμός: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου

 

Βοηθός Σκηνοθέτη: Νεφέλη Βλαχοπαναγιώτη

 

Φωτογράφος: Σπύρος Περδίου

 

Επιστημονικός Σύμβουλος: Γιάννης Μπουκοβίνας, Παθολόγος Ογκολόγος, πρώην πρόεδρος της Ένωσης Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδας

 

Παραγωγή: LEADINARTS ΑΜKE

 

 

 

 

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Πεσμαζόγλου 5 – Αθήνα 10564

 

Από 28/11/22, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

 

Το πολυβραβευμένο έργο της Anna Ziegler, μετά τη θριαμβευτική του πορεία στο West End του Λονδίνου (βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου για την Νικόλ Κίντμαν) έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα να μας αφηγηθεί την αληθινή ιστορία της Ρόζαλιντ Φράνκλιν, της ερευνήτριας που τον Μάιο του 1952 κατάφερε πρώτη να αποτυπώσει σε μία φωτογραφία το ανθρώπινο DNA, ανοίγοντας το δρόμο στις εντυπωσιακές ιατρικές ανακαλύψεις, φάρμακα, θεραπείες και εμβόλια που έχουν γίνει σήμερα κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Όλοι οι συνεργάτες της Ρόζαλιντ έγιναν διάσημοι, πήραν Νόμπελ, αποτελούν σήμερα σημεία αναφοράς στην επιστημονική έρευνα. Η Ρόζαλιντ όμως όχι. Ίσως γιατί δεν πρόλαβε. Ίσως γιατί η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τη δόξα. Ίσως επειδή ήταν γυναίκα.

 

Ένα έντονα πολιτικό μα και ταυτόχρονα ιδιαίτερα ευαίσθητο έργο γύρω από την κοινωνική ευθύνη της σύγχρονης επιστήμης, γύρω από τον αγώνα μιας γυναίκας να βρει ισότιμη θέση σε μια ανδροκρατούμενη κοινότητα, γύρω από την αφοσίωση του επιστήμονα σε ένα ευρύτερο όραμα που μπορεί να δικαιολογήσει ακόμα και την αυτοθυσία του προς χάριν της κοινής προόδου, και εν τέλει γύρω από την αυθεντικότητα του χαρακτήρα και την αναζήτηση του νοήματος στη δημιουργία και στην προσφορά. Ένα ιστορικό πρόσωπο και μια αληθινή ιστορία προς σκέψη, ανάλυση και περαιτέρω συζήτηση.

 

 

 

Το Photograph51 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο αναλόγιο του STAGE International Script Competition το 2008, όπου και απέσπασε το 1ο βραβείο, έκανε πρεμιέρα το 2010 στη Νέα Υόρκη αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και πλήθος διακρίσεων, για να μεταφερθεί το 2015 στο Noel Coward Theatre του Λονδίνου, δίνοντας την ευκαιρία στη Νικόλ Κίντμαν να ενσαρκώσει την Φράνκλιν και να λάβει πολλά και σημαντικά βραβεία Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

 

Στην Ελλάδα θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο ιστορικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, από 28 Νοεμβρίου 2022 έως 4 Απριλίου 2023 (40 παραστάσεις).

 

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

 

Τόπος και χρόνος παραστάσεων: Από 28/11/22, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00,  Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Πεσμαζόγλου 5 – Αθήνα 10564

 

 

 

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά

 

 

 

Εισιτήρια

 

Κανονικό: 18€

Μειωμένο: 14€