Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

%ce%b9%cf%86%ce%b9%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%bf%ce%b3%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b5%ce%bb%cf%85%ce%b6%ce%b5%ce%b1%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b1

Ο εικαστικός Λεωνίδας Τσιριγκούλης είναι ένας επίμονος, υπομονετικός και στοχαστικός άνθρωπος της Τέχνης, από τότε που συνεργαζόταν με τον ιδιοφυή συλλέκτη Αλέξανδρο Ιόλα. Στον χώρο του θεάτρου εργάζεται συστηματικά ως μυρμήγκι, μέλισσα, μεταξοσκώληξ και πεταλούδα από αυτές που λένε «ψυχάρα» και λένε πως κουβαλάνε από το Επέκεινα το βάρος των πνευμάτων. Πατριωτικά εικονολατρική η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», προτελευταία τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης στην αυλή του Αρχέλαου, του παππού του Μεγαλέξαντρου, στην Πέλλα, πριν συνθέσει το κύκνειο άσμα του, τις κρυπτικές και δυσεξιχνίαστες «Βάκχες». Ο εξόριστος από την Αθήνα μέγιστος τών τραγικών (ενόχλησε την Κοινή Γνώμη των μετριοκρατούντων – παντού και πάντα τα ίδια, γιατί η χαροκαμένη Εκάβη στις ευριπίδειες «Τρωάδες» κατηγορεί τους Έλληνες για άσπλαχνη ιεροσυλία), ο εξόριστος λοιπόν μοιάζει να παλινωδεί και να εκθειάζει το φιλελεύθερο φρόνημα των Ελλήνων έναντι των δουλοπρεπών στα θεοκρατικά καθεστώτα βαρβάρων, και χάρη σε αυτό του το έργο, που διδάχθηκε από τον ομώνυμο γιο του, πέρασε στα «αναγνωστικά» βιβλία της εποχής κι έτσι σώθηκε μεγάλο μέρος του αιρετικού και πρωτοπόρου έργο του ανά τους αιώνες. Ορθώς ανέγνωσε ο Τσιριγκούλης ως σκηνοθέτης την συμβατική πλευρά του κειμένου και την απέδωσε με την παλιά, καλή δοκιμασμένη τεχνική της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου στην ερμηνεία του Αρχαίου Δράματος: Γεωμετρία, μαθηματική δομή, καθάρια εκφορά του Λόγου και υποβάθμιση του διονυσιακού έναντι του απολλώνιου στοιχείου. Τον βοήθησε ιδιαίτερα η κλασική μετάφραση του Κώστα Τοπούζη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Αριστείδη Πατσόγλου κι απαξάπαντες οι ηθοποιοί και συντελεστές της παράστασης με κορυφαίο τον Αγησίλαο Σιούνα στο ρόλο του Αγαμέμνονα. Εκπληκτικά γήινη η Κλυταιμνήστρα τής Ντίνας Βούρτση. Σημαντική και μετρημένη η χορογραφία της Άννας Βαλάρη. Στο τραγούδι εκφραστικώς λυρική η Μαρία Κατσούρα. Στον ήχο μεγαλούργησε ο Παναγιώτης Φραγκούλης. Μόνον οι φωτισμοί ήταν εκτυφλωτικώς επικεντρωμένοι στο κέντρο της σκηνής. Ίσως γιατί κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη τους. Βοηθός σκηνοθέτη: Πόλυ Σαΐτη. Για λόγους Δικαιοσύνης αναφέρω τα ονόματα των ηθοποιών με τιμή, σαν πεσόντες σε ιερή μάχη, γιατί το να υπηρετείς την Τέχνη του Διονύσου σήμερα, ανιδιοτελώς είναι ύψιστη ανδραγαθία: Βαγγέλης Πυρινής (Πρεσβύτης), Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος (Μενέλαος), Φλώρα Καραβελατζή (Άγγελος Α’), Βίβιαν Ιωάννου (Ιφιγένεια), Νικόλας Ντάβας (Αχιλλέας), Γεώργιος Δαρείος (Άγγελος Β’) και Κορυφαίες Χορού η Δανάη Δημητροπούλου, η Φλώρα Καραβελατζή και η Αθανασία Μανιαβού. Εύγε σε όλους. Εκ βάθους καρδίας.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr