pinelopis-odysseia

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα                

Σαν προεφηβικό παιχνίδι στην αυλή ενός σχολείου, στις παλιές αλάνες της δεκαετίας του 1960-1970, σαν επίφαση θεατρικότητας πάνω σε υπαρξιακά αδιέξοδα που αφορούν την αλλοτρίωση, την αποξένωση και τον θάνατο του έρωτα μέσα στο γάμο…. Η κτητικότητα, η πίστη, η αφοσίωση, η αγάπη ως πάγιο αίτημα όλων των όντων σε άπασες τις σχέσεις… Αυτά είναι τα θέματα που απασχολούν τον Βασίλη Φλώρο, τόσο στα ποιητικά όσο και στα πεζά του κείμενα. Πιστός στο ύφος και στη θεματική του, αναδρά με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα με τρόπο αυθεντικό κι αυθόρμητο, χωρίς σοβαροφάνειες και φιοριτούρες, αλλά με την πηγαιότητα του γνήσιου λαϊκού θεάτρου, που βλέπει την τραγικωμωδία της ζωής σε μείζονα τόνο, υποτονθορίζοντας σε ελάσσονα τόνο την πανάρχαια απαίτηση του ανθρώπινου όντος να ευτυχήσει.

Στο θέατρο Ασωμάτων είδα την «Οδύσσεια» του Βασίλη Φλώρου με τους Έλενα Στρατή, Σωτήρη Ταχτσόγλου, Αντώνης Τζαμαλούκας σε μουσική: Σπύρος Γραμμένος, Βασίλης Λαγδάς.

Εκπληκτική δουλειά, για το είδος και το ύφος του λαϊκού θεάτρου, που σπανίζει σήμερα, αφού όλες οι χρυσές μετριότητες δηλώνουν «ότι δεν είναι λαϊκοί σκηνοθέτες». Ήμαρτον Παναγία μου. Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου, Πώς και πούθε βρέθηκαν τόσοι αστοί σε μια αγροτοκτηνοτροφική χώρα, όπου όλοι έχουν «σπίτι στο χωριό» κι η «καλή» Αθήνα είναι ένα μικρό χωριό γύρω από τον Λυκαβηττό, με μίση, πάθη, έχθρητες κι ανοργασμικούς έρωτες;;;;;; Κι όπως λέει ο απλός, θυμόσοφος λαός: “Κακό χωριό τα λίγα σπίτια” ή “μικρό χωριό – κακοί γειτόνοι”. Από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερις. Συνεχώς κι αδιαλείπτως. Η απόδειξη της συνέχειας του είδους είναι ακριβώς αυτή: η διχόνοια, η αλαζονεία, η ψωροπερηφάνια και λοιπά και λοιπά… κι έπεται συνέχεια,

Ο Βασίλης Φλώρος μπορεί να θεωρηθεί out για τους αστούς, για τους λαϊκούς ανθρώπους είναι όμως ένας από αυτούς. Κι ίσως αυτό είναι σημαντικότερο από τους δήθεν, ξινούς, ψηλομύτες μικροαστούς που ονειρεύονται μεγαλεία και βουλιάζουν στον καθημερινό φασισμό τους, αποκλείοντας τους πάντες και τα πάντα, εκτός από εκείνους που τους μοιάζουν. «Όμοιος ομοίω κι η κοπριά στο λάχανο».

Η ανεκτικότητα σπανίζει στην πνευματική μας ζωή κι ακόμα περισσότερο στην κριτική. Κι ο νοών νοείτω.

Αυτά για σήμερα. Θα επανέλθω. Κι αυτό είναι και επιθετικό και απειλή. Επιθετική απειλή ίσως.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

 

  •  Αγίων Ασωμάτων 6, 211-8009838