ΗΣΤΕΛΛΑΜΕΤΑΚΟΚΚΙΝΑΓΑΝΤΙΑθεατροΑΚΑΔΗΜΙΑΠΛΑΤΩΝΟΣ

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Τελικά, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, είτε αναδημιουργεί την «Παλιά Αυλή» του Κώστα Χατζηαργύρη και το «Φυντανάκι» του Χορν, είτε εμπνέεται από την Κάρμεν των Μεριμέ-Μπιζέ, είτε επιχειρεί να γίνει ο Τεννεσσή Ουίλλιαμς της Μεσογείου και να πατήσει πάνω στο «Λεωφορείον ο Πόθος» για να εισαγάγει τον μαγικό ρεαλισμό στο ελληνικό θέατρο με τον δικό του ποιητικό τρόπο, ήταν πάντα ένας υπερτιμημένος δευτεραγωνιστής (κατά την ταπεινή θεατρολογική κι επιστημονική μου άποψη, βλ. σχετικό άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου στα ΝΕΑ, την επομένη του θανάτου του εκλιπόντος ακαδημαϊκού).

Καθένας μας κρίνεται από το έργο που αφήνει πίσω του κι από τον Αδέκαστο Χρόνο. Ο Δημήτρης Λάλος ορθώς στο «Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος» απογυμνώνει τον Καμπανέλλη από τις δόξες και τις τιμές του, αναγιγνώσκει το κείμενο εξαρχής, σα να μην το έχει διαβάσει ποτέ πριν κανείς (τέλειο!), το αποδομεί, το ανασυνθέτει κι αναδεικνύει τη δευτερογενή ουσία του, που πόρρω απέχει από τις εξ αποκαλύψεως θείες εμπνεύσεις και καινοφανείς αισθητικές ή θεματολογίες που απασχολούν τους μεγάλους δραματουργούς. Στους οποίους (δυστυχώς) δεν συγκαταλέγεται ο «δικός μας» Ιάκωβος Καμπανέλλης.

Κλισέ, στερεότυπα, αντιγραφές και μιμήσεις προτύπων, ψευδοποιητικότητα και πτωχο-ρεαλισμός. «Ουδεμία γλαύκα εκόμισεν εις Αθήνας». Γι’ αυτό τον ηγάπησαν εξουσίες και τον ανέδειξαν ως κορυφαίο συντηρητικά ιδρύματα και θεσμοί. Ο Θεοδωράκης με τη μελοποίηση του μετριοτάτου από στιχουργικής πλευράς «Μαουτχάουζεν» κι ο Κακογιάννης με τη γενναία κινηματογραφική διασκευή της «Στέλλας με τα κόκκινα γάντια», τον βοήθησαν να αναδειχθεί ως «πατριάρχης του ελληνικού θέατρου», όχι ακριβώς ελλείψει άλλου…

Επί του προκειμένου τώρα. Η «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» είναι κάτι μεταξύ της Κάρμεν του Μεριμέ και της αδελφής της Μπλανς Ντυμπουά από το «Λεωφορείον ο Πόθος». That’s all. Ουδέν το καινοφανές. Κι όλα αυτά με ένα λούστρο Τρούμπας και εξιδανικευμένου-εξαγιασμένου «περιθωρίου-υποκόσμου», όπου όλοι οι μικροαστοί θέλουν να ρίξουν ένα βλέφαρο, από απόσταση ασφαλείας – εννοείται – και το θέατρο είναι μια χαρά μέσο οφθαλμοπορνείας γι’ αυτόν το σκοπό.

Ο Δημήτρης Λάλος είναι σπουδαίος νέος έλληνας σκηνοθέτης, με διεθνείς προοπτικές. Ξέρει να βλέπει την πραγματικότητα και τα κείμενα από «λοξή», πρωτότυπη, απρόβλεπτη, δική του, κατά-δική του σκοπιά. Κι αυτή είναι ακριβώς η δουλειά του σκηνοθέτη όταν δεν είναι συμπλεγματικός: να διδάσκει από σκηνής, λόγον και ήθος.

Απαξάπαντες οι νέοι ηθοποιοί αριστουργηματικοί: τι ταλέντο, τι δουλειά, τι πειθαρχία. Φωνή, κίνηση, υποκριτική στο ύψιστο των δυνατοτήτων τους. Εύγε! Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν τους, αφού κανείς δεν διακρίνεται, αποκόπτοντας το «εγώ» του από την ομάδα. Ξένια Αλεξίου, Γιώργος Γερονιμάκης, Τάσος Δέδες, Νατάσα Εξηνταβελόνη, Χριστίνα Μαριάννου, Πάνος Νάτσης, Γιάννα Τζερμιά, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ουσίκ Χανικιάν

Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Στηρίξτε τους ανθρώπους που δημιουργούν στις παρυφές της πόλεως και εις πείσμα της κατεστημένης και καθεστηκυίας αισθητικής.

Αναμένοντας δράσεις-αντιδράσεις-προσφυγές-επιπλοκές,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info:

Η παράσταση
«Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος: Σπύρου Πάτση & Μαραθωνομάχων 8, Βοτανικός, τηλ. 210 4830330
Ώρα: 21.15
Διάρκεια: 120′
Τιμή εισιτηρίου: από 8 έως 12 ευρώ

Συντελεστές:

Κείμενο: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος
Σκηνογραφία: Μιχάλης Σαπλαούρας
Κοστούμια: Άννα Παπαθανασίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κρίστελ Καπερώνη
Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης
Art Design Φωτογραφιών: Άννα Παπαθανασίου

Παίζουν: Ξένια Αλεξίου, Γιώργος Γερονιμάκης, Τάσος Δέδες, Νατάσα Εξηνταβελόνη, Χριστίνα Μαριάννου, Πάνος Νάτσης, Γιάννα Τζερμιά, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ουσίκ Χανικιάν