και Πέτρου Ζούλια στο θέατρο «Χώρα» σε ένα εκπληκτικό ποιητικό, ρεαλιστικό αλλά και μαγικά αφαιρετικό σκηνικό της Άσης Δημητρολοπούλου.

 astrofeggia_poster_web-753x1024

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Σπανίως ενθουσιάζομαι τόσο (σχεδόν ποτέ) με παλαιά θεατροποιημένα πεζογραφήματα (εκτός αν πρόκειται για τον Ντοστογιέφσκι, τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό…). Για τα αποδέλοιπα θυμάμαι τη θυμόσοφη ρήση της γιαγιάς μου «περσινά ξινά σταφύλια».

Έτσι πήγα με κάποια επιφύλαξη, για να μην πω βαριεστημάρα στο απόκεντρο και κεντρικό ταυτόχρονα θέατρο «Χώρα» συνοδευόμενος από τον ποιητή και φίλο Γιώργο Χρονά. Θυμηθήκαμε στη διαδρομή την Πατεράκη και τον Συσσοβίτη στην «Κυρία με τας καμελίας» (σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, περίπου είκοσι χρόνια πριν), τον «Λάκκο της αμαρτίας» του Μανιώτη στην ανατριχιαστικά επίκαιρη και σύγχρονη (λόγω κοινωνικού ρατσισμού) παράσταση του Εθνικού Θεάτρου…

Απολαύσαμε τη ζεστή μας σοκολάτα στο φουαγιέ του ευρύχωρου θεάτρου, καθήσαμε στην πρώτη σειρά (τιμητικά) και περιμέναμε χωρίς καμία αδημονία να αρχίσει η παράσταση. Έχοντας δει τόσα πράγματα τα τελευταία 40 χρόνια εκπλήσσεσαι σπάνια και συγκινείσαι σπανιότερα.

Η πρώτη έκπληξη ήταν με το καλοφωτισμένο σκηνικό της μεγάλης εικαστικού και ακαδημαϊκής δασκάλας Άσης Δημητρολοπούλου. Οι ηθοποιοί, απαξάπαντες, πίσω από ένα μαύρο τούλι κουρτίνα, να ατενίζουν το μέλλον ίσως ή άλλες διαστάσεις με την αισιοδοξία του ζωντανού που ελπίζει να βρει ένα κάποιο τέλος το κράτος του ζόφου.

Δεύτερη έκπληξη: η δραματουργική επεξεργασία από τον σκηνοθέτη Πέτρο Ζούλια. Λόγος σχεδόν σύγχρονος, καθημερινός, επίκαιρος, με διακριτικές αναλογίες ως προς την μακρινή εκείνη εποχή. Σε αυτό βοήθησαν και τα υπέροχα, κλασικά αλλά με κάποια απαίτηση διαχρονικότητος κοστούμια που φιλοτέχνησε η Βασιλική Σύρμα.

Κοιταχτήκαμε με τον Χρονά και γνέψαμε επιδοκιμαστικά.

Η παράσταση εκτυλίχθηκε από το καλό στο καλύτερο, με ρυθμό, αρμονία, το πολυπληθές κοινό παρακολουθούσε με κομμένη ανάσα, η αίθουσα ήταν γεμάτη, στο διάλειμμα ανυπομονούσαμε όλοι να δούμε τη συνέχεια.

Η μουσική από τον Μιχάλη Τρανουδάκη θεατρικά μελωδική και δραματικά λειτουργική.

Εύστοχοι οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Όσο για τους ηθοποιούς… Ααα, οι ηθοποιοί!!! Τι ταλέντο, τι χάρη, τι τσαχπινιά, γνώση της εποχής και των κωδίκων της, αγάπη για το κείμενο, πίστη στο σκηνοθέτη, αφοσίωση στο πνεύμα του συγγραφέα… Τι άλλο να περιμένει κανείς από διονυσιακούς τεχνίτες, υποκριτές καθ’ έξιν, κατά συρροήν και κατ’ επάγγελμα; Αστειεύομαι, για να ελαφρύνω κάπως τη συγκίνηση που μου προκάλεσε η παρακολούθηση αυτού του απολύτως επιτυχημένου ψυχαγωγικού θεάματος.

Τα εύσημα ανήκουν στους πρωταγωνιστές. Αυτοί ίδρωσαν και κατέθεσαν την ψυχούλα τους τρεις ώρες επί σκηνής και πόσες πολύωρες, εξαντλητικές πρόβες που – ως φαίνεται – θα προηγήθηκαν.

Με αλφαβητική σειρά και οι έσχατοι έρχονται πρώτοι (θ’ ανακαλύψετε αμέσως το λόγο): Αντίνοος Αλμπάνης, Ιωάννης Παπαζήσης, Μάκης Πατέλης,
Μαριαλένα Ροζάκη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Σταύρος Σβήγκος, Γιούλικα Σκαφιδά,
Χάρης Τζωρτζάκης, Βασίλης Χαρίσης. Στο ρόλο της μητέρας η Ρένια Λουιζίδου
Συμμετέχει ο Δάνης Κατρανίδης.

Μια παράσταση που – είμαι βέβαιος ότι – θα παίζεται για πολλά-πολλά χρόνια ακόμα. Στην Κρίση ο κόσμος ζητά να μάθει πώς διαχειρίστηκαν ανάλογες δύσκολες καταστάσεις οι άνθρωποι του παρελθόντος. Η Ιστορία, βλέπετε, έχει το κακό να επαναλαμβάνεται, άλλοτε ως τραγωδία κι άλλοτε ως φάρσα κι αλίμονο στα τραγελαφικά «άπειρα όντα της στιγμής» που είμαστε εμείς και γινόμαστε ολοένα και πιο ανίσχυροι, γελοίοι, προσπαθώντας να επιβιώσουμε και ν’ αποφύγουμε να καούμε «μαζί με τα ξερά και τα χλωρά»…

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

 

http://www.theatrochora.gr/

 

ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑ

του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου

Η θεατρική μεταφορά της «Αστροφεγγιάς» του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου  ανεβαίνει, σε μια φιλόδοξη για την εποχή παραγωγή, στο θέατρο ΧΩΡΑ, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, στις 12 Νοεμβρίου 2016. Το αριστούργημα της ελληνικής πεζογραφίας, μετά τη δημοφιλή του πορεία στην κρατική τηλεόραση της δεκαετίας του ΄80, ζωντανεύει για πρώτη φορά στη σκηνή, τη γενιά του μεσοπολέμου.

Λίγα λόγια για το έργο:
Οι παράλληλες ιστορίες μιας παρέας νέων παιδιών, οι έρωτες, τα όνειρα, οι συγκρούσεις τους, με φόντο μια ομιχλώδη και δραματική εποχή για την ελληνική ιστορία, αποτελούν τον δραματουργικό καμβά του συγγραφέα. Άνθρωποι και θέματα,  που ενώ έρχονται από ένα μακρινό παρελθόν, συναντιούνται στο σύγχρονο παρόν.

Εκτός από τα διαχρονικά αισθήματα του έρωτα, του μίσους, του φόβου, της αγάπης, κοινωνικά θέματα  όπως η φτώχεια, η προσφυγιά, η ιδεολογική χρεοκοπία και η πολιτική προδοσία σε αγώνες και οράματα ενός λαού αποτελούν την δύναμη και την αυθεντική ταυτότητα του μυθιστορήματος, που σπάει τα όρια του χρόνου και αφορά στην Ελλάδα του σήμερα.

Συντελεστές

Θεατρική μεταφορά,
Σκηνοθεσία : Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Τουντασάκη
Φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου

 

Παίζουν (αλφαβητικά)

Αντίνοος Αλμπάνης
Ιωάννης Παπαζήσης
Μάκης Πατέλης
Μαριαλένα Ροζάκη
Ευδοκία Ρουμελιώτη
Σταύρος Σβήγκος
Γιούλικα Σκαφιδά
Χάρης Τζωρτζάκης
Βασίλης Χαρίσης
Στο ρόλο της μητέρας η Ρένια Λουιζίδου
Συμμετέχει ο Δάνης Κατρανίδης